In Defense of Lost Causes

Προεκλογικο, και με αφορμη και τουτο. Ο τιτλος του ποστ απο εδω.

Future of the Left: The Hope That House Built

In the end everybody wins
as long as we remember there’s a reason for
incredible wealth (incredible wealth) incredible luck (incredible luck)
Don’t despair, life is just a dream
and nobody can judge us if we choose to face it gradually (it gradually)
makes everything right (means nothing can beat us)

Come join, come join our hopeless cause
Come join, come join our lost cause

Turn around face our deepest fears,
re-imagine God as just a mental illness
looming towards (appearing towards) the end of our days (the end of our days)
Think again how could we go wrong
with supernatural creatures who control our fate, could anyone tell? (could anyone tell?)
would anyone care ? (would anyone care?)

Come join, come join our hopeless cause
Come join, come join our lost cause

The feelings stops the fools behind and back in the ground
we look at our hands and wonder aloud could anyone choose to die
(in the end everybody wins, in the end everybody wins)

Γιατι “αμετακινητα ΣΥΡΙΖΑ”

Στις ερχομενες εκλογες θα απεχω, και θα απεχω συνειδητα. Δεν θα προσελθω στις καλτσες, δεν θα ψηφισω κανενα κομμα. Γιατι σορι κιολας αλλα ειμαι απασχολημενος, εχω αλλες δουλειες να κανω, σιγα μην σηκωθω απο τη βολεψη μου να παω να ψηφισω και ωχου μωρε αδερφε δηλαδη και σορι κιολας λεμε.

Οκει, το αστειο πιανει μονο για οσους ξερουν οτι βρισκομαι σε αλλο ημισφαιριο, αλλα νταξ, μια οικογενεια ειμαστε. Αλλα παντως ισχυει οτι το Σαββατοκυριακο που μας ερχεται θα ειμαι απασχολημενος. Για την ακριβεια, θα συμμετεχω σαν (σχεδον) μελος του NSG στην Workers’ Assembly. Τι ειναι η Assembly? Ειναι μια πρωτοβουλια για να μαζευτουν στο ιδιο μερος εκπροσωποι των τριων κομματιων που συγκροτουν την Αριστερα στο Ονταριο: αντιπροσωποι των εργαζομενων απο τα συνδικατα, ακτιβιστες απο τα κοινωνικα κινηματα και ανθρωποι απο τους διαφορους σχηματισμους της πολιτικης Αριστερας.

Βλεπετε, εδω στον Καναδα, η Αριστερα βρισκεται σε πολυ ασχημη κατασταση. Σε πολιτικο επιπεδο, αν δεν ειναι χαμενη μεσα στο NDP του 18% (κομμα αδελφο του ΠΑΣΟΚ στη Σοσιαλιστικη Διεθνη), ειναι κατακερματισμενη σε παμπολλες ομαδουλες των μερικων δεκαδων ανθρωπων (εχω βασιμες υποψιες οτι η “Λεσχη Φιλων ΚΚΕ Τοροντο” εχει περισσοτερα μελη απο την οργανωση Τοροντο του ΚΚΚ). Σε συνδικαλιστικο επιπεδο ειναι γραφειοκρατικοποιημενη μεχρι αηδιας και δινει μαχες οπισθοφυλακης χωρις οι συνδικαλιστικες ηγεσιες να νοιαζονται για βελτιωση της τακτικης (ποια στρατηγικη?) θεσης τους, με χαζες απεργιες που κερδιζουν πεντε πραγματα αλλα χανουν εκατο, και συμπεριλαμβανομενης της κοινωνικης υποστηριξης στο συνδικαλιστικο κινημα. Σε επιπεδο κινηματων, ενω τα πραματα ειναι καπως καλυτερα, υπαρχει αναμεσα στους ακτιβιστες σχεδον πληρης απουσια συνεκτικου οραματος ή εστω γενικοτερης πολιτικης απευθυνσης και βρισκονται συνεχως να τρεχουν πισω απο τις εξελιξεις, σε μια διαρκη κατασταση αντιδρασης και αμυνας.

Η Workers’ Assemby ειναι μια προσπαθεια να αρχισουν να συζητανε, να αρχισουν να οργανωνονται, να αρχισουν να συνεργαζονται. Και δεν ειναι καθολου μα καθολου σιγουρο οτι θα ειναι επιτυχημενη (για να πω την αληθεια, προσωπικα ειμαι καπως απαισιοδοξος, ειδικα με τους συνδικαλιστες).

Βλεποντας λοιπον ολα αυτα, σκεφτομαι ποσο πολυ σημαντικο πραγμα ειναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Με ολες του τις αδυναμιες, με ολες του τις παλινωδιες, με ολα του τα χουγια. Ο ΣΥΡΙΖΑ ειναι μια φανταστικη κατακτηση της Αριστερας στην Ελλαδα που αλλοι ακομα δεν τολμουν ουτε να οραματιζονται. Και, πιστεψτε με, ακομα και τραυματισμενος οπως ειναι τωρα o ΣΥΡΙΖΑ, ειναι μια ζηλευτη, ανεκτιμητη κατακτηση που οπως το NPA, το Die Linke, το Bloco, η Rifondazione και αλλα, ειναι πηγη εμπνευσης για ανθρωπους σε ολον τον κοσμο.

Αμετακινητα λοιπον!

(η ομορφη συντροφισα ειναι απο αντιπολεμικη του 2007 στο Τοροντο. source. some rights reserved)

Αμετακίνητα ΣΥΡΙΖΑ

(via σαλατα)

Παμε γερα προεκλογικη καμπανια

Συστρατευομαι λοιπον και εγω στον προεκλογικο μας αγωνα και εγκαινιαζω επισημα την προεκλογικη καμπανια του ΣΥΡΙΖΑ στον Καναδα. Η καμπανια αποτελειται εξολοκληρου απο την μια χειροποιητη κονκαρδα που εφτιαξα σημερα και με την οποια κυκλοφορω πλεον περηφανα στο Τοροντο καλωντας συσσωμο τον αποδημο Ελληνισμο να μας στηριξει.

Ειχα παει στο γραφειακι του OPIRG για να βοηθησω στην προετοιμασια του “disOrientation week” (κανουνε και εδω  “κυνηγι πρωτοετων”, αμ πως) φτιαχνοντας κονκαρδες. E, προς το τελος το μπαχαλεψα, και εφτιαξα και μερικες δικες μου. Η αλλη κονκαρδιτσα με το “immigrant” τους καλαρεσε κιολας.

Το OPIRG ειναι το τοπικο παραρτημα του Public Interest Research Group που εχει ιδρυσει ο Ralph Nader και λειτουργει σαν hub για τις τοπικες κινησεις ακτιβιστων του πανεπιστημιου που σχετιζονται με καμπανιες οπως το Students Against Israeli Apartheid, το No One Is Illegal, το Committee For Just Education και αρκετα αλλα. Καναδικη φοιτητοαριστερα και τα μυαλα στα καγκελα!

Τωρα, για την πορεια του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογες, τι να πω, ο Μαραντονα να βαλει το χερι του… Καλα κουραγια συντροφοι…

ΣΥΡΙΖΑ λεμε

Επιτελους μια σοβαρη πολιτικη αναλυση ναπουμε.

Πολιτιστικη ηγεμονια και τυφλα να’χει ο Γκραμσι.

Ελιτισμ

Ειναι καπως παραξενες (για μενα) αυτες οι μερες: απο τη μια εχουμε τοσα να σκεφτουμε, τοσα να συζητησουμε, τοσα να γραψουμε και να διαβασουμε και απο την αλλη, σαν αλλος Εθναρχης Τριανταφυλλιδης, αμεσως μετα τας εκλογας, η αφεντια μου εφυγε εις την αυτοεξοριαν, εις το εξωτερικον. Απο τα σαλονια του εξωτερικου λοιπον, με περισσεια αλαζονια και ελιτισμο, θα βγαλω το δικο μου αλαζονικο συμπερασμα δια τας εκλογας, και μετα θα παω για κοκτειλς, να πιω λατε και να φαω αρουγκουλα (ροκα).

Λοιπον συμπερασμα: εγιναμεν Ευρωπη ατ λαστ. Α, επισης: ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ, γελαω ξεκαθαρα. Ολοι οι υπερηφανοι πατριωται που θελωσι να σωσωσι την πατριδαν απο τους νεοταξιτοτρεχαγυρευε του Σορος και απο την μπουλντοζαν της Νεας Ταξης που θελει να μας κανει κοτοπουλα ωσαν τους Φραγκους, τα καταφεραν μια χαρα: μας εκαναν κοτοπουλα σαν τους Φραγκους (Χεγκελ?). Η Ελλας περηφανη επεσε ακριβως στο μοτιβον των λοιπων πολιτισμενων Ευρωπαικων λαων: ανοδος αποχης και ακροδεξιας. Ανηκωμεν εις την δυσιν, λοιπον, τελεια και παυλα. Και εκει μας πηγαν ακριβως εκεινοι οι “αντινεοταξιτες” του ΛΑΟΣ, της ΝΔ, του Παμμακεδονικου, της Χρυσης Αυγης. (Α, επισης: αι τολντ γιου σο μια μερα πριν, γαμωτοκερατομου μεσα).

Αληθεια, η “πατριωτικη αριστερα” λεμετωρα, τι εριξεν? Κουκουέ, Παμμακενδονικον ή ΛΑΟΣ? Και τωρα που το Κουκουέ αρχισε να μιλα για ρατσισμο και εθνικισμο (ΟΠΟΙΑ ΕΚΠΛΗΞΙΣ!) τι θα κανουν οι πατριωται της αριστερας? Η γραμμη του Ρεσαλτο τι λεει? Εγινε και το Κουκουέ νεοταξιτικον?

Μπαι δε γουει, να ρωτησω τους υπερμαχους της “συνειδητης πολιτικης αποχης”, τωρα που το μυνημα δοθηκε, για πειτε μας, ποσο καλυτερα ειναι το Λαικον Κινημα σημερα? Ωραια, ο Καραμανλης επροβληματισθη και το Μπιμπισι εγραψε για το δημοκρατικον ελλειμα της Ευρωπης. Παρακατω? Ειπαμε, και σεις μας κανατε Ευρωπη (αν και εχετε δουλεια ακομα, μεχρι το 65% της Ολλανδιας), αλλα το ψωμι που ειναι? Τωρα που ειναι ολοι ιδιοι οπως και πριν, και οι ολοι ιδιοι εχουν και τον Θανασακη στην Ευρωβουλη, με τον Καρατζαφερη δραγουμανο, τι μηνυμα δωσατε? Οχι πες.

Αυτα με τους ελιτισμους, να τα πω να ξεθυμανω.  Ολιγη ακομα συριζιτικη ψυχαναλυση (καλο πραμα), για να κυλησει να φυγει το φαρμακι και να δουμε πιο καθαρα, δειτε πιχι εδω, εδω και εδω (και τα σχολια και τα σχολια!).

Τωρα, αμα ειναι να μιλησουμε σοβαρα και πολιτικα (ωχου αδερφε τωρα) εγω μεχρι τωρα ξεχωρισα αυτο, αυτο και αυτο. Αλλα ας μη βιαζομαστε.

(το κροπ απο αυτο το στριπακι του xkcd, ειναι μπαι μαι σιστα, αδεια CC)

Δεν προκειται για ψηφο διαμαρτυριας.