Συγκλονιστικη ανακαλυψη!

Μολις εκανα μια συγκλονιστικη ανακαλυψη: αν καταφερεις σπασεις το κουκουτσι απο τις βανιλιες (τα δαμασκηνοειδη φρουτα που ειναι σα δαμασκηνα αλλα πιο κοκκινωπα και πιο στρογγυλα) με το σωστο τροπο (σε μακρος), μεσα στο κουκουτσι περιεχεται αλλο πιο μαλακο με υφη αμυγδαλου.

Οκει μεχρι εδω δεν ειναι συγκλονιστικη η ανακαλυψη. Τωρα ομως γινεται!!

Το κουκουτσι του κουκουτσιου της βανιλιας εχει γευση …βανιλιας!!! Και πολυ εντονη μαλιστα.

Συμπερασμα: γιαυτο τις λενε βανιλιες!!!

Το πακετο ειναι να κοψεις το κουκουτσι το πρωτο σε μακρος, γιατι το κερατο ειναι μικρο και πολυ σκληρο. Μια φορα μονο τα καταφερα, (την πρωτη χεχε) και κατα λαθος, οταν πηγα να κοψω τη βανιλια με ενα τεραστιο κρεατομαχαιρο. Αλλα διαολε, η γευση αυτη αξιζει!

(τι μαθαινει κανεις αμα κατεβει να φαει μια βανιλια πριν πεσει για υπνο, ε?)

I, Mamalakis

Οκ, απο μαγειρικη δε σκαμπαζω και πολλα. Το παραδεχομαι, σε αυτον τον τομεα ειμαι μαμακιας. Εγω φταιω? Αφου η μανα μου ειναι η καλυτερη μαγειρισα εβερ, δεν το λεω μονο εγω, ρωτηστε οποιον θελετε που να εχει φαει απο τα χερακια της. Οποτε, οντας υπο την προστατευτικη φτερουγα της στο θεμα του φαγητου, δεν μπορω να πω οτι υπηρξε ποτε η αναγκη για μενα να μαθω να φτιαχνω κατι ιδιαιτερα καλα. Οχι οτι δεν προσπαθησα, βεβαια.

Η πρωτη πρωτη αποπειρα που θυμαμαι να εκανα ποτε ηταν απο ενα απο τα βιβλια της …Γλωσσας στο δημοτικο. Ουτε που θυμαμαι τι ακριβως ηταν, αλλα κατι επαιζε με καποιου ειδους κολοκυθο-γιαουρτο-κατι σαλατα. Αφου καταφερα να πεισω τη μανα μου να με αφησει να “μαγειρεψω”, μαζεψα ο,τι υλικα μπορεσα (δεν θυμαμαι αν την εβαλα κιολας να μου τα αγορασει), ακολουθησα πιστα τις οδηγιες που ειχε το βιβλιο και κατεληξα με μια αηδια που δεν τρογωταν με τιποτα. Μου πηρε αρκετο καιρο για να ξαναδοκιμασω οτιδηποτε παρομοιο.

Ο επομενος σταθμος στην καριερα μου ηταν στο γυμνασιο με τις γλωσσες. Ετσι ετσι, απο το βιβλιο της Γλωσσας στα ψαρια γλωσσες, μες στην ειρωνια και την αυτοαναφορα κιετσι. Τελοσπαντων, για καποιο λογο μου ειχε κολλησει οτι οι γλωσσες ειναι το πιο ωραιο ψαρι (δεν ειχα φαει ακομα τσιπουρα στη σχαρα μαλλον) και ειχα επισης καταφερει να πεισω τον εαυτο μου οτι μπορουσα να τις μαγειρεψω. Αν θυμαμαι καλα, αυτο το τελευταιο μαλλον οφειλεται στο οτι η μανα μου μου εξηγησε τι θα επρεπε να κανω και μου φανηκε ευκολο. Εκανε ομως ενα λαθος: μου ειπε οτι επρεπε να τους ριξω και “λιγο” αλατι. Βεβαια, αν ειναι κανεις μαθητευομενος μαγος (σαν τον Μικυ στην Φαντασια ενα πραμα) το “λιγο” ειναι απολυτως σχετικο.

Το δευτερο λαθος της μανας μου ηταν που με αφησε μονο μου την ωρα που τις αλατιζα. Ετσι εχασε την ευκαιρια να δει το γιοκα της να παστωνει κανονικοτατα τις γλωσσες σε σημειο που να μπορουσε να τις φυλαξει μια χαρα σε καποιο βαρελι στο τριτο αμπαρι του Πιντα για οσο θα διαρκουσε το ταξιδι απο το Παλος μεχρι την Εσπανιολα. Φυσικα αν ημουν μουτσος του, ο Κολομβος θα ηταν περηφανος για μενα, αλλα δυστυχως οταν ψηθηκαν οι γλωσσες, πολυ απλα δεν τρογωνταν. Προφανως, οι γλωσσες μου μαγειρευτηκαν τη λαθος εποχη. Χρειαζονταν δυο μηνες σε ενα βαρελι στον Ατλαντικο και ενα πειναλεο πληρωμα απο κονκισταδορες για να αποκαλυφθει η ουρανια νοστιμια τους. Δυστυχως ομως, κανεις δεν κινδυνευε απο σκορβουτο για να εκτιμησουν τις ικανοτητες μου στο παστωμα…

Μετα, μεγαλωσα λιγο παραπανω. Σταματησα να φοβαμαι μην καω αν βαλω τα χερια μου μεσα στο φουρνο για να βγαλω το ταψι (οπως ειχα παθει με τις καημενες τις γλωσσες του Κολομβου) και επισης συνειδητοποιησα λιγο καλυτερα οτι οι συνταγες ναι μεν ειναι αλγοριθμοι, αλλα δεν ειναι γλωσσα μηχανης και η επιτυχια τους εξαρταται απο την αναδραση με το μαγειρα. Καταφερα να μαθω να φτιαχνω αυγα ματια, αν και ακομα δεν μπορω να τα καταφερω μελατα, δηλαδη να βουτας το ψωμι μεσα στον κροκο. Καταφερα επισης με λιγη παραπανω προσπαθεια να μαθω να ψηνω ομελετες (σε αυτο το σημειο ειμαι περηφανος γιατι εχω και πατεντα). Τελος, εχω καταφερει αρκετες φορες να φερω εις περας αισιως τις αποστολες με κωδικο ονομα “μακαρονια με σαλτσα”, “μπιφτεκια στο φουρνο” και αλλα τετοια δυσκολα φαγητα.

Ομως δεν ειναι καθολου καλο να επαναπαυεται κανεις, οπως εκανα εγω. Γιατι τα μεγαλυτερα εγκληματα γινονται απο ανθρωπους με τις καλυτερες προθεσεις. Και καπως ετσι, σχεδον κατεστρεψα την ερμη την ηλεκτρικη κουζινα της κοπελας μου (σορι αγαπη!). Εμ ηθελα ο μπουμπουνας να φτιαξω ζελε φραουλα. Η καημενη, γυρναει κουρασμενη απο τη δουλεια, τι καλυτερο για να της φτιαξει το κεφι απο ενα μπωλ λαχταριστο, παγωμενο ζελε φραουλα? OEO? Μηπως το να μη βρει τα ματια της κουζινας κολλημενα με καμενο ζελε?

Επιμενω πως το φταιξιμο δεν ηταν ολο δικο μου. Φταινε και αυτοι που γραψανε τη συνταγη πανω στο κουτι του ζελε. Που να καταλαβω οτι δεν πρεπει να το αφησω να βρασει πολυ? Αφου λεει να βρασει. Και τι πρεπει να κανει ενας πανικοβλητος μαθητευομενος μουτσος του Κολομβου οταν το καυτο, υγρο ζελε αρχιζει να αφριζει και να χυνεται ροζουλι ροζουλι πανω στα ματια της κουζινας? Και πώς σκατα καθαριζεις ενα ματι που οταν επεφτε πανω το ροζουλι ζελε ηταν ηδη καυτο, με αποτελεσμα το ζελε να απανθρακωθει και να γινει σαν τα κεχριμπαρια με τα κουνουπια? Και πώς να προλαβεις να τα κανεις οοοοολα αυτα οταν απο στιγμη σε στιγμη ερχεται η κοπελα σου για να σε βρει με αβοηθητο μπροστα στο μυστηριο που λεγεται “ζελε φλαμπε”?

Τι να κανουμε? Σε μερικα πραγματα ειμαστε καλυτεροι στην καταναλωση, παρα στην παραγωγη…