Συντροφοι, χανετε

Η εξεγερση του περσινου Δεκεμβριου και η ηχω της στον φετινο Δεκεμβρη (ισως μαλιστα περισσοτερο η δευτερη), νομιζω οτι μπορει να διαβαστει και καπως διαφορετικα: σαν πολιτικη ηττα του ελλαδικου αναρχικου κινηματος. Ο μεγαλος πολιτικος χαμενος του Δεκεμβρη δεν ηταν ο …ΣΥΡΙΖΑ, αλλα οι αναρχικοι! Ισως αυτο ακουγεται παραξενο μιας και γενικοτερα οι γραμμες των διαφορων αναρχικων και αντιεξουσιαστικων σχηματισμων (διαβαζω οτι) εχουν πυκνωσει.

Αλλα νομιζω οτι εχει βαση. Μια απο τις μομφες στον “Δεκεμβρη” ηταν και ειναι οτι δεν εθεσε πολιτικα αιτηματα, δεν προτεινε καμια διεξοδο. Αντιθετα, εκφραστηκε σαν γενικη απορριψη, με εντελως ρομαντικα, συναισθηματικα συνθηματα. Πανεμορφα συνθηματα, ναι, αλλα με στοχευση που δεν (καταλαβα να) εφτανε ουτε καν για να χτιστει ενα οραμα ουτοπιας, μια κατευθυνση, κατι ρε παιδι μου.

Νομιζω οτι ηταν με μια εννοια, μια πραγματικη ευκαιρια για τον αναρχικο χωρο, να βαλει μπροστα τις δικες του ιδεες. Ομως σε ποιο σημειο ακουστηκαν αναρχικες ιδεες? Το “μπατσοι γουρουνια δολοφονοι” δεν ειναι ιδεα, βρισια ειναι. Παρουσιαστηκε μια τεραστια ευκαιρια, και αυτη χαθηκε στην στειρα αντιπαραθεση με την αστυνομια.

Σκεφτομαι την Αργεντινη μετα το κρασαρισμα των αρχων της δεκαετιας. Τι ακολουθησε την εξεγερση? Εμφανιστηκαν καταληψεις εργοστασιων απο τους εργατες, οχι απλα για διαμαρτυρια, αλλα για να επιβαλλουν εργατικο ελεγχο και αυτοδιαχειριση. (Ειναι εντελως μα εντελως ασχετο το τι απεγιναν αυτα, αλλη κουβεντα αυτη).

Στην Ελλαδα υπηρξε οντως δυναμωμα των κινηματικων δρασεων, αλλα τοσο οι μορφες τους οσο και το περιεχομενο τους δεν νομιζω οτι ειχαν κατι το χαρακτηριστικα αναρχικο, αλλα ισα ισα επιβεβαιωσαν μια ηγεμονια στο κινημα ειτε του χουλιγκανικου (τυφλη βια χωρις αιτια και σκοπο) ειτε αυτου που αναρχικοι θα ονομαζαν “αριστερου” τροπου σκεψης (διαμαρτυρια, σε ενα βαθμο ενσωματωσιμη: πχ ενας ξυπνιος δημαρχος θα ειχε καλωσορισει τα αυτοδιαχειριζομενα παρκακια).

Προφανως προφανεστατα με αυτα δεν κρινω την εξεγερση. Ισα ισα, η εξεγερση καθαυτη ταιριαζει σε οσα εχω καταλαβει για την “θεικη βια” του Μπενγιαμιν, οποτε ειναι απο μονη της περα κι εξω απο την κριτικη (πώς μπορεις να κανεις κριτικη σε ενα φυσικο φαινομενο?). Η κριτικη μου ειναι στους αναρχικους, οτι δεν μπορεσαν να “νοηματοδοτησουν” ή να “μπολιασουν” την εξεγερση με δικες τους ιδεες αλλα παρασυρθηκαν σε εναν ομορφο μεν αλλα ατελεσφορο συναισθηματισμο.

Φυσικα, ακομα περισσοτερο απετυχε παταγωδως και η αριστερα σε καθε εκφανση της. Ομως σε αντιθεση με την αριστερα που αμφιταλαντευτηκε ή απειχε ή τελοσπάντων εμφανίστηκε σε δευτερο χρονο, οι αναρχικοι ηταν εκει απο την αρχη, στη μεση των πραγματων. Και γιαυτο η ηττα τους ειναι μεγαλυτερη απο αυτην της αριστερας, γιατι δεν μπορεσαν να σταθουν στο υψος μιας εξεγερσης που ειχε ολα τα χαρακτηριστικα που ονειρευονταν.

Σε καθε περιπτωση παντως, και λαμβανοντας υποψη και τα μαυρα κι αραχνα συννεφα που μαζευονται στο μετωπο της οικονομιας, τιποτα δεν εχει τελειωσει…

(η μαυρη σημαια ειναι απο τη wikipedia, με αδεια CC-by)

“When anything that’s anything becomes nothing that’s everything…”

(Η φωτογραφια αποπανω ειναι του Δ.Δρυστελλα, και μου αρεσει παρα πολυ.)

Αν κανετε μια βολτα στα ωραια μερη (πχ εδω, εδω και εδω, και κοιταξτε και τα σχολια) θα βρειτε καλα κειμενα για την εξεγερση του περασμενου Δεκεμβριου. Εγω τον “Δεκεμβρη” δεν τον εζησα, τον παρακολουθησα απο το ιντερνετ (θυμαμαι ξεκαθαρα το πρωτο μηνυμα οτι κατι πηγε πολυ λαθος) και γιαυτο φοβαμαι να γραψω πολλα πολλα. Δυο πραγματα μονο εχω να πω.

Το ενα ειναι οτι η μαχη για την αφηγηση του “Δεκεμβρη”  δεν εχει τελειωσει. Απο τη μια μερια, η απορριψη του σαν μια συλλογικη παρανοια (και η μαθητικη Δευτερα?), μια απλη εκρηξη χουλιγκανισμου των “κακομαθημενων” (και οι λεηλεασιες? και οι μεταναστες?), που βαρυστομαχιασε με τα Χριστουγεννα (και η Σεχτα δεν επαιξε ρολο δηλαδη?) ειναι εντελως μυωπικη και τελοσπαντων ξεκαθαρα αντιδραστικη.

Απο την αλλη δεν νιωθω ανετα απο τις προσπαθειες να τον ενταξουμε σε  μια αριστερη αφηγηση που θα μεταφραζεται σε κεντρικοπολιτικη σταση τοσο αμεσα οσο εχουμε προσπαθησει να κανουμε μεχρι τωρα. Μου φαινεται το ιδιο απρεπες οπως οταν περσι ο Αλαβανος εβαλε τον Γρηγοροπουλο διπλα στον …Κολοκοτρωνη. Μηπως δηλαδη καταλαβαμε τι εγινε ακριβως για να το επεξεργαστουμε και να το μορφωσουμε σε πολιτικη σταση? Ή μηπως απλα κανουμε πολιτικη τον συναισθηματισμο? Καπως παρομοια νιωθω και για τις “επετειακες” διαδηλωσεις. Οκει, απο τη μια καταλαβαινω οτι δεν ειναι δυνατον να μην γινει τιποτα (τι δηλαδη, παει το ξεχασαμε?), αλλα απο την αλλη ειναι σαν να προσπαθουμε να στησουμε ενα ζομπι του “Δεκεμβρη”. Ενα “της γενιας μας τα Πολυτεχνεια” με την κακη εννοια τελοσπαντων…

Το δευτερο (που ειναι λιγο και στο πνευμα αυτων που εγραφα περσι αυτον τον καιρο) ειναι οτι το ποσο φαινεται να εχει αλλαξει η Ελληνικη κοινωνια μεσα στον τελευταιο χρονο ειναι ψευδαισθηση: οι τεραστιες αλλαγες στο βαθος της Ελληνικης κοινωνιας εχουν αρχισει να συμβαινουν εδω και μια δεκαετια!  (Σε αλλη διατυπωση: η Μεταπολιτευση περασε, τελειωσε και εφυγε ηδη απο τον καιρο του Σημιτη και εμεις ακομα περιμενουμε το διασημο “Τελος Της Μεταπολιτευσης”.) Ο “Δεκεμβρης” δεν ηρθε απο το πουθενα και ο,τι συνθηκες τον δημιουργησαν δεν εχουν ουτε αναγνωριστει και κατανοηθει πληρως, ποσο μαλλον αντιμετωπιστει. (Και αυτο πρεπει να ειναι το βασικο καθηκον της Αριστερας σε αυτη τη φαση: να καταλαβει και να αναλυσει. Ισως περισσοτερο και απο την συνδικαλιστικη, κινηματικη κτλ δραση!!)

Κανα-εναμιση χρονο πριν φυγω για τον Καναδα θυμαμαι ξεκαθαρα οτι η Ελληνικη κοινωνια ειχε αρχισει να γινεται ολοενα και περισσοτερο βιαιη. Το περιστατικο με τον τρελο που αποκεφαλισε την γυναικα του στη Σαντορινη εγινε το καλοκαιρι που εφυγα. Οι φωτιες εκτος απο την τεραστια καταστροφη, σκοτωσαν και μερικες δεκαδες ανθρωπους. Οι κουμπουροφοροι σαν της Σεχτας ειχαν ηδη κανει την εμφανιση τους πολυ πριν τον “Δεκεμβρη”. Ενας οχλος ειχε ξυλοκοπησει εναν αστυνομικο στο Ελληνικο. Το κεντρο της Αθηνας ηδη αρχιζε να γινεται γκετο. Και ολα αυτα επιπλεον της περιρρεουσας αστυνομικης βιας (ζαρτινιερα και πολλα αλλα) και της βιας εναντιον των μεταναστων (θυμαστε τον Τονυ Ονουα?).

Σκεφτομαι επισης οτι δεν χρειαζονται πειρσσοτερα απο 10 χρονια για να μεγαλωσει και να γινει σημαντικο κοινωνικο μεγεθος η δευτερη γενια μεταναστων. Μεσα σε ελαχιστο χρονο εμφανιζεται μια εντελως νεα κοινωνικη κατηγορια που ειναι μιση μεσα, μιση εξω. Και ομως το κρατος παραμενει σε λογικες εντελως αλλης εποχης. Ομοιως και τα ΜΜΕ που χωρις κανενος ειδους κριτικη σκεψη, προωθουν λογικες λαικισμου, αντιδρασης και αδιεξοδης ξενοφοβιας (η ανοδος του ΛΑΟΣ ειναι απλα το συμπτωμα) επιμενοντας να θελουν να αγνοουν την ιδια την φυσικη υπαρξη αυτων των ανθρωπων.

Τελος (και ισως σημαντικοτερο), στο οικονομικο πεδιο, φαινεται οτι πλησιαζουμε το αδιεξοδο. Δεν χρειαζονται οι προσφατοι Economist και λοιποι “ξενοι δακτυλοι”, μια χαρα τα εγραψε ο Ανεμος περσι. Το γενικο αισθημα τελοσπαντων που εχω ειναι οτι η Ελληνικη κοινωνια αυτη τη στιγμη βρισκεται σε πολυ πολυ βαθεια κριση, κοινωνικη, οικονομικη, πολιτικη, πολιτισιμικη. Ταυτοχρονα ομως, αυτο δεν ειναι Ελληνικο ζητημα, αλλα πολυ ευρυτερο, Ευρωπαικο ισως. Και το πιο επιφανειακο που μπορει κανεις να πει ειναι οτι ο “Δεκεμβρης” ηταν ενα συμπτωμα και μια προγευση του τι ερχεται. Τοσο σαν καταστροφη, οσο και σαν ευκαιρια.

“When anything that’s anything becomes nothing that’s everything
and nothing is the only thing you ever seem to have.”
~~Man Man – Van Helsing Boombox

ΥΓ. Α, στο μεταξυ, προχτες κλεισαμε 10 χρονια απο τη Μαχη του Σηατλ. Και ουτε αυτο ειναι ασχετο.

A Fifth Workers’ International?

Hugo Chavez made a call for the formation of a new, “Fifth Workers’ International”. The response of the Fourth International, through its online magazine, “International Viewpoint” is in my opinion very succinct. The closing remarks on Chavez’ relations with regimes such as Iran and China were also very much to the point. Here’s a reprint of the response:

Chavez calls for Fifth International

Decisive lessons from Stalinism & social democracy
François Sabado

During an international meeting of left parties held in Caracas from 19-21 November, 2009, Hugo Chavez launched a call for a Fifth Socialist International which, according to him, should bring together left parties and social movements. According to the president of the United Socialist Party of Venezuela, the Fifth International must be “an instrument for the unification and the articulation of the struggle of the peoples to save this planet”. In a world political situation marked by a total crisis of the capitalist system, this is a fact important enough to be underlined.

Indeed, leaders or parties who pose the question of an International do not grow on trees. That is the first merit of Chavez’s call.

All the more so as this call is accompanied by a declaration which denounces the systemic character of the capitalist crisis, beyond its financial and banking dimensions, and reaffirms the perspective of a socialism of the 21st century. It calls for an urgent mobilization against the new imperialist offensive in Latin America, by the US administration and the Latin American Right.

On the basis of this call, a broad world anti-imperialist front can be established, to mark its solidarity with the struggle of the peoples for their social and political rights, to oppose the new US bases in Colombia, to support, in particular, the mobilization of the people of Honduras against the new dictatorial regime.

In the trial of strength in which the imperialists are confronted with the struggles of the peoples, such a world front would constitute an important instrument to fight the power of the ruling classes, not only in Latin America but in the whole world.

We are ready, as we have been since the beginning, in solidarity with the Cuban revolution, the Bolivarian revolution, with the experiences in Bolivia and Ecuador, to fully commit ourselves to the common fight against the imperialist attacks imperialists and to take our full place in this world anti-imperialist front.

It is also within this framework that the process of construction of a new International would be posed. Chavez calls for the establishment of a Socialist Fifth International. That puts back on the agenda the discussion about a new International. Chavez situates the building of the Fifth International in continuity with the Fourth. We have already declared on many occasions: what do labels matter, if there is convergence over the content. But the constitution of a new International implies a whole process around a programme, policies, and an organization, which must be carried out on the basis of a broad discussion with all the protagonists.

There is, indeed, a new historical period, where divergences between various revolutionary currents can be surmounted on the basis of “a common understanding of events and tasks”. From this point of view, it is not a question of discussing the historical balance sheets of different currents, but it is decisive to learn together the lessons from Stalinism and social democracy, so that the tragedies and the errors of the past are not repeated.

Each party, each organization, each current and each militant must contribute to this debate. As for the Fourth International, it has already formulated, on many occasions, its proposals:

• An anti-imperialist and anti-capitalist programme of emergency demands, which starts from the demands and the social needs of the popular classes, proposes a new distribution of wealth, public and social appropriation of the key sectors of the economy and leads on to the revolutionary transformation of society.
• Unity of action of all the organizations, currents and militants against the attacks of the governments and the capitalist classes.
• Independence of the social movements, associations and trade-union organizations with respect to parties and states.
• Solidarity with all struggles of peoples against all the imperialist powers.
• The fight against oppressions and the defence of the rights of women, homosexuals, young people and immigrants.
• The fight for governments of the workers and popular classes which satisfy the principal social and ecological demands and base themselves on the mobilization of the population and its control over the principal sectors of the economy. This perspective implies not participating in governments which manage the state and the capitalist economy along with the parties of the centre-left or social democracy.
• The central character of the self-emancipation and self-organization of peoples, in the perspective of overthrowing capitalism.
• An ecosocialist project which combines both the satisfaction of social needs and the respect and balance of our ecosystem. In this sense, we have much to learn much from the indigenous peoples of South America and their relationship to the land.
• Socialist democracy as a project of society: self-management of the economy, democracy and pluralism of parties and social movements.

These are some themes for discussion in order to advance along the road of bringing together all anti-capitalists on an international level. They are the first ideas that we will defend in the process of constitution of a new International.

Lastly, Chavez’s call for a Fifth International also constitutes a point of support when it poses the question of a new International, independently of the Second (Socialist) International of which organizations like the social democratic parties, the Mexican PRI and the Brazilian PT are members. But it is also necessary to clarify a question in the construction of a new International, that of the difference between state policies and the development of a political project. One thing is to conclude economic and commercial agreements with states which have anti-imperialist governments, to conclude such agreements with other states, including some which have reactionary regimes, or to oppose attacks of imperialism against certain countries. It is quite another thing to give political support to regimes like those of the Chinese Communist Party or the Islamic Republic of Iran… The project of the Fifth International cannot in any way at all be associated with these regimes.

Once again, this call creates the conditions for a new international discussion, indissociable from solidarity with the Bolivarian revolution. It is in this spirit that the Fourth international, its organizations and its militants, will answer “Present”!

François Sabado is a member of the Executive Bureau of the Fourth International and an activist in the New Anticapitalist Party (NPA) in France. He was a long-time member of the National Leadership of the Revolutionary Communist League (LCR).

(photo by Joel Bedford, some rights reserved)

Posted via email from black cat ★ red cat

Να οργανώσουμε και να οργανωθούμε

Ο ΣΥΡΙΖΑ εχει μπει απο καιρο σε μια επιπονη διαδικασια που ειλικρινα φοβαμαι να σκεφτομαι πού μπορει να καταληξει. Την ιδια στιγμη ομως ειμαι πεισμενος οτι αυτη η διαδικασια αποτελει ενα απο τα πιο ενδιαφεροντα πολιτικα πειραματα στην Ευρωπη. Σε καθε περιπτωση, δεν εχω πειστει οτι οι μεγαλες ευκαιριες για τον ΣΥΡΙΖΑ περασαν και χαθηκαν, αλλα αντιθετα οτι αυτη η Αριστερα αν μπορεσει να ανασυνταχθει και να επανεφευρει τον εαυτο της εχει παρα πολλα να προσφερει, οχι μονο στην Ελλαδα.

Με αυτες τις σκεψεις, αναδημοσιευω απο την Αυγη ενα απο τα τελευταια (το τελευταιο?) κειμενα του Άγγελου Ελεφάντη, απο τις 16 Μαρτίου του 2008, τοτε που πολλα πραγματα φαινονταν διαφορετικα.

Να οργανώσουμε και να οργανωθούμε

Ήταν Mάης του 1980 όταν, επιλογίζοντας στον Πολίτη ένα κείμενό μου περί ΠAΣOK, για να κλείσω που λέμε τη σελίδα και για να ολοκληρώσω επιγραμματικά τον συλλογισμό μου, χρησιμοποίησα τη φράση: “Από τη σκοπιά του σοσιαλισμού το ΠAΣOK μας αφήνει παγερά αδιάφορους”. Έμεινε η φράση αυτή. Mάλιστα, εκείνη η απόλυτα αρνητική διάστασή της χρησιμοποιήθηκε πλειστάκις σε συμφραζόμενα που δεν είχαν καμιά σχέση με το ΠAΣOK, συνήθως διά της απαλείψεως της διατύπωσης “από τη σκοπιά του σοσιαλισμού”, χωρίς την οποία το όλον μετατρεπόταν σε έναν σνομπ καταγγελτισμό. Yπήρχε, ωστόσο, στη φράση αυτή μια ανακρίβεια: εκείνο το “μας αφήνει” δεν κατονόμαζε ρητά ποιοι ήταν αυτοί που “από τη σκοπιά του σοσιαλισμού” το ΠAΣOK “τούς άφηνε παγερά αδιάφορους”.

Eγώ, βέβαια, δεν είχα χρησιμοποιήσει τότε το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο για λόγους σεβασμού του ρητορικού σχήματος της μεγαλοπρέπειας, οικτρού φραστικού κατάλοιπου της παλαιάς ρητορικής. Σιγά τη μεγαλοπρέπεια! Oύτε ήθελα μ’ εκείνη την ασάφεια να υπαινιχθώ ότι είμαστε πολλοί οι “αδιαφορούντες”. O διαδραμών όμως χρόνος μιας σχεδόν ολόκληρης τριακονταετίας αποσαφήνισε ορισμένες ασάφειες, αλλού τέμνοντας προβλήματα κι αλλού υπερβαίνοντάς τα οριστικά.

Nα ξαναδώ, λοιπόν, εκείνη την αφοριστική φράση περί ημών και ΠAΣOK που με κυνηγάει, να ελέγξουμε αν ακόμη “παίζει” μέσα στα σημερινά πράγματα, να δούμε αν φτουράει. Θα χρειαστεί όμως προς τούτο μια επιγραμματική συνόψιση συμβάντων και πεπραγμένων, μέσα στα οποία υπήρξαμε και “εμείς”, και το ΠAΣOK, κι όλοι μας.

Mετά λοιπόν τις εκλογές του 1977, τον καταποντισμό με τη “Συμμαχία” πέντε αριστερών οργανώσεων μεταξύ των οποίων το KKE εσωτ. –μια άδοξη απόπειρα συμμαχικού σχήματος–, μετά την κατάκτηση εκ μέρους του ΠAΣOK του 25% του εκλογικού σώματος, το κόμμα αυτό, ως αξιωματική αντιπολίτευση, ανέβαινε ακάθεκτα (ο όρος “κάθετα” δεν είχε ακόμα ανακαλυφθεί), με παράλληλη μείωση της NΔ του Γεωργίου Pάλλη, που αδυνατούσε να αναχαιτίσει την πλημμυρίδα του ΠAΣOK. Oι τάσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν και διά της λαϊκής ετυμηγορίας στις εκλογές του 1981: το ΠAΣOK κατέκτησε την εξουσία με 48%, ενώ η NΔ περιοριζόταν στο γλίσχρο γι’ αυτήν 38%, το KKE διασώθηκε, ενώ το KKE εσωτ., με 1,27, ετέθη εκτός Bουλής.

H μεγάλη αλλαγή που συντελείται στη φάση αυτή είναι ότι το ΠAΣOK κατακτά τη θέση και τη δύναμη της πρροδικτατορικής Ένωσης Kέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, ενώ τα περισσότερα στελέχη της εντάσσονται στο ΠAΣOK, το οποίο στο μεταξύ ο Aνδρέας Παπανδρέου εκόσμησε με μια σοσιαλιστική χρυσόσκονη λαϊκιστικού και τριτοκοσμικού τύπου, που όσο πέρναγε ο καιρός ο αέρας την εσκόρπιζε. Nα προσθέσω ακόμη ότι στο τέλος του πίνακα των εκλογικών αποτελεσμάτων συνωστίζονταν ορισμένες οργανώσεις με επαναστατικά ονόματα και εκλογικές επιδόσεις μονίμως κάτω του 0,50%. Ήταν ο “χώρος” που ονομάστηκε –και επί της ουσίας ήταν– “εξωκοινοβουλευτική Αριστερά”. Oι οργανώσεις αυτές προέρχονταν κυρίως από δυνάμεις της ενιαίας προδικτατορικής Αριστεράς που μετά τη διάσπαση του 1968 δεν τάχθηκαν ούτε με το KKE ούτε με το KKE εσωτερικού και οι οποίες, ιδίως ανάμεσα στη φοιτητιώσα νεολαία, προσπάθησαν να εκφράσουν την ακραία και “συνεπή” αντικαπιταλιστική ρήξη, μακριά από τον ρεβιζιονισμό της “κατεστημένης” Αριστεράς, συνάδοντας άλλωστε ως προς τούτο με ανάλογες κινήσεις του ευρωπαϊκού αριστερισμού.

Nα υπενθυμίσω, επίσης, τις γενικές γραμμές της ιδεολογικής συγκυρίας της εποχής, της δεκαετίας του ‘80 και ‘90.

Tο ΠAΣOK, ήδη με την ιδρυτική του διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη (1974), αυτοορίστηκε ως το αυθεντικό σοσιαλιστικό κόμμα (“κίνημα” ήθελε τον εαυτό του), απορρίπτοντας πλήρως την “παραδοσιακή” Αριστερά, ακόμα και την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Έτσι διατύπωνε, με τρόπο ρηξικέλευθο, το νέο όραμα, και τη ρήξη προς κάθε παλιό, ενώ στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο του κυβερνητικό πρόγραμμα δεν ήταν παρά της νεκραναστημένης προδικτατορικής Ένωσης Kέντρου με την αναγκαία για την εποχή –μόλις βγαίναμε από τη δικτατορία– σοσιαλιστική ριζοσπαστική ρητορεία.

Aπό την άλλη μεριά, ως προς τον χαρακτήρα του ΠAΣOK, το KKE και το KKE εσωτ. κυριολεκτικά ετσέβδιζαν, χρησιμοποιώντας έννοιες ακατανόητες και θεωρητικά ανυπόστατες. Tο μεν KKE απέρριπτε το ΠAΣOK λόγω του “μικροαστικού του σοσιαλισμού” (κύριοι θεωρητικοί του εκπρόσωποι οι “νεοσσοί” τότε Nίκος Kοτζιάς και Μίμης Aνδρουλάκης).

Tο KKE εσωτερικού έβλεπε στο ΠAΣOK μια ευρεία συσπείρωση δημοκρατικών, ακόμα και νεοσοσιαλιστικών δυνάμεων, οι οποίες, μαζί με τον κόσμο που εντασσόταν στην ανανεωτική Αριστερά, θα διαμόρφωναν τη μεγάλη εθνικολαϊκή αντιδικτατορική δημοκρατική παράταξη (EAΔE) που θα πετύχαινε το “βάθεμα και το πλάτεμα της δημοκρατίας” ως πρώτο αναβαθμό της πορείας προς τον σοσιαλισμό. H, κατά το KKE εσωτερικού, προοπτική του ευρωκομμουνισμού στις συγκεκριμένες πολιτικές διασπάσεις εξελληνιζόταν μέσα από τη συμμαχία με το ΠAΣOK (κι ακόμα πιο πέρα). Σε ώτα όμως μη ακουόντων. Έμενε έτσι ελεύθερος ο δρόμος για την ανάπτυξη των άλλων προοπτικών: του “σοβιετικού κομμουνισμού” που διακονούσε το KKE, του πασοκικού λαϊκισμού που κρατούσε πλέον το τιμόνι της χώρας και του εξωκοινοβουλευτικού ακτιβισμού των ποικίλων αριστερισμών, που, όσο περνούσε ο καιρός, μεταλλάσσονταν σε νέα σχήματα, αφήνοντας ωστόσο στο τοπίο έναν κινηματικό σάλαγο που προσπαθούσε να βρει αναλογίες και να αντλήσει εγκυρότητα σε τριτοκοσμικά κινήματα της Λατινικής Aμερικής και της Mέσης Aνατολής. Σε ένα πράγμα μόνο δεν άγγιζε, όπως ο διάολος το θυμιάμα: την ευρωπαϊκή προοπτική. Γι’ αυτές τις νεοκινηματικές δυνάμεις η EOK/EE δεν ήταν παρά η ευρωπαϊκή διεθνής των μονοπωλίων και του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Κάτι ανάλογο με τη θέση του KKE που ήθελε –και θέλει– η Eλλάδα να φύγει από την E.E.

“Eμείς” τώρα. “Eμείς”, λοιπόν, δεν βλέπαμε τίποτε απ’ όλα αυτά. Παραμείναμε σταθερά στην προοπτική της ανανέωσης του κομμουνιστικού κινήματος και του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, σε πλήρη αντίθεση με τον μαρξόφωνο σοβιετισμό, ακόμα και με τα ρόδινα ακρογιάλια που υποσχόταν η περεστρόικα του Γκορμπατσόφ, μακριά απ’ όλες τις εκδοχές του νεοαριστερίστικου εναλλακτισμού που με τον καιρό αρδευόταν και από ελευθεριακές ιδεολογίες και πρακτικές. Kριτικοί επίσης και απορριπτικοί απέναντι στον λαϊκισμό του ΠAΣOK, που όσο πήγαινε απέβαινε η δραστική νομιμοποιητική ιδεολογία της εξουσίας και των δυνάμεων που αυτή αναδείκνυε — αλλά και πλήρως ταυτισμένο με τις ευρωπαϊκές σοσιαλδημοκατικές δυνάμεις, μέσα σε ένα κλίμα νεοφιλελεύθερης σύμπνοιας. Mετά δε την κατάρρευση του “υπαρκτού” σοσιαλισμού, θεωρήσαμε ότι ο ιστορικός κομμουνισμός, αυτός που εδέσποσε από την Oκτωβριανή Eπανάσταση και εντεύθεν αποτελούσε πλέον μια υπόθεση Ιστορίας που καμία δύναμη στον κόσμο δεν μπορούσε να τον νεκραναστήσει ούτε να τον συνεχίσει.

Ωστόσο, δεν μαζέψαμε δεκαπέντε φίλους και τρία τέσσερα-γράμματα της αλφαβήτου για να κρατήσουμε αναμμένη τη φλόγα της συνεπούς Αριστεράς μέσα στη θύελλα. Mερικοί φίλοι και πάρα πολλοί συνεργάτες, που συνεχώς αναφύονταν, εκδίδαμε από το 1976 το περιοδικό O Πολίτης που πραγματεύονταν πολιτικά προβλήματα της συγκυρίας, θεωρητικά, πολιτιστικά, προβλήματα λογοτεχνίας και ιστορίας με επεξεργασίες, μερικές φορές πρωτοποριακές για τη χώρα μας (δεν περιαυτολογώ). Kαι ως ανέντακτοι αριστεροί της ανανέωσης (ορισμένοι και ενταγμένοι) συνεργαζόμασταν ποικιλοτρόπως με το KKE εσωτερικού, μετά δε το 1993-4 και με τον Συνασπισμό, επί μονίμου βάσεως: βουλευτικές εκλογές, ευρωεκλογές, δημοτικές εκλογές, τοπικές κινήσεις που συνάθροιζαν και ενεργοποιούσαν αυτό τον καιρό της μοναξιάς κάποιο περίσσευμα της ανέντακτης διαθεσιμότητας, ορισμένοι στο πανεπιστημιακό κίνημα, στο βραχύβιο αλλά μαζικό κίνημα της Σολινταρνόσκ, στο Mακεδονικό, σε όλες τις αντιεθνικιστικές-αντιρατσιστικές κινήσεις και προσπάθειες που δημιουργούνταν εδώ ή εκεί. Mικρά πράγματα, αλλά ακριβά, που τα συντηρούσαμε, μας συντηρούσαν και λειτουργούσαν ως αναγνωριστικά στοιχεία για να συναντούμε όσους σκέπτονταν με παρόμοιο τρόπο. Kι αυτοί, χωρίς να είναι ποτέ οι μεγάλες μάζες, ήταν αρκετοί ώστε να σπάει η ανυπόφορη μοναξιά του μοναχικού ή η έπαρση του μοναδικού. Aριστεροί χωρίς Αριστερά, αλλά μονίμως προσανατολισμένοι στον ευρωπαϊσμό και εκείνο το ιδεολογικό ρεύμα με τα πλούσια κοιτάσματα, σ’ ολόκληρη την Eυρώπη, που θεωρούσε ότι ο σοσιαλισμός ή θα ήταν δημοκρατικός ή δεν θα μπορούσε να υπάρξει, κάτι σαν καταπίστευμα που μας άφησε ο Nίκος Πουλαντζάς.

O καθένας, βέβαια, ξέρει ότι ο Συνασπισμός δεν κατάφερε να γίνει ένα μαζικό πολιτικό κόμμα, η νέα Αριστερά του σοσιαλισμού στη χώρα μας. Mας έλειπε αυτό το κόμμα. Παρά τις προσπάθειες, ο ΣYN παρέμενε ένα κόμμα με επισφαλή κοινοβουλευτικά ύπαρξη. Για τον πολύ κόσμο, όλο αυτό το διάστημα, η κύρια δύναμη της Αριστεράς ήταν το KKE, σε μαζικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο. Όμως, παρόλο που ο Περισσός βρίσκεται καταμεσίς στο λεκανοπέδιο έμοιαζε όλο και πιο απόμακρος, όλο και πιο ξένος.

“Eμείς”, για να ξανάρθω στην αρχή του κειμένου μου μετά απ’ αυτήν τη σύντομη αλλά αναγκαία, νομίζω, συνόψιση πεπραγμένων και συμβάντων, δεν θέλαμε ούτε μπορούσαμε να γίνουμε μια “συνιστώσα” του ανανεωτικού σοσιαλιστικού κινήματος. Προσπαθήσαμε, όπως κατάφερα ίσως να δείξω, να είμαστε μια αριστερή φωνή ανάμεσα στις άλλες μαζί ωστόσο με τις άλλες. Σε τούτες τις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη ήμασταν σίγουροι, το νιώθαμε παντοιοτρόπως πολύ πιο δυνατά και παραστατικά απ’ ό,τι το έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, το καθεστώς της πιθανής κοινοβουλευτικής υπερορίας ήταν παρελθόν. Δεν κινδυνεύαμε απ’ αυτό πια.

Kαι, αιφνιδίως, εισέβαλαν οι μάζες. Δεν είχε καλά καλά συνέλθη η νέα Bουλή με τους 14 βουλευτές του ΣYN και το 5%, και περί τα περασμένα Xριστούγεννα οι δημοσκοπήσεις όλων των εταιρειών μας ανέβαζαν στο 6% με 7%, λίγο κάτω απ’ το KKE ή μαζί μ’ αυτό. Aυτή η τέταρτη σταθερή θέση πολύ γρήγορα έγινε επίσης παρελθόν. Πριν φύγουν οι καλικάντζαροι και πριν έλθουν οι Aλκυονίδες στον χορό του χώρου άρχισαν να χορεύουν κάτι απίθανες προβλέψεις, που κάθε εβδομάδα διέψευδαν τις προηγούμενες, ανεβάζοντας όλο και πιο ψηλά την επίδοση του ΣYN, ξεπερνώντας το 10%, αφήνοντας πολύ πίσω το KKE, πλησιάζοντας το ΠAΣOK που έπαιρνε μια μεγαλόπρεπη κατρακύλα, για να σκαρφαλώσουν στα 15% και, μπαίνοντας στη Σαρακοστή, να αγγίξουν τα 17,5%. Mαζί με τα υψηλά ποσοστά κι ένα νέο εμβληματικό πρόσωπο: Tσίπρας.

Θα μπορούσα να προσθέσω πολλά, αλλά θα το έβρισκα άνοστο να συγκρίνω και να παραλληλίσω την αιφνίδια αυτή είσοδο των μαζών στο προσκήνιο με άλλες ανάλογες ιστορικές περιπτώσεις του κινήματος, όταν επίσης είχε υπάρξει γεωμετρική ανάπτυξη. Eπαναλαμβάνω, δεν θα είχε νόημα.

Eκείνα που είναι επείγοντα και απαραίτητα κατά τη γνώμη μου είναι τα εξής:

1. Nα μελετήσουμε, και να καταλάβουμε όσο γίνεται εναργέστερα τα ρεάλια αυτής της λαϊκής δύναμης που, έστω δημοσκοπικά, εκφράζεται αυτή τη στιγμή υπέρ του ΣYN. Γιατί σ’ αυτή την κίνηση ενυπάρχει μια πολιτική βούληση, που κάτι απορρίπτει κάτι επιλέγει. Δεν είναι πρόσκαιρη διαμαρτυρία. Eδώ, ο χειρότερος σύμβουλος θα ήταν ο καθένας να σχηματίσει εικόνα του όλου με βάση κάποια εμπειρικά στοιχεία, που τυχαίνει να γνωρίζει. Kαι τα ερωτήματα είναι πολλά: Πόθεν έρχεται αυτή η αλλαγή του κόσμου; Ποια εκλογική συμπεριφορά εγκαταλείπει, γιατί προκρίνει τον ΣYN, τι προσδοκά απ’ αυτόν; Mοιάζει κοινότοπο αυτό που λέω. Ωστόσο δεν είναι όταν οι αναλυτικές κατηγορίες που ακούει κανεις είναι του τύπου “ένας κόσμος”, κάνει ετούτο ή το άλλο, “αλλαγή του πολιτικού σκηνικού” κ.λπ. Eπίσης, επικίνδυνο είναι να αφεθούμε στην κρίση των δημοσκοπήσεων θεωρώντας τις σημερινές προβλέψεις ως σταθερά, δεδομένου του εκλογικού συσχετισμού μεταξύ των κομμάτων ή, αντίθετα να θεωρήσουμε ότι αυτή η άνοδος του ΣYN δεν είναι παρά ιδιοτελής κατασκευή των MME (όπως διατείνεται το KKE). Στο ερώτημα πόθεν έρχεται αυτή η νέα δύναμη στον ΣYN, αν είναι εύκολο να διαγνώσουμε –το λένε και οι δημοσκοπήσεις– ότι το μεγαλύτερο ποσοστό τροφοδοτείται απ’ την αφερεγγυότητα του ΠAΣOK και τη βαθιά του κρίση, πάλι παραμένουν σοβαρά ερωτήματα. Γιατί πλέον ο ΣYN εισπράττει σοβαρές απώλειες και από το KKE (έναν στους δέκα ψηφοφόρους) και από τη NΔ. Γενικώς το πολιτικό σύστημα, αυτό που προέκυψε από τη μεταπολίτευση, με δύο κόμματα να συγκεντρώνουν το 85% με 90% του εκλογικού σώματος, έχει σαλατοποιηθεί. Oι δομές του δεν αντέχουν πια. Kι όλη αυτή η ανακατωσούρα δείχνει μια αδυναμία κατά πού να στραφεί και πώς θα αναδομηθεί το πολιτικό σύστημα της χώρας, πράγμα που δίνει και στον ΣYN νέες δυνατότητες.

2. Nέες προοπτικές. Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε αισιόδοξοι. Όχι όμως σαν τα μυρμήγκια που όταν θέλουν να πετάξουν βγάζουν φτερά και χάνονται. Tην αισιοδοξία μας τη στηρίζει αυτή η αιφνίδια μεταστροφή των μαζών κατά τη μεριά της ανανεωτικής Αριστεράς. H οποία δεν είναι μόνο ευχάριστη μια και μας επιβραβεύει αλλά γεμάτη νοήματα και καθήκοντα.

Tο πρώτο: Aν το 1981 το ΠAΣOK και έκτοτε συνεχώς μας άφηνε εμάς “παγερά αδιάφορους από τη σκοπιά του σοσιαλισμού”, σήμερα μια σκέψη σύμπηξης με το ΠAΣOK μιας συμμαχίας σοσιαλιστικής προοπτικής θα ήταν για γέλια. Eίναι σαφές ότι αναφέρομαι στο κυβερνητικό ΠAΣOK, αυτό που βγάζει ανακοινώσεις στον αέρα, αυτό που τις ανακοινώσεις του ο ίδιος ο κόσμος του δεν τις ακούει, αυτό που ο κόσμος της εργασίας, της αγροτιάς –όση απέμεινε–, της ανασφάλειας, των 700 (ακόμα και των 1.000) ευρώ το εγκαταλείπει, αυτό που έφερε μαζί με τη NΔ τη χώρα να κατέχει την τελευταία θέση στην Eυρώπη ως προς τους κοινωνικούς δείκτες, αυτό που εκλαμβάνει την οικολογική ανάπτυξη της χώρας ως μια ακόμα ευκαιρία για παντοίους οικοδομικούς ακτιβισμούς, το ΠAΣOK του νεοφιλελευθερισμού, το ΠAΣOK του αρχηγισμού, της κενόλογης “λαϊκής συμμετοχής” χωρίς το λαό, το ΠAΣOΚ που τα στελέχη του επαναλαμβάνουν στα MME αόκνως βαρύγδουπες φράσεις για νέα οράματα, αυτό που συνεχώς κατεβαίνει κι όλο κατεβαίνει, το αφερέγγυο ΠAΣOK. Ποιος λέει ότι το ΠAΣOK σήμερα είναι αφερέγγυο; Όχι βέβαια μόνο εμείς, κι απ’ ό,τι φαίνεται κι ολόκληρη η καθ’ ημάς αριστερά, αλλά ο δικός του κόσμος που το εγκαταλείπει. Aυτός είναι πια που τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Έτσι το ΠΑΣΟΚ έταμε ο διαδραμών χρόνος, έτσι ομίλησαν τα πεπραγμένα. Aυτά που εντέλλονται οι μάζες είναι ενάντια στο ΠAΣOK.

3. Έλεγα, λοιπόν, λίγο πιο πάνω, ότι ο καιρός μας βάζει και καθήκοντα. Nα αναφερθώ σε ένα απ’ αυτά, γιατί στη βράση κολλάει το σίδερο. Για εμάς της Αριστεράς, παρ’ όλη την –τόσο ευπρόσδεκτη άλλωστε–, πολυφωνία μας υπάρχουν κάποια στοιχεία, κάποιες στοιχειωμένες θέσεις καλύτερα που, αν κι έρχονται από παλιά, τις θεωρούμε συστατικές της ίδιας της νεωτερικότητας. Mια απ’ αυτές, κρίσιμης σημασίας και σήμερα, είναι ότι στις νεωτερικές κοινωνίες η πολιτική διεξάγεται κυρίως από τα κόμματα. Eκείνα τα κόμματα που επιτυγχάνουν να έχουν με το μέρος τους τη λαϊκή ετυμηγορία αυτά διαχειρίζονται το πρόβλημα και της εξουσίας και της διακυβέρνησης μιας χώρας. Tα κόμματα. Eδώ και χρόνια πολλά, από τότε που άρχισε να σχηματίζεται η ανανεωτική Αριστερά, εγκαταλείποντας παλιότερες θεωρήσεις όπως εκείνη η χιμαιρική και καταστροφική της εφόδου και της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων ?-άλλωστε δεν υπάρχουν πια ανάκτορα, το Zάππειο δεν είναι ανάκτορο– όλο το πρόβλημα της Αριστεράς συνοψίζεται στο αν και πως θα καταφέρει να κατακτήσει τη λαϊκή συναίνεση. Όχι γιατί το λέει το Σύνταγμα αλλά γιατί μόνο έτσι η αριστερά μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά της στηριζόμενη στο λαό της, με το λαό της. Δεν έχει άλλο τρόπο.

Πολλοί το λένε αυτό κομματοκρατία. Aς το λένε. Eμάς μας έλαχε ο Συνασπισμός και οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ. Kαι ως προς τούτο, έτσι αποφάσισε ο διαδραμών χρόνος και τα πεπραγμένα στη διάρκειά του. Bέβαια, ο ΣYN σήμερα δεν είναι εκείνο το κόμμα που μπαίνει δεν μπαίνει στη Bουλή. Έχει πλέον ισχυρή λαϊκή αγκύρωση.

O καθένας όμως γνωρίζει ότι ο ΣYN έχει σήμερα μεν μια γενναία οργάνωση, πολύ κατώτερη όμως από εκείνο το σθεναρό πολιτικό υποκείμενο που θα ήταν σε θέση να καθοδηγήσει τις μάζες και να καθοδηγηθεί απ’ αυτές. Nα γίνει δηλαδή ο φορέας της αλλαγής. Tούτο σημαίνει ότι πρέπει αυτήν τη λαϊκή διαθεσιμότητα που “ξεχύνεται” καταπάνω του να την οργανώσει, να δράσει για την πολιτικοποίησή της, να της αποδώσει προσίδιους ρόλους, να την καταστήσει ικανή να κερδίσει τη μεγάλη λαϊκή συναίνεση, να την εφοδιάσει με τις απελευθερωτικές ιδεολογίες και πρακτικές, που θα αγωνισθεί να ανασυγκροτήσει τη χειμαζόμενη πολλαπλώς χώρα μας. Kαι τη ζωή μας. Να κάνουμε όλοι “μια ευγενή χρήση της ζωής” μας. Συγγνώμη, ο Aριστοτέλης τόλεγε. Έλληνες και Ελληνίδες, λοιπόν, να οργανωθούμε στο κόμμα μας, οργανωθείτε γιατί χανόμαστε. Aριστεροί και αριστερές, οργανωθείτε στο κόμμα που μας έλαχε, στον ΣYN.

YΓ.: Kι “εμείς”, επομένως, πρέπει να πάψουμε να είμαστε αυτό το ασαφές, όπως το 1981, “εμείς”. Kι εμείς, λοιπόν, όσοι πιστοί, στο εξής οργανωμένοι στο κόμμα που μας έλαχε, τον Συνασπισμό. Mέσα απ’ αυτόν και μ’ αυτόν, μ’ όλους τους άλλους συντρόφους και συντρόφισσες, θα δώσουμε τις μάχες που έρχονται.

(το φανταστικο mural των os gemeos αποπανω ειναι φωτογραφημενο απο την Ari Moore, με αδεια creative commons)

Today: Poverty free Ontario!

Today is a mobilization day! There are two marches, one organized by OCAP and another organized by UTSU. Both are part of the Campaign for a poverty-free Ontario and both will eventually converge at the Ontario Legislature at Queen’s Park.

Here’s the list of demands according to OCAP:

• Affordable and Accessible Housing: increased social housing and access to proper shelter supports
• Decent Income: Increased Social Assistance by 40%, Increased (Un)Employment Insurance and Minimum Wage
• Status for all immigrants and refugees: access to services without fear
• Justice For First Nations: stop economic warfare and recognize sovereignty

And according to UTSU:

• Reduced Tuition Fees
• Affordable Child Care
• Public Housing
• A Living Wage
• Quality Public Health Care
• Employment Equity
• Raise in Social Assistance Rates
• Fair Employment Insurance Rates

Politically, I sympathize more with the OCAP call-out, but will be joining the UTSU rally because …all my friends will be there (and it’s on campus)

See you on the streets!

Posted via email from black cat ★ red cat

Dropkick Murphys – Which side are you on

Βιντεαρα απο τα συντροφια της Sozialistische Alternative. Αμα μου εξηγησει και κανας γερμανομαθης τι λεει στο τελος…

“What’s Wrong with Canada’s Immigration System?”

Yesterday I attended a fantastic event organized by the Toronto branch of the No One Is Illegal campaign with the title “What’s Wrong with Canada’s Immigration System?“. It was by far the biggest leftist event I’ve been to since I ever came to Canada a year ago, with attendance so massive that the amphitheatre at the lower level of the George Vari Centre (god, I love posting links to Toronto’s new StreetView!) was overflowing with people.

All speakers made very substantial and informative talks, including a powerful one by our very own David McNally. It was highlighted that Canada is indeed built on top of the labours of marginalized and harshly exploited migrant workers of precarious legal status, from the Chinese workers that built the iconic Canadian railways in the latter part of the 19th century to today’s non-status migrants working in atrocious conditions in sectors of the economy ranging from the extraction industries to domestic caretaking. And despite the widespread notion of Canada as being a nation that welcomes and nurtures immigrants, the truth is different, both in the past and today.

The speakers also talked about how the current situation is bad and worsening. For one thing, the Conservative Immigration minister Mr Kenney is in the forefront of pushing for regressive changes to the immigration system, and treats opposition to it with bigoted comments that go as far as declaring himself outright as a racist(!), while at the same time adopting exploiting xenophobia to bolster a populist agenda against refugees.

For another thing, the legal situation in Canada regarding asylum seekers is bad and becoming worse. The speakers talked about how the law is used to deny asylum seekers the right to even apply for asylum, while at the same time, the percentage of people actually granted asylum is declining. This was contrasted to the fact that people come to Canada as refugees exactly because of the community-destructive operations of Canadian multinational companies abroad, with cases of such abuse in Honduras, El Salvador and others brought as examples.

This international dimension of the issue was also highlighted by a reference to the upcoming Gobal Forum on Migration and Development, that is going to take place in Athens, Greece in early November. The GFMD is a platform for governments of both the rich and the poorer countries to meet to discuss agreements for what is essentially trafficking of labor from the latter to the former in the form of temporary (and thus disenfranchized, marginalized and exploited) workers. (On a side-note, the Greek left movement is not letting this happen without a fight. A call has been put out for an parallel international meeting against the GFMD and an international demonstration is organized for November 4th.)

Finally, one of the speakers noted a very interesting legal detail with regard to the process by which people brought to Canada as temporary workers can apply for permanent resident status. It was noted that an increasing number of people are brought to Canada to work with the obligation to be deported at the end of a 4 year period, a situation that is abhorrent as it puts the lives of these people on hold, and destroys any attempts on their part to build any meaningful connection with the community surrounding them. At the same time, a relatively recent development is the option that, while temporary workers cannot meaningfully apply for PR due to the huge backlog (created by the systematic financial strangling of the relevant services by successive governments), the right has been given to employers to achieve prioritization requests for PR status for some of their workers. The catch here, the speaker noted, is the delegation of the granting of PR status from the public sector, ie the government, to the private, as it is left entirely on the discretion and judgement of the employers to chose who can meaningfully apply and who cannot.

Apparently, much more than what I scribbled here was told, but my memory only goes that far. There were people recording the event, so look out for the videos, they’re sure to pop up somewhere in the internets soon enough.

Posted via email from black cat ★ red cat