Για μας λεει

Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ’ αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω’ απ’ τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ’ αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.
Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.
Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ’αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ’ αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ’ αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.
Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λογια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρώμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φυτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί
- ζωής κραυγή και σε καλό να μου βγει.

Dusk

via flickr.com

There is something almost mystical about the time between sunset and nightfall. Its transience makes me think of airports and of bent horizons and of seeing cities from above. When I was younger and the world was narrower, it was not airplanes but highways and train stations. When I was a child, it was huge ships in the endless oceans.

Posted via web from black cat ★ red cat

Παμε γερα προεκλογικη καμπανια

Συστρατευομαι λοιπον και εγω στον προεκλογικο μας αγωνα και εγκαινιαζω επισημα την προεκλογικη καμπανια του ΣΥΡΙΖΑ στον Καναδα. Η καμπανια αποτελειται εξολοκληρου απο την μια χειροποιητη κονκαρδα που εφτιαξα σημερα και με την οποια κυκλοφορω πλεον περηφανα στο Τοροντο καλωντας συσσωμο τον αποδημο Ελληνισμο να μας στηριξει.

Ειχα παει στο γραφειακι του OPIRG για να βοηθησω στην προετοιμασια του “disOrientation week” (κανουνε και εδω  “κυνηγι πρωτοετων”, αμ πως) φτιαχνοντας κονκαρδες. E, προς το τελος το μπαχαλεψα, και εφτιαξα και μερικες δικες μου. Η αλλη κονκαρδιτσα με το “immigrant” τους καλαρεσε κιολας.

Το OPIRG ειναι το τοπικο παραρτημα του Public Interest Research Group που εχει ιδρυσει ο Ralph Nader και λειτουργει σαν hub για τις τοπικες κινησεις ακτιβιστων του πανεπιστημιου που σχετιζονται με καμπανιες οπως το Students Against Israeli Apartheid, το No One Is Illegal, το Committee For Just Education και αρκετα αλλα. Καναδικη φοιτητοαριστερα και τα μυαλα στα καγκελα!

Τωρα, για την πορεια του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογες, τι να πω, ο Μαραντονα να βαλει το χερι του… Καλα κουραγια συντροφοι…

For some strange reason it’s now feeling like my home.

I’ve been a year now in Toronto and this particular execution of Welcome to Paradise feels exactly correct.

Posted via email from black cat ★ red cat

Some notes on Inglourious Basterds

1

The first chapter is a masterpiece. If this were a short, I would count Inglourious Basterds with the greatest pieces ever made about the Holocaust. It makes a bone-shattering case about gentile collaboration to the Holocaust: good, compassionate, ordinary folk could become collaborationists. And Tarantino slams our heads in this wall mercilessly. We get to meet the gentile farmer, his pristine life, his beautiful daughters. We get to know he is a simple mannered, good and decent man, who has been hiding and protecting his Jewish neighbours for a long time. And then when he is faced with the simple choice of handing them in or losing everything, who of us is ready to perceive him as a Nazi-collaborationist monster? Would he deserve a swastika etched on his forehead? Would not any ordinary person have done exactly as he did?

The Nazis and their collaborators have consistently been demonized ever since the end of WWII. And it’s amazing to find this sort of depth in a film that plays exactly with this black and white polarization, of beasts and heroes. In fact, I think that this makes an even greater case for the extremes, the heroes and the beasts. The beasts were indeed Beasts and the heroes were true Heroes.

2

I thought I was immune to racism. I thought that coming from a background without any racial tensions whatsoever, I would be free of what I perceived as a New World condition. But when the beautiful blonde Jewess proclaimed her passionate love for the black man, I found myself being surprised. Maybe I can blame the rest of my Hollywood and American TV upbringing, and its disgusting “token black guy” conventions, but when I was first introduced to the black worker of the cinema, without much attention my stereotyping machinery immediately classified him as something of a stereotypical “uncle Tom” figure, an unimportant sidekick. Looking back, I think I was half expecting him to say “anything ya want ma’am Mimieux!” or something…

Apparently, we don’t get many interracial couples in pop culture, and even more, the coupling of an emancipated, beautiful (and blonde) woman with a black man is extremely rare. That detail was a very good punch in the stomach of my own unknowingly held preconceptions and prejudices for which I’m sincerely grateful.

3

Inglourious Basterds wants to be an alternative history revenge movie. But I think that the sequence of historical events that actually happened is a vastly better revenge story. Yes, what actually happened in History might not be a particularly Jewish revenge story, but damn, the bloodbath in the theater is a much lamer punishment for the Nazis than the Red Army gloriously raising its banner on the Reichstag! For one thing, remember that, from the Nazi point of view, the Jew and the Communist were identical entities. For another, the bloodbath in the theater, as single act of revenge, seems too easy on the Nazis. Sure, in Tarantino’s version, Hitler gets a machine gun instead of going peacefully in his bunker. But in the Red Army version, you also get Nazis in gulags! And a long series of persecutions against Nazis, collaborationists and ordinary Germans (including some pretty horrific stuff). Hey, don’t be a hypocrite and roll your eyes, it’s revenge that we’re talking about, not justice. Or you forgot about the scalping and the clubbing?

Posted via email from black cat ★ red cat

Self-handicap

When I have my hands full of things I have to do, I get all these wonderful ideas about all kinds of side projects, which I just can’t do because, oh I wish I had the time! But when I do have free time, no such ideas come along, and what’s worse, neither does the urge to pursue any of the older ideas. Rather, I waste my time away, not doing anything at all.

And it’s not only about strictly work. Whenever I’m busy with something, my mind seems to flare up with all kinds of unrelated things. I can become creative, inquisitive, even artistic or philosophical, always about things not related to what I’m supposed to be doing. But this lasts only so long as there exists a Damoclean Sword saying “you shouldn’t be wasting your time with these”. The moment the imperative is gone, so is the energy.

It’s like my mind needs to be rebellious in order to function. If it’s placated by not being obliged to do anything, it just …stops, it loses interest and prefers to drift around aimlessly doing exactly nothing.

How could I deal with this? Is it just an issue of self-discipline? Or should I just follow the rebellious mind in doing all those things and then try to run after the deadlines? At least that way it seems I get these wonderful, creative side-projects done and I get to keep the Damoclean Sword in its place, as a further incentive for other things. But that’s very bad for deadlines!

Maybe I should try to find a way to take advantage of all this, in a way use it towards an overall aim, just like Zizek says that he sits down to write precisely because he hates writing and wants to get it out of the way…

Posted via email from black cat ★ red cat

The gypsy part of town.

Kensington Market, Toronto. Photo via x3nomik, some rights reserved.

PS. Απο σημερα, και για να αρχισω να αποφευγω την περαιτερω εμιγκρεδοποιηση, το ιστολοι ειναι και επισημως διγλωσσο. Canada λεμε.