Fuck you, I won’t do what you tell me.

Σχεδον απο την αρχη που αρχισα το ιστολογειν (το μπλογκινγκ λεμε) επεμενα οτι δεν πρεπει να αντιμετωπιζουμε τα μπλογκια σαν κατι διαφορετικο απο ο,τι υπηρχε μεχρι σημερα. Αντιγραφοντας την κρυπτικη ατακα του Ζιζεκ για τη Φυση, θα το εγραφα σαν: “δεν υπαρχει τετοιο πραγμα που να λεγεται μπλογκερ” (“il n’y a pas de blogger”!). Χοντρικα, αυτη τη σχεση την σχηματοποιουσα με τη φραση “ο μπλογκερ δεν ειναι παρα ενας πολιτης με μια σελιδα στο ιντερνετ”. Απλα, σε σχεση με παλια, ο εκδημοκρατισμος του ιντερνετ σημαινει οτι καθε πολιτης μπορει να εχει “μια σελιδα στο ιντερνετ”.

Εδω συνειδητοποιησα σημερα οτι εκανα λαθος. Αυτο το καθε ειναι που προκαλει μια αλλαγη πολυπλοκοτητας που, οπως μαλλον αποτυχημενα προσπαθουσα τοση ωρα να πεισω τον πατερα μου, σηματοδοτει και ενα ποιοτικο αλμα, δηλαδη προκαλει νεα δεδομενα και αποτελεσματα που η παραδοσιακη “μια σελιδα στο ιντερνετ” δεν μπορουσε να εχει. Δηλαδη, ναι, δεν ειναι απλα οτι καθε πολιτης μπορει να εχει μια σελιδα στο ιντερνετ, γιατι το καθε σημαινει οτι αλλαζει η σχεση που μπορει να αναπτυσσεται μεταξυ των πολιτων, αφου η επικοινωνια αποκτα μια τρομακτικα μεγαλυτερη ποσοτητα και πολυπλοκοτητα (εννοω το κομπιουτεραδικο complexity, το “big O του n”…). Εκανα λαθος: η μπλογκοσφαιρα ειναι υπαρκτη και ειναι κατι παραπανω απο το αθροισμα των συστατικων της μπλογκιων, ακριβως γιατι δυνητικα μπλογκερ ειναι ο καθενας.

Ομως ακομα και ετσι συνεχιζω να επιμενω στο συμπερασμα της αρχικης μου αναλυσης: “δεν υπαρχει τετοιο πραγμα που να λεγεται μπλογκερ”. Μαλιστα, τωρα ειμαι ακομα πιο σιγουρος για αυτο, ακριβως λογω του καθε. Αφου καθε πολιτης ειναι δυνητικα ιστολογιστης, το ιστολογειν δεν ειναι κατι που χαρακτηριζει μια ιδιαιτερη κατηγορια ανθρωπων. Αρα οσοι ειμαστε μπλογκεραδες δεν ειμαστε ενα ξεχωριστο “ταργκετ γκρουπ”, δεν ειμαστε κλαδος, οπως οι μηχανικοι, οι δικηγοροι, οι γιατροι ή οι δημοσιογραφοι, δεν εχουμε κοινες αναγκες και δεν εχουμε κοινα συμφεροντα. Για την ακριβεια δεν εχουμε κοινες αναγκες και κοινα συμφεροντα που να ειναι επιπροσθετα των συμφεροντων και των αναγκων που εχουμε ηδη κοινα, σαν πολιτες.

Εχοντας πει ολα αυτα, ερχομαι τωρα να πω οτι ο φημολογουμενος “μπλογκονομος” (κατα το “τρομονομος”), δεν ειναι υποθεση που πληττει “τους μπλογκερς”. Αλλωστε με τη συλλογιστικη μου παραπανω, δεν υπαρχει τετοιο πραγμα που να λεγεται μπλογκερς. Οχι, ο φημολογουμενος μπλογκονομος πληττει την κοινωνια συνολικα, πληττει το δικαιωμα μας σαν πολιτες να εκφραζομαστε ελευθερα και -αν το επιλεγουμε- ανωνυμα.

Μοιραια, η κουβεντα μεταφερεται στην ιστορια του press-gr. Αλλα πραγματικα, μου ειναι δυσκολο να δεχτω οτι τα οσα καταλογιζονται στο press-gr ειναι εγκληματα τα οποια να ειναι χαρακτηριστικα της μπλογκοσφαιρας. Οι εκβιασμοι για τους οποιους κατηγορειται το press-gr πεφτουν στην κατηγορια των εν γενει εγκληματων, με την εννοια οτι η μπλογκοσφαιρα δεν ειναι “ικανη και αναγκαια” συνθηκη για να γινει ενας εκβιασμος. Ο εκβιασμος μπορει να γινει και χωρις την μπλογκοσφαιρα.

Ειπα βεβαια πριν οτι η μπλογκοσφαιρα ειναι το αποτελεσμα απο το ποιοτικο αλμα της εκρηξης της πολυπλοκοτητας της μαζικης αμφιδρομης επικοινωνιας. Ομως -παρολο που δεν ειμαι εγκληματολογος- δεν μπορω να πω οτι και η εγκληματικοτητα που “φυσικα” προκυπτει απο οποιαδηποτε ενθρωπινη δραστηριοτητα εχει και αυτη γνωρισει μια εκρηξη της πολυπλοκοτητας της με αποτελεσμα ενα ποιοτικο αλμα. Δηλαδη, δεν βλεπω περισσοτερη και/ή σοβαροτερη εγκληματικοτητα.

Οποτε τελικα, θεωρω οτι οποιαδηποτε προσπαθεια να μας φορεσουνε κολλαρο ενα νομικο πλαισιο ειδικα για την μπλογκοσφαιρα, ειναι ευθεια επιθεση στο δικαιωμα της ελευθερης εκφρασης των πολιτων. Δεν ειναι νομικο το επιχειρημα μου, αν θελει κανεις κατι τετοιο, εχει πολλα ωραια ο e-lawyer. Οχι, το επιχειρημα μου ειναι ξεκαθαρα πολιτικο.

Απο επιλογη, γραφω σχεδον εξαρχης στο Black Cat, Red Cat χρησιμοποιωντας το ονοματεπωνυμο μου. Επελεξα εξαρχης να μην γραφω ανωνυμα. Ο ΑΝεμος λεει οτι αυτο ειναι πιο επικινδυνο για την εξουσια απο το να εγραφα ανωνυμα. Μπορει να εχει δικιο, και σε αυτην την περιπτωση χαιρομαι, γιατι θελω να απευθυνθω επωνυμα σε οποιονδηποτε κρατικο εγκεφαλο και αρμοδιο ιθυνοντα σκεφτεται να μου φορεσει κολλαρο, λεγοντας του: Fuck you, I won’t do what you tell me. Αν στησεις μπλογκονομο θα τον αγνοησω συνειδητα. Sue me. Πολιτικη ανυπακοη, biatch.

Η τραγουδαρα που ακολουθει, αφιερωμενη (κανονικα και οπως πρεπει, με πεντοχιλιαρο κολλημενο μερακληδικα στο κουτελο του Τομ Μορελο και ολα τα σχετικα).

Ααααααντε απο δω….