Athens 1973 – Tehran 2009

via youtube.com

On this day, 36 years ago, on November 17, 1973, an uprising by the youth of Greece against the brutal authoritarian dictatorship that ruled the country at the time was crushed by a barbaric military intervention. The center of the uprising was the campus of the Polytechnic, the National Technical University of Athens. On that night, the autocrats fearing the emancipatory student movement sent armoured tanks against unarmed students and many people were murdered by a barbarous police force, while many more were arrested, tortured and exiled.

Even today, the 17th of November is still commemorated by democratic Greeks who honour those brave youths who dared to rise up against fascism and brutality demanding “Bread, Education, Freedom”.

Now, I was looking at a reprint of a news report by the Guardian from the day after the events, back then in 1973 and I realized that this report could have been written verbatim for the events that followed the sham that was this year’s Iranian election. A regime very similar in its methods to the one that ruled Greece in the 1970ies has sway over Iran today. And the brave people of Iran who rose up against this corrupt and barbaric regime had to face repression that was very similar to what the democratic people in Greece had to face 36 years ago.

So in this day of remembrance of the struggles of the Greek people for freedom and democracy, we must extend a thought to the democratic movement of Iran. “Bread, Education, Freedom”: that’s a slogan that is sadly still relevant today.

Posted via web from black cat ★ red cat

Credo quia absurdum

περὶ δὲ τὴν ἐνάτην ὥραν ἀνεβόησεν ὁ Ἰησοῦς φωνῇ μεγάλῃ λέγων, Ηλι ηλι λεμα σαβαχθανι; τοῦτ’ ἔστιν, Θεέ μου θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;

Υπαρχει αλλος θεος, που να ειναι αθεος? Μονο ενας τετοιος, Αθεος Θεος μπορει να ειναι πραγματικα Θεος.

Καλη Ανασταση!

Σε μια γη που ανατέλλει

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά
αν θεία μοίρα σού ανοίγει πληγές
άσε τον ήλιο να μπει απ’ τις ραγισματιές.

Γείρε στον ώμο μου, βγάλε φτερά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Αν την ψυχή χώμα τη θεωρείς
τότε βαριές θα απλώνονται όλες σου οι μέρες
αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει
σαν μένεις μόνος σου, όρθιος να στέκεις στο κρύο.

Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες
ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες
αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις
φρόντισε να ’χεις με αλήθεια υφάνει τις λέξεις.

Σαν δυο μικρά, ασημένια πουλιά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
γείρε στον ώμο μου, βγάλε φτερά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Απο τον (καταπληκτικο) τελευταιο δισκο των Διαφανων Κρινων. Οι στιχοι ειναι του Θανου Ανεστοπουλου.

Ελευθερια και Αξιοπρεπεια

Μανιφέστο για τους Καιρούς που Ζούμε!

Την τελευταία εβδομάδα η μαθητιώσα νεολαία βρίσκεται στους δρόμους. Την τελευταία εβδομάδα για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας ξελασπώνουν τα παιδιά μας. Τώρα έρχεται η δική μας ώρα. Από εδώ και πέρα αρχίζει αυτή η ανένδοτη αλληλουχία γεγονότων, που βάζει εμάς να γράφουμε ιστορία. Από εδώ και πέρα αρχίζουμε όλοι να παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας με σκοπό να αλλάξουμε τις ζωές μας.

Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Υπάρχει μόνο η φαντασία και η διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και το δικαιότερο. Ούτε υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Γι’ αυτό σπάμε ηλίθιους διαχωρισμούς σε αριστερούς και δεξιούς, αφήνουμε πίσω κομματικές ταυτότητες και γραμμές, πετάμε στα σκουπίδια ό,τι μας μπλοκάρει, σκεφτόμαστε ελεύθερα, λειτουργούμε συλλογικά και αλληλέγγυα.

Κάνουμε από τα πιο απλά, όπως :

• Πιάνουμε κουβέντα με όλους για όλα, όχι τα συνηθισμένα αλλά αυτά που μας βασανίζουν.
• Γράφουμε μόνοι μας ή με άλλους ένα φλογερό κείμενο, το βγάζουμε φωτοτυπίες και το μοιράζουμε στον κόσμο.
• Παίρνουμε με τους φίλους μας φύλλα ταπετσαρίας, γράφουμε σε αυτά συνθήματα που μας αρέσουν όπως “όλοι στους δρόμους”, “κάντε συνελεύσεις παντού” και τα κολλάμε σε όλα τα λεωφορεία. Το μήνυμά μας να φτάσει σε όλη την πόλη.
• Κάνουμε αυθόρμητες εκδηλώσεις στους δρόμους της πόλης, ό,τι γουστάρει και αγαπά ο καθένας.
• Πηγαίνουμε στις καταλήψεις των μαθητών, κουβεντιάζουμε με τα παιδιά, ακούμε αυτά που έχουν να μας πουν, τα στηρίζουμε ψυχολογικά.
• Συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις, πορείες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις.
• Δεν καθόμαστε μόνοι σπίτι μας. Η σύναξη κάτω του ενός ατόμου τιμωρείται με απουσία από την ιστορία. Έχει ωραίο Ήλιο και ωραίους Ανθρώπους έξω.

Μέχρι τα λίγο πιο πολύπλοκα, όπως :

Όσοι συμμετέχουμε σε κινήματα πόλης και συλλόγους καλούμε σε τοπική πορεία και μετά λαϊκή συνέλευση. Αν μπορούμε, καταλαμβάνουμε κάποιο δημόσιο χώρο και τον κάνουμε σπίτι μας, καλώντας εκεί τοπικές συνελεύσεις. Στις συνελεύσεις συζητάμε αρχικά ό,τι μας βασανίζει, από το πιο απλό ως το πιο σύνθετο και μετά προτείνουμε και συζητάμε λύσεις. Μεταξύ μας την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών την αφήνουμε στους πολιτικούς.

Όσοι συμμετέχουμε σε σωματεία εργαζομένων σπάμε επειγόντως ό,τι έχει μπλοκάρει τη δράση τους ως τώρα. Περνάμε ψηφίσματα, καλούμε τους εργαζομένους για συμμετοχή στις πορείες και στις συνελεύσεις μας, ενισχύουμε τις δημοκρατικές διαδικασίες, συντονιζόμαστε με άλλα σωματεία, καλούμε σε απεργία. Ξεπερνάμε χωρίς πολλά πολλά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες, αν είναι διεφθαρμένες και εμποδίζουν σε όλα αυτά.

Όσοι συμμετέχουμε σε κόμματα ή σε αρτηριοσκληρωμένες καταστάσεις δεν υπακούμε σε γραμμές. Η δική μας άποψη για τα πράγματα έχει μεγαλύτερη αξία από αυτή της γραμμής. Όπως και η άποψη του διπλανού. Η αλήθεια της γραμμής δεν καλύπτει την αλήθεια κάθε ανθρώπου. Η αλήθεια κάθε ανθρώπου όμως αλλάζει την πραγματικότητα. Και αυτό γίνεται εδώ και τώρα.

Μην κοιτάτε αποσβολωμένοι όσοι διαβάσατε το κείμενο.

Αυτά όλα και άπειρα άλλα ήδη συμβαίνουν. Απλώς έτυχε και δεν το πήρατε χαμπάρι.

Προς τους δημοσιογράφους : Να χαρείτε, σταματήστε να βιντεοσκοπείτε ή να μεταδίδετε τα δάχτυλο αντί για το φεγγάρι. Εντάξει, ακούσαμε εκατομύρια φορές για τα 250 καταστήματα που έπαθαν ζημιές. Για τη νεολαία όμως, για την κοινωνία και τα προβλήματά της δεν ακούσαμε τίποτα. Τι νομίζετε ότι όλοι αυτοί που γεμίζουν τις διαδηλώσεις, τις συνελεύσεις κτλ είναι βαλτοί? Έχετε καταντήσει πια γραφικοί. Όσο και να θέλετε, ο κόσμος πλέον για πρώτη φορά συζητάει και κατεβαίνει στους δρόμους για άλλα πράγματα από αυτά που του μεταδίδετε. Συνεχίστε αυτή τη χαζή κωμωδία. Αυτή τη φορά θα την παίζετε χωρίς θεατές.

Προς τους καλλιτέχνες : Καιρός να βγείτε στους δρόμους. Δεν γίνατε αυτό που γίνατε, για να εκτελείτε μπροστά σε κλειστά μάτια/ώτα. Γεμίστε την πόλη με δρώμενα. Πάτε στις συνελεύσεις και προτείνετε θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα και θα δείτε ανταπόκριση. Κατεβείτε στις διαδηλώσεις με δρώμενα. Τι ακριβώς περιμένετε, για να σταματήσετε τον εκφυλισμό στον οποίο έχει φτάσει η τέχνη σήμερα?

Προς τους ανθρώπους του πνεύματος : Εδώ δύσκολα τα πράγματα. Εσάς σας έχει βαρέσει τόσο η μαλακία τα τελευταία χρόνια, που σημερά έχετε φτάσει στο σημείο να αναμασάτε την προπαγάνδα των καναλιών, που μεταδίδει το κράτος. “Όχι άλλη Βία”, “Βάνδαλοι”, “γνωστοί – άγνωστοι”, “τα παιδιά σήμερα δεν έχουν καλή ανατροφή”. Ξυπνήστε από τον λήθαργο, στον οποίο έχετε περιπέσει και ως γερασμένα μυαλά που είστε ενωθείτε και εσείς με τον κόσμο και κάντε ένα ελάχιστο κάτι. Η πνευματική “πρωτοπορία” αυτής της κοινωνίας είστε αναντίστοιχη της εποχής και αυτό είναι η χειρότερη βρισιά για εσάς.

Προς τους πολιτικούς : Αφού δεν υπάρχετε, που δεν υπάρχετε, δεν πάτε σπίτια σας? Στις τελευταίες εκλογές υπήρχε ένα μπλουζάκι που έλεγε “ψήφο σε κανένα πούστη, μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου”.

Προς τους “καπιτάλες” : Μμμ, κάτι μου λέει ότι τελικά εσείς παίρνετε όλες τις αποφάσεις άρα εσείς είστε και το πρόβλημα. Φροντίστε να συνηθίσετε αυτούς τους καιρούς που ζούμε σε μία άλλη ποιότητα δημοκρατίας. Κάτι τρίζει? Μην φοβάστε, μάλλον είναι το έδαφος κάτω από τα πόδια σας.

(κειμενο inlovewithlife, εικονα panoramas)

Προς: Ελληνικην Κοινωνιαν

Αναδημοσιευω απο το μπλογκ της Παναγιωτας:

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΑΝ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΛΕΞΗ

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, “κουκουλοφόροι”, “γνωστοί-άγνωστοι”
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη “βιτρίνα”, παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ
κλαίμε κι από μόνοι μας.

Κολυμπα ρε

Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν τοὺς μαθητὰς ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.
καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.
τὸ δὲ πλοῖον ἤδη σταδίους πολλοὺς ἀπὸ τῆς γῆς ἀπεῖχεν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος.
τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἦλθεν πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τὴν θάλασσαν.
οἱ δὲ μαθηταὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι Φάντασμά ἐστιν, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν.
εὐθὺς δὲ ἐλάλησεν [ὁ Ἰησοῦς] αὐτοῖς λέγων, Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε.
ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπεν, Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με ἐλθεῖν πρὸς σὲ ἐπὶ τὰ ὕδατα·
ὁ δὲ εἶπεν, Ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα καὶ ἦλθεν πρὸς τὸν Ἰησοῦν.
βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξεν λέγων, Κύριε, σῶσόν με.
εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ, Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;
καὶ ἀναβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος.
οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες, Ἀληθῶς θεοῦ υἱὸς εἶ.
Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον ἐπὶ τὴν γῆν εἰς Γεννησαρέτ.

Το παραπανω κομματι ειναι η γνωστη ιστορια απο το κατα Ματθαιον (ιδ, 22-34), οπου ο Χριστος ξαποστελνει τους μαθητες με τις βαρκες τους να φυγουν νωριτερα γιατι εχει να κανει κατι δουλειες, και οταν παει να τους βρει, τα εχουν βρει σκουρα με τα κυματα μεσα στη νυχτα, οποτε σκαει ο Τζιζους ανετος με τα ποδια στη μεση της λιμνης, στο περπατητο πανω στα κυματα. Οι μαθητες τον βλεπουν και φοβουνται οτι ειδαν φαντασμα οποτε ο Χριστος τους λεει “μη φοβαστε εγω ειμαι”. Και εδω μετα ειναι ολο το ζουμι της περικοπης.

Ο Πετρος, λεει στο Χριστο “αμα εισαι εσυ φωναξε με να σου ερθω με τα ποδια” και ο Τζιζους (φανταστειτε τωρα υφακι, με τα χερια στις τσεπες, με σανδαλι, μαλι και μουσι) του λεει στο ανετο “ελα”.  Στο σημειο αυτο ειναι ολος ο συμβολισμος της εννοιας της Πιστης: ο Πετρος, κατεβαινει απο τη βαρκα να περπατησει στο Χριστο. Δεν ξερει αν αυτο που του ειπε “ελα” ειναι φαντασμα ή οχι, δεν μπορει να ξερει. Απλα εμπιστευεται, δηλαδη πιστευει, και ξεπερνωντας καθε ιδεα σωφροσυνης κατεβαινει να περπατησει.

Οποτε αποδεικνυεται πως τελικα ειναι οντως ο Χριστος απεναντι, οποτε ο Πετρος αρχιζει οντως να περπαταει πανω στο νερο. Τιποτα το τραγικα συγκλοντιστικο μεχρι εδω. Το ενδιαφερον σημειο, το πιο ενδιαφερον σημειο ολης της ιστοριας ειναι αμεσως μετα. Ο Πετρος σε μια στιγμη συνειδητοποιει την τρελαμαρα της ολης υποθεσης, και πανικοβαλλεται οποτε και αρχιζει να βυθιζεται στο νερο (“ξεχασε να αστοχησει” που θα ‘λεγε και ο Νταγκλας Ανταμς).

Στην εγκυκλιο του μητροπολιτη Τοροντο που μας διαβαστηκε σημερα στον Αη Γιωργη στη Bond Street, επ’ αφορμης του νεου εκκλησιαστικου ετους, η εμφαση δοθηκε στο οτι ο Πετρος δεν ξεχασε μεσα στην απελπισια του, καθως βυθιζοταν μεσα στην απιστια και την αμφιβολια να θυμηθει να φωναξει “Χριστε μου σωσε με”. Οποτε, ο Χριστος του δινει το χερι και τον τραβαει απο το νερο, τον ξαναβαζει ορθιο πανω στα κυματα και πριν το χαπι εντ οπου κοπαζει ο αερας και ανεβαινουν μαζι στη βαρκα για να πανε ολοι μαζι στη Γεννησαρετ, λεει του Πετρου  σχεδον πειρακτικα “ολιγοπιστε, εις τι εδιστασας;”. Η πιστη σε εναν Θεο-προσωπο (δηλαδη εναν Θεο που δεν ειναι ενα αφηρημενο ξερωγω Ατμαν ή καποια κινητηριος αρχη), ειναι κατα βαση εμπιστοσυνη και αυτο ειναι το μηνυμα της περικοπης.

Αυτη ειναι η κανονικη αναγνωση. Πολυ ενδιαφερουσα, και ουσιαστικη. Εμενα ομως μου εκατσε και ενα φορκαρισμα της ιστοριας, λιγο διαφορετικο. Κατι σε “εναλλακτικη ιστορια”, σαν τα “τι θα γινοταν αν” στα βιβλια alternate history.

Λοιπον, για να ειναι τα πραγματα σαφη. Ο Πετρος πριν γινει φουλ ταιμ αποστολος ητανε ψαρας. Οποτε δεν υπαρχει περιπτωση να μην ηξερε κολυμπι. Και επισης, μιας και το αποστολικι το επιασε μεγαλουτσικος, δεν υπαρχει περιπτωση να ηταν κανενα απειρο μουτσοπουλο. Και απο φουρτουνες θα ηξερε και απο κολυμπια σε φουρτουνες. Τι θα γινοταν λοιπον, αν ο Πετρος αντι να ζητησει βοηθεια απο τον Τζιζους, αρχιζε να κολυμπαει?

Αν το περπατημα πανω στα νερα ειναι το αποτελεσμα της εμπιστοσυνης και της πιστης, το βυθισμα ειναι το αποτελεσμα της απουσιας εμπιστοσυνης και ο ανθρωπος κινδυνευει παντα να τονε καταπιουν τα κυματα της αμφιβολιας και να πνιγει μεσα σε μια κουταλια νερο, πχ να καταρρευσει η αντιληψη του για τον κοσμο σε καποιου ειδους αυτιστικο σολιψισμο.

Εκτος και αν ξερει να κολυμπαει, οποτε τα πραγματα τοτε αλλαζουν. Προφανως και ο κινδυνος του πνιγμου δεν εξαφανιζεται. Ομως ο Πετρος, αρχιζει να εχει ο ιδιος εναν καποιο ελεγχο της πορειας του. Νιτσεικο δε λεω, αλλα γιατι οχι?

Και βεβαια, η πραγματικα ενδιαφερουσα ερωτηση σε αυτην την περιπτωση ειναι αλλη: τι σχολιο θα εκανε ο Χριστος αν ο Πετρος καταφερνε να γυρισει στη βαρκα κολυμπωντας?

Ο Γκανταλφ για τη θανατικη ποινη

Το θυμηθηκα στο εντελως ασχετο: ο Τολκιν, μεσω του Γκανταλφ μας δινει ενα ακαταμαχητο επιχειρημα εναντια στη θανατικη ποινη. Μου ειχε κανει εντυπωση τοτε που το πρωτοδιαβασα, και παραμενει μια απο τις αγαπημενες μου ατακες απο τον Αρχοντα των Δαχτυλιδιων.

Σε καποια φαση λοιπον, ο Γκανταλφ συζηταει με τον Φροντο για τον Γκολουμ. Ιδου ο διαλογος:

-What a pity Bilbo did not stab the vile creature, when he had a chance!

-Pity? It was Pity that stayed his hand. Pity, and Mercy: not to strike without need.

-I do not feel any pity for Gollum. He deserves death.

-Deserves death! I daresay he does. Many that live deserve death. And some die that deserve life. Can you give that to them? Then be not too eager to deal out death in the name of justice, fearing for your own safety. Even the wise cannot see all ends.

(η φωτογραφια της Karva Javi, αδεια CC-by-sa)