Και ομως, το identity politics μας χρειαζεται!

Ενα απο τα πραματα που μου την ψιλοδινουν στα νευρα στα κινηματικα εδω περα στον Καναδα ειναι το πολυ το αιντεντιτι πολιτικς. Και βαλε αντισεξισμους και βαλε αντιρατσισμους και βαλε αντι-οπρεσιβ και αντι-αυτο και αντι-εκεινο και δε συμμαζευεται. Θες να εξιταρεις εναν Τοροντεζο αριστερο? Πες του για τους αγωνες μεταναστριων λεσβιων γουιμεν οφ κολορ και παρτου την ψυχη. Αλλα αμα ειναι τιποτα σοσιαλιστες να μιλανε για Μαρξ, βραστα: ειναι λεει “ολντ γουαιτ μεν”. Μεχρι αντι-ταξισμο (“οι διακρισεις με βαση την κοινωνικη ταξη”) εχουμε. Κλαιν μαιν λεμε.

Οκει, με την απο πανω παραγραφο υπερβαλλω. Ειναι απλα που τωρα τελευταια με πιανουν κατι μανιες να βγω να φωναξω στα συντροφια “ειμαι κομμουνιστης γαμωτο, κου-μου-νι λεμε!”. Και αυτο ξερω πολυ καλα οτι εχει να κανει με πολυ συγκεκριμενες καταστασεις για τις οποιες ειχα ακουσει αλλα δεν ειχα ζησει. (Η φαση οταν σε μια συλλογικοτητα η πολιτικη ορθοτητα κατανταει εσωστρεφεια. Αλλα παλι, μηπως τα βλεπω ετσι γιατι εχω γουαιτ μειλ πριβιλετζ? Ξερωγω? Γιαυτο δεν βαζω τις φωνες, κρατιεμαι και παλευω να καταλαβω τι εννοουν οι αναρχοφεμινιστριες. Στην τελικη, πολιτικη εκπαιδευση ειναι. Αλλα τις μπηχτες για τις παιδικες αρρωστες του αναρχισμου τους τις ριχνω, χα! Τελοσπαντων.)

Αλλα γαμωτο.

Μολις διαβασα το πολυ καλο αρθρο του Στρατη Γατελουζου “Ομοφυλόφιλες και ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα” (που για να καταλαβεις ζημια που εχω παθει, πρωτη αντιδραση ειχα “bisexual erasure! trans erasure!” γαμω την πολιτικη μου ορθοτητα μεσα) και μ’επιασε η καρδια μου. Καλα να γκρινιαζεις οπως γκρινιαζω απο την ασφαλεια του Τοροντο. Που θα το δεις το ζευγαρακι και αμα σε παιρνει μιλα (και που να δεις leather bears ή τιποτα butchy dykes, εκει αν σε παιρνει μιλα, ομοφοβουλη μου,  χα!). Που το “αστειακι” δεν περναει, γιατι κοστιζει μερικες χιλιαδες δολαρια (και πολυ καλα κανει!) και που ο δημοσιος διαλογος δεν ειναι αν θα κανουμε συμφωνο συμβιωσης, αλλα να το βουλωσει ο ταδε δεξιος που τολμησε να προσβαλλει την Καναδικη ταυτοτητα οταν υπονοησε οτι θελει να καταργηθει ο γαμος ομοφυλων. Που εχουμε ολοκληρα community centres για την LGBT κοινοτητα, που ο δημος σκαει λεφτα για προγραμματα για safe spaces για νεους λοατ, που το πανεπιστημιο εχει gender studies και το campus ειναι γεματο με στικερακια “LGBTQ-positive space”. Που εχουμε το δευτερο μεγαλυτερο Πραιντ στη Β.Αμερικη, στο οποιο κανουμε μαλιστα κριτικη οτι παραεχει γινει θεσμοποιημενο. Που πλεον στην lgbtq κοινοτητα το φλεγον ζητημα ειναι το σταδιακο μαραζωμα του Gay Village γιατι οι νεες γενιες το θεωρουν γκετο και προτιμουν να πανε για cruising στα “κανονικα” τρεντι μαγαζια οπως ολος ο κοσμος.

Και συνειδητοποιω οτι αυτα τα πραματα, σε Ελληνες γκει, λεσβιες, αμφι, τρανς ακουγονται περιπου οπως ακουγονται οι ιστοριες για το Τοκιο, οτι ειναι 50 χρονια μπροστα, τοπος ανυπαρκτος, σαιενς φιξιον… Και συνειδητοποιω οτι το ιδιο ισχυει σε ενα σωρο πραματα. Να βγαινει εκπροσωπος (οποιας!) εκκλησιας και να βγαζει αντισημητικους δεκαρικους?! Να μιλανε βουλευτες(!) για “κουσουρια”!?!?

Ε ρε αιντετιτι πολιτικς που μας χρειαζεται…

(ΥΓ. Και το ωραιο, το πανεμορφο, ποιο ειναι? Οι διαφοροι “επαγγελματιες του αυτονοητου” που σκιζουν τα ρουχα τους για τις “στρεβλωσεις της ελληνικης οικονομιας” και για “μεταρρυθμισεις” που ειναι “αυτονοητες” στον κοσμο ολο, για ολα αυτα τι λενε? Μουγκα…)

(ΥΓ2. Πολλες αγκαλιες  σε ολες/ολους τολμανε να σηκωνουν αναστημα στη χωρα που ο καθε γελοιος εχει το ελευθερο να σκυλοβριζει ανθρωπους μονο και μονο γιατι τον φωναζουν “Πειραιως” ή “Θεσσαλονικης”.)

Ηλιθια αστεια

Διαβαζοντας την συνεντευξη της Μινας Ορφανου στην Ελευθεροτυπια, οταν επεσα σε αυτο το σημειο, δαγκωθηκα:

Η εφηβεία σας ήταν πιο δύσκολη;

«Στο Γυμνάσιο τ’ αγόρια άρχισαν να αισθάνονται κάτι διαφορετικό επάνω μου και να σχολιάζουν. Με πονέσανε πολύ. Αλλά αυτά είναι παρελθόν. Οταν κατέβηκα στο νησί πρόσφατα, με αυτή την εμφάνιση, με παρακαλούσαν να πιούμε καφέ. Τώρα που είμαι γνωστή θέλουν να είμαι φίλη τους αλλά δεν γίνεται. Δεν μπορεί κάποιος που κράζει ένα άτομο και το προσβάλλει να το αποκαλεί ξαφνικά φίλη επειδή έγινε γνωστό. Αντί για φίλους τους θεωρώ φίδια».

Είστε ακόμα θυμωμένη; Δεν τους συγχωρείτε; Τα παιδιά είναι συνήθως σκληρά σε αυτή την ηλικία.

«Δεν τα δικαιολογώ, γιατί κι εγώ παιδί ήμουνα και δεν την είχα αυτή τη συμπεριφορά. Και τα αδέρφια μου μικρά παιδιά ήταν και αυτή την προσωπικότητα δεν την είχαν. Μ’ έχουν πληγώσει πάρα πολύ. Με είχαν αναγκάσει να μην μπορώ να βγω έξω από το σπίτι μου. Φοβόμουν να κυκλοφορήσω με τη μαμά μου για να μη με κράξουν μπροστά της. Αν ήμουν μόνη, ας με κράζανε. Με τη μητέρα μου όμως δεν το άντεχα, ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί. Τότε είχαν περάσει πολλές κακές σκέψεις από το μυαλό μου. Αν είχα τη δύναμη, θα τους έκανα όλους μαύρους στο ξύλο».

Ειλικρινα, δεν θυμαμαι βεβαια να ειχαμε καμια παρομοια περιπτωση παιδιου στο γυμνασιο και το λυκειο. Αλλα παλι απο παλια δυσκολα πιανω στον αερα κατι που δεν ειναι προφανες ή που δεν επικοινωνειται και λεκτικα.  Και γενικα, σαν σπασικλας και φυτουκλας ημουν περισσοτερο ο αποδεκτης παρα ο αυτουργος της εφηβικης σκληροτητας.

Αλλα τρεμω στην ιδεα οτι μπορει να εχω και γω πληγωσει ετσι ανθρωπους, πανω στην καφριλα της στιγμης, σε κανα ηλιθιο αστειο. Αν το εκανα ποτε, απο τα βαθη της καρδιας μου, συγνωμη.

(ΥΓ. Μπραδερ, το νου σου, μη γελας με ηλιθια αστεια και safeguard those who are helpless!)

Free Hugs Campaign

Ενα απιθανο βιντεακι. Το νοημα δεν ειναι “Ελευθερωστε τον Χαγκς”, οπως θα μετεφραζε ενας βλακας μεταφραστης. Το νοημα ειναι “Δωρεαν Αγκαλιες”.

Η πρωτη σκεψη μου ηταν οτι αυτη η κατασταση ειναι μιζερια… Να εχουμε φτασει στο σημειο να ζητιανευουμε αγκαλιες (δηλαδη ανθρωπινη επαφη) στο δρομο? Μα τοση αποξενωση και αλλοτριωση? Αλλα το βιντεακι βγαζει μια γλυκα τοσο δυνατη, που ξεπερναει τη μιζερια, την καχυποψια και το σκεπτικισμο. Ειναι απλο: “δινω δωρεαν αγκαλιες”. Τιποτα περισσοτερο, τιποτα λιγοτερο. Σαν τα λαγουδακια και τα αρκουδακια των Flaming Lips.

Περισσοτερες πληροφοριες:

• Οφισιαλ σαιτ
• Η wikipedia, επεξηγει καποια πραγματα
• και καποια πραγματα ακομα

Γλυκα σκετη!