I Am A communist

(Every now and then, we find pieces by other people that deeply resonate with our own thoughts, alignments, positions, fears, passions. This piece, by the Rustbelt Radical, is such a case. I agree with it to an iota. Republished here with RR’s permission. See also the companion article.)

I am a communist. You might call me a Marxist, a socialist, an eco-socialist, a radical, a revolutionary, a Trotskyist or number of other names, but I prefer ‘communist’. Though I am not a Communist. However, while rejecting utterly the Stalinist aberration, it is not possible to also erase that legacy. Including what might have been inherent in the Bolshevik experience that allowed for the part of the bureaucracy, including Stalin, to emerge from its ranks. It has to be embraced and subjected to context and critique in order that we might understand it with the imperative of avoiding such future cataclysms, so profoundly criminal and obfuscatory.

‘Communism’, nowhere in the entire canon, practice and traditions that armed the working class movement in the decades before the Soviet experiment, those same traditions that helped guide the Russian working class in forging that revolution, would have been taken to mean anything like the Stalinist nightmare that came. Stalinism, in too many ways, became the antithesis to the vision which made the revolution. So I remain a communist without contradiction. It is in Stalinism that contradiction, grotesque contradiction, is held.

The date of the fall, of the degeneration, is entirely secondary for it was a process that began as soon as the Russian revolution found itself starving and alone in the world. And further back, a revolution whose roots were burrowed deep into a base and backward, absolutist feudal past. No one, not one person, with a genuine understanding of the communism of Marx (or indeed of Lenin), could dare describe the Gulag State as communism without first redefining the term until it lost all its emancipatory and historical meaning, all its theoretical and analytical foundation. It is for those very meanings, those foundations that I find it impossible to not embrace the term for myself. I am a communist.

And speaking of losing all meaning, what could it possibly mean to call oneself a ‘socialist’, a term deemed more approachable, when Tony Blair, in a fit of nostalgia or guilt or whatever, might call himself one as well. In deed the entire, disastrous, neo-liberal agenda has been implemented by so-called Socialist parties. Even at these parties best (many years ago now) when ‘socialism’ meant the capitalist state taking ownership of capitalist enterprises then not only am I not a socialist, I am, in a sense, an anti-’socialist’. When a serial rapist like (recent) International Monetary Fund head Dominique Strauss Kahn; a rapist of women, of resources, of workers, of whole nations is a leading member (and possible Presidential candidate still) of a ‘Socialist Party’ then shouldn’t our movement be as resistant in confusing our vision by calling ourselves socialists as we are resistant in calling ourselves communists because of Stalinist ignominy?

But isn’t this is just as true of words like ‘democracy’ (what, pray tell, does THAT mean anymore?) or ‘feminism’ or ‘environmentalism’ or any other term that I positively use all of the time. It is no accident, however, that each of those words has been positively appropriated by the ruling classes for their own ends (even as we struggle to appropriate them for ours), but the term ‘communism’ (with a good deal of assistance from the Stalinist debacle) has only been vilified and damned. It is because that word, in its essence, cannot belong to them. They cannot appropriate it, for it would stick in their throats and choke them to death. So it is ours, let us treat it so.

We can not escape words, each of which have their own history, any more than we can escape history. Part of our task is to rescue definitions made wrong; to define, in our own terms, the tasks and vision of our project and use the words most fitting to illuminate the goal and the practice. There was a reason, as opposed to other trends in the movement of workers and the oppressed, that the progenitors of our movement, the one that still lives and still breathes despite all, despite everything, called themselves ‘communists’. It is thoroughly modern as it looks to the horizon; it posits the foundations of the future in the capitalist present at the same time it proudly inherits a tradition of the commons, of the egalitarian impulse and the deeply social needs our species have displayed so consistently and in such variety that it might rightly be said to be a part, a core, of our human nature.

‘Communism’ as envisioned and, in the past and in different form, lived, has no need for state or coercion or institutions vested with power standing apart of the whole. It is a ‘free association’ where in which ‘the free development of each is the condition for the free development of all’ or it is nothing. It is classless and produces only use values. Its wealth is defined by the satisfaction of needs, and those needs are defined by a people free of commodity, of commodification and in cooperation with, not antagonism to, the natural world on which we seek to live. The world which is required for us to live.

I recognize that anything we say about ourselves and what we propose requires explanation, requires us to wash away the muck our enemies, and ourselves, have covered our project and our ideas with over these many years of struggle. That we have to choose our words carefully and that we must be creative in responding to the subjectivity of folks, we must meet them where they are now; we can’t use words that confuse rather than make clear and for that reason I do not walk around talking about ‘communism’ as part of my real-world political practice.

If, however, we allow the ruling class to invest the language we use with their fears and prejudices, with their hollow truths, then they have won already. Language is the greatest of all social institutions; it is the medium in which ideas travel and action organized, it is not neutral and our role in the waging of the class war is, in part, to wage a war to (re)appropriate language that illuminates and to expropriate the words that have been made obscure, an obscurity which hides their true history. And in doing so we lose our own history, through the words used to understand it, to the whims of the enemy. If we are ever to win the battle, or even effectively engage it, we must win the words we use to define our struggle. It is an essential component in that most precious, for the survival of our species, of processes; that process by which the working class is transformed from a class ‘of itself’ into a class ‘for itself’.

To pose an alternative that might capture the imagination of masses of folks it is necessary to name that alternative and to place its realization in the transformation of the present and not in the faith of an idealized future. However, that transformation, both its beginnings and its outcomes, is only made real by a vision; a goal worthy of the terrible cost liberation entails. And for this we revolutionaries, as communists, ‘disdain to conceal [our] views and aims. [We] openly declare that [our] ends can be attained only by the forcible overthrow of all existing social conditions. Let the ruling classes tremble at a Communistic revolution.’

To win that world the working class must also win on the field of language, which is essential if we are to win on the field of ideas and of ideology. With clarity and the legitimate audacity history, when deeply absorbed and understood by the best of working class combatants and the communities of struggle they lead, affords us we can remake words into weapons and refound ideas as the power to wield those weapons. We must do so without jargon or dogmatism or sentimental fealty to moribund traditions, but we must do so. In so doing we take power into our own hands, the power of ideas and the power to communicate those ideas. And, in my opinion, that is one giant step on the path to communism, or at least to a revolution which might make communism a possibility many years after all of us are gone. And yes I am, proudly, a communist.

To «κίνημα των αγανακτισμένων» και η Αριστερά

Ανακοίνωση του Κόκκινου.

1.Η πλημμυρίδα των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που κατακλύζουν το Σύνταγμα και τις κεντρικές πλατείες άλλων πόλεων είναι γνήσιο τέκνο της κρίσης γενικά αλλά και της συγκεκριμένης πολιτικής συγκυρίας που η συνταγή του Μνημονίου έχει καταρρεύσει, που οι αυταπάτες της κοινωνικής πλειοψηφίας ότι υπομένοντας κάποιες θυσίες θα σωθούν τα βασικά και θα βγούμε από τον εφιάλκτη της κρίσης καταρρέουν επίσης, που η κατάρρευση των κοινωνικών υποδομών (νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια, προνοιακές δομές κ.λπ.), η ανεργία και η φτώχεια παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις. Η αξιοπιστία του σχεδίου των «από πάνω» καταρρέει, και η προσπάθεια να το αναστηλώσουν εφαρμόζοντας πιο σκληρά την ίδια συνταγή δεν μπορεί να εξασφαλίσει πλέον ούτε τη «συναίνεση του τρόμου». Η εντεινόμενη αστάθεια σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο και η αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι είναι θέμα χρόνου η διαχείριση της συντελεσμένης από τον Απρίλιο του 2010 ελληνικής χρεοκοπίας να ξεφύγει από τον έλεγχο και να εκδηλωθεί με ανεξέλεγκτο και καταστροφικό τρόπο, αλλάζουν τη συγκυρία και τις διαθέσεις πλατιών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Η αίσθηση ότι θα γίνουν σημαντικά πράγματα τους επόμενους μήνες, η αίσθηση ότι «αφού λεηλατήσουν το σύμπαν» θα επέλθει και η κατάρρευση, καλλιεργεί μαζικά τη διάθεση «να γίνει κάτι τώρα για να τους σταματήσουμε». Το «κίνημα των αγανακτισμένων» είναι παιδί αυτής της συγκυρίας και φορέας αυτής της μαζικής διάθεσης.
2.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το «κίνημα των αγανακτισμένων» είναι η έτοιμη πλατφόρμα για μια αριστερή εναλλακτική λύση ή ότι θα εξελιχθεί με ένα φυσικό τρόπο σε κάτι τέτοιο. Ο πολιτικός ρόλος που θα παίξει στη συγκυρία, το τι θα αφήσει πίσω του, το ποιες πολιτικές διεργασίες θα ευνοήσει ή θα «νομιμοποιήσει», με λίγα λόγια ποιου πολιτικού σχεδίου θα αποτελέσει την «κοινωνική βάση», είναι ερώτημα ανοιχτό σε πολλές και διαφορετικές απαντήσεις. Ποια απάντηση θα δοθεί τελικά, θα κριθεί από την έκβαση μιας σκληρής και αμφίρροπης μάχης για την ηγεμονία, την οποία οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να δώσουν χωρίς ενοχές ή αυταπάτες αλλά και χωρίς υπεροψία ή ελιτισμό.

 
3.Το κίνημα αυτό βγαίνει από τα σπλάχνα μιας κοινωνίας που έχει βαθιά τα αποτυπώματα της μακρόχρονης ηγεμονίας των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων, της ιστορικής κρίσης του εναλλακτικού – χειραφετητικού οράματος, της μακρόχρονης κρίσης της Αριστεράς και των συνδικάτων. Ακόμα χειρότερα: η αποτυχία της Αριστεράς και των συνδικάτων να ανακόψουν την κοινωνική αντεπανάσταση στον ένα χρόνο του μνημονίου και ιδιαίτερα η αδυναμία του συνόλου της Αριστεράς να εκπονήσει ένα ανταγωνιστικό σχέδιο απέναντι όχι μόνο στο μνημόνιο, αλλά και στη δομική κρίση του καπιταλισμού, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη δημιουργία αυτού του αντιφατικού μείγματος ιδεών, ιδεολογημάτων και διαθέσεων, σαν να μπήκαν μαζί στο μίξερ τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα και η λαϊκή οργή για την κυβέρνηση, το Μνημόνιο και την τρόικα.
4.Εκτός από αυτό, το «κίνημα των αγανακτισμένων» κουβαλάει πολλούς ταξικούς και ιδεολογικούς προσδιορισμούς. Στις πλατείες κατεβαίνουν τα θύματα της επισφαλούς εργασίας, τα οποία δεν έχουν έχουν γνωρίσει συνδικάτο και κανενός είδους συλλογική οργάνωση. Κατεβαίνουν όμως και εργαζόμενοι που έχουν πεισθεί ότι τα συνδικάτα δεν μπορούν να ανακόψουν την επίθεση. Όχι μόνο όσοι είναι μέλη των συνδικάτων και συμμετείχαν και σε κάποιες κινητοποιήσεις τους, αλλά και όσοι δεν συμμετείχαν και δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ, όσοι είδαν τα κεκτημένα σαν «δωρεά» ή σαν προσωπικό άθλο, αλλά τώρα μέμφονται το συνδικάτο που δεν μπορεί να τα υπερασπιστεί αποτελεσματικά. Κατεβαίνουν επίσης οι αγανακτισμένοι μικροαστοί των οποίων απειλείται άμεσα το επίπεδο διαβίωσης. Αυτοί οι τελευταίοι είχαν κερδίσει ένα κοινωνικό status και κάποια περιουσιακά στοιχεία (σπίτι, αυτοκίνητα) συνήθως με τραπεζικά δάνεια. Τώρα βλέπουν όσα κέρδισαν με μια προσωπική προσπάθεια κοινωνικής ανόδου να απειλούνται σοβαρά, και εξεγείρονται. Αισθάνονται ότι τα κεκτημένα τους είναι προϊόν προσωπικού μόχθου, δεν τους τα χάρισε κανένα συνδικάτο και κανένα κόμμα και είναι πιο επιρρεπείς απ’ όλους στο να τσουβαλιάζουν και να στήνουν στον τοίχο όλα τα κόμματα, τους «300» της Βουλής ανεξαιρέτως, τα συνδικάτα και κάθε συλλογικότητα. Κατεβαίνει, τέλος, μαζικά η νεολαία. Γαλουχημένη από την «ταξική συνισταμένη» όλων αυτών των πιέσεων, από τα εργασιακά και κοινωνικά αδιέξοδα, από την κατάρρευση του οράματος της προσωπικής κοινωνικής ανόδου, από το ιδεολογικό «κενό» που γέμισε και εξακολουθεί να γεμίζει με τη σαβούρα των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων και των μίντια.
5.Δεν κομίζουμε γλαύκα εις Αθήνας αν συμπεράνουμε ότι ο αριστερός καταλύτης σ’ αυτό το αντιφατικό μείγμα ταξικών και ιδεολογικών προσδιορισμών ήταν πολύ ασθενικός και αναποτελεσματικός. Από αυτό όμως βγαίνει ένα σημαντικό συμπέρασμα: το σύστημα, τα ιδεολογήματα του συστήματος έχουν κερδίσει από την Αριστερά σημαντικά «εδάφη» στη μάχη για την ηγεμονία. Αν δεν εθελοτυφλούμε, όλοι ξέρουμε ποια είναι τα «εδάφη» που χάσαμε ως Αριστερά και που μας κάνουν να δίνουμε τη μάχη για την ηγεμονία έχοντας πολλά μειονεκτήματα: Ο φασίστας ή ο ακροδεξιός μπορεί να κουβαλάει άνετα την ελληνική σημαία (χωρίς να θέλουμε να πούμε ότι όσοι κρατάνε την ελληνική σημαία είναι φαίστες) και να προσπαθεί να την επιβάλει σαν τη «σημαία μας», αλλά ο αριστερός που θα κατέβει με την κόκκινη σημαία κινδυνεύει να φάει ξύλο. Η Αριστερά παρεμβαίνει στη συνέλευση και γενικά στις διεργασίες, αλλά για να κερδίσει το «δικαίωμα» να το κάνει, αισθάνεται ότι πρέπει να παραιτηθεί της ταυτότητάς της. Η κατάκτηση του δικαιώματος ότι όλοι μπορούμε να συμμετέχουμε με τις ταυτότητές μας, αυτονόητη στα κινήματα μέχρι και την περίοδο των  Φόρουμ, τώρα είναι δύσκολο να διεκδικηθεί καν. Το μπλοκ της ΔΕΗ γιουχαΐστηκε από μερίδα του κόσμου και δίνεται μάχη για να σπάσει το στερεότυπο που θέλει να εξοβελιστούν όχι μόνο τα κόμματα αλλά και τα συνδικάτα.

Το ταξικό στοιχείο είναι ηγεμονευόμενο ενώ ο πατριωτισμός στις διάφορες εκδοχές του είναι κυρίαρχος. Το αντιπολιτικό στοιχείο και η εθνική ενότητα είναι οι ηγεμονικές συνιστώσες με μαζική επιρροή σ’ αυτό το κίνημα, παρόλο που αποτελούν ένα αμάλγαμα και δεν έχουν σαφώς καθορισμένο και εμπεδωμένο περιεχόμενο. Την Τρίτη στα Προπύλαια το πλήθος «μάγεψε» η κραυγή εθνικής ενότητας του Θεοδωράκη και του Πελεγρίνη (ο Θεοδωράκης διευκρίνισε ότι εθνική ενότητα χωρίς το 70% της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν είναι νοητή…) με τρόπο που ούτε στον ύπνο τους δεν μπορούν να δουν ηγέτες ή στελέχη της Αριστεράς.
6.Η παρέμβαση της Αριστεράς στο Σύνταγμα την πρώτη εβδομάδα έχει αποτελέσματα, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για τον «αριστερό καταλύτη» να δράσει αποτελεσματικά. Για να συμβεί αυτό, όμως, πρέπει να δούμε πώς διαμορφώνονται τα χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος μέσα από όλους του τους προσδιορισμούς. Ως γέννημα της συγκεκριμένης συγκυρίας, το «κίνημα των αγανακτισμένων» βρίσκεται αντιμέτωπο με την επιρροή και την αφομοιωτική δύναμη διαφορετικών πολιτικών σχεδίων:

α. Το σχέδιο της Δεξιάς: Η Ν.Δ. θέλει μια χαλαρή διαμαρτυρία, με τα ελληνικά σύμβολα να κυματίζουν (γιατί αυτά ενώνουν), το θέλει ακομμάτιστο (και εννοεί απο-πολιτικοποιημένο), έτσι ώστε να φθείρει απλώς το ΠΑΣΟΚ και να αποτελεί συσχετισμό δύναμης για τη γραμμή «αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου» και μείωση της φορολογίας. Είναι το σχέδιο της εθνικής ενότητας για «σκληρή διαπραγμάτευση» με την τρόικα.

β. Το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ: Στην τρόικα και κατ’ επέκταση στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ωριμάζουν οι σχεδιασμοί για κυβέρνηση με τεχνοκράτες υπουργούς, η οποία θα προωθηθεί πιθανότατα μέσα από μια μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος (μείωση αριθμού βουλευτών, αναπροσαρμογή των αποδοχών τους, μείωση της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα κ.λπ.). Στόχος, η απαλλαγή από τα «βαρίδια του πολιτικού κόστους», δηλαδή η πλήρης χειραφέτηση από τα κόμματα και τα όποια στοιχεία κοινοβουλευτικού ελέγχου. Θα προσπαθήσει να κολακέψει τις αντιπολιτικές τάσεις του κινήματος μέσα από τέτοιες κινήσεις, ελπίζοντας ότι θα κουραστεί, θα αποπροσανατολιστεί και θα εκτονωθεί. Ωστόσο, η μόνιμη περικύκλωση της Βουλής όταν σε δύο βδομάδες θα ψηφίζεται το «πακέτο» του νέου Μνημονίου είναι μεγάλο πρόβλημα για την κυβέρνηση. Αν μέχρι τότε το κίνημα δεν εκτονωθεί, το σενάριο της καταστολής του θα πάρει το προβάδισμα.

γ. Το σχέδιο των φασιστών: Η λογική του «αδιαμεσολάβητου» και «ακομμάτιστου», η άρνηση της πολιτικής και το απολιτίκ δημιουργούν ένα έδαφος (δεν αρκούν από μόνα τους φυσικά) ώστε να επενδυθεί ένα σχέδιο παρόμοιο με τα ευρήματα της Έρευνας του «Βήματος» όπου το 23% δηλώνει ότι θέλει «έναν ηγέτη με κύρος και εξουσίες, που θα μπορούσε να λάβει γρήγορα αποφάσεις χωρίς να εμποδίζεται από το Κοινοβούλιο και τις εκλογές». Η καταστροφή των μικροαστών αλλά και εργατικών στρωμάτων που οι όροι ζωής τους είχαν μικροαστικοποιηθεί τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργεί τη γνώριμη «ανθρώπινη σκόνη», η οποία αποτελεί την εν δυνάμει κοινωνική βάση του φασισμού. Μπορεί στο πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος να κυριαρχούν για την ώρα οι εκδοχές εθνικής ενότητας τύπου Σπίθας και Σαμαρά, αλλά λειτουργούν επίσης συστηματικά και οργανωμένοι πυρήνες του «βαθέος κράτους» και υπάρχουν οι όροι για την παρέμβαση και των φασιστών. Οι φασίστες έχουν σχέδιο και το υλοποιούν συστηματικά. Η βασική τους αφήγηση είναι: η κρίση οφείλεται στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Ως εδώ μας έφτασαν οι προοδευτικοί του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς, τα πουλημένα τους κόμματα και τα διεφθαρμένα τους συνδικάτα. Από αυτό το σημείο γίνεται εύκολα το άλμα στο ότι φταίει ο διεφθαρμένος κοινοβουλευτισμός και εν τέλει αυτοί που ανέτρεψαν τη χούντα, άρα η μόνη μας σωτηρία είναι ο Ηγέτης και ένα κίνημα που να ανατρέψει το διεφθαρμένο κοινοβουλευτισμό. Είναι αυτή την «αφήγηση» που θέλει να αποδομήσει το δικό μας σύνθημα «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το ’73».
7.Στην Αριστερά η εξουθενωτική μακρόχρονη περίοδος κρίσης ταυτότητας, η ραγδαία αποϊδεολογικοποίηση τις τελευταίες δεκαετίες αλλά και οι διαλυτικές επιπτώσεις της αδυναμίας της να εκπονήσει και εφαρμόσει ένα ανταγωνιστικό πολιτικό σχέδιο απέναντι στο Μνημόνιο, κάνει πλειοψηφικές δύο προσεγγίσεις όσον αφορά το «κίνημα των αγανακτισμένων»:

Η πρώτη προσέγγιση, που είναι και η πλειοψηφική, εξιδανικεύει το κίνημα των αγανακτισμένων και αναλύεται σε ύμνους για το «αυθόρμητο», για τη μαζικότητα, για την «κοινωνία που μπαίνει στο προσκήνιο», για τα «αυτο-» χαρακτηριστικά του (αυτο-οργάνωση, αυτο-συνείδηση, αυτο-έκφραση κ.λπ.). Στη συνέχεια, διαχωρίζεται σε δύο τάσεις, εξειδικεύοντας με διαφορετικό τρόπο αυτή την καταρχήν συμφωνία: Οι μεν, θεωρούν ότι αυτό που πρέπει να γίνει είναι να προστατευτεί και να καλλιεργηθεί το στοιχείο της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας, γιατί αυτό είναι το πολύτιμο πετράδι που κουβαλάει πάντα το αυθόρμητο. Το να βάζουμε κάποιο σχέδιο εξωστρέφειας, πολιτικά αιτήματα κ.λπ. υπονομεύει εξ ορισμού το στοιχείο της αυτοοργάνωσης – η αυτο-οργάνωση γίνεται αυτο-σκοπός! Οι δε, επειδή ίσως πιστεύουν ότι το αυθόρμητο έχει στο DNA του την εξέγερση ή ίσως και τα σοβιέτ, θέλουν να το σπρώξουν να συναντήσει αυτό του το «πεπρωμένο» μια ώρα αρχύτερα. Καταλήγουν λοιπόν σε μια τακτική πίεσης για γρήγορη ριζοσπαστικοποίηση του πολιτικού περιεχομένου (προωθημένα ή και μάξιμουμ αιτήματα, στροφή στην «εργατική δουλειά» κ.λπ.).

Η δεύτερη προσέγγιση, στις διάφορες παραλλαγές της, θεωρεί από τα πριν χαμένη τη μάχη της ηγεμονίας σ’ αυτό το κίνημα και διεκτραγωδεί ή καθολικεύει όψεις (υπαρκτές, σημαντικές και πολύ επικίνδυνες) μικροαστικών ή ρατσιστικών – εθνικιστικών ανακλαστικών και συμπεριφορών, θεωρώντας τες παγιωμένες και μη αναστρέψιμες. «Ανάχωμα» που πατρονάρεται από δυνάμεις του συστήματος το θεωρεί το ΚΚΕ και καλεί σε απονενοημένες εκδηλώσεις του «πραγματικού κινήματος» (καταφέρνοντας να πετύχει καταλυτικές συγκρίσεις σε βάρος του «πραγματικού κινήματος»…) ενώ άλλες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς θεωρούν ότι το Σύνταγμα «κατουράει στον τάφο της Αριστεράς κι αυτή νομίζει ότι ψιχαλίζει»…
Η όλη συζήτηση γίνεται με πλήρη αφαίρεση των πολιτικών, ταξικών και ιδεολογικών προσδιορισμών που επιδρούν σε όσους/ες γεμίζουν το «Σύνταγμα» και τις πλατείες των άλλων πόλεων, έχοντας στο φόντο μεταφυσικές θεωρήσεις για το «κοινωνικό υποκείμενο» ή απλώς το «κοινωνικό» και τη σχέση του με το «πολιτικό» ή σκέτα το «αυθόρμητο» και τις εξωτικές του «ιδιότητες». Και δυστυχώς, μεγάλο μέρος της Αριστεράς αποκοιμίζεται και δεν αντιλαμβάνεται πόσο κρίσιμη, επείγουσα, αμφίρροπη, ζωής και θανάτου είναι η μάχη για την ηγεμονία, δηλαδή για τις προοπτικές αυτού του κινήματος.
8.Όσον αφορά την παρέμβαση από τα μέσα, στις ίδιες τις πλατείες, η εμπειρία του Συντάγματος λέει ότι δύο είναι τα βασικά μέτωπα:
α. Η συλλογικοποίηση του «εμείς» σε όλη την έκταση της πλατείας, μέσα από την επικράτηση της «μίας αρχής», της Γενικής Συνέλευσης της πλατείας: Ώστε να σπάσει η κυριαρχία του απολιτίκ και εθνικιστικού στοιχείου στο πάνω μέρος της πλατείας, όπου δρουν οργανωμένοι πυρήνες των φασιστών, των «330 Ελλήνων», της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, της Σπίθας. Οι οργανωμένοι πυρήνες παρέμβασης στο πάνω μέρος της πλατείας, τα συνθήματα, το μοίρασμα σε χιλιάδες αντίτυπα των ψηφισμάτων της Γενικής Συνέλευσης, η μάχη των συμβόλων (με καταρχήν στόχο τον πλουραλισμό: πλακάτ, πανό, σημαίες της Ισπανίας, της Τυνησίας και της Αιγύπτου, της Παλαιστίνης κ.λπ., αυτοκόλλητα και πλακάτ με τον Τσε Γκεβάρα κ.λπ.).
β. Η επέκταση και ο συντονισμός του κινήματος, με σύνθημα «πλατείες παντού – πανελλαδικός συντονισμός», ώστε να μετατραπεί σε καθοριστικό παράγοντα στις πολιτικές εξελίξεις: Υπάρχει πλέον ο ορατός κίνδυνος η φετιχοποίηση της αυτοοργάνωσης και η μάχη συσχετισμών και «πλασαρίσματος» μεταξύ δυνάμεων της Αριστεράς και του αναρχικού χώρου να οδηγήσουν σε γραφειοκρατικοποίηση, παραλυσία και εσωστρέφεια. Ο στόχος αυτού του κινήματος πρέπει να είναι να μετασχηματιστεί σε πανελλαδικό κίνημα με συντονιστικά όργανα εκλεγμένων και ανακλητών ή εναλλασσόμενων αντιπροσώπων και να διοργανώσει ένα μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στα μέσα Ιουνίου, τη μέρα που θα ψηφίζεται στη Βουλή το νέο «πακέτο» μέτρων (πρόσθετα μέτρα 6,4 δισ. ευρώ για το 2011, Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2011-2015, αποκρατικοποιήσεις και ξεπούλημα της ακίνητης περιουσίας και των υποδομών του Δημοσίου). Δεν μιλάμε για «αποκέντρωση» του κινήματος, για κίνηση από το κέντρο στην περιφέρεια, αλλά για γεωγραφική και κοινωνική εξάπλωση, για επέκταση και πανελλαδική του συγκρότηση με έμφαση στο «κέντρο» των πολιτικών εξελίξεων, την Αθήνα και το Σύνταγμα.
9.Όμως τα προηγούμενα δεν αρκούν, γι’ αυτό η παρέμβαση της Αριστεράς και των δυνάμεών της δεν πρέπει να εξαντλείται σ’ αυτά! Πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα: «Βγήκαμε στους δρόμους και τις πλατείες και δεν πρόκειται να φύγουμε μέχρι να γίνει τι; Μέχρι να πετύχουμε τι;». Αν δεν απαντηθεί αυτό το ερώτημα, το κίνημα θα παραμείνει κίνημα διαμαρτυρίας και θα ξεφουσκώσει ή θα λεηλατηθεί από αλλότρια πολιτικά σχέδια. Η Αριστερά θα κριθεί καταλυτικά από το αν θα δώσει την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα και στη συνέχεια από το ποια απάντηση θα δώσει. Μόνο έτσι θα ξεφύγει από το τσουβάλιασμα του «να φύγουν όλοι, και οι 300», μόνο έτσι θα αποφύγει τη θανάσιμη λαβή που τη θέλει μέρος και όχι απάντηση στην κρίση του πολιτικού συστήματος. Και εδώ δύο απαντήσεις υπάρχουν: Η πρώτη, υπάρχει ήδη και δουλεύεται μαζικά: μια νέα εθνική ενότητα για τη διαπραγμάτευση με την τρόικα και τους πιστωτές. Είτε έχει την εκδοχή του Σαμαρά («να διαπραγματευτούμε όλοι μαζί») είτε την εκδοχή του Θεοδωράκη («να αντισταθούμε όλοι μαζί»), το αίτημα είναι η «εθνική αντίσταση και η εθνική αναγέννηση». Να φύγουν οι «πουλημένοι» και να πάρουν την εξουσία οι «αντιστασιακοί». Η δεύτερη απάντηση προς το παρόν ακούγεται τόσο ασθενικά, ώστε δεν μπορεί να επηρεάσει πραγματικά το κίνημα. Είναι το «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε» σε συνδυασμό με το αίτημα «να φύγουν η κυβέρνηση, η τρόικα και όλοι οι πολιτικοί υπάλληλοι των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των τοκογλύφων πιστωτών». Για να γίνουν αυτά, «όλη η εξουσία στο λαό» και «κυβέρνηση της Αριστεράς, με πρόγραμμα απαλλαγής από τη δικτατορία των αγορών και του κέρδους», πυροδότηση μιας ευρωπαϊκής και διεθνούς ανταρσίας ενάντια στην Ε.Ε. και την εξουσία του κεφαλαίου.
Με όσα προωθούνται αυτή την περίοδο, με το νέο δάνειο και το νέο μνημόνιο, με την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας και πιθανότατα μια κυβέρνηση με εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς στα βασικά υπουργεία, είναι η εισαγωγή σε μια περίοδο που το φάσμα της ελληνικής κατάρρευσης και των θανάσιμων κινδύνων με τους οποίους απειλεί τον ελληνικό καπιταλισμό, την ΟΝΕ και το διεθνές σύστημα γίνεται όλο και πιο έντονο. Σε αυτή την περίοδο το «κράτος έκτακτης ανάγκης» (με τη συνεπικουρία της φασιστικής τρομοκρατίας) θα αναλάβει να σώσει τον ελληνικό καπιταλισμό και θα γίνει αδίστακτο στις μεθόδους που θα χρησιμοποιήσει. Οι εξελίξεις πλέον θα προχωρήσουν, με «εκτροπές», με τη φωτιά και το σίδερο. Το σχέδιο της εθνικής ενότητας είναι η «μεγάλη πύλη» για την  εισαγωγή σε τέτοιες εξελίξεις. Ας μην επιτρέψουμε να υφαρπάξει την κοινωνική «νομιμοποίηση» ηγεμονεύοντας στο κίνημα των αγανακτισμένων. Η Αριστερά πρέπει να είναι «απέναντι» σε όλη τη γραμμή! Και να ετοιμάζεται για τα δύσκολα, αλλά και για τις ανατρτοπές που έρχονται.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, ας αναλογιστούμε τη σημασία αυτής της μάχης, ας αναλογιστούμε πόσα πρέπει να γίνουν τις επόμενες κιόλας μέρες για να κερδηθεί αυτή η μάχη, ας εγκαταλείψουμε τους πανηγυρισμούς και τους επικολυρικούς «χαιρετισμούς» προς το κίνημα, ας πάψουμε να σπαταλάμε την πολιτική μας ενέργεια σε ενδοαριστερές οργανωτικές μάχες για το «πλασάρισμα», ας εκπονήσουμε ένα νικηφόρο πολιτικό σχέδιο και ας εμπλακούμε στη μάχη σε όλο το εύρος του «μετώπου»!

Αθήνα 1 Ιουνίου 2011

Κουιζ

Κουίζ για αριστερούς και αριστερές

Έστω ότι: είστε αριστερός/η. Ζείτε στην Αγ. Πετρούπολη της Ρώσικης Αυτοκρατορίας το 1905. Συμμετέχετε σε ένα νέο πολιτικά και ηλικιακά αριστερό κόμμα που κάνει κρα να παρέμβει λίγο στην κοινωνία, αλλά γενικά σας πέφτει κομμάτι δύσκολο. Εκεί που γενικώς ζορίζεστε, βλέπετε την εξής σκηνή: Ένα αλλοπρόσαλο πλήθος, σίγουρα διαφορετικό από εσάς και την πολιτική σας παρέα, με εικονίσματα και μανουάλια στα χέρια και επικεφαλής έναν παπά που βρωμάει η πιάτσα ότι είναι πράκτορας της μυστικής αστυνομίας, πάει στο Κρεμλίνο και παρακαλάει τον πατερούλη του έθνους τσάρο για ελεημοσύνη. Πως αντιδράτε:

1. Ελαμωρετωρα με τους απολιτίκ τσιγκολελέτους χριστιανίστας. Στημένη δουλειά του Μπόμπολεφ είναι. Πάμε τώρα να πιούμε μια βότκα στην Μεσολογκίωφ να φτιάξουμε το πλαίσιο το βαρβάτο.
2. Πετάτε την σκούφια σας γιατί ο κόσμος που υποφέρει βγαίνει στον δρόμο, πάτε μπας και πείσετε καναν άνθρωπο, μπας και φτιαχτεί κανα όργανο συντονισμού που δεν είχατε δει πιο πριν, προσπαθείτε να το επηρρεάσετε κλπ.
3. ΔΞ/ΔΑ

(Γραφτηκε απο τον Σπυρο Ν. και δημοσιευστηκε στο φεισμπουκ. Based on a true story.)

Κυνόδοντας

(Στο ιστολοι σημερα φιλοξενειται η Νικολέττα, ανταποκριτρια μας στο Λονδινο, που ειδε τον Κυνόδοντα και μας εστειλε οτι προλαβε να γραψει “εν μέσω πανικού και thesis-writing-induced writer’s block”.)

Μετά τα πρώτα 10 λεπτά η κατάσταση μου θυμίζει απελπιστικά τη βραδιά που είδα “τα τραγούδια απο τον δεύτερο όροφο” στο αγαπημένο Αλφαβίλ. Δεν μπορώ παρά να γελάσω, έχοντας αποδεχτεί τις ψαγμένες ματιές που με κοιτούν επικριτικά. Βέβαια τώρα βρίσκομαι στο λιγότερο θρυλικό Renoir, της αλυσίδας Curzon, ικανοποιημένη από το γεγονός ότι στην αίθουσα βρίσκεται αρκετός κόσμος, κάποιοι από αυτoυς, από ότι φαίνεται, μη Έλληνες. Ίσως να μην είναι και τόσο βάρβαροι τελικα. Μετά από μια ώρα, όταν η σκληρότητα του έργου θα βγει στην επιφάνεια, θα κοιτώ τρομοκρατημένη την Ισπανίδα φίλη μου, που κουβάλησα μαζί, και θα αναρωτιέμαι αν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ. Της άρεσε το έργο. Γνήσια συμπατριώτης των Mπουνιουέλ, Αλμοδοβαρ ετσετερα. Κι εμένα μου άρεσε. Αμα πονάει το στομαχι μου σε ταινία, και με το που τελειώνει θέλω απελπιστικά να καπνίσω, ενώ σε όλη την διάρκεια δεν το σκέφτηκα καν, στα βιβλία μου η ταινία είναι καλή. Μπορεί ώρες ώρες να προσπαθεί πιο πολύ από ότι χρειάζεται, αλλα αξίζει ο κόπος.

Πάντα στο σινεμά μπαίνω μέσα στις ταινίες. Γι αυτό και γελάω δυνατά με την τραγελαφικότητα των όσων συμβαίνουν. Απαιτεί όμως ψυχική ετοιμότητα να ταυτιστείς με τους ηθοποιούς. Ερμηνεία που φαίνεται “άδεια ψυχής”, χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια για να βγει στο πανί από οτιδήποτε άλλο. Όποια και να είναι η πρόθεση του ποιητή, εμένα με αγγίζει εξαντλητικά μετά το πρώτο μισάωρο.Τι απομένει αν οι ίδοι σου οι γονείς αποφασίζουν ότι θα σου στερήσουν την ανθρωπια; Όταν θεωρούν ότι είσαι ιδιοκτησία τους, όταν δεν έχεις καν όνομα; Ο χρόνος περνάει βασανίστικά αργά, φτάνεις στα άκρα για να παίξεις τον γιατρό με βάση ένα τεράστιο βιβλίο ανατομίας, γλύφεις πληκτρολόγια και περιμένεις να πέσουν τα αεροπλάνα. Πιο περιληπτικά, περιμένεις την κάθαρση. Την ώρα που θα παρεις την ζωή σου στα χέρια σου. Μόνο που σε αυτή την συγκεχυμένη περίπτωση, η κτητική αντωνυμία που οι γονείς κολλάνε δίπλα στους απογόνους τους, έχει πάρει σάρκα και οστα “τα παιδιά *μου*”. Η απουσία μουσικής είναι έντονη, το τέλος φτάνει αναπάντεχα και είναι ασφυκτικό.

ΣΠΟΙΛΕΡΡΡΣΣΣΣ—- but not quite…
Η κάθαρση δεν έρχεται ποτέ… Η ύβρις που διαπράττει ο πατέρας διαχέεται έντονα σε όλη την ταινία, η σιωπή και η παθητική συνεργασία της μητέρας είναι όμως το κερασάκι στην τούρτα της τραγικότητας. Η δικαιολογία του είναι η κοσμοθεωρία του, που γίνεται φανερή στις κατάρες που ρίχνει στην Χριστίνα, την μόνη ξένη-εκλεκτή που μπήκε από ότι φαίνεται, ποτέ, μέσα στο σπίτι. “Σου εύχομαι τα παιδιά σου να πάρουν λάθος ερεθίσματα και να αναπτύξουν κακό χαρακτήρα”, της λέει αφού της έχει καταφέρει χτύπημα στο κεφάλι, και με αφήνει με ανοιχτό το στόμα.Επιφορτισμένη με την ευθύνη διαχείρισης των σεξουαλικών ορμών του γιού, εκμεταλεύεται την κατάσταση για να ικανοποιησει τις δικές της, αλλάζοντας για πάντα τη ζωη της μεγάλης, του Bruce.

Όμως η στιγμή που όλα έρχονται μπούμερανγκ γκρεμίζοντας τα τραπουλόχαρτα, χτίζεται σιγά σιγά στο background. Οτι εχει πει ο πατέρας, σα νέμεση γυρνάει πίσω και σκάει στα μούτρα του, τα ερεθίσματα που έχει τόσο προσεκτικά διαλέξει να δώσει στα παιδιά του ήταν πολύ λίγα.

Κλεισμένοι για πάντα στο σκοτάδι, παλεύοντας για αέρα, μένουμε με την απορία αν θα συνεχίσει να υπερασπίζεται το ψέμα της αλήθειας του μέχρι το τέλος.

Nonviolent Resistance is Not a New Discovery

(This article was written by my good friend Aws Albarghouthi and is reprinted here with his permission.)

Recently, in the mainstream media, stories of the nonviolent weekly protests of Palestinian villages against the Israeli occupation and expropriation of their lands started to appear.

Such articles and news reports hail these protests’ nonviolent nature as the right way forward. But that’s not the problem. The problem is in the misunderstanding and misrepresentation of the origins and causes of such nonviolent acts of resistance and why they are now showing up in mainstream western media.

These increasingly popular, isolated, yet somehow synchronized, protests are portrayed by the media as the Palestinians’ new found weapon. As if the Palestinian – at least in the West Bank – has just decided to exchange the gun for an olive branch.

The use of nonviolent resistance by the Palestinians is not new. In fact, unlike their Israeli counterparts, the average Palestinian has never touched a gun. The first intifada, which was almost entirely nonviolent, is the biggest example. Large parts of the second intifada were nonviolent – although this facet of the second intifada was eclipsed by the rise in suicide bombings which gave the Israeli occupation forces the cover to violently put an end to any form of civil disobedience. The list does not end with the first and second intifadas and is not constrained to Palestinians in the West Bank and Gaza, but also includes Palestinian citizens of Israel.

“Israel’s biggest fear is nonviolent resistance,” you hear in the media a journalist surprised by the power of this new weapon. This is probably true, and I might agree, but I don’t like the tone. I don’t like how it sounds like a game changing revelation. We know that, we’ve known that forever. In the first intifada, Sari Nusseibeh, one of the unsung heros and behind the scenes protest organizers, was considered by Israeli intelligence as “the most dangerous Palestinian.” See, even Israel knew that. The main problem that stood in the way of such protests, especially in the second intifada, was the presence of violent resistance that stole the light and seemed more effective against F-16s. Simple.

After the second intifada died down and Hamas took over Gaza, a sense of calm (calm, not peace) spread through the West Bank. This gave the protests, especially in villages like Bil’in and Nil’in on the path of the apartheid wall, a clear space to be heard. Moreover, the continuous stream of international and Israeli activists has given these protests more attention and definitely a different flavour.

These protests, along with the unified grassroots Palestinian call for boycott, divestment, and sanctions (BDS) against Israel, and the the rise in international activism, particularly with international events like Israeli Apartheid Week that have a clearly defined message (BDS), have together worked miraculously to lift nonviolent resistance in Palestine to the centre stage of the Palestinian struggle, and subsequently reshape the Palestinian struggle in eyes of the western observer.

Yes, these protests are gaining more and more (mainly positive except if you’re the NYT) attention. Yes they are well organized, well supported, and increasingly popular. But no, Palestinians didn’t discover nonviolent resistance yesterday.

So praise nonviolent resistance, but don’t talk about it like it’s the latest discovery.

Posted via email from black cat ★ red cat