Οχι, δεν ξεχασα.

Δεν ειμαι σιγουρος οτι μπορω ακομα να κατσω να γραψω νηφαλια και αναλυτικα για την 8η Μαρτιου 2007, γιατι για μενα σημαινει παρα, παρα, παρα πολλα. Δεν θελω με κανενα τροπο να την “επετειοποιησω” αλλα ακομα και τωρα, εναν ολοκληρο χρονο μετα δεν μπορω να μην δακρυσω με το βιντεο αποπανω (ποσο μαλλον που κατα διαβολικη συμπτωση τα πλανα ειναι τραβηγμενα ακριβως απο τα σημεια που βρισκομουν και εγω). Γιατι ειναι μερικες μερες που σε σημαδευουν, που σε οριζουν. Θεε μου, πώς να ενιωθαν οι πατεραδες μας στις 17 Νοεμβριου του 1974?

Λιγα, πολυ λιγα πραγματα αντεχω να κανω προς το παρον.

Το ενα ειναι να στειλω την αγαπη μου, τον σεβασμο μου και χιλιαδες φιλια στα 61 παιδια που υπεφεραν στα χερια των Βαρβαρων.

Το δευτερο ειναι να στειλω την αγαπη μου και μια αγκαλια σε καθε εναν συναγωνιστη που ηταν εκει, που εκανε την πορεια απο τα Προπυλαια στη Βουλη δυο φορες, τη δευτερη με σφιγμενα δοντια, και σε καθε εναν που ηταν στον Αγνωστο Στρατιωτη εκεινο το βραδυ.

Το τριτο, να στειλω ενα μεγαλο ευχαριστω στους ρεπορτερ, τους καμεραμεν και τους φωτογραφους που μετεφεραν αυτο που εβλεπαν, που βοηθησαν να σωθει η αληθεια.

Το τεταρτο να στειλω τους χαιρετισμους μου στους ανθρωπους που ανεβαιναν την Ερμου οταν κατεβαιναμε κυνηγημενοι και που μας αντιμετωπισαν με τοση συμπαθεια και κατανοηση.

Το πεμπτο και τελευταιο, μια περηφανα υψωμενη γροθια σε πρωθυπουργους, υπουργους, αξιωματικους της αστυνομιας, “ανδρες” των ΜΑΤ, πουλημενους ανκορμεν, βλαμμενους τηλεμαιντανους και λοιπους καραγκιοζηδες: κουφαλες δεν ξοφλησαμε. Για την ακριβεια, ακομα δεν αρχισαμε, καργιοληδες.

Για την διατηρηση της μνημης:

Και τι εγραφα περσι:

(μ’ αυτα και μ’αυτα, εκλεισα ενα χρονο μπλογκινγκ…)