Το σημα της φωτογραφιας (στο οποιο ειναι κολλημενο το στικερ του Sheppard Fairey με τον Obey Giant), ειναι αρκετα κοινο στο Τοροντο. Φαινεται καπως “οργουελικο ή και φουκωκικο”, αλλα ειναι καπως αστειο, με τα σπιτια που εχουν ματια. Εκανα λιγο ρισερτς για το τι ακριβως σημαινει και βρηκα οτι προκειται για ενα μερος του συνολικοτερου προγραμματος καταπολεμησης της εγκληματικοτητας του Crime Prevention Assosiation of Toronto.
Λεπτομερειες μπορει να δει κανεις στο προηγουμενο λινκ, αλλα η γενικη ιδεα του Neighborhood Watch ειναι η καταπολεμιση της εγκληματικοτητας με τα παρακατω τρια βηματα:
- Γνωριμια με τους γειτονες ωστε να μπορουν να αλληλουποστηριζονται σε περιπτωση αναγκης, ο ενας να ριχνει μια ματια στο σπιτι του αλλου, και ο γειτονας να κανει μερικα απλα πραγματα (να μαζευει το ταχυδρομειο, να αδειαζει τα σκουπιδια κτλ) οταν λειπει ο γειτονας του ωστε να μη φαινεται οτι το σπιτι ειναι αδειο. Ολο αυτο τελικα θελει να δημιουργησει ενα “pride in your community”.
- Να εχουν οι κατοικοι τα ματια ανοιχτα, να προσεχουν μηπως τυχον αγνωστοι μπαινουν στις αυλες, χτυπανε πορτες ή μενουν μεσα σε παρκαρισμενα αυτοκινητα για πολλη ωρα. Γενικα, οι περιοικοι να προσεχουν για “υποπτες δραστηριοτητες μιας και “awareness is key”.
- Να αναφερονται οι υποπτες δραστηριοτητες ή τα τυχον εγκληματα στην αστυνομια.
Ταυτοχρονα, το Neighborhood Watch, ειναι οπως εγραψα μερος ενος συνολικοτερου προγραμματος, το οποιο περιλαμβανει πρωτοβουλιες για την προληψη της εγκληματικοτητας των ανηλικων, community building δραστηριοτητες, οπως “βραδιες γειτονιας” (neighbours’ nights out), και παει λεγοντας.
Συμφωνα με αυτο το αρθρο στην (οχι συντηρητικη) Toronto Star, το προγραμμα λειτουργει εδω και δεκαετιες, ενω εχει δημιουργησει πραγματικα αποτελεσματα, μειωνοντας την εγκληματικοτητα. Σημειωνω πως το Τοροντο δεν ειναι και Νεα Υορκη ή Ντιτροιτ, και γενικα ειναι απολυτως ασφαλης πολη, αλλα ταυτοχρονα, υπαρχουν περιοχες στις οποιες εμφανιζονται κατα καιρους οι βορειοαμερικανικες παθογενειες (gangs και παει λεγοντας), ενω προφανως υπαρχει και η λοκαλ scene διαρρηκτων. Απο την αλλη, η ιδεα του neigborhood/town watch δεν ειναι τοροντιανη πατεντα αλλα φαινεται να εχει ιστορια στην βορεια Αμερικη απο τους αποικιακους χρονους.
Μια ακομα σημειωση πριν κανω το δικο μου σχολιο. Το Τοροντο δεν εχει κανενος ειδους εκτεταμενο δικτυο καμερων παρακολουθησης και μαλιστα ο Καναδας ερχεται στις πρωτες θεσεις (μαζι με την Ελλαδα(!) –τουλαχιστον μεχρι το 2007) στην καταταξη της Privacy International που μετραει την προστασια της ιδιωτικοτητας παγκοσμιως. Υπαρχουν καποια σχεδια για καμερες παρακολουθησης στο Τοροντο, αλλα πολυ προσφατα (21 Μαιου) συνεβη κατι που στην Ελλαδα ακουγεται εντελως αστειο, εξωπραγματικο και παραλογο: η επιτροπη αστυνομευσης του δημου φρεναρε το πιλοτικο προγραμμα εγκαταστασης καμερων της αστυνομιας!
Με τα πολλα πολλα, και χωρις να θελω να πεσω στη λουμπα “α στο εξωτερικο ολα ειναι τελεια”, το δικο μου το σχολιο ειναι το εξης. Η εγκληματικοτητα ειναι πραγματικο προβλημα στις συγχρονες πολεις. Η ασφαλεια του πολιτη ειναι δικαιωμα και μαλιστα πολιτικο δικαιωμα το οποιο πρεπει να διεκδικειται απο την Αριστερα (χωρις να περιμενει τη δευτερη παρουσια του πατερουλη). Οχι φυσικα για οπορτουνιστικη ψηφοθηρια, ουτε γιατι ο Καρατζαφερης βαζει την ατζεντα στο νομος και ταξη.
Λεω οτι ειναι πολιτικο δικαιωμα επειδη η ασφαλεια ειναι παντα ασφαλεια της κοινοτητας, της γειτονιας. Το ιδιο και η ταξη, η οποια ειναι καπως διαφορετικο πραμα απο την εγκληματικοτητα αλλα ισως ειναι σημαντικοτερο. Γιαυτο, νομιζω οτι το Neigborhood Watch, παρα το σπουκι σημα, ακριβως επειδη ειναι προσανατολισμενο στην ενεργοποιηση της γειτονιας μεσα απο την κοινωνικοποιηση (“γνωρισε (και εμπιστευσου) τους γειτονες σου”, “neighbours’ night out” και παει λεγοντας), εχει πολυ θετικα στοιχεια. Ξανατονιζω το “μεσα απο την κοινωνικοποιηση”, γιατι ειναι το κλειδι για μια Αριστερη πολιτικη ασφαλειας.
Ακομα και αν μιλαμε για αστυνομευση, οπου πολυ ευκολα μπορει να πεσουμε σε “δεξιες περεκκλισεις”, αξιζει να δουμε οτι μιλαμε για αλλη λογικη αστυνομευσης, οπου ο ρολος του μπατσου δεν ειναι να ειναι ο δερβεναγας, αλλα ενα μερος της κοινοτητας, οπου η αστυνομευση εντασσεται σε ενα συνολικοτερο προγραμμα κοινωνικης αλληλεγγυης. Δυσκολα πραγματα και ευκολα μπορουν να περασουν σε εφιαλτικες καταστασεις (κλασικο σεναριο θριλερ με ντερτι καπς που διαπλεκομενοι με “υγιη στοιχεια” επιβαλλουν τον τρομο στους “παρεκκλινοντες). Και σιγουρα το Neighborhood Watch εχει τα περιεργα σημεια του (σε ποιο σημειο το να ειδοποιεις την αστυνομια οταν βλεπεις κατι υποπτο γινεται ρουφιανια?). Αλλα υπαρχει και το εξοχως πολιτικο ζητημα του τι τελικα ονομαζεται κοινωνικα υποπτο: αλλο ο περιεργος τυπος που πηδαει μαντρες και αλλο ο μεταναστης ή ο περιεργα ντυμενος πιτσιρικας.
Ξαναλεω, δυσκολα ζητηματα. Αλλα σιγουρα οταν λεμε πραγματικη ασφαλεια δεν μπορουμε να μιλαμε για διμοιριες ΜΑΤατζηδων παρατεταγμενες σε γειτονιες (του κεντρου της Αθηνας ή αλλου).
(photo via kandyjaxx, some rights reserved)
