Περιμένοντας τους Βαρβάρους

“μακάρι ‘ολος ο λαός της Ελλάδας να κάνει οτι οι κομμουνιστές στην Ελλάδα”

 

(via)

Διασπορα

A neo/new diaspora (from Greek διασπορά, “scattering, dispersion”) is the displacement, migration, and dispersion of individuals away from their homelands by forces such as globalization, neoliberalism, and imperialism.
~~ Wikipedia

Σημειωση (σημαντικη): οι Ελληνες δεν ειμαστε οι μονοι που τα τραβαμε αυτα. Καθε αλλο.

Υστερογραφο: σκατα στους “Πανελληνες“.

Ο κομαντάντε μας πέθανε, ζήτω ο Τσάβες!

Μεταφραζω και αναδημοσιευω το κειμενο του συντροφου Νοαμαν Αλι απο την συλλογικοτητα BASICS:

Ο Ούγο Τσάβες, πρόεδρος της Βενεζουέλας και ηγέτης της Μπολιβαριανής Επανάστασης, πέθανε στις 5 Μαρτίου, 2013, μετά από παρατεταμένη μάχη με τον καρκίνο. Πολλοί θα επικρίνουν τον Τσάβες και την κληρονομιά του. Κάποιοι, προέρχονται από τις κατεστημένες ανώτερες τάξεις, οι οποίες θέλουν να διατηρήσουν την ανισότητα και να περιφρουρήσουν τα προνόμια τους, και άρα αντιτίθενται σε οτιδήποτε προέρχεται από τον Τσάβες ή τους Μπολιβαριανούς επαναστάτες. Κάποιοι άλλοι όμως, είναι φίλοι των λαικών συμφερόντων αλλά τείνουν να κοιτούν τα πάντα επικριτικά, προσκολημμένοι σε αφηρημένες νοηματοδοτήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας.

Εμείς υιοθετούμε μια διαφορετική οπτική του Τσάβες και της κληρονομιάς του.

Φυσικά και διαφωνούμε με πολλές από τις ιδέες και τις θέσεις του Τσάβες. Φυσικά και καταλαβαίνουμε ότι η Βενεζολάνικη επανάσταση είναι πολύ πιο περίπλοκη από έναν άνθρωπο. Φυσικά και αναγνωρίζουμε ότι έχει πολλά προβλήματα, ότι πρέπει να θεσμοποιήσει την λαική εξουσία, ότι πρέπει να ακονίσει την ταξική πάλη μέσα στο κόμμα του, το PSUV, ότι πρέπει να απωθήσει τους γραφειοκράτες και τους κόλακες και ότι πρέπει να τοποθετήσει τις δημόσιες δαπάνες για επενδύσεις και ανάπτυξη αυστηρά υπό τον έλεγχο του λαού και των ταξικών του εκπροσώπων. Φυσικά και αναγνωρίζουμε ότι η επανάσταση έχει πολύ δρόμο ακόμα και ότι ο Τσάβες ο ίδιος δεν την προώθησε τόσο όσο θα μπορούσε και θα έπρεπε να έχει κανει. Φυσικά και αναγνωρίζουμε ότι οι θέσεις του Τσάβες σχετικά με το Ιράν, τη Λιβύη και τη Συρία ήταν απαράδεκτες — κατευθυνόμενες περισσότερο από τις επείγουσες ανάγκες της εξωτερικής πολιτικής της Βενεζουέλας, παρά από τις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού. Ναι, καταδικάζουμε απερίφραστα τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις σε αυτές τις χώρες, όμως οφείλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα των λαών να εξεγείρονται ενάντια σε αυταρχικούς και ολοένα και περισσότερο νεοφιλελεύθερους δικτάτορες που επιβάλλουν τον δικής τους κοπής καπιταλισμό στις κοινωνίες τους.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε… Όταν όλοι οι άλλοι συζητούσαν αν η εισβολή στο Αφγανιστάν ήταν μια σοφή κίνηση ή όχι, ο Τσάβες την αποκαλούσε με το πραγματικό της όνομα: αμερικάνικη τρομοκρατία. Όταν όλοι έσκυβαν μπροστά στον νεοφιλελευθερισμό, ο Τσάβες τον αποκαλούσε με το πραγματικό του όνομα: ιμπεριαλισμό. Όταν όλοι έλεγαν ότι η Λατινοαμερικάνικη ενοποίηση θα ήταν ή ένα ένα ουτοπικό όνειρο ή ένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο, ο Τσάβες ξεκινούσε κάτι διαφορετικό: μια ενοποίηση χτισμένη στους αδελφικούς δεσμούς της αλληλεγγύης και της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό. Όταν όλοι οι άλλοι έλεγαν ότι ο σοσιαλισμός είναι μια χαζομάρα, ο Τσάβες εκλεγόταν από εκατομμύρια για να ηγηθεί ενός προγράμματος που επανέφερε την μαζική παιδεία, υγεία και διατροφική ασφάλεια, τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις, τα εργοστάσια υπό εργατικό έλεγχο και τόσα άλλα, δυναμικά πάλι πίσω στην πολιτική ατζέντα και το συλλογικό φαντασιακό. Όταν όλοι έλεγαν ότι στην σύγχρονη πραγματικότήτα τα μαζικά κινήματα, η λαική εξουσία και η επανάσταση δεν ήταν πια εφικτά, ο Τσάβες αποκαλούσε αυτήν την πραγματικότητα με το πραγματικό της όνομα: ένα προσωρινό πισογύρισμα, ένας τρόπος να μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος, ένα βήμα για ένα καλύτερο και φωτεινότερο μέλλον.

Ούτε για ένα λεπτό, ούτε για μια στιγμή δεν επικροτούμε  τις αποτυχίες του. Αλλά ούτε για ένα λεπτό, ούτε για μια στιγμή δεν ξεχνάμε τα επιτεύγματα που αυτός ο άνθρωπος πλέον συμβολίζει. Ούτε για μία στιγμή δεν ξεχνάμε τα εκατομμύρια που σήκωσαν το ανάστημα τους και με τις φωνές τους, τα χέρια τους, την πίστη τους έχουν υψώσει το λάβαρο που τώρα αλλά και για πολύ καιρό στο μέλλον θα λέει: Ζήτω Η Μπολιβαριανή Επανάσταση! -  ¡Viva la Revolución Bolivariana!

Μαθαίνουμε από τον αγώνα, από τις αποτυχίες και τις επιτυχίες του. Θεός φυλάξοι αν ποτέ παρατήσουμε αυτόν τον αγώνα. Ας τον πάρουμε και μεις μαζί μας στον τάφο.

Ζήτω ο Τσάβες! - Είμαστε όλοι Τσάβες!
Todos somos Chávez! - ¡Viva Chávez!

Διεθνεις Ταξιαρχιες: υψιστη μορφη Ταξισυνειδησιας

Χτες ποσταρα το τρειλερ του ντοκυμαντερ Ταξισυνειδησια. Σημερα, διαβαζοντας το αρθρο της Ευαννας Βεναρδου “Απο το οικονομικο κραχ ως τον Μακαρθυ“, επεσα πανω στο παρακατω παραθεμα:

Τρεις χιλιάδες Αμερικανοί αντιφασίστες πηγαίνουν στην Ισπανία επί Εμφυλίου. Ανάμεσά τους και Ελληνες της Αμερικής, όπως ο Νικ-Μάικ Παππάς. Ο αδερφός του σκοτώθηκε μάλιστα εκεί…

Θυμηθηκα μια λιστα με μικρα βιογραφικα Ελληνων εθελοντων στον Ισπανικο Εμφυλιο που ειχα συναντησει παλιοτερα. Εκει διαβαζουμε για τον τον Παππας και τον αδερφο του:

Pappas Nicos (Mike) – served with the Lincoln Battalion. He was the Machine Gun Company Commander with position as a Sub Lieutenant. A Greek American volunteer, he is the brother of Filippos Pappos. “A tough Greek from New York who had worked in Moscow during the Depression, Nick Pappas, commanded the Machine Gun company.” Fought at Jarama and in the Eastern Front. Returned to New York after the civil war. Pappas Mike served as a soldier with the Lincoln-Washington Battalion. A Greek American volunteer, in the machine-gun company. He fought at Belchite aged 24. In the United States he worked as a metalworker. To Spain he brought one and a half years military experience and a command of English, Greek and Russian. Commander Tom Mooney Company – 18.3.38 until July 1938. Adjutant 4.8.37 until 7.9.37. Fought with the US Army in the Second World War.

Pappas Phillip – killed in action at the battle of Jarama 24 or 27 February (or 27 March) 1937. He served as a soldier with the Lincoln Battalion. From New York City where he worked in the furniture industry, of Greek parents, he arrived on the SS Paris. – arrived Albacete 17 February 1937. Age 19 and a member of the Communist Party of the United States, he was a cadre of the New York Hellenic organisation Spartacus as well as a member of the ‘Greek Athletic Association of New York’. Killed Jarama 24 February 1937.

Τιμη και δοξα!

(η φωτογραφια απο το σαιτ του ντοκυμαντερ)

Greek-American Radicals – the Untold Story

 

“How much is your voice worth?”

(source and context)

“History,” she said. “The hadj to utopia.”

Imagining the flooding of Valles Marineris.
With pictures of masses of ice the size of Manhattan breaking up.
With Waiting For You in my ears.