A Singularity of Being

Εγκαινιαζω σημερα τη διγλωσσια στο ιστολοι, με μια θεατρικη κριτικη, που αναδημοσιευω και εδω απο το αλλο μου, το καινουριο, αγγλωφονο ιστολοι, το black cat * red cat (reloaded).

I really don’t like to criticize something that well-intentioned people have worked hard to do. Seriously, I don’t. Plus, I’m not anywhere near to being well-versed in the Theatrical arts, so it’s definitely somewhat audacious of me to say that I found “A Singularity of Being” to be a bit, well, pedestrian.

I have no quarrel at all with the acting or the art direction, which I think were very good actually. The lead actor, Clinton Walker put out a wonderful performance for a demanding role, and the rest of the cast was also very good (I very much enjoyed John Blackwod’s performance as the priest). The art direction was also very nice, although, Robert tells me it’s not anything too original. There were some points when I especially enjoyed it, most notably the way a sex scene was summarized by an elegant tangling and untangling of the performing actors. Overall, the play was carried out skillfully and effectively.

No, my problem is with the story of the play. To those that have no idea what I’m talking about, it’s the story of a physicist who sets out to create the Supertheory of Supereverything. His journey is a rather predictable series of scenes. He is an antisocial geek who denounces God in the name of science. He confronts an imposing mother who tries to blackmail him with the image of a sanctified dead Father. He meets a girl who is seduced by the way he talks about science and who marries him despite his mother’s warnings that her son is an encephalic monster. He then develops a paralytic disease and while at first he overcomes it, to try to live a healthy life with his wife, even to the point of happily accepting her pregnancy, he eventually allows it to turn him into a brain without feelings. As his body deteriorates, while his family struggles to help him he becomes increasingly alienated from them, instead focusing increasingly in the science. Near the climactic end, he even turns away his faithful wife, pushing her towards having sex with his best friend. And somehow, this all resolves when he gets (presumably) the Nobel prize where he says that his wife helped him understand that more important than understanding the universe, is learning to live in it.

Now there are quite a few lacking points in the story. One of the most interesting aspects of the character, the tension between himself, his bossy mother and the spectre of his father were almost not explored at all. What about the tension between a father who (presumably) died in service of country and humanity and the son’s ambition to pursue his own selfish curiosity? And what about how all this is mediated through the commanding figure of the mother?

Another one of my objections regarded the tired dialectic between science and faith. Maybe it is my own distaste for this kind of crude argumentations, but the whole debate seemed to me to take place in an entirely naive framework, especially the priest’s pro-faith arguments in the start of the play. On the whole, the protagonist seems to be engaged in a struggle with God, but the nature of the struggle is very naive and at times even self-contradictory. Not to mention the banal theme of the protagonist being alienated and dehumanized as he moves away from God, only to find him again at the end, along with his humanity.

Moreover, I disliked the stereotyping of the scientist figure. It looks as if we moved from the scruffy, pointy hair scientist stereotype echoing Einstein to the disabled scientist stereotype echoing Stephen Hawking. Yes, there is an interesting plot device of the protagonist retreating inside his head while his body fails him, but other than the echoes of Hawking, I think that the disease does not serve any substantial role. The entire drama could have been recast mostly intact without it and it would avoid the easy stereotyping.

The ending, I found to be rather anticlimactic and overly sentimental. The protagonist’s sudden enlightenment seems to appear out of nowhere. What was it that “re-humanized” him? There was nothing to hint that there could be a turning back from his regression inside his head. He does hold a dialog with the priest about it inside his head and it could be argued that the loss of his wife turned him on his head, but if that is the case, then there is a lot of drama and very strong emotions missing from what was shown.

I also found his moralizing at the end to be very, how to put it, easy. There is no passion in his sentimentalism, no big dramatic catharsis. I think it would be much more striking and shocking, if despite all his handicaps and despite all his crimes, the protagonist remained faithful to himself and the life he chose. Instead of some (pardon me putting it that way) cheap sentimentalism, it would be much much more grandiose and dramatic of him to rise up and affirm his existential monstrosity, shouting something like “Yes! I worshipped my science, that is the difficult leap into the void I chose for myself, and I’m glad I followed to the end despite my pathetic illness!”

Anyway, I don’t know if I am being too harsh on the playwright, but what the hell, this is the first play I’ve seen in English, the first play I watch in Canada and, well, the first play I’ve been to for a long time (it must have been something like two years since the last one!). And again, I am not any kind of theatrical savant, so do take my criticism with a grain of salt.

Μου φαγαν το μπιφτεκι μου.

Φωτιά στην Πάρνηθα 28/6/07 #2

Οκει, ακολουθει μιζερογκρινια, αλλα γαμωτο εχω δικιο.

Ο ΣΚΑΙ με τις οικολογικες ευαισθησιες, δημοσιευσε εναν απολογισμο για τα δυο χρονια απο τη φωτια της Παρνηθας. Μαζι κοτσαραν και μια φωτογραφια της πυρκαγιας που ειχα τραβηξει απο την ταρατσα του σπιτιου μου, χωρις καμια αναφορα στην πηγη (εμενα δηλαδη) και αγνοωντας εντελως μα εντελως τους ορους των copyleft αδειων με τις οποιες την ειχα δημοσιευσει στο flickr και τη wikipedia.

Τους εστειλα χτες το πρωι (δικη μου ωρα) το παρακατω μειλ μεσω της φορμας “επικοινωνία με συντάκτη”, στο οποιο δεν μου εχουν απαντησει, ενω δεν εχουν κανει και τιποτα για να διορθωσουν το κακο που μου κανανε οι εγκληματιες. Ε λοιπον, αφου ετσι μου ειναι, και γω θα τους παω στα καναλια, στον Αυτια και τον Παπαδακη.

Παραβιαση απο μερους σας των πνευματικων μου δικαιωματων

Καλημερα,

Στο αρθρο σας “Απολογισμός δύο χρόνια μετά την καταστροφή” (http://tinyurl.com/nf7ouv) χρησιμοποιησατε μια φωτογραφια απο τις πυρκαγιες της Παρνηθας της οποιας τα πνευματικα δικαιωματα μου ανηκουν, χωρις να τηρειτε τους ορους καποιας απο τις αδειες χρησης (Creative Commons και GNU Free Documentation License), υπο τις οποιες εχω εκδοσει την εικονα, καθως οι οροι χρησης του πορταλ σας ειναι ασυμβατοι με αυτες (http://www.skai.gr/TermsOfUse/).
Ταυτοχρονα, δεν εχετε επικοινωνησει μαζι μου για να σας παραχωρησω την αδεια να αναδημοσιευσετε την φωτογραφια μου υπο αλλο καθεστως περαν αυτων των copyleft αδειων.

Για του λογου το αληθες, σας παραθετω τους ιστοτοπους στους οποιους εχω δημοσιευσει την φωτογραφια με τους ορους που προανεφερα:
1) http://www.flickr.com/photos/plagal/651771854/ (αδεια CC-by-sa)
2) http://en.wikipedia.org/wiki/File:Parnitha_blaze_28-6-07.jpg (διπλη αδειοδοτηση CC-by-sa/GFDL)

Η πρακτικη σας αυτη παραβιαζει την πνευματικη μου ιδιοκτησια. Μαλιστα, λαμβανοντας υποψιν τους ορους χρησης σας, οπου αναφερετε πως “Το σύνολο του περιεχομένου του δικτυακού τόπου, συμπεριλαμβανομένων [...] φωτογραφιών [...] αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας της εταιρείας”, η πρακτικη σας αποτελει κλοπη και ιδιοποιηση της πνευματικης μου ιδιοκτησιας, καθως παρουσιαζετε ενα δικο μου πνευματικο εργο ως δικο σας.

Για αποκατασταση των δικαιωματων μου απαιτω απο εσας ειτε να κατεβασετε την εν λογω φωτογραφια, ειτε να τροποποιησετε το caption της ωστε να αντανακλα το καθεστως αδειοδοτησης της με αδεια Creative Commons με καταλληλη αναφορα στην πηγη. Ενδεικτικα θα ημουν ικανοποιημενος αν βαζατε το caption:
“Φωτογραφία απο τον Μιχάλη Φαμέλη (link στο http://www.flickr.com/photos/plagal/651771854/) με αδεια Creative Commons Atribution-Share Αlike (link στην αδεια: http://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/deed.en)”

Αν δεν κανετε κατι απο τα δυο παραπανω, παρακαλω να ελθετε σε περαιτερω επικοινωνια μαζι μου για να ελθουμε σε οικονομικο πλεον διακανονισμο, στον οποιο θα απαιτησω αμοιβη αντιστοιχη εκεινης που δινετε σε επαγγελματιες φωτογραφους για καποιο εργο τους.

Αν δεν κανετε τιποτα απο τα παραπανω θα με αναγκασετε να προβω σε οποιαδηποτε νομιμη ενεργεια απαιτειται για την προστασια της ιδιοκτησιας μου, συμπεριλαμβανομενης και της δημοσιευσης αυτης της ιστοριας στο blog μου και σε αλλα social media.

Με εκτιμηση,

Μιχάλης Φαμέλης

Απαντηση μηδεν, επανορθωση μηδεν. Γιαυτο και το ανεβαζω εδω, μπας και ντραπουνε.

Σημειωνω πως υπαρχουν τρια αντεπιχειρηματα αντιθετα στο δικιο μου. Το ενα ειναι περι fair use. Ομως η φωτογραφια μου δεν ειναι η μοναδικη που υπαρχει του γεγονοτος, υπαρχουν σχετικες φωτογραφιες πολυ καλυτερες απο τη δικη μου, ενω ταυτοχρονα, το σαιτ του ΣΚΑΙ ειναι εμπορικο, με διαφημισεις κτλ, οποτε η φωτογραφια δεν χρησιμοποιειται αποκλειστικα για ενημερωτικους ή εκπαιδευτικους λογους, αλλα και για κερδοσκοπικους. Το δευτερο ειναι του τρεχαγυρευε. Ε, ναι οκει, αλλα τουλαχιστον εγω τη δικη μου πλευρα της ιστοριας θα την πω μπας και ντραπουνε οπως ειπα και πριν. Το τριτο ειναι το και τι εγινε. Ομολογουμενως οντως χεστηκε η φοραδα σταλωνι, και εχουμε πολυ σημαντικοτερα ζητηματα να αντιμετωπισουμε σαν κοινωνια και ανθρωποι γενικοτερα. Αλλα εγω το προειδοποιησα απο πριν, μικρο το δικιο μου και μικρο το κακο που μου κανανε οι εγκληματιες, αλλα εγω εχω τα δικια μου και θα τα πω. Ωχου δηλαδη!

Επ’ ευκαιρια, ευχαριστω οσους εκαναν retweet το σχετικο μηνυμα μου στο twitter χτες :)

ΥΓ. Αντε να προσθεσω μια ακομα εναλλακτικη διεξοδο στους καναγιες που μ’αδικησανε, για τις ματαρες της Σιας και μονο: αμα πει η Σια Κοσιωνη οτι η φωτογραφια ειναι ωραια αλλα νταξει ειναι και λιγο κουνημενη, αλλα γλυκουλης ο φωτογραφος και αμα σκασει και ενα ωραιο χαμογελο, εγω πλεον προβλημα ουδεν και χαρισμα σας αλητηριοι. Σια μου δε λεω εσενα, τους υπολοιπους βριζω.

Ελιτισμ

Ειναι καπως παραξενες (για μενα) αυτες οι μερες: απο τη μια εχουμε τοσα να σκεφτουμε, τοσα να συζητησουμε, τοσα να γραψουμε και να διαβασουμε και απο την αλλη, σαν αλλος Εθναρχης Τριανταφυλλιδης, αμεσως μετα τας εκλογας, η αφεντια μου εφυγε εις την αυτοεξοριαν, εις το εξωτερικον. Απο τα σαλονια του εξωτερικου λοιπον, με περισσεια αλαζονια και ελιτισμο, θα βγαλω το δικο μου αλαζονικο συμπερασμα δια τας εκλογας, και μετα θα παω για κοκτειλς, να πιω λατε και να φαω αρουγκουλα (ροκα).

Λοιπον συμπερασμα: εγιναμεν Ευρωπη ατ λαστ. Α, επισης: ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ, γελαω ξεκαθαρα. Ολοι οι υπερηφανοι πατριωται που θελωσι να σωσωσι την πατριδαν απο τους νεοταξιτοτρεχαγυρευε του Σορος και απο την μπουλντοζαν της Νεας Ταξης που θελει να μας κανει κοτοπουλα ωσαν τους Φραγκους, τα καταφεραν μια χαρα: μας εκαναν κοτοπουλα σαν τους Φραγκους (Χεγκελ?). Η Ελλας περηφανη επεσε ακριβως στο μοτιβον των λοιπων πολιτισμενων Ευρωπαικων λαων: ανοδος αποχης και ακροδεξιας. Ανηκωμεν εις την δυσιν, λοιπον, τελεια και παυλα. Και εκει μας πηγαν ακριβως εκεινοι οι “αντινεοταξιτες” του ΛΑΟΣ, της ΝΔ, του Παμμακεδονικου, της Χρυσης Αυγης. (Α, επισης: αι τολντ γιου σο μια μερα πριν, γαμωτοκερατομου μεσα).

Αληθεια, η “πατριωτικη αριστερα” λεμετωρα, τι εριξεν? Κουκουέ, Παμμακενδονικον ή ΛΑΟΣ? Και τωρα που το Κουκουέ αρχισε να μιλα για ρατσισμο και εθνικισμο (ΟΠΟΙΑ ΕΚΠΛΗΞΙΣ!) τι θα κανουν οι πατριωται της αριστερας? Η γραμμη του Ρεσαλτο τι λεει? Εγινε και το Κουκουέ νεοταξιτικον?

Μπαι δε γουει, να ρωτησω τους υπερμαχους της “συνειδητης πολιτικης αποχης”, τωρα που το μυνημα δοθηκε, για πειτε μας, ποσο καλυτερα ειναι το Λαικον Κινημα σημερα? Ωραια, ο Καραμανλης επροβληματισθη και το Μπιμπισι εγραψε για το δημοκρατικον ελλειμα της Ευρωπης. Παρακατω? Ειπαμε, και σεις μας κανατε Ευρωπη (αν και εχετε δουλεια ακομα, μεχρι το 65% της Ολλανδιας), αλλα το ψωμι που ειναι? Τωρα που ειναι ολοι ιδιοι οπως και πριν, και οι ολοι ιδιοι εχουν και τον Θανασακη στην Ευρωβουλη, με τον Καρατζαφερη δραγουμανο, τι μηνυμα δωσατε? Οχι πες.

Αυτα με τους ελιτισμους, να τα πω να ξεθυμανω.  Ολιγη ακομα συριζιτικη ψυχαναλυση (καλο πραμα), για να κυλησει να φυγει το φαρμακι και να δουμε πιο καθαρα, δειτε πιχι εδω, εδω και εδω (και τα σχολια και τα σχολια!).

Τωρα, αμα ειναι να μιλησουμε σοβαρα και πολιτικα (ωχου αδερφε τωρα) εγω μεχρι τωρα ξεχωρισα αυτο, αυτο και αυτο. Αλλα ας μη βιαζομαστε.

(το κροπ απο αυτο το στριπακι του xkcd, ειναι μπαι μαι σιστα, αδεια CC)

Why even bother?

Γιατι καθομαστε και ασχολουμαστε με ολη αυτην την ιστορια της αριστερας, της κοινωνικης απελευθερωσης και παει λεγοντας? Τα λεει και ο Σλαβοι, το κεντρικο ζητημα βρισκεται γυρω απο το αν πιστευουμε πραγματικα οτι υπαρχει κατι διαφορετικο απο τον Καπιταλισμο. Εκει βρισκεται το βασικο ερωτημα. Αν κανεις πιστευει οτι τελοσπαντων ο καπιταλισμος, η οικονομικη και πολιτικη κυριαρχια της Αστικης Ταξης δεν ειναι κατι το οποιο μπορουμε να ανατρεψουμε πραγματικα μεσα στο χρονικο διαστημα που απομενει στον καθενα μας να ζησει, ποιο ειναι το νοημα να εμπλεκομαστε στο λεφτ-γουινγκ πολιτικς, την αριστερα, τους προοδευτισμους, τις αντιεξουσιες, τους σοσιαλισμους, τους κομμουνισμους και τα λοιπα?

Η προφανης απαντηση ειναι οτι ακομα και ετσι, “αξιζει να προσπαθουμε να βελτιωσουμε τις συνθηκες για τους καταπιεσμενους”, ετσι δεν ειναι? Σαφως, και κατι τετοιο ειναι ενα απολυτα δοκιμο συναισθημα. Ομως, πανω απο αυτο το συναισθημα κρεμεται ενα “δαμοκλειο σπαθι”: γιατι τοτε να ασχολεισαι με την Αριστερα? Δεν μπορεις να κανεις το ιδιο πολυ πολυ πιο αποδοτικα απο καποιον κεντρωο χωρο, που εχει καλυτερες πιθανοτητες να σε οδηγησει σε θεση εξουσιας απο την οποια να μπορεις να υλοποιησεις αυτους σου τους ευγενεις σκοπους? Γιατι να μενεις στις κερκιδες της εξουσιας? Γιατι να σπαταλας ενεργεια σε μη ρεαλιστικους στοχους, αντι να προσπαθεις να κανεις αμεσα τη διαφορα, κανοντας τους αναγκαιους συμβιβασμους που απαιτουνται?

Αν αυτο ακουγεται “βρωμικο” γιατι δεν σου αρεσουν οι συμβιβασμοι, σορι κιολας, αλλα τον στοχο να βελτιωσεις τις συνθηκες για τους καταπιεσμενους, τον εχεις υποταξει στην εγωιστικη σου “ηθικη”. Με ποιο δικαιωμα αυτη η “ηθικη” σου στεκεται εμποδιο στη βελτιωση των συνθηκων? Το “αριστερο σου ηθος” ειναι πιο σημαντικο απο τα παιδακια που πεινανε στην Αφρικη? Η “ταξικη σου ηθικη” μετραει περισσοτερο απο το ζητιανακι της φωτογραφιας?  Ξεπερασε επιτελους τις “ταξικες ενοχες” (ελεος!) που σου εχει εμφυτευσει ο κουκουεδισμος: ο “αντικομμουνισμος” ΔΕΝ ειναι αμαρτια, δεν μπορεις να “προδωσεις”(!) την εργατικη ταξη. Το να εισαι αριστερος ΔΕΝ σε κανει καλυτερο ανθρωπο απο εναν δεξιο,  ΔΕΝ σε κανει περισσοτερο ευαισθητο ή λιγοτερο ακαρδο. Δεν μπορεις να “ξεπουληθεις” σε ενα συστημα που σε πουλαει και σε αγοραζει απο τοτε που γεννηθηκες. Το να εισαι ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ δεν ειναι “λαμογια”, δεν σε κανει προβατο, δεν σε κανει “ταξικο εχθρο” ή “προδοτη”.  ΔΕΝ υπαρχει “δευτερα παρουσια” του Μαρξ!!

Οχι, θεωρω οτι αν κανεις δεν πιστευει οτι εχει νοημα να παλευουμε για να δουμε πραγματικη πολιτικη και οικονομικη αλλαγη μεσα στα επομενα 50-70 χρονια που μας μενουνε να ζησουμε, τοτε η προσκολληση στην Αριστερα ειναι θεμα προσωπικου feel-good, ψυχολογικου υποκαταστατου, σαν τις βικτωριανες γεροντοκορες που νιωθουν υπεροχα για την εβδομηνταχρονη αγνοτητα τους. Ειλικρινα, δεν υπαρχει κανενας απολυτως λογος να ασχολειται με τον “χωρο”. Μπορει πραγματικα να προσφερει πολλα, παρα πολλα περισσοτερα απο αλλες πολιτικες αφετηριες. Μαλιστα, αν δεν το κανει, νομιζω οτι κοροιδευει τον εαυτο του και καλα θα κανει να ξεφορτωθει τα ιδεολογικα προζακ!

Το ζητημα λοιπον, ειναι εαν (και για ποιους λογους) πιστευει κανεις οτι υπαρχουν πραγματικες πιθανοτητες για πραγματικη αντικαπιταλιστικη κατευθυνση, για πραγματικη πολιτικη, κοινωνικη και οικονομικη αλλαγη, για ρηξη με τον Καπιταλισμο, κατι που μοιραια στον 21ο αιωνα θα πρεπει να γινει παγκοσμια. Αυτο ειναι το κεντρικο ιδεολογικο ερωτημα. Δεν ειναι καθολου, καθολου ευκολο να απαντησει κανεις θετικα, χωρις αυταπατες. Αρκει μια ματια στον γυρω κοσμο για να απογοητευσει και τον φλογεροτερο ιδεολογο.

Νομιζω ομως οτι αν κοιταξουμε λιγο προσεκτικοτερα θα δουμε οτι υπαρχουν τεραστια παγκοσμια προβληματα, τα οποια δεν μπορουν να λυθουν μεσα στο υπαρχον πολιτικο/κοινωνικο/οικονομικο πλαισιο -το λεει και ο Σλαβοι. Η κλιματικη αλλαγη ισως ειναι ενα απο αυτα τα ζητηματα. Η πληθυσμιακη εκρηξη, η μεταναστευση, η ανεχεια των φαβελας ισως ειναι ενα αλλο. Η επιστημονικη και τεχνολογικη εκρηξη ενα ακομα. Το ιδιο το οτι η ανθρωποτητα αποικιοποιησε ολο τον διαθεσιμο σε αυτην χωρο και οτι χαθηκε το “εξω”. Σε ενα βαθμο, αυτα ειναι εικασιες. Ομως, νομιζω οτι οντας παγκοσμια (τονιζω το παγκοσμια) προβληματα ζωης και θανατου που παρα πολυ δυσκολα μπορουν να αντιμετωπιστουν χωρις την θεμελιωδη αλλαγη βασικων κατευθυνσεων των ανθρωπινων κοινωνιων, ανοιγουν την ρεαλιστικη προοπτικη για ρηξη με την υπαρχουσα Ταξη Πραγματων.

Και απο εκει μπορουμε να αρχισουμε να ξαναμιλαμε για την “κομμουνιστικη υποθεση” -που λεει και ο Αλαιν- σε πραγματικη βαση, χωρις συναισθηματισμους και ψυχολογικα βολεματα. Νομιζω.

(σημειωση: ισως επρεπε να ειχα προειδοποιησει στην αρχη του κειμενου οτι γραφω με τριανταεφταμιση πυρετο πασχαλιατικα… Επισης, η φωτογραφια “stop povery” ειναι του Stitch, με αδεια CC)

“Πετ πιβς” (γκρινια λεμε)

Εχει συννεφια και ψιλοκρυο σημερα, οποτε το κλιμα με σηκωνει για να ανταποκριθω στο καλεσμα του συντροφου Γατουλεα, να απαριθμησω πεντε+ενα μικρα(?) πραματα που με τσαντιζουν. Ιδου λοιπον:

Οι ασπροι μεσοαστοι γκανγκστα νιγκαζ, που κυκλοφορουν στο σαμπγουει σα να βγηκαν απο τραγουδι των Σαιπρες Χιλ, με το παντελονι κατω κιαπο το σωβρακο και με τα απειρως εκνευριστικα μπεηζμπωλ καπελα με εντελως οριζοντιο γεισο (φυλαξου Ελλαδα, η μοδα θα ερθει και κει…). Και να πεις οτι ειμασταν σε καμια αγρια πολη… Στο Τοροντο εισαι ρεεεε!

Οι τυποι που στις κοινοχρηστες τουαλετες ενος κατα τα αλλα εντελως καθαρου πανεπιστημιου, αντι να πανε στα ουρητηρια, κατουρανε οπου λαχει στις καθιστες τουαλετες, και μαλιστα χωρις να σηκωσουν το καπακι και σε αναγκαζουν να πας χεστρα-hunting σε 8 οροφους. Ρε γκιοζη, το  Bahen δεν ειναι η παμπ της γειτονιας σου! Δουλευουμε ολη μερα εδω!

Μερικοι χειριστες του σαμπγουει που δεν αφηνουν ανοιχτες τις πορτες παρα για ελαχιστα δευτερολεπτα. Φτανει το τρενο, τι-ρι-τι, περναει 1 δευτερολεπτο, ρι-τι-ρι, φυγαμε. Δυο φορες εχω χασει το τρενο γιατι βγαινανε ανθρωποι και δεν προλαβα να μπω. Εχω μαλιστα δει γιαγια με μαγκουρα να σαβουριαζεται γιατι βγαινοντας απο το τρενο ο καφροδηγος εκλεισε πολυ νωρις την πορτα και της μαγκωθηκε το παντελονι. ΕΛΕΟΣ!

Οι αφηρημενοι, που οταν εχει ριξει χιονι, και εχει καθαριστει το πεζοδρομιο ισα ισα να μπορουν να περνανε δυο ανθρωποι, ενας ανα κατευθυνση, πανε με το πασο τους κουβεντουλα διπλα διπλα κλεινοντας ολο το πεζοδρομιο. Που’σαι μαν, δεν ειμαστε ολοι απο την Αλμπερτα να θεωρουμε τους -5 καλοκαιρι… Προχωρα, κρυωνω!

Οι τυποι που ενω περπατας, σου πεταγονται απο το πουθενα, σε κανουν να βγαλεις τα ακουστικα του walkman για να ακουσεις τι θελουνε και σε πετανε την ατακα “θελετε να συνεισφερετε στην καμπανια μας για….” (γκρινπις, msf, sick kids, οτι θες). Συντροφε, πρωτον διαφωνω ιδεολογικα με αυτο που κανεις, και δευτερον ειναι απαραδεκτο να σε πληρωνουν πενταροδεκαρες για να στεκεσαι στο αγιαζι για να κανεις τη δουλεια επαγγελματιων πονοψυχων, αλλα τουλαχιστον μη με αναγκαζεις να σου μιλησω με το ζορι…

+1

Οι γκρινιαρηδες και τα μπλογκοπαιχνιδα! :-) χιχιχιχι

Παραδιδω την σκυταλην εις τους φιλτατους Δυο Ελληνας εις Ιγγλατεραν δια να μαθωμεν τας λεπτομερειας της βιοτης εις την πατριαν γην ημων των αποικων, την γην της Βασσιλισης ημων Ελισαβετ.  Λογκ λιβ δε κουιν οφ Καναντα!

Software Carpentry

Το Ελληνικο πανεπιστημιο παραδοσιακα θελει να βρισκεται στην “κοντινενταλ” παραδοση, και σε αντιθεση με το αγγλοσαξωνικο συστημα θελει να δινει οσο το δυνατον πιο γερες θεωρητικες βασεις. Προσωπικα, δεν διαφωνω καθολου μα καθολου με αυτο. Ομως, στο πεδιο της πληροφορικης, υπαρχουν μια σειρα απο δεξιοτητες τις οποιες το Ελληνικο εκπαιδευτικο συστημα ποτε δεν κανει τον κοπο να διδαξει.

Μιλαω για πραγματα οπως version control, make/ant, scripting, unit testing και αλλες τετοιες παρεμφερεις δεξιοτητες (ακομα και τη σωστη χρηση ενος IDE…). Ολα αυτα τα πραγματα αφηνονται στην ευχερεια των φοιτητων να τα μαθουν μονοι τους, αν τα μαθουν ποτε. Και αυτο ειναι περα για περα τραγικο.

Οπως καποιος που σπουδαζει ηλεκτρονικη πρεπει να μαθει να χρησιμοποιει κολλητηρι και καλαι, οπως ο αρχιτεκτονας, ο μηχανολογος και ο πολιτικος μηχανικος πρεπει να μαθει σχεδιο, οπως ο τοπογραφος πρεπει να μαθει να χρησιμοποιει εκεινη την κουμουτσα που σερνουν τα ερμα τα φοιτητακια στην Πολυτεχνειουπολη κατακαλοκαιρα, ετσι πρεπει και ο μηχανικος υπολογιστων να μαθει να …χρησιμοποιει σωστα τα εργαλεια του, δηλαδη τον υπολογιστη του. Ο υπολογιστης μαλιστα ειναι αντιστοιχα σημαντικο εργαλειο ακομα και σε αλλα επιστημονικα πεδια (φυσικοι, χημικοι, βιολογοι κτλ) οπου υπαρχει η αναγκη να γραφεται κωδικας.

Τα τελευταια χρονια, εχει εμφανιστει η ιδεα της εισαγωγης του “Software Carpentry” σαν προπτυχιακο μαθημα, ακριβως για να αντιμετωπισει αυτο το ζητημα. Στο Τοροντο, ηδη διδασκεται και μαλιστα με σημαντικα αποτελεσματα. Τελοσπαντων, δεν ξερω σε τι σταδιο βρισκεται η κουβεντα για το Προγραμμα Σπουδων στην ΣΗΜΜΥ ΕΜΠ, αλλα νομιζω οτι ενα τετοιο μαθημα πρεπει καποια στιγμη να περασει στο ΠΣ, κατα προτιμηση νωρις, αμεσως αφου οι φοιτητες εχουν παρει τα εισαγωγικα μαθηματα προγραμματισμου…

Απομυθοποιηση τωρα

530815732_591e117af0.jpg
more animals

Μεχρι και η Αλ Καιντα, τα μυνηματα του Οσαμα τα δημοσιευει μεσω ιντερνετ. Απο τα βουνα του Αφγανισταν, στο ιντερνετ. Και οι καραγκιοζηδες του Επαναστατικου Αγωνα εστειλαν …11 σελιδες σε εφημεριδα? Μα ποσο φολκλορ ειναι δηλαδη? Κανουν ακομα τα πραγματα οπως τα κανε ο Κουφοντινας τη δεκαετια του 70? Θα μας κανουν να υποψιαστουμε οτι στην πραγματικοτητα δεν ειναι παρα λοβοτομημενοι κυπατζηδες, αυτος ο καταπληκτικος συνδυασμος μπασκινα με δημοσιο υπαλληλο…

Η 17Ν εμεινε στην ιστορια σαν η “επαναστατικη” (μη χεσω) οργανωση που κανονιζε το επομενο χτυπημα σε μαζεμα σε κοτοπουλαδικο το απογευμα του προηγουμενου χτυπηματος. 45αρι το πρωι και το απογευμα πιτογυρα ενα πραμα (ειναι αποριας αξιο πώς οι προκυρηξεις της δεν ειχαν πανω λιγδες). Ο Επαναστατικος Αγωνας θα μεινει στην ιστορια σαν η οργανωση που, εν ετει 2009, δεν ξερει να χρησιμοποιει το ιντερνετ.

Επιπλεον, ο Ε.Α. προφανως πασχει απο λογοδιαρροια. 11 σελιδες προκυρηξη? Ελεος, τι νομιζουν δηλαδη οτι εχουμε χρονο για πεταμα? Οκει, με τα ιστολογια εχουμε συνηθισει να γραφουμε και να διαβαζουμε ενα σωρο πραματα, αλλα τετοια σεντονια δε γραφει κανενας, ή ακομα και αν βρεθει ο καμμενος να τα γραψει, δεν τα διαβαζει κανενας. Δηλαδη, τι, επειδη σηκωσαν ενα κουμπουρι νομιζουν οτι θα προτιμησω να διαβασω 11 σελιδες παπαριες απο το να τσεκαρω ξερωγω τα RSS μου?

ΥΓ. Οι τυποι ειναι τοσο πουθεναδες που στην προκυρηξη εγραψαν το Γουδι με “η”. Δηλαδη, νταξ, ελεος!

ΥΓ2. Ομπλιγκατορι λινκ.