Updates from May, 2012 Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • plagal 19:57 on May 25, 2012 Permalink | Reply  

    The future of the workers of Europe is being decided in Greece 

    Statement of the Fourth International

    For two years the Greek people have fought against the austerity imposed by the Troika (the IMF, the European Commission and the European Central Bank). After seventeen one-day general strikes, after mass demonstrations and the occupations of squares by the aganaktismeni (the indignant), after occupations of workplaces, in the elections held on May 6 it rejected the parties which had accepted the memoranda imposed on Greece by more than 60 per cent of the votes cast, and gave 37 per cent to parties to the left of the antisocial liberalism of PASOK.

    For two years, crushed by public debt, which has been used as a channel for the over-accumulation of financial capital, Greece has become the laboratory of policies aimed at making the population pay for the capitalist crisis. The rescue plans imposed on Greece have only one goal: to guarantee the payment of the debt by the Greek state to the banks, to preserve the speculative money of the financial bubble that they have created. The “memoranda” which accompany these plans are aimed at testing in Greece how far capital can monopolize the wealth produced by the workers by reducing them to poverty. The effects of this policy are the brutal reduction of wages and pensions; the deconstruction of labour laws and regulations; the brutal rise in unemployment (which already affects in Greece 21.2 per cent of the active population, nearly 30 per cent of women and 50 per cent of young people); a recession similar to that of 1929-1930 (a drop in GDP of 6.9 per cent in 2011, with an estimated further drop of 5.3 per cent in 2012; a reduction of industrial production of 4.3 per cent in March 2012 compared to March 2011 …); the destruction of the health system (closing of 137 hospitals and disappearance of a fifth of employment in health, a lack of drugs because of unpaid bills of 1.1 billion euros …) and of the housing market (200,000 residences are unsellable … while the number of homeless people has sharply increased), malnutrition …

    Making arbitrariness, secrecy and fear a veritable form of government, such a policy of brutal control of people could not fail to provoke reactions of rage, distress and anger. Part of this anger was canalized by a sinister racist, anti-semite and xenophobe force, the neo-Nazi group Golden Dawn, which surfs on the government policy of repression of demonstrators and hunting down immigrants and has infiltrated the police. That must alert us and lead us to denounce the policy of governmental repression and racism imposed by the “Troika” in Greece.

    Confronted by the policy imposed by the Troika, the Greek radical Left, and in particular Syriza, which today occupies a central place in the Greek political situation, defends a 5-point emergency plan:

    1. Abolition of the memoranda, of all measures of austerity and of the counter-reforms of the labour laws which are destroying the country.
    2. Nationalization of the banks which have been largely paid by government aid.
    3. A moratorium on payment of the debt and an audit which will make it possible to denounce and abolish the illegitimate debt.
    4. Abolition of immunity of ministers from prosecution.
    5. Modification of the electoral law which allowed PASOK and New Democracy to govern to the detriment of the Greek population and to plunge the country into crisis.

    The Fourth International calls on the whole of the international workers’ movement, on all the indignant, on all those who defend the ideals of the Left, to support such an emergency programme.

    We want the Greek people to succeed in imposing, by its votes and its mobilizations, a government of all the social and political Left which refuses austerity, a government capable of imposing the cancellation of the debt. It is in this perspective that we call for the coming together of all the forces which are fighting against austerity in Greece — Syriza, Antarsya, the KKE, the trade unions and the other social movements — around an emergency plan.

    The crisis is not Greece’s crisis, but the crisis of the European Union subjected to the will of capital and of the governments in its service. It is the crisis of the capitalist mode of production in the whole world. It is not up to the Troika, but to the Greek people to decide on the policy to be followed in that country. The attempts of the German Chancellor, Angela Merkel to impose on the Greeks a referendum on the euro on the occasion of the elections on June 17 — a real electoral putsch — must be rejected. It is not the euro, but the diktats of the Troika that have to be combated today.

    More than ever, the struggles against austerity policies make it necessary to fight for a break with the policies and the treaties which constitute the basis of the construction of the European Union. More than ever, fighting austerity does not mean retreating into nationalism, but the development of a movement for another Europe which defends the sovereign democratic and social rights of each people and the perspective of the Socialist United States of Europe.

    Greece has become a laboratory for Europe. They are testing out on human guinea-pigs the methods which will then be applied to Portugal, Spain, Ireland, Italy and so on. The Greek people have revolted, in the workplaces, in the streets and at the ballot boxes, against these cruel policies. The resistance of the Greeks is our resistance, their struggles are our struggles. This resistance shows that the defence of the vital interests of the popular classes implies a confrontation with the ruling classes, on the national and European levels. We must multiply unitary initiatives in support of the struggles of the Greek people and of its radical Left. But the best form of solidarity with the Greek people is to imitate their example in all countries by developing and coordinating resistance against the inhuman policies of austerity and destruction. This is exactly what capital, which is responsible for the crisis, fears: the contagion of struggles!

    May 24, 2012

    Executive Bureau of the Fourth International

     
  • plagal 18:56 on March 17, 2012 Permalink | Reply  

    Η Ανευθυνοτητα της Παλαβης Αριστερας 

    Το παραπανω βιντεακι ειναι μερος της εξαιρετικα ανευθυνης διαφημιστικης εκστρατειας ([1], [2]) των Πορτογαλικων συντεχνιων που καλουν σε μια ακομα απεργια στις 22 Μαρτιου. Η αφηγηση βριθει με ολα τα αυτοκαταστροφικα στοιχεια που τοποθετουν την Παλαβη Αριστερα στις δυναμεις του λαικισμου και της οπισθοδρομησης. Στο ονομα της κακως εννοουμενης “αλληλεγγυης”, τα μυρμηγκια στραγγαλιζουν τον μυρμηγκοφαγο-εργοδοτη τους και τελικα να μεινουν στους πεντε δρομους χωρις μυρμηγκοφαγο-εργοδοτη.

    Ας αντιπαρελθουμε το κηρυγμα μισους που κανει η Παλαβη Αριστερα, πανηγυριζοντας το θανατο του σκληρα εργαζομενου εργοδοτη. Αυτα ανηκουν σε αλλες, σκοτεινες εποχες και ολοι ξερουμε πού κατεληξαν. Ας ειναι. Ας τους παραχωρησουμε το benefit of the doubt και ας θεωρησουμε καλη τη πιστει οτι προκειται απλα για αστοχια του μαρκετινγκ εκ μερους των συντεχνιων.

    Ακομα λοιπον και αν παραβλεψουμε αυτο το κηρυγμα μισους, η παλαβωμαρα της Παλαβης Αριστερας ειναι συναρπαστικη! Να παθει λοιπον ασφυξια η επιχειρηματικοτητα στη χωρα, αυτο θελει η Παλαβη Αριστερα? Ειδικα σε αυτην την περιοδο κρισης που διανυουμε, η συγχρονη, ευρωπαικη προταση διεξοδου απο την κριση που να σεβεται τις αναγκες των οικονομικα ασθενεστερων δεν μπορει να ειναι η “εξοντωση” του μυρμηγκοφαγου-εργοδοτη. Μα τι θελει η Παλαβη Αριστερα? Να μεινουν τα μυρμηγκια χωρις μυρμηγκοφαγο? Η συγχρονη, διεθνοποιημενη οικονομια απαιτει τις εξαιρετικες οργανωτικες δυνατοτητες και το οραμα του μυρμηγκοφαγου, χωρις τις οποιες τα μυρμηγκια απλα θα τεμπελιαζαν.

    Οι Πορτογαλοι συνδικαλιστες χρειαζονται μαθηματα απο τους βορειοευρωπαιους συναδελφους τους: μπροστα στις δυσκολες στιγμες που περναμε ολοι μας, μυρμηγκια και μυρμηγκοφαγοι, πρεπει να βαλουμε ολοι πλατη, να μοιραστουμε το βαρος της εξοδου απο την κριση. Η σταση ευθυνης, η συγχρονη, ευρωπαικη διεξοδος δεν ειναι αλλη παρα μια νεα εγκαρδια συνεννοηση μεταξυ μυρμηγκιων και μυρμηγκοφαγων. Οι τωρινες συμφωνιες προβλεπουν οτι καθε εφτα χρονια, τα μυρμηγκια πρεπει να στελνουν εφτα νεους και εφτα νεες στον μυρμηγκοφαγο. Ομως η παγκοσμια οικονομια εχει προσθεσει εξαιρετικα βαρη στον μυρμηγκοφαγο ο οποιος δεν ειναι σε θεση να ανταπεξελθει και τα μυρμηγκια κινδυνευουν στην πραγματικοτητα (οχι απλα σε ενα χαζοχαρουμενο καρτουν) να μεινουν χωρις μυρμηγκοφαγο. Με αισθημα ευθυνης, τα μυρμηγκια πρεπει οικειοθελως να συμφωνησουν στις προτασεις του μυρμηγκοφαγου για αποστολη δεκατεσσαρων αγοριων και δεκατεσσαρων κοριτσιων καθε τρισημισι χρονια, για οσο διαρκει η κριση.

    Μονο ετσι θα ειναι δυνατον και ο μυρμηγκοφαγος να επιζησει της κρισης παραμενοντας στη χωρα μας και τα μυρμηγκια να μη στερηθουν τον μυρμηγκοφαγο τους. Διαφορετικα, η ανταγωνιστικοτητα της οικονομιας μας σε σχεση με τις αναπτυσσομενες χωρες  (εως και εβδομηντα αγορια και εβδομηντα κοριτσια καθε εφτα μηνες στην Ινδια) και τις ανεπτυγμενες χωρες του ευρωπαικου βορα (εφτα νεοι και εφτα νεες καθε εφτα χρονια, αλλα μιλαμε για μυρμηγκια παχια σαν αγελαδες), θα αναγκασει τον μυρμηγκοφαγο να εγκαταλειψει τη χωρα.

    Εναλλακτικα, ας αφησουμε το κηρυγμα μισους να θριαμβευσει. Να μας ειδοποιησει ομως η Παλαβη Αριστερα να δραπετευσουμε απο την Βορεια Κορεα εγκαιρως.

     
    • kixwtis 22:30 on March 17, 2012 Permalink | Reply

      Τρέμε Πάσχο!!!

    • αρίστραρχος 00:13 on March 28, 2012 Permalink | Reply

      Αργά το θυμηθήκαμε όμως τα μυρμήγκια να αντιδράσουμε,αν αντιδράσαμε,και ειδικά τα πορτογαλέζικα πρώτα έβγαλαν μπλουζάκια που διαβεβαίωναν ότι δεν είναι άχρηστα και τεμπέλικα σαν τα ελληνικά και μετά ίσως άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι εν τέλει κι αυτά είναι μυρμήγκια….

  • plagal 19:37 on March 11, 2012 Permalink | Reply  

    Πώς το καταλαβαινω εγω 

    0.

    Το Κρατος της Αστικης Ταξης εχει δυο τροπους να αποφευγει την εκρηξη της ταξικης αντιπαραθεσης: τη σοσιαλδημοκρατια και τη δημιουργια δημοσιου χρεους.

    1.

    Η σοσιαλδημοκρατια ειναι ουσιαστικα η χωρικη απωθηση της ταξικης αντιπαραθεσης. Με αλλα λογια, χωρις τη δημιουργια δημοσιου χρεους, οι σοσιαλδημοκρατικες πολιτικες ειναι αδυνατον (λογιστικα) να διατηρηθουν χωρις την εξαγωγη/μεταθεση της αχαλινωτης καπιταλιστικης εκμεταλλευσης, και αρα της ταξικης αντιπαραθεσης, σε αλλες χωρες. Αυτη ειναι μια σημαντικη λειτουργια του συγχρονου Ιμπεριαλισμου.

    Αυτη τη στιγμη, η συνεχιση της βορειοευρωπαικης σοσιαλδημοκρατιας εξαγει ταξικη αντιπαραθεση, οχι μονο στην Αφρικη και τον υπολοιπο Τριτο Κοσμο οπως παντα εκανε αλλα και στη Ν.Ευρωπη. Εναλλακτικα, γινεται επιδρομη στους φυσικους πορους. Αυτο ειναι επισης μορφη ιμπεριαλισμου (το Νορβηγικο πετρελαιο, τα Καναδικα tar sands επιδεινωνουν την Κλιματικη Αλλαγη, σε βαρος του υπολοιπου κοσμου).

    2.

    Η δημιουργια δημοσιου χρεους ειναι το χρονικο ισοδυναμο της σοσιαλδημοκρατιας. Τα στενα ταξικα συμφεροντα της Αστικης Ταξης χρειαζεται να μετριαζονται απο το Κρατος προς οφελος των μακροπροθεσμων της συμφεροντων. Με το χρεος, συμβαινει το αντιθετο για τα συμφεροντα της Εργατικης Ταξης: κοντοφθαλμα βολευει, αλλα μακροπροθεσμα ειναι δηλητηριο. Δεν υπαρχει καν η εναλλακτικη της ενδιαμεσης ισχυροποιησης της Εργατικης Ταξης, λογω της ηθικης εξαχρειωσης και της αποκοιμισης της ταξικης συνειδησης.

    3.

    Σε αυτα τα πλαισια, η κοινωνικη κριση, οπου η ταξικη αντιπαραθεση εκρηγνυται ερχεται οταν η χωρικη απωθηση φτανει στα ορια της (λογω ταξικων κινηματων στον Τριτο Κοσμο), ειτε οταν η χρονικη απωθηση καθισταται αδυνατη λογω μιας κρισης του καπιταλισμου.

    4.

    Η ηθικη εξαχρειωση της Εργατικης Ταξης ειναι αμεσο αποτελεσμα των σοσιαλδημοκρατικων πολιτικων. Η Εργατικη Ταξη εχει  αμεσες βιοτικες αναγκες. Το Κρατος την εξαγορασε υποσχομενο (και για καποιο διαστημα εκπληρωνοντας τις υποσχεσεις) την εκπληρωση των βιοτικων αναγκων. Η ηθικη εξαχρειωση ηταν το πρωτο τιμημα. Οι ανωθεν καταγγελιες της ηθικης εξαχρειωσης της Εργατικης Ταξης ειναι σαν τον ιδιοκτητη που αποπλανει μια σκλαβα υποσχομενος απελευθερωση και μετα την αποκαλει τσουλα που δεν της αξιζει η ελευθερια. Οι ιδιοι που τωρα ανωθεν καταδικαζουν, περιγελουσαν τους κομουνιστες ως γραφικους οταν κατειγγειλαν την ηθικη εξαχρειωση απο τα κατω, απο τη σκοπια των συμφεροντων της Εργατικης Ταξης.

    5.

    Το δευτερο ηθικο τιμημα της εξαγορας της Ελληνικης Εργατικης Ταξης, ηταν η εμμεση, αλλα πολλες φορες και αμεση, συνενοχη στα Ιμπεριαλιστικα εγκληματα της Ευρωπης. Για ενα διαστημα η ευημερια της βασιστηκε “ισοτιμα”, σαν “εταιρος” στην ιμπεριαλιστικη επιδρομη στον υπολοιπο πλανητη.

    6.

    Υπαρχουν εκεινοι που σωστα βλεπουν την κριση στην Ελλαδα σαν εκρηξη της ταξικης αντιπαραθεσης, αλλα κανουν λαθος στην αναγνωριση των αντιπαρατεθεμενων ταξεων (“κρατικοδιαιτοι” εναντιον “κοινωνιας”), αφηνοντας απεξω το εγχωριο και διεθνες Κεφαλαιο. Ειναι αληθεια πως ενα κομματι της Εργατικης Ταξης απεκτησε προνομια, τα οποια πρεπει να εξαλειφθουν, για δυο λογους. Πρωτον, ειναι λογιστικα αδυνατη η συνεχιση τους (βλ. Θεση 3). Δευτερον, τα προνομια αυτα ηταν το αμεσο αποτελεσμα της εξαγορας και της επακολουθης ηθικης εξαχρειωσης. Το επιδικο ειναι προς ποιου το οφελος αυτα τα προνομια θα εξαλειφθουν.

    7.

    Η φαντασιωση οτι μια νεα σοσιαλδημοκρατια ειναι εφικτη ([1],[2]) παραβλεπει τον αμειλικτο νεο συσχετισμο ταξικων δυναμεων. Τα περιθωρια στενευουν με καθε επιπλεον μοριο διοξειδιου του ανθρακα στην ατμοσφαιρα, με καθε μωρο που γεννιεται σε φαβελα, με καθε νεο περιχαρακωμα “πνευματικης” ιδιοκτησιας. Ειτε αυτο, ειτε η νεα σοσιαλδημοκρατια τους θα καταρρευσει σε μια ακομα καπιταλιστικη Κριση υπερσυσσωρευσης, με ακομα χειροτερους ορους. Η νεα σοσιαλδημοκρατια ομως ειναι και ανεπιθυμητη, στο βαθμο που αρνειται πεισματικα να αναγνωρισει την υπαρξη ή τη σημασια της ιμπεριαλιστικης φλεβας της.

    8.

    Ακομα και ενα χαλασμενο ρολοι δειχνει τη σωστη ωρα δυο φορες τη μερα. Το (κατα τα αλλα παλιο και απο παλια χαλασμενο) ρολοι που δειχνει στο κομμουνιστικο προταγμα της αναγκης για απο-τα-κατω, ταξικα συνειδητης αυτοοργανωσης της Εργατικης Ταξης, σε γειτονιες και -πανω απ’ολα- χωρους δουλειας,αυτη τη στιγμη δειχνει τη σωστη ωρα.

    ΥΓ. Ακομα και αν κανω σε ολα λαθος, η κατευθυνση που δειχνει το χαλασμενο ρολοι, τουλαχιστον χτιζει στην κατευθυνση του resilience ([1],[2]).

     
  • plagal 18:47 on February 9, 2012 Permalink | Reply  

    Να ματαιώσουμε το έγκλημα 

    Ξεσηκωμός παντού, σε κάθε εργοστάσιο και επιχείρηση, σε κάθε τόπο δουλειάς, κλάδο τον κλάδο. Είναι ώρα ευθύνης και μάχης. Εργάτες και εργάτριες, άνεργοι, εργαζόμενε λαέ, νέοι και νέες. Αποφασίστε απεργία, οργανώστε συλλαλητήρια, καταλήψεις, σηκώστε στο πόδι τις λαϊκές γειτονιές. Η μαύρη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ. με τον αρχιτραπεζίτη πρωθυπουργό, η τρόικα και η ΕΕ, αποφάσισαν την χρεοκοπία του λαού. Καταδικάζουν εμάς και κυρίως τα παιδιά μας να δουλεύουν και να ζουν εφ’ όρου ζωής με 400 ευρώ. Για να σώσουν τα κέρδη μιας χούφτας κηφήνων που ζουν από τον ιδρώτα μας, καταργούν όλα τα δικαιώματα που μας παρέδωσαν οι προηγούμενες γενιές με αμέτρητες θυσίες και αίμα. Αν παραδοθούμε θα δουλεύουμε όλη μέρα με μισθό χαρτζιλίκι, χωρίς ασφάλιση για εμάς και τα παιδιά μας. Οι γέροντες θα φυτοζωούν με συντάξεις πείνας. Δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο ούτε από τα επιδόματα ανεργίας που παίρνει μικρό μέρος των ανέργων. Νομοθετούν ένα εφιαλτικό μέλλον για τις σημερινές και τις επόμενες γενιές. Εχουμε τη δύναμη, είναι η ώρα να την νιώσουν για τα καλά. Μπορούμε να τους ανατρέψουμε. Κάτω η μαύρη κυβέρνηση. Στα τσακίδια μαζί με την τρόικα. Κανένα νέο μνημόνιο. Καμία νέα συμφωνία που καταστρέφει τις ζωές μας. Να τιμωρηθούν σκληρά ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. Ολοι στον αγώνα. Να ξεσηκώσουμε όλη την Ελλάδα στο πόδι!

    Ριζοσπαστης

     
  • plagal 22:23 on January 22, 2012 Permalink | Reply
    Tags: greek media, steel workers   

    Days of Strike – Μέρες Απεργίας 

    Since October 31st, 2011, the steel workers in Elliniki Halyvourgia in Aspropyrgos (western Athens) have been on an ongoing strike – the longest in my living memory. The strike has been kept out of the mainstream Greek media but has aroused grassroots solidarity from all sections of the working class, as well as the political Left.

    This is a short documentary by freelance journalist Kostas Kallergis. You can read more about the documentary itself, as well as some background information in English, here. See also: Solidarity is not a word, it is how we live.

     
  • plagal 20:35 on November 8, 2011 Permalink | Reply  

    8η Νοεμβρίου – 18η Μπρυμαίρ 

    Με βαση το ρεπουμπλικανικο ημερολογιο, σημερα ειναι η 18η Μπρυμαιρ του ετους 220. Ιδανικη ημερομηνια για κοινοβουλευτικα πραξικοπηματα, ε?

    (κλικ στον αυτοκρατορα, λεμε)

    (την παρατηρηση την εκανε ο Λαθραναγνωστης στο granma)

     
  • plagal 06:28 on November 4, 2011 Permalink | Reply  

    Κυβέρνηση ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ – σωτηρίας από τον καπιταλισμό! 

    Κειμενο της Μαρξιστικης Φωνης.

    Την ώρα που η άρχουσα  τάξη  ψάχνει απεγνωσμένα λύση στο πολιτικό της αδιέξοδο υπό την απειλή της έξωσης της Ελλάδας από το ευρώ, οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν έκκληση για «εκλογές εδώ και τώρα», απορρίπτοντας σωστά κάθε δυνατότητα σχηματισμού μιας κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας», που θα επιχειρήσει να στεριώσει την απαίτηση της τρόικας και των δανειστών να συντριβεί το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων.

    Όμως οι εκλογές από μόνες τους δεν λύνουν κανένα πρόβλημα για τον εργαζόμενο λαό. Χρειάζεται μέσα από τις εκλογές να μπορεί να προκύψει λύση εξουσίας, ικανή να εκφράζει τα συμφέροντά του. Τι έχουν να πουν πάνω σε αυτό το ζήτημα οι ηγεσίες της Αριστεράς; Δυστυχώς τίποτα! Μοιάζουν απλά έτοιμες να δώσουν την εκλογική μάχη, στη βάση ξεχωριστών εκλογικών στόχων για αύξηση των εδρών τους στο κοινοβούλιο, αλλά πρακτικά αδιαφορούν για το κύριο και αποφασιστικό ζήτημα, που είναι να αποκτήσει το συντομότερο ο εργαζόμενος λαός μια λύση εξουσίας που θα υπηρετεί τα δικά του συμφέροντα.

    Το αποτέλεσμα είναι ο εργαζόμενος λαός, που έχει δώσει και είναι αποφασισμένος να ξαναδώσει σκληρούς αγώνες για να υπερασπίσει της ζωή του από την επίθεση της τρόικας και της κυβέρνησης, να παρακολουθεί αμήχανα τους πολιτικούς της άρχουσας  τάξης να «μαγειρεύουν» όλων των ειδών τις κυβερνήσεις στην πλάτη του, την ώρα που τα αριστερά κόμματα δεν έχουν να προτείνουν τίποτα που να μπορεί να πραγματοποιηθεί στο άμεσο μέλλον.

    Η ηγεσία του ΚΚΕ – ενώ είναι απόλυτα σωστή η θέση που υπερασπίζει για ένα πρόγραμμα ανατροπής του καπιταλισμού και κοινωνικοποίησης των βασικών μοχλών της οικονομίας – δεν προβάλει μια πρόταση εξουσίας για την άμεση εφαρμογή αυτού του προγράμματος στην εξουσία. Το σύνθημα για «Λαϊκή εξουσία» που προπαγανδίζει δημόσια, είναι μια μετέωρη και αφηρημένη έκκληση για το μέλλον, που πρακτικά ισοδυναμεί με πολιτική υπεκφυγή.  Αλλά και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ μιλά σωστά για την ενότητα της Αριστεράς, δεν προτείνει ξεκάθαρα και άμεσα στην ηγεσία του ΚΚΕ ένα μέτωπο για την εξουσία και αρνείται να αποχωριστεί την αυταπάτη ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση χωρίς επαναστατικές, σοσιαλιστικές αλλαγές στην κοινωνία.

    Αυτή η παθητική και καθόλου υπεύθυνη στάση των ηγεσιών της Αριστεράς, αποτελεί καθοριστικό στοιχείο για τις εξελίξεις, γιατί δίνει χώρο στην άρχουσα τάξη να «μανουβράρει» και να διαπραγματεύεται σήμερα μια δική της λύση εξουσίας, κυριολεκτικά ανενόχλητη.

    Όλοι οι αγωνιστές της βάσης της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος πρέπει να πιέσουμε ώστε αυτή η στάση των ηγεσιών να αλλάξει ΑΜΕΣΑ! Η πρόταση των συντρόφων του ΣΥΝ και της Νεολαίας ΣΥΝ που συσπειρωνόμαστε γύρω από το περιοδικό «Μαρξιστική Φωνή» (http://www.marxismos.com) και την εφημερίδα «Επανάσταση» για τα σημερινά καθήκοντα της Αριστεράς είναι η ακόλουθη:

    •     Να μπει τώρα τέλος στο ρόλο «κομπάρσου» της Αριστεράς στις πολιτικές εξελίξεις. Οι εργαζόμενοι έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στην Αριστερά και πρέπει να πάρουν αποφασιστικές και πειστικές απαντήσεις, όχι μισόλογα, κενά συνθήματα και  αφηρημένους στόχους. Πρέπει να παλέψουμε ΤΩΡΑ για την εξουσία, για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αποφασισμένη να προχωρήσει στον επαναστατικό, σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, που αποτελεί το μοναδικό δρόμο σωτηρίας από την γενικευμένη χρεοκοπία του καπιταλισμού!
    •    Να γίνει άμεση συνάντηση των ηγεσιών του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ για την σύναψη συμφωνίας πάνω σε ένα σαφές πολιτικό πρόγραμμα με το οποίο η ενωμένη Αριστερά θα ζητήσει τη στήριξη του λαού για να το εφαρμόσει άμεσα στην εξουσία μετά τις εκλογές, που όπως όλα δείχνουν είναι πολύ κοντά.
    •    Αν η κυβέρνηση μείνει γαντζωμένη στην εξουσία ή οι αστικές ηγεσίες διαμορφώσουν μια «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας», τότε οι ηγεσίες ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προωθήσουν από κοινού στο εργατικό αίτημα το σύνθημα για μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας, που θα οδηγήσει στην άμεση πτώση της κυβέρνησης.
    •    Οι ηγεσίες ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διαμορφώσουν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα εξουσίας που σχηματικά θα μπορούσε να πάρει τη μορφή ενός «προγράμματος των 100 πρώτων ημερών», έτσι ώστε να δοθεί στους εργαζόμενους το μήνυμα ότι μπορεί να εφαρμοστεί ένα άμεσο σχέδιο ανατροπής του σάπιου και χρεοκοπημένου ελληνικού καπιταλισμού, που θα προασπίζει το βιοτικό επιπέδο των εργαζόμενων, χωρίς καμία ανάγκη υποταγής στην τρόικα και τις «δόσεις» των δανείων της.
    •    Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να περιλαμβάνει τη μονομερή διαγραφή του χρέους και την εγκαθίδρυση ενός ριζικά διαφορετικούοικονομικού  μοντέλου που δεν θα παράγει χρέη και θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού. Για το σκοπό αυτό, είναι σωστή και πρέπει να υιοθετηθεί η θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και γενικότερα των βασικών μοχλών της οικονομίας. Τραπεζικό σύστημα, μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρισμός, συγκοινωνίες, ορυκτός πλούτος, εξωτερικό εμπόριο, όλα πρέπει να τεθούν σε καθεστώς πλήρους κρατικής ιδιοκτησίας, εργατικού ελέγχου και δημοκρατικού κεντρικού σχεδιασμού.  Μόνο αυτός ο δρόμος μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση του εργαζόμενου λαού σήμερα.
    •    Για την εφαρμογή αυτών των μέτρων πρέπει να ζητηθεί η κινητοποίηση και αυτό-οργάνωση του εργαζόμενου λαού. Χρειάζονται μέτρα που θα οδηγούν στην άμεση αντικατάσταση των σημερινών διεφθαρμένων και αυταρχικών δομών του κρατικού μηχανισμού από τον εργαζόμενο λαό οργανωμένο στην εξουσία, με τα δικά του όργανα απευθείας άσκησης και ελέγχου της.
    •    Όλα αυτά συνιστούν σύγκρουση με τις δομές της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, που πρέπει να διακηρυχτεί ότι πλέον δεν δεσμεύουν την χώρα. Όμως ταυτόχρονα, η επαναστατική αριστερή κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη από τους εργαζόμενους της Ευρώπης για να παρεμποδιστούν οι απόπειρες να επιβληθούν οικονομικές και άλλες κυρώσεις στη χώρα από την καπιταλιστική ΕΕ και πάνω από όλα, να τους καλέσει σε κοινό αγώνα για να ενοποιηθεί η Ευρώπη σε μια μεγάλη αδελφωμένη σοσιαλιστική Ομοσπονδία, τις Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, για να σπάσει οριστικά ο «φαύλος κύκλος» της άγριας λιτότητας, της φτώχειας και της ανεργίας.
     
c
compose new post
j
next post/next comment
k
previous post/previous comment
r
reply
e
edit
o
show/hide comments
t
go to top
l
go to login
h
show/hide help
shift + esc
cancel
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 41 other followers