Belem Ecosocialist Declaration

I just got my hands on the latest issue of the New Socialist magazine (not available online yet) and I just read the Belem Ecosocialist Declaration. Considering the “results” of the Copenhagen Conference, the Declaration is an invaluable document for the Left with respect to local, national and global struggles.

And on top of that, it’s very well written, too!

The Declaration is available in English here and in Greek here.

(I was also very happy to find out that the Greek section of the Ecosocialist International Network is one of the newest member parties of our Coalition of the Radical Left. Go comrades!)

Posted via email from black cat ★ red cat

As simple as that

full size available at my flickr account

Posted via web from black cat ★ red cat

The President of the European Union: that lame guy.

via flickr.com

Think about it: Mr Herman Van Rompuy, our beloved incumbent President of the European Union, has exactly as much political power as Zaphod Beeblebrox had when he was President of the Galaxy (i.e. none whatsoever). The problem is, that at the same time, Mr Van Rompuy also has exactly none of Zaphod Beeblebrox’s charm and coolness.

Why did we (not) elect this guy again?

Posted via web from black cat ★ red cat

Enlightenment

Στο μεταξυ, αν ποτε ειχα αμφιβολιες για το αν πρεπει να συνεχισω για διδακτορικο ή οχι, αυτες μολις πριν λιγο μου εξανεμιστηκαν.

Απλα, συνειδητοποιησα οτι μολις εκανα ενστικτωδως και σχεδον μηχανικα like και share στο Google Reader το πιο προσφατο journal article απο το Software and Systems Modeling…

Η σπασμενη τσαγερα και ο Δεκεμβρης

Παρακολουθωντας την καλη εκπομπη του ΣΚΑΙ για τον Δεκεμβρη που μου προτεινε ο Παυλος, θυμηθηκα ενα ωραιο κομματι του Ζιζεκ:

We all remember the old joke about the borrowed kettle which Freud quotes in order to render the strange logic of dreams, namely the enumeration of mutually exclusive answers to a reproach (that I returned to a friend a broken kettle): (1) I never borrowed a kettle from you; (2) I returned it to you unbroken; (3) the kettle was already broken when I got it from you. For Freud, such an enumeration of inconsistent arguments of course confirms per negationem what it endeavors to deny – that I returned you a broken kettle… Now, in June 2003, when, after hundreds of investigators were looking after the WMD, none were found, the answer to the critics who ask the elementary question “If there are no WMD, why then did we attack Iraq? Did you lie to us?”, is structured precisely like the argument about the borrowed kettle: (1) We DID find them (the two mobile labs…); (2) OK, these two labs do not really prove anything, but give us more time, and we will find them, there HAVE to be some WMD in Iraq; (3) even if there are no WMD in Iraq, this was not the only reason we went to war, there are also other good reasons to topple a brutal dictator and aggressor like Saddam.

Μηπως δεν μπορουμε να χρησιμοποιησουμε το ιδιο σχημα για να περιγραψουμε τις καταδικαστικες αντιδρασεις των διαφορων επαγγελματιων, καθεστωτικων σωφρωνων για τον Δεκεμβρη?

1. Ο Δεκεμβρης ειναι καταδικαστεος γιατι δεν ηταν εξεγερση, δεν ηταν τιποτα περισσοτερο απο βια, μπαχαλα, σπασιματα και λεηλασιες.
2. Ο Δεκεμβρης ηταν εξεγερση, αλλα ειναι καταδικαστεος γιατι ηταν εντελως τυφλη εξεγερση που δεν ειχε πολιτικα αιτηματα.
3. Ο Δεκεμβρης ηταν εξεγερση, εθεσε αιτηματα και ερωτηματα αλλα ειναι καταδικαστεος γιατι αμφισβητησε την νομιμοτητα, το πολιτευμα, τους θεσμους.

Αν ακολουθησουμε τη συλλογιστικη του Ζιζεκ, βρισκουμε κατι πολυ απλο: για τους καθωσπρεπει καθεστωτικους επαγγελματιες της σωφρωσυνης (ειτε ειναι ο Πρετεντερης, ειτε ο Μανδραβελης, ειτε ακομα ο Δοξιαδης), δεν εχουν σημασια οι λογοι. Οι ιδιοι αλλωστε, εχουν παρα πολλους λογους για να τον καταδικασουν.  Δεν ειναι οι λογοι το ζητημα.

Οπως για τον ασθενη του Φρουντ το το νοημα ειναι οτι δεν ευθυνεται για την σπασμενη τσαγερα και για την κυβερνηση Μπους οτι η εισβολη στο Ιρακ ηταν απαραιτητη, εδω το ζητημα ειναι ο Δεκεμβρης να καταχωρηθει παση θυσια σαν καταδικαστεος…

(το σπασμενο kettle στη φωτογραφια ειναι του anadelmann, με αδεια CC-by-nc-nd)

Συντροφοι, χανετε

Η εξεγερση του περσινου Δεκεμβριου και η ηχω της στον φετινο Δεκεμβρη (ισως μαλιστα περισσοτερο η δευτερη), νομιζω οτι μπορει να διαβαστει και καπως διαφορετικα: σαν πολιτικη ηττα του ελλαδικου αναρχικου κινηματος. Ο μεγαλος πολιτικος χαμενος του Δεκεμβρη δεν ηταν ο …ΣΥΡΙΖΑ, αλλα οι αναρχικοι! Ισως αυτο ακουγεται παραξενο μιας και γενικοτερα οι γραμμες των διαφορων αναρχικων και αντιεξουσιαστικων σχηματισμων (διαβαζω οτι) εχουν πυκνωσει.

Αλλα νομιζω οτι εχει βαση. Μια απο τις μομφες στον “Δεκεμβρη” ηταν και ειναι οτι δεν εθεσε πολιτικα αιτηματα, δεν προτεινε καμια διεξοδο. Αντιθετα, εκφραστηκε σαν γενικη απορριψη, με εντελως ρομαντικα, συναισθηματικα συνθηματα. Πανεμορφα συνθηματα, ναι, αλλα με στοχευση που δεν (καταλαβα να) εφτανε ουτε καν για να χτιστει ενα οραμα ουτοπιας, μια κατευθυνση, κατι ρε παιδι μου.

Νομιζω οτι ηταν με μια εννοια, μια πραγματικη ευκαιρια για τον αναρχικο χωρο, να βαλει μπροστα τις δικες του ιδεες. Ομως σε ποιο σημειο ακουστηκαν αναρχικες ιδεες? Το “μπατσοι γουρουνια δολοφονοι” δεν ειναι ιδεα, βρισια ειναι. Παρουσιαστηκε μια τεραστια ευκαιρια, και αυτη χαθηκε στην στειρα αντιπαραθεση με την αστυνομια.

Σκεφτομαι την Αργεντινη μετα το κρασαρισμα των αρχων της δεκαετιας. Τι ακολουθησε την εξεγερση? Εμφανιστηκαν καταληψεις εργοστασιων απο τους εργατες, οχι απλα για διαμαρτυρια, αλλα για να επιβαλλουν εργατικο ελεγχο και αυτοδιαχειριση. (Ειναι εντελως μα εντελως ασχετο το τι απεγιναν αυτα, αλλη κουβεντα αυτη).

Στην Ελλαδα υπηρξε οντως δυναμωμα των κινηματικων δρασεων, αλλα τοσο οι μορφες τους οσο και το περιεχομενο τους δεν νομιζω οτι ειχαν κατι το χαρακτηριστικα αναρχικο, αλλα ισα ισα επιβεβαιωσαν μια ηγεμονια στο κινημα ειτε του χουλιγκανικου (τυφλη βια χωρις αιτια και σκοπο) ειτε αυτου που αναρχικοι θα ονομαζαν “αριστερου” τροπου σκεψης (διαμαρτυρια, σε ενα βαθμο ενσωματωσιμη: πχ ενας ξυπνιος δημαρχος θα ειχε καλωσορισει τα αυτοδιαχειριζομενα παρκακια).

Προφανως προφανεστατα με αυτα δεν κρινω την εξεγερση. Ισα ισα, η εξεγερση καθαυτη ταιριαζει σε οσα εχω καταλαβει για την “θεικη βια” του Μπενγιαμιν, οποτε ειναι απο μονη της περα κι εξω απο την κριτικη (πώς μπορεις να κανεις κριτικη σε ενα φυσικο φαινομενο?). Η κριτικη μου ειναι στους αναρχικους, οτι δεν μπορεσαν να “νοηματοδοτησουν” ή να “μπολιασουν” την εξεγερση με δικες τους ιδεες αλλα παρασυρθηκαν σε εναν ομορφο μεν αλλα ατελεσφορο συναισθηματισμο.

Φυσικα, ακομα περισσοτερο απετυχε παταγωδως και η αριστερα σε καθε εκφανση της. Ομως σε αντιθεση με την αριστερα που αμφιταλαντευτηκε ή απειχε ή τελοσπάντων εμφανίστηκε σε δευτερο χρονο, οι αναρχικοι ηταν εκει απο την αρχη, στη μεση των πραγματων. Και γιαυτο η ηττα τους ειναι μεγαλυτερη απο αυτην της αριστερας, γιατι δεν μπορεσαν να σταθουν στο υψος μιας εξεγερσης που ειχε ολα τα χαρακτηριστικα που ονειρευονταν.

Σε καθε περιπτωση παντως, και λαμβανοντας υποψη και τα μαυρα κι αραχνα συννεφα που μαζευονται στο μετωπο της οικονομιας, τιποτα δεν εχει τελειωσει…

(η μαυρη σημαια ειναι απο τη wikipedia, με αδεια CC-by)

Small Pleasures

via vimeo.com

A new short film by cpil.

Fantastic!

Posted via web from black cat ★ red cat