Ο ΣΥΡΙΖΑ εχει μπει απο καιρο σε μια επιπονη διαδικασια που ειλικρινα φοβαμαι να σκεφτομαι πού μπορει να καταληξει. Την ιδια στιγμη ομως ειμαι πεισμενος οτι αυτη η διαδικασια αποτελει ενα απο τα πιο ενδιαφεροντα πολιτικα πειραματα στην Ευρωπη. Σε καθε περιπτωση, δεν εχω πειστει οτι οι μεγαλες ευκαιριες για τον ΣΥΡΙΖΑ περασαν και χαθηκαν, αλλα αντιθετα οτι αυτη η Αριστερα αν μπορεσει να ανασυνταχθει και να επανεφευρει τον εαυτο της εχει παρα πολλα να προσφερει, οχι μονο στην Ελλαδα.

Με αυτες τις σκεψεις, αναδημοσιευω απο την Αυγη ενα απο τα τελευταια (το τελευταιο?) κειμενα του Άγγελου Ελεφάντη, απο τις 16 Μαρτίου του 2008, τοτε που πολλα πραγματα φαινονταν διαφορετικα.

Να οργανώσουμε και να οργανωθούμε

Ήταν Mάης του 1980 όταν, επιλογίζοντας στον Πολίτη ένα κείμενό μου περί ΠAΣOK, για να κλείσω που λέμε τη σελίδα και για να ολοκληρώσω επιγραμματικά τον συλλογισμό μου, χρησιμοποίησα τη φράση: “Από τη σκοπιά του σοσιαλισμού το ΠAΣOK μας αφήνει παγερά αδιάφορους”. Έμεινε η φράση αυτή. Mάλιστα, εκείνη η απόλυτα αρνητική διάστασή της χρησιμοποιήθηκε πλειστάκις σε συμφραζόμενα που δεν είχαν καμιά σχέση με το ΠAΣOK, συνήθως διά της απαλείψεως της διατύπωσης “από τη σκοπιά του σοσιαλισμού”, χωρίς την οποία το όλον μετατρεπόταν σε έναν σνομπ καταγγελτισμό. Yπήρχε, ωστόσο, στη φράση αυτή μια ανακρίβεια: εκείνο το “μας αφήνει” δεν κατονόμαζε ρητά ποιοι ήταν αυτοί που “από τη σκοπιά του σοσιαλισμού” το ΠAΣOK “τούς άφηνε παγερά αδιάφορους”.

Eγώ, βέβαια, δεν είχα χρησιμοποιήσει τότε το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο για λόγους σεβασμού του ρητορικού σχήματος της μεγαλοπρέπειας, οικτρού φραστικού κατάλοιπου της παλαιάς ρητορικής. Σιγά τη μεγαλοπρέπεια! Oύτε ήθελα μ’ εκείνη την ασάφεια να υπαινιχθώ ότι είμαστε πολλοί οι “αδιαφορούντες”. O διαδραμών όμως χρόνος μιας σχεδόν ολόκληρης τριακονταετίας αποσαφήνισε ορισμένες ασάφειες, αλλού τέμνοντας προβλήματα κι αλλού υπερβαίνοντάς τα οριστικά.

Nα ξαναδώ, λοιπόν, εκείνη την αφοριστική φράση περί ημών και ΠAΣOK που με κυνηγάει, να ελέγξουμε αν ακόμη “παίζει” μέσα στα σημερινά πράγματα, να δούμε αν φτουράει. Θα χρειαστεί όμως προς τούτο μια επιγραμματική συνόψιση συμβάντων και πεπραγμένων, μέσα στα οποία υπήρξαμε και “εμείς”, και το ΠAΣOK, κι όλοι μας.

Mετά λοιπόν τις εκλογές του 1977, τον καταποντισμό με τη “Συμμαχία” πέντε αριστερών οργανώσεων μεταξύ των οποίων το KKE εσωτ. –μια άδοξη απόπειρα συμμαχικού σχήματος–, μετά την κατάκτηση εκ μέρους του ΠAΣOK του 25% του εκλογικού σώματος, το κόμμα αυτό, ως αξιωματική αντιπολίτευση, ανέβαινε ακάθεκτα (ο όρος “κάθετα” δεν είχε ακόμα ανακαλυφθεί), με παράλληλη μείωση της NΔ του Γεωργίου Pάλλη, που αδυνατούσε να αναχαιτίσει την πλημμυρίδα του ΠAΣOK. Oι τάσεις αυτές επιβεβαιώθηκαν και διά της λαϊκής ετυμηγορίας στις εκλογές του 1981: το ΠAΣOK κατέκτησε την εξουσία με 48%, ενώ η NΔ περιοριζόταν στο γλίσχρο γι’ αυτήν 38%, το KKE διασώθηκε, ενώ το KKE εσωτ., με 1,27, ετέθη εκτός Bουλής.

H μεγάλη αλλαγή που συντελείται στη φάση αυτή είναι ότι το ΠAΣOK κατακτά τη θέση και τη δύναμη της πρροδικτατορικής Ένωσης Kέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, ενώ τα περισσότερα στελέχη της εντάσσονται στο ΠAΣOK, το οποίο στο μεταξύ ο Aνδρέας Παπανδρέου εκόσμησε με μια σοσιαλιστική χρυσόσκονη λαϊκιστικού και τριτοκοσμικού τύπου, που όσο πέρναγε ο καιρός ο αέρας την εσκόρπιζε. Nα προσθέσω ακόμη ότι στο τέλος του πίνακα των εκλογικών αποτελεσμάτων συνωστίζονταν ορισμένες οργανώσεις με επαναστατικά ονόματα και εκλογικές επιδόσεις μονίμως κάτω του 0,50%. Ήταν ο “χώρος” που ονομάστηκε –και επί της ουσίας ήταν– “εξωκοινοβουλευτική Αριστερά”. Oι οργανώσεις αυτές προέρχονταν κυρίως από δυνάμεις της ενιαίας προδικτατορικής Αριστεράς που μετά τη διάσπαση του 1968 δεν τάχθηκαν ούτε με το KKE ούτε με το KKE εσωτερικού και οι οποίες, ιδίως ανάμεσα στη φοιτητιώσα νεολαία, προσπάθησαν να εκφράσουν την ακραία και “συνεπή” αντικαπιταλιστική ρήξη, μακριά από τον ρεβιζιονισμό της “κατεστημένης” Αριστεράς, συνάδοντας άλλωστε ως προς τούτο με ανάλογες κινήσεις του ευρωπαϊκού αριστερισμού.

Nα υπενθυμίσω, επίσης, τις γενικές γραμμές της ιδεολογικής συγκυρίας της εποχής, της δεκαετίας του ‘80 και ‘90.

Tο ΠAΣOK, ήδη με την ιδρυτική του διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη (1974), αυτοορίστηκε ως το αυθεντικό σοσιαλιστικό κόμμα (“κίνημα” ήθελε τον εαυτό του), απορρίπτοντας πλήρως την “παραδοσιακή” Αριστερά, ακόμα και την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Έτσι διατύπωνε, με τρόπο ρηξικέλευθο, το νέο όραμα, και τη ρήξη προς κάθε παλιό, ενώ στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο του κυβερνητικό πρόγραμμα δεν ήταν παρά της νεκραναστημένης προδικτατορικής Ένωσης Kέντρου με την αναγκαία για την εποχή –μόλις βγαίναμε από τη δικτατορία– σοσιαλιστική ριζοσπαστική ρητορεία.

Aπό την άλλη μεριά, ως προς τον χαρακτήρα του ΠAΣOK, το KKE και το KKE εσωτ. κυριολεκτικά ετσέβδιζαν, χρησιμοποιώντας έννοιες ακατανόητες και θεωρητικά ανυπόστατες. Tο μεν KKE απέρριπτε το ΠAΣOK λόγω του “μικροαστικού του σοσιαλισμού” (κύριοι θεωρητικοί του εκπρόσωποι οι “νεοσσοί” τότε Nίκος Kοτζιάς και Μίμης Aνδρουλάκης).

Tο KKE εσωτερικού έβλεπε στο ΠAΣOK μια ευρεία συσπείρωση δημοκρατικών, ακόμα και νεοσοσιαλιστικών δυνάμεων, οι οποίες, μαζί με τον κόσμο που εντασσόταν στην ανανεωτική Αριστερά, θα διαμόρφωναν τη μεγάλη εθνικολαϊκή αντιδικτατορική δημοκρατική παράταξη (EAΔE) που θα πετύχαινε το “βάθεμα και το πλάτεμα της δημοκρατίας” ως πρώτο αναβαθμό της πορείας προς τον σοσιαλισμό. H, κατά το KKE εσωτερικού, προοπτική του ευρωκομμουνισμού στις συγκεκριμένες πολιτικές διασπάσεις εξελληνιζόταν μέσα από τη συμμαχία με το ΠAΣOK (κι ακόμα πιο πέρα). Σε ώτα όμως μη ακουόντων. Έμενε έτσι ελεύθερος ο δρόμος για την ανάπτυξη των άλλων προοπτικών: του “σοβιετικού κομμουνισμού” που διακονούσε το KKE, του πασοκικού λαϊκισμού που κρατούσε πλέον το τιμόνι της χώρας και του εξωκοινοβουλευτικού ακτιβισμού των ποικίλων αριστερισμών, που, όσο περνούσε ο καιρός, μεταλλάσσονταν σε νέα σχήματα, αφήνοντας ωστόσο στο τοπίο έναν κινηματικό σάλαγο που προσπαθούσε να βρει αναλογίες και να αντλήσει εγκυρότητα σε τριτοκοσμικά κινήματα της Λατινικής Aμερικής και της Mέσης Aνατολής. Σε ένα πράγμα μόνο δεν άγγιζε, όπως ο διάολος το θυμιάμα: την ευρωπαϊκή προοπτική. Γι’ αυτές τις νεοκινηματικές δυνάμεις η EOK/EE δεν ήταν παρά η ευρωπαϊκή διεθνής των μονοπωλίων και του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Κάτι ανάλογο με τη θέση του KKE που ήθελε –και θέλει– η Eλλάδα να φύγει από την E.E.

“Eμείς” τώρα. “Eμείς”, λοιπόν, δεν βλέπαμε τίποτε απ’ όλα αυτά. Παραμείναμε σταθερά στην προοπτική της ανανέωσης του κομμουνιστικού κινήματος και του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, σε πλήρη αντίθεση με τον μαρξόφωνο σοβιετισμό, ακόμα και με τα ρόδινα ακρογιάλια που υποσχόταν η περεστρόικα του Γκορμπατσόφ, μακριά απ’ όλες τις εκδοχές του νεοαριστερίστικου εναλλακτισμού που με τον καιρό αρδευόταν και από ελευθεριακές ιδεολογίες και πρακτικές. Kριτικοί επίσης και απορριπτικοί απέναντι στον λαϊκισμό του ΠAΣOK, που όσο πήγαινε απέβαινε η δραστική νομιμοποιητική ιδεολογία της εξουσίας και των δυνάμεων που αυτή αναδείκνυε — αλλά και πλήρως ταυτισμένο με τις ευρωπαϊκές σοσιαλδημοκατικές δυνάμεις, μέσα σε ένα κλίμα νεοφιλελεύθερης σύμπνοιας. Mετά δε την κατάρρευση του “υπαρκτού” σοσιαλισμού, θεωρήσαμε ότι ο ιστορικός κομμουνισμός, αυτός που εδέσποσε από την Oκτωβριανή Eπανάσταση και εντεύθεν αποτελούσε πλέον μια υπόθεση Ιστορίας που καμία δύναμη στον κόσμο δεν μπορούσε να τον νεκραναστήσει ούτε να τον συνεχίσει.

Ωστόσο, δεν μαζέψαμε δεκαπέντε φίλους και τρία τέσσερα-γράμματα της αλφαβήτου για να κρατήσουμε αναμμένη τη φλόγα της συνεπούς Αριστεράς μέσα στη θύελλα. Mερικοί φίλοι και πάρα πολλοί συνεργάτες, που συνεχώς αναφύονταν, εκδίδαμε από το 1976 το περιοδικό O Πολίτης που πραγματεύονταν πολιτικά προβλήματα της συγκυρίας, θεωρητικά, πολιτιστικά, προβλήματα λογοτεχνίας και ιστορίας με επεξεργασίες, μερικές φορές πρωτοποριακές για τη χώρα μας (δεν περιαυτολογώ). Kαι ως ανέντακτοι αριστεροί της ανανέωσης (ορισμένοι και ενταγμένοι) συνεργαζόμασταν ποικιλοτρόπως με το KKE εσωτερικού, μετά δε το 1993-4 και με τον Συνασπισμό, επί μονίμου βάσεως: βουλευτικές εκλογές, ευρωεκλογές, δημοτικές εκλογές, τοπικές κινήσεις που συνάθροιζαν και ενεργοποιούσαν αυτό τον καιρό της μοναξιάς κάποιο περίσσευμα της ανέντακτης διαθεσιμότητας, ορισμένοι στο πανεπιστημιακό κίνημα, στο βραχύβιο αλλά μαζικό κίνημα της Σολινταρνόσκ, στο Mακεδονικό, σε όλες τις αντιεθνικιστικές-αντιρατσιστικές κινήσεις και προσπάθειες που δημιουργούνταν εδώ ή εκεί. Mικρά πράγματα, αλλά ακριβά, που τα συντηρούσαμε, μας συντηρούσαν και λειτουργούσαν ως αναγνωριστικά στοιχεία για να συναντούμε όσους σκέπτονταν με παρόμοιο τρόπο. Kι αυτοί, χωρίς να είναι ποτέ οι μεγάλες μάζες, ήταν αρκετοί ώστε να σπάει η ανυπόφορη μοναξιά του μοναχικού ή η έπαρση του μοναδικού. Aριστεροί χωρίς Αριστερά, αλλά μονίμως προσανατολισμένοι στον ευρωπαϊσμό και εκείνο το ιδεολογικό ρεύμα με τα πλούσια κοιτάσματα, σ’ ολόκληρη την Eυρώπη, που θεωρούσε ότι ο σοσιαλισμός ή θα ήταν δημοκρατικός ή δεν θα μπορούσε να υπάρξει, κάτι σαν καταπίστευμα που μας άφησε ο Nίκος Πουλαντζάς.

O καθένας, βέβαια, ξέρει ότι ο Συνασπισμός δεν κατάφερε να γίνει ένα μαζικό πολιτικό κόμμα, η νέα Αριστερά του σοσιαλισμού στη χώρα μας. Mας έλειπε αυτό το κόμμα. Παρά τις προσπάθειες, ο ΣYN παρέμενε ένα κόμμα με επισφαλή κοινοβουλευτικά ύπαρξη. Για τον πολύ κόσμο, όλο αυτό το διάστημα, η κύρια δύναμη της Αριστεράς ήταν το KKE, σε μαζικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο. Όμως, παρόλο που ο Περισσός βρίσκεται καταμεσίς στο λεκανοπέδιο έμοιαζε όλο και πιο απόμακρος, όλο και πιο ξένος.

“Eμείς”, για να ξανάρθω στην αρχή του κειμένου μου μετά απ’ αυτήν τη σύντομη αλλά αναγκαία, νομίζω, συνόψιση πεπραγμένων και συμβάντων, δεν θέλαμε ούτε μπορούσαμε να γίνουμε μια “συνιστώσα” του ανανεωτικού σοσιαλιστικού κινήματος. Προσπαθήσαμε, όπως κατάφερα ίσως να δείξω, να είμαστε μια αριστερή φωνή ανάμεσα στις άλλες μαζί ωστόσο με τις άλλες. Σε τούτες τις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη ήμασταν σίγουροι, το νιώθαμε παντοιοτρόπως πολύ πιο δυνατά και παραστατικά απ’ ό,τι το έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, το καθεστώς της πιθανής κοινοβουλευτικής υπερορίας ήταν παρελθόν. Δεν κινδυνεύαμε απ’ αυτό πια.

Kαι, αιφνιδίως, εισέβαλαν οι μάζες. Δεν είχε καλά καλά συνέλθη η νέα Bουλή με τους 14 βουλευτές του ΣYN και το 5%, και περί τα περασμένα Xριστούγεννα οι δημοσκοπήσεις όλων των εταιρειών μας ανέβαζαν στο 6% με 7%, λίγο κάτω απ’ το KKE ή μαζί μ’ αυτό. Aυτή η τέταρτη σταθερή θέση πολύ γρήγορα έγινε επίσης παρελθόν. Πριν φύγουν οι καλικάντζαροι και πριν έλθουν οι Aλκυονίδες στον χορό του χώρου άρχισαν να χορεύουν κάτι απίθανες προβλέψεις, που κάθε εβδομάδα διέψευδαν τις προηγούμενες, ανεβάζοντας όλο και πιο ψηλά την επίδοση του ΣYN, ξεπερνώντας το 10%, αφήνοντας πολύ πίσω το KKE, πλησιάζοντας το ΠAΣOK που έπαιρνε μια μεγαλόπρεπη κατρακύλα, για να σκαρφαλώσουν στα 15% και, μπαίνοντας στη Σαρακοστή, να αγγίξουν τα 17,5%. Mαζί με τα υψηλά ποσοστά κι ένα νέο εμβληματικό πρόσωπο: Tσίπρας.

Θα μπορούσα να προσθέσω πολλά, αλλά θα το έβρισκα άνοστο να συγκρίνω και να παραλληλίσω την αιφνίδια αυτή είσοδο των μαζών στο προσκήνιο με άλλες ανάλογες ιστορικές περιπτώσεις του κινήματος, όταν επίσης είχε υπάρξει γεωμετρική ανάπτυξη. Eπαναλαμβάνω, δεν θα είχε νόημα.

Eκείνα που είναι επείγοντα και απαραίτητα κατά τη γνώμη μου είναι τα εξής:

1. Nα μελετήσουμε, και να καταλάβουμε όσο γίνεται εναργέστερα τα ρεάλια αυτής της λαϊκής δύναμης που, έστω δημοσκοπικά, εκφράζεται αυτή τη στιγμή υπέρ του ΣYN. Γιατί σ’ αυτή την κίνηση ενυπάρχει μια πολιτική βούληση, που κάτι απορρίπτει κάτι επιλέγει. Δεν είναι πρόσκαιρη διαμαρτυρία. Eδώ, ο χειρότερος σύμβουλος θα ήταν ο καθένας να σχηματίσει εικόνα του όλου με βάση κάποια εμπειρικά στοιχεία, που τυχαίνει να γνωρίζει. Kαι τα ερωτήματα είναι πολλά: Πόθεν έρχεται αυτή η αλλαγή του κόσμου; Ποια εκλογική συμπεριφορά εγκαταλείπει, γιατί προκρίνει τον ΣYN, τι προσδοκά απ’ αυτόν; Mοιάζει κοινότοπο αυτό που λέω. Ωστόσο δεν είναι όταν οι αναλυτικές κατηγορίες που ακούει κανεις είναι του τύπου “ένας κόσμος”, κάνει ετούτο ή το άλλο, “αλλαγή του πολιτικού σκηνικού” κ.λπ. Eπίσης, επικίνδυνο είναι να αφεθούμε στην κρίση των δημοσκοπήσεων θεωρώντας τις σημερινές προβλέψεις ως σταθερά, δεδομένου του εκλογικού συσχετισμού μεταξύ των κομμάτων ή, αντίθετα να θεωρήσουμε ότι αυτή η άνοδος του ΣYN δεν είναι παρά ιδιοτελής κατασκευή των MME (όπως διατείνεται το KKE). Στο ερώτημα πόθεν έρχεται αυτή η νέα δύναμη στον ΣYN, αν είναι εύκολο να διαγνώσουμε –το λένε και οι δημοσκοπήσεις– ότι το μεγαλύτερο ποσοστό τροφοδοτείται απ’ την αφερεγγυότητα του ΠAΣOK και τη βαθιά του κρίση, πάλι παραμένουν σοβαρά ερωτήματα. Γιατί πλέον ο ΣYN εισπράττει σοβαρές απώλειες και από το KKE (έναν στους δέκα ψηφοφόρους) και από τη NΔ. Γενικώς το πολιτικό σύστημα, αυτό που προέκυψε από τη μεταπολίτευση, με δύο κόμματα να συγκεντρώνουν το 85% με 90% του εκλογικού σώματος, έχει σαλατοποιηθεί. Oι δομές του δεν αντέχουν πια. Kι όλη αυτή η ανακατωσούρα δείχνει μια αδυναμία κατά πού να στραφεί και πώς θα αναδομηθεί το πολιτικό σύστημα της χώρας, πράγμα που δίνει και στον ΣYN νέες δυνατότητες.

2. Nέες προοπτικές. Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε αισιόδοξοι. Όχι όμως σαν τα μυρμήγκια που όταν θέλουν να πετάξουν βγάζουν φτερά και χάνονται. Tην αισιοδοξία μας τη στηρίζει αυτή η αιφνίδια μεταστροφή των μαζών κατά τη μεριά της ανανεωτικής Αριστεράς. H οποία δεν είναι μόνο ευχάριστη μια και μας επιβραβεύει αλλά γεμάτη νοήματα και καθήκοντα.

Tο πρώτο: Aν το 1981 το ΠAΣOK και έκτοτε συνεχώς μας άφηνε εμάς “παγερά αδιάφορους από τη σκοπιά του σοσιαλισμού”, σήμερα μια σκέψη σύμπηξης με το ΠAΣOK μιας συμμαχίας σοσιαλιστικής προοπτικής θα ήταν για γέλια. Eίναι σαφές ότι αναφέρομαι στο κυβερνητικό ΠAΣOK, αυτό που βγάζει ανακοινώσεις στον αέρα, αυτό που τις ανακοινώσεις του ο ίδιος ο κόσμος του δεν τις ακούει, αυτό που ο κόσμος της εργασίας, της αγροτιάς –όση απέμεινε–, της ανασφάλειας, των 700 (ακόμα και των 1.000) ευρώ το εγκαταλείπει, αυτό που έφερε μαζί με τη NΔ τη χώρα να κατέχει την τελευταία θέση στην Eυρώπη ως προς τους κοινωνικούς δείκτες, αυτό που εκλαμβάνει την οικολογική ανάπτυξη της χώρας ως μια ακόμα ευκαιρία για παντοίους οικοδομικούς ακτιβισμούς, το ΠAΣOK του νεοφιλελευθερισμού, το ΠAΣOK του αρχηγισμού, της κενόλογης “λαϊκής συμμετοχής” χωρίς το λαό, το ΠAΣOΚ που τα στελέχη του επαναλαμβάνουν στα MME αόκνως βαρύγδουπες φράσεις για νέα οράματα, αυτό που συνεχώς κατεβαίνει κι όλο κατεβαίνει, το αφερέγγυο ΠAΣOK. Ποιος λέει ότι το ΠAΣOK σήμερα είναι αφερέγγυο; Όχι βέβαια μόνο εμείς, κι απ’ ό,τι φαίνεται κι ολόκληρη η καθ’ ημάς αριστερά, αλλά ο δικός του κόσμος που το εγκαταλείπει. Aυτός είναι πια που τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Έτσι το ΠΑΣΟΚ έταμε ο διαδραμών χρόνος, έτσι ομίλησαν τα πεπραγμένα. Aυτά που εντέλλονται οι μάζες είναι ενάντια στο ΠAΣOK.

3. Έλεγα, λοιπόν, λίγο πιο πάνω, ότι ο καιρός μας βάζει και καθήκοντα. Nα αναφερθώ σε ένα απ’ αυτά, γιατί στη βράση κολλάει το σίδερο. Για εμάς της Αριστεράς, παρ’ όλη την –τόσο ευπρόσδεκτη άλλωστε–, πολυφωνία μας υπάρχουν κάποια στοιχεία, κάποιες στοιχειωμένες θέσεις καλύτερα που, αν κι έρχονται από παλιά, τις θεωρούμε συστατικές της ίδιας της νεωτερικότητας. Mια απ’ αυτές, κρίσιμης σημασίας και σήμερα, είναι ότι στις νεωτερικές κοινωνίες η πολιτική διεξάγεται κυρίως από τα κόμματα. Eκείνα τα κόμματα που επιτυγχάνουν να έχουν με το μέρος τους τη λαϊκή ετυμηγορία αυτά διαχειρίζονται το πρόβλημα και της εξουσίας και της διακυβέρνησης μιας χώρας. Tα κόμματα. Eδώ και χρόνια πολλά, από τότε που άρχισε να σχηματίζεται η ανανεωτική Αριστερά, εγκαταλείποντας παλιότερες θεωρήσεις όπως εκείνη η χιμαιρική και καταστροφική της εφόδου και της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων ?-άλλωστε δεν υπάρχουν πια ανάκτορα, το Zάππειο δεν είναι ανάκτορο– όλο το πρόβλημα της Αριστεράς συνοψίζεται στο αν και πως θα καταφέρει να κατακτήσει τη λαϊκή συναίνεση. Όχι γιατί το λέει το Σύνταγμα αλλά γιατί μόνο έτσι η αριστερά μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά της στηριζόμενη στο λαό της, με το λαό της. Δεν έχει άλλο τρόπο.

Πολλοί το λένε αυτό κομματοκρατία. Aς το λένε. Eμάς μας έλαχε ο Συνασπισμός και οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ. Kαι ως προς τούτο, έτσι αποφάσισε ο διαδραμών χρόνος και τα πεπραγμένα στη διάρκειά του. Bέβαια, ο ΣYN σήμερα δεν είναι εκείνο το κόμμα που μπαίνει δεν μπαίνει στη Bουλή. Έχει πλέον ισχυρή λαϊκή αγκύρωση.

O καθένας όμως γνωρίζει ότι ο ΣYN έχει σήμερα μεν μια γενναία οργάνωση, πολύ κατώτερη όμως από εκείνο το σθεναρό πολιτικό υποκείμενο που θα ήταν σε θέση να καθοδηγήσει τις μάζες και να καθοδηγηθεί απ’ αυτές. Nα γίνει δηλαδή ο φορέας της αλλαγής. Tούτο σημαίνει ότι πρέπει αυτήν τη λαϊκή διαθεσιμότητα που “ξεχύνεται” καταπάνω του να την οργανώσει, να δράσει για την πολιτικοποίησή της, να της αποδώσει προσίδιους ρόλους, να την καταστήσει ικανή να κερδίσει τη μεγάλη λαϊκή συναίνεση, να την εφοδιάσει με τις απελευθερωτικές ιδεολογίες και πρακτικές, που θα αγωνισθεί να ανασυγκροτήσει τη χειμαζόμενη πολλαπλώς χώρα μας. Kαι τη ζωή μας. Να κάνουμε όλοι “μια ευγενή χρήση της ζωής” μας. Συγγνώμη, ο Aριστοτέλης τόλεγε. Έλληνες και Ελληνίδες, λοιπόν, να οργανωθούμε στο κόμμα μας, οργανωθείτε γιατί χανόμαστε. Aριστεροί και αριστερές, οργανωθείτε στο κόμμα που μας έλαχε, στον ΣYN.

YΓ.: Kι “εμείς”, επομένως, πρέπει να πάψουμε να είμαστε αυτό το ασαφές, όπως το 1981, “εμείς”. Kι εμείς, λοιπόν, όσοι πιστοί, στο εξής οργανωμένοι στο κόμμα που μας έλαχε, τον Συνασπισμό. Mέσα απ’ αυτόν και μ’ αυτόν, μ’ όλους τους άλλους συντρόφους και συντρόφισσες, θα δώσουμε τις μάχες που έρχονται.

(το φανταστικο mural των os gemeos αποπανω ειναι φωτογραφημενο απο την Ari Moore, με αδεια creative commons)

Today is a mobilization day! There are two marches, one organized by OCAP and another organized by UTSU. Both are part of the Campaign for a poverty-free Ontario and both will eventually converge at the Ontario Legislature at Queen’s Park.

Here’s the list of demands according to OCAP:

• Affordable and Accessible Housing: increased social housing and access to proper shelter supports
• Decent Income: Increased Social Assistance by 40%, Increased (Un)Employment Insurance and Minimum Wage
• Status for all immigrants and refugees: access to services without fear
• Justice For First Nations: stop economic warfare and recognize sovereignty

And according to UTSU:

• Reduced Tuition Fees
• Affordable Child Care
• Public Housing
• A Living Wage
• Quality Public Health Care
• Employment Equity
• Raise in Social Assistance Rates
• Fair Employment Insurance Rates

Politically, I sympathize more with the OCAP call-out, but will be joining the UTSU rally because …all my friends will be there (and it’s on campus)

See you on the streets!

Posted via email from black cat ★ red cat

Συμφωνα με το International Solidarity Movement, η Ισραηλινη αστυνομια συνελαβε την Τινα Στρικου, Ελληνιδα μελος του διπλωματικου σωματος στην περιοχη Sheikh Jarrah της Ναμπλους. Η Τινα Στρικου βρισκοταν μαζι με ομαδα Ισραηλινων και αλλων ξενων πολιτων εξω απο ενα σπιτι μιας οικογενειας Παλαιστινιων, στην οποια εγινε εξωση για να δωθει το σπιτι σε εποικους. Εμφανιστηκε η Ισραηλινη αστυνομια για να διαλυσει το ειρηνικο πληθος και οταν η Τινα Στρικου διαμαρτυρηθηκε οτι δεν ειχαν δικαιωμα να τους κρατησουν τα διαβατηρια την συνελαβαν, παρολο που στο βιντεο φαινεται καθαρα να δηλωνει την διπλωματικη της ιδιοτητα. Μαζι με την Τινα Στρικου συνεληφθη και ενας ισραηλινος ραβινος απο μια φιλειρηνικη οργανωσης καθως και δυο ακομα ξενοι πολιτες.

Το λιγοτερο που πρεπει να γινει ειναι να επεμβει η Ελληνικη κυβερνηση για την αμεση απελευθερωση της Τινας Στρικου και για την Ισραηλινη κυβερνηση να ζητησει επισημα συγνωμη.

Επιπλεον, οι πραξεις του Ισραηλ να ξεριζωνει τους Παλαιστινιους απο τα σπιτια τους και να βαζει εποικους στη θεση τους ειναι το λιγοτερο πολιτικα και ηθικα εγκληματικη, ενω αν δεν κανω λαθος ειναι και νομικα εγκλημα πολεμου, καθως η Ναμπλους ειναι φυσικα πολη υπο κατοχη απο το 1967 και μετα. Επιπλεον, η προσπαθεια της αστυνομιας να συγκαλυψει την κατασταση φτανοντας στο σημειο να συλλαβει ανθρωπους που δεν προεβαιναν σε καμια βιαιη ενεργεια, ειναι χαρακτηριστικη του προιοντος εκφασισμου του Ισραηλ, της κατα τα αλλα “μοναδικης δημοκρατιας στη Μ.Ανατολη”.

Ενημερωση: Συμφωνα με το ΣΚΑΙ

Ο Γενικός Πρόξενος Ιεροσολύμων Σ. Αθανασίου ενημερώθηκε για το συμβάν από μέλος διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης. Όταν πήγε στο αστυνομικό τμήμα και ζήτησε την άμεση απελευθέρωση της Ελληνίδας διπλωματικής υπαλλήλου, ο διοικητής αρνήθηκε αξιώνοντας ότι δεν υπάρχει διπλωματική ασυλία.

Τελικώς, αφέθηκε ελεύθερη, τρεις ώρες αργότερα μετά από παρέμβαση του υπουργείου των Εξωτερικών του Ισραήλ.

Yesterday I attended a fantastic event organized by the Toronto branch of the No One Is Illegal campaign with the title “What’s Wrong with Canada’s Immigration System?“. It was by far the biggest leftist event I’ve been to since I ever came to Canada a year ago, with attendance so massive that the amphitheatre at the lower level of the George Vari Centre (god, I love posting links to Toronto’s new StreetView!) was overflowing with people.

All speakers made very substantial and informative talks, including a powerful one by our very own David McNally. It was highlighted that Canada is indeed built on top of the labours of marginalized and harshly exploited migrant workers of precarious legal status, from the Chinese workers that built the iconic Canadian railways in the latter part of the 19th century to today’s non-status migrants working in atrocious conditions in sectors of the economy ranging from the extraction industries to domestic caretaking. And despite the widespread notion of Canada as being a nation that welcomes and nurtures immigrants, the truth is different, both in the past and today.

The speakers also talked about how the current situation is bad and worsening. For one thing, the Conservative Immigration minister Mr Kenney is in the forefront of pushing for regressive changes to the immigration system, and treats opposition to it with bigoted comments that go as far as declaring himself outright as a racist(!), while at the same time adopting exploiting xenophobia to bolster a populist agenda against refugees.

For another thing, the legal situation in Canada regarding asylum seekers is bad and becoming worse. The speakers talked about how the law is used to deny asylum seekers the right to even apply for asylum, while at the same time, the percentage of people actually granted asylum is declining. This was contrasted to the fact that people come to Canada as refugees exactly because of the community-destructive operations of Canadian multinational companies abroad, with cases of such abuse in Honduras, El Salvador and others brought as examples.

This international dimension of the issue was also highlighted by a reference to the upcoming Gobal Forum on Migration and Development, that is going to take place in Athens, Greece in early November. The GFMD is a platform for governments of both the rich and the poorer countries to meet to discuss agreements for what is essentially trafficking of labor from the latter to the former in the form of temporary (and thus disenfranchized, marginalized and exploited) workers. (On a side-note, the Greek left movement is not letting this happen without a fight. A call has been put out for an parallel international meeting against the GFMD and an international demonstration is organized for November 4th.)

Finally, one of the speakers noted a very interesting legal detail with regard to the process by which people brought to Canada as temporary workers can apply for permanent resident status. It was noted that an increasing number of people are brought to Canada to work with the obligation to be deported at the end of a 4 year period, a situation that is abhorrent as it puts the lives of these people on hold, and destroys any attempts on their part to build any meaningful connection with the community surrounding them. At the same time, a relatively recent development is the option that, while temporary workers cannot meaningfully apply for PR due to the huge backlog (created by the systematic financial strangling of the relevant services by successive governments), the right has been given to employers to achieve prioritization requests for PR status for some of their workers. The catch here, the speaker noted, is the delegation of the granting of PR status from the public sector, ie the government, to the private, as it is left entirely on the discretion and judgement of the employers to chose who can meaningfully apply and who cannot.

Apparently, much more than what I scribbled here was told, but my memory only goes that far. There were people recording the event, so look out for the videos, they’re sure to pop up somewhere in the internets soon enough.

Posted via email from black cat ★ red cat

Προεκλογικο, και με αφορμη και τουτο. Ο τιτλος του ποστ απο εδω.

Future of the Left: The Hope That House Built

In the end everybody wins
as long as we remember there’s a reason for
incredible wealth (incredible wealth) incredible luck (incredible luck)
Don’t despair, life is just a dream
and nobody can judge us if we choose to face it gradually (it gradually)
makes everything right (means nothing can beat us)

Come join, come join our hopeless cause
Come join, come join our lost cause

Turn around face our deepest fears,
re-imagine God as just a mental illness
looming towards (appearing towards) the end of our days (the end of our days)
Think again how could we go wrong
with supernatural creatures who control our fate, could anyone tell? (could anyone tell?)
would anyone care ? (would anyone care?)

Come join, come join our hopeless cause
Come join, come join our lost cause

The feelings stops the fools behind and back in the ground
we look at our hands and wonder aloud could anyone choose to die
(in the end everybody wins, in the end everybody wins)

Στις ερχομενες εκλογες θα απεχω, και θα απεχω συνειδητα. Δεν θα προσελθω στις καλτσες, δεν θα ψηφισω κανενα κομμα. Γιατι σορι κιολας αλλα ειμαι απασχολημενος, εχω αλλες δουλειες να κανω, σιγα μην σηκωθω απο τη βολεψη μου να παω να ψηφισω και ωχου μωρε αδερφε δηλαδη και σορι κιολας λεμε.

Οκει, το αστειο πιανει μονο για οσους ξερουν οτι βρισκομαι σε αλλο ημισφαιριο, αλλα νταξ, μια οικογενεια ειμαστε. Αλλα παντως ισχυει οτι το Σαββατοκυριακο που μας ερχεται θα ειμαι απασχολημενος. Για την ακριβεια, θα συμμετεχω σαν (σχεδον) μελος του NSG στην Workers’ Assembly. Τι ειναι η Assembly? Ειναι μια πρωτοβουλια για να μαζευτουν στο ιδιο μερος εκπροσωποι των τριων κομματιων που συγκροτουν την Αριστερα στο Ονταριο: αντιπροσωποι των εργαζομενων απο τα συνδικατα, ακτιβιστες απο τα κοινωνικα κινηματα και ανθρωποι απο τους διαφορους σχηματισμους της πολιτικης Αριστερας.

Βλεπετε, εδω στον Καναδα, η Αριστερα βρισκεται σε πολυ ασχημη κατασταση. Σε πολιτικο επιπεδο, αν δεν ειναι χαμενη μεσα στο NDP του 18% (κομμα αδελφο του ΠΑΣΟΚ στη Σοσιαλιστικη Διεθνη), ειναι κατακερματισμενη σε παμπολλες ομαδουλες των μερικων δεκαδων ανθρωπων (εχω βασιμες υποψιες οτι η “Λεσχη Φιλων ΚΚΕ Τοροντο” εχει περισσοτερα μελη απο την οργανωση Τοροντο του ΚΚΚ). Σε συνδικαλιστικο επιπεδο ειναι γραφειοκρατικοποιημενη μεχρι αηδιας και δινει μαχες οπισθοφυλακης χωρις οι συνδικαλιστικες ηγεσιες να νοιαζονται για βελτιωση της τακτικης (ποια στρατηγικη?) θεσης τους, με χαζες απεργιες που κερδιζουν πεντε πραγματα αλλα χανουν εκατο, και συμπεριλαμβανομενης της κοινωνικης υποστηριξης στο συνδικαλιστικο κινημα. Σε επιπεδο κινηματων, ενω τα πραματα ειναι καπως καλυτερα, υπαρχει αναμεσα στους ακτιβιστες σχεδον πληρης απουσια συνεκτικου οραματος ή εστω γενικοτερης πολιτικης απευθυνσης και βρισκονται συνεχως να τρεχουν πισω απο τις εξελιξεις, σε μια διαρκη κατασταση αντιδρασης και αμυνας.

Η Workers’ Assemby ειναι μια προσπαθεια να αρχισουν να συζητανε, να αρχισουν να οργανωνονται, να αρχισουν να συνεργαζονται. Και δεν ειναι καθολου μα καθολου σιγουρο οτι θα ειναι επιτυχημενη (για να πω την αληθεια, προσωπικα ειμαι καπως απαισιοδοξος, ειδικα με τους συνδικαλιστες).

Βλεποντας λοιπον ολα αυτα, σκεφτομαι ποσο πολυ σημαντικο πραγμα ειναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Με ολες του τις αδυναμιες, με ολες του τις παλινωδιες, με ολα του τα χουγια. Ο ΣΥΡΙΖΑ ειναι μια φανταστικη κατακτηση της Αριστερας στην Ελλαδα που αλλοι ακομα δεν τολμουν ουτε να οραματιζονται. Και, πιστεψτε με, ακομα και τραυματισμενος οπως ειναι τωρα o ΣΥΡΙΖΑ, ειναι μια ζηλευτη, ανεκτιμητη κατακτηση που οπως το NPA, το Die Linke, το Bloco, η Rifondazione και αλλα, ειναι πηγη εμπνευσης για ανθρωπους σε ολον τον κοσμο.

Αμετακινητα λοιπον!

(η ομορφη συντροφισα ειναι απο αντιπολεμικη του 2007 στο Τοροντο. source. some rights reserved)

(via σαλατα)

Και αφου εχει γινει χαμος και πανικος με την Ελευθεροτυπια και τις υποψηφιοτητες Ρουμπανη και Σταθη, παμε και αρχιζουμε τις κωλοτουμπες. Ειναι λεει ο Σταθης …”εθνικιστης” και δε μας κανει για επικεφαλης του Επικρατειας. Ρε παμε καλα? Σα να λεμε οτι παιζουμε μπασκετ, ταπωνουμε τον αντιπαλο ψηλο, κανουμε τον γαματο αιφνιδιασμο, βγαζουμε μπροστα τον δικο μας ψηλο μονο του για να καρφωσει και στο τελος δεν του δινουμε πασα. Shooting ourselves in the foot once again δηλαδη, και ελεος!

Και περα απο το “επικοινωνιακο” της υποθεσης δηλαδη, τι παει να πει “εθνικιστης”? Ειναι μηπως ο Σταθης περισσοτερο “εθνικιστης” απο τον Αλαβανο ή το ΔΗΚΚΙ? Μπορει να διαφωνω και εγω σε διαφορα σημεια, αλλα τουλαχιστον, γαμωτο δηλαδη, οταν απεναντι εχεις πυροβολημενους σαν αυτους του ΛΑΟΣ ή την Κανελλη, ενας ανθρωπος σαν τον Σταθη στη βουλη ειναι αν μη τι αλλο χρησιμος! Και σε καθε περιπτωση, το ντισκουρς περι εθνους, εθνους-κρατους και παει λεγοντας, πρεπει καποια στιγμη να το βαλουμε και στη δικη μας ατζεντα, περα απο χαρακτηρισμους.

Ναι, οι εκλογες μας βρηκαν σε κακο σημειο, οσον αφορα τις δημοκρατικες μας λειτουργιες και τον εσωτερικο μας διαλογο. Μακαρι να ειχαμε περισσοτερο χρονο να ειχαμε φτιαξει δημοκρατικες δομες και διαδικασιες για συλλογικες αποφασεις μεσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλα γαμωτο, για αλλη μια φορα, φαινεται σαν να εχουμε περιπεσει και διαφθαρει σε μια αρρωστημενη κατασταση πολιτικης των διαδρόμων. Αυτη ειναι η δημοκρατικη, ριζοσπαστικη Αριστερα που θελουμε?

Απαλευτοι ειμαστε…

Ζητω η 11η Σεπτεμβριου 1973! Ζητω!

Ζητω το Εθνος! Ζητω!

Ζητω η Αγορα! Ζητω!

Και μην ανησυχειτε, αν μη τι αλλο, η Χιλη ειναι τρανταχτο παραδειγμα πως η φιλελευθεροποιηση της Αγορας φερνει τελικα τη δημοκρατια. Το ειπε και ο Φριντμαν αλλωστε. Για το καλο σας βρε κουτα! Ο μπαμπας Πινοσετ ξερει καλυτερα απο τις χαζοεκλογες σας και τους χαζοεκλεγμενους Αλιεντε σας!

(ρε δε μπα να χοροπηδατε? Τσαβες και παλι Τσαβες! κι ας κανει και κανα καραγκιοζιλικι που και που…)

Συστρατευομαι λοιπον και εγω στον προεκλογικο μας αγωνα και εγκαινιαζω επισημα την προεκλογικη καμπανια του ΣΥΡΙΖΑ στον Καναδα. Η καμπανια αποτελειται εξολοκληρου απο την μια χειροποιητη κονκαρδα που εφτιαξα σημερα και με την οποια κυκλοφορω πλεον περηφανα στο Τοροντο καλωντας συσσωμο τον αποδημο Ελληνισμο να μας στηριξει.

Ειχα παει στο γραφειακι του OPIRG για να βοηθησω στην προετοιμασια του “disOrientation week” (κανουνε και εδω  “κυνηγι πρωτοετων”, αμ πως) φτιαχνοντας κονκαρδες. E, προς το τελος το μπαχαλεψα, και εφτιαξα και μερικες δικες μου. Η αλλη κονκαρδιτσα με το “immigrant” τους καλαρεσε κιολας.

Το OPIRG ειναι το τοπικο παραρτημα του Public Interest Research Group που εχει ιδρυσει ο Ralph Nader και λειτουργει σαν hub για τις τοπικες κινησεις ακτιβιστων του πανεπιστημιου που σχετιζονται με καμπανιες οπως το Students Against Israeli Apartheid, το No One Is Illegal, το Committee For Just Education και αρκετα αλλα. Καναδικη φοιτητοαριστερα και τα μυαλα στα καγκελα!

Τωρα, για την πορεια του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογες, τι να πω, ο Μαραντονα να βαλει το χερι του… Καλα κουραγια συντροφοι…