“Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια”

Ειδα το βιντεο με την επιθεση στο Μπουταρη και με επιασε η ψυχη μου γιατι 10 χρονια πριν ειχανε χτυπησει το Χατζηδακη και εγω εκανα λαικ σε ποστ και εγραφα εξυπναδες στο buzz. Δεν ξερω αν ειναι οτι μαλακωσα που εγινα μπαμπας ή οτι μεγαλωσα επιασα δουλεια και ηρεμησα. Παιζει και αυτο αλλα ακομα ειμαι θυμωμενος με τις πολιτικες που ανθρωποι σαν το Χατζηδακη σχεδιαζουν και υλοποιουν, με τις δομικες ανισοτητες και τη συστημικη ταξικοτητα της Ελληνικης (και της Καναδικης πλεον) κοινωνιας. Παντως δεν εχω πια στομαχι για μπουνιες, κλωτσιες και ματωμενες μυτες. Μπορει να μην εχω σηκωσει χερι ποτε σε κανεναν αλλα ντρεπομαι γιατι καποτε εκανα λαικ σε καποιους που σηκωσαν χερι. Αν μπορουσα, θα ζητουσα μια συγνωμη, αλλα δεν ξερω σε ποιον. Και δε θελω και να παρεξηγηθει και ως συγχωρεση.

Πλεον νομιζω οτι το καταλαβαινω καπως ετσι: Υπαρχει η φυσικη και η συστημικη βια. Σε κανονικες καπιταλιστικες συνθηκες για την παρατεταμενη αντεπαναστατικη ιστορικη φαση που βρισκομαστε, η πρωτη ειναι μηδενικη και η δευτερη ειναι διαχυτη. Στην κριση ξεχειλιζει η οργη και βλεπεις ξεσπασματα φυσικης βιας σε αντιδραση στη συστημικη. Το προβλημα ειναι οτι ειναι πολιτικα πανευκολο να δικαιολογησει κανεις την αντιδραστικη φυσικη βια. Ειναι πολυ πιο πολιτικα δυσκολο να κανει κανεις τη συστημικη βια εξισου καταδικαστεα στη γενικη συνειδηση. Ομως το πρωτο δε χρησιμευει σε τιποτα, ισα ισα ειναι επικινδυνο και θα γυρισει μπουμεραγκ, ενω το δευτερο ειναι πολιτισμικη προοδος.

You know, I learned something today…

 

Advertisements
“Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια”

Οχι στον πολεμο!

Ο εθνικιστής υπουργός του Τσίπρα Π. Καμμένος δήλωσε σήμερα: «Μέσα στους επόμενους μήνες η Ελλάδα μετατρέπεται σε μία χώρα που θα εκμεταλλεύεται τον φυσικό της πλούτο, το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο. Αυτό σημαίνει ότι η ευθύνη για την άμυνα της πατρίδας μας επεκτείνεται στα όρια της οικονομικής ζώνης, επεκτείνεται δηλαδή αρκετές εκατοντάδες μίλια προς όλες τις κατευθύνσεις.»

Στην ίδια ομιλία, ανακοίνωσε ότι στέλνονται 7000 επιπλέον Έλληνες στρατιώτες στα σύνορα στον Έβρο και στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα στέλνει πλέον στρατιώτες στα σύνορα. Πώς ακριβώς περιμένει να αντιδράσουν οι απέναντι; Με κάτι τέτοιες χαριτωμενιές ξεκινάνε πόλεμοι.

Τη στιγμη που η Γη πνιγεται απο την κλιματικη αλλαγη, η κυβερνηση Τσιπρα μπλεκει το λαο σε τυχοδιωκτικες περιπετειες για τα κερδη των πετρελαιαδων.

Οχι στην ενταση και στον πολεμο με την Τουρκια! Οχι στην εξορυξη υδρογονανθρακων!

Ειρηνη-υφεση-αφοπλισμος!

Οχι στον πολεμο!

#Εγκλήματα_δημοκρατίας

ο δύτης των νιπτήρων

Τι να πρωτομετρήσει κανείς. Επαναστατικά δικαστήρια, αντί για τα κανονικά που δίκαζαν με το παραδοσιακό εθιμικό δίκαιο, καταδίκασαν σε θάνατο κάπου 17.000 ανθρώπους μέσα σ’ ένα χρόνο· δεν μετράω το βασιλιά, που τέλος πάντων είχε και μια ευθύνη, αλλά ας πούμε είναι γνωστή η τραγική ιστορία της Μαρίας Αντουανέτας (βιβλίο του Τσβάιχ, ταινία της Κόπολα). Άλλοι 20 με 30.000 τουφεκισμένοι (οι άλλοι καρατομήθηκαν), και βέβαια οι δεκάδες χιλιάδες πνιγμένοι της Νάντης, οι εκτελεσμένοι δίχως δίκη χωρικοί της Βανδέας (κάπου 200.000 όλοι μαζί). Δεν πρόσθεσα τους νεκρούς από τους πολέμους που προκάλεσε (κάπου 700.000 επί Δημοκρατίας, αλλά το σωστό είναι να προσθέσουμε και τους Ναπολεόντειους – άλλοι 2.500 με 3.500.000, ίσως και πέντε εκατομμύρια).

Και όμως οι αριθμοί αυτοί είναι μικροί. Σύμφωνα με μια γνωστή λογική (Οι διάφορες εκδοχές των κομμουνιστικών καθεστώτων σκότωσαν πολλαπλάσιους απ’ όσους πρόλαβαν να δολοφονήσουν οι ναζί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το…

View original post 178 more words

#Εγκλήματα_δημοκρατίας

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

(Αυτο-αναδημοσίευση από τη στήλη αναγνωστών της Κατιουσας.)

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Κ.Π. Καβάφης, Η Πόλις

Στα μάτια κάποιων εργατών το «εξωτερικό» έχει μια αύρα χιλιαστικής σωτηρίας. Αρκεί να τα βροντήξουν όλα κάτω και ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι «μελαψές φυλές κοντοπόδαρες» και «κωλοέλληνες» και θα ξαναγεννηθούν ως «πανέλληνες» που με την ατομική σκληρή δουλειά τους «στην οθόνη σκυμμένοι», θα λυτρωθούν από τον λεγόμενο υγιή καπιταλισμό και θα γίνουν «θεϊκά δεμένοι με την οικουμένη». Αν υπάρχει κάποια προδοσία στην ιστορία της μετανάστευσης, είναι ακριβώς αυτή η ρατσιστική παραμύθα.

Η ταξική πάλη δεν σταματάει στη Γευγελή ή στις αναχωρήσεις του Ελευθέριος Βενιζέλος. Μια γρήγορη ματιά στη σελίδα του Εργατικού Συλλόγου Ελλήνων του Κεμπέκ επιβεβαιώνει την ανάγκη για οργάνωση, για ενημέρωση και για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργατών το ίδιο στην ομογένεια όπως και στην μητρόπολη. Η ομογένεια στο Τορόντο, στην Νέα Υόρκη και αλλού κουβαλάει πολλές προσωπικές ιστορίες στυγνής εκμετάλλευσης νεόφερτων μεταναστών σε εστιατόρια, κατασκευαστικές, και μαγαζιά πατριωτών αφεντικών. Οι ιεραρχικές δομές της Ελληνικής πραγματικότητας αναπαράγονται ακέραιες, ενώ επιπλέον υπάρχουν και κομμάτια της  παροικίας που δεν πέρασαν ποτέ …Μεταπολίτευση.

Αλλά και πέρα από την αγκαλιά της παροικίας, ο καπιταλιστικός παράδεισος είναι, όπως παντού, ιεραρχικά δομημένος και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Στο Οντάριο, χρειάστηκαν χρόνια αγώνα για να αυξηθεί το κατώτατο ωρομίσθιο στα 15$. Στη Βρετανία, οι δείκτες ανεργίας κρατιούνται πλασματικά χαμηλοί με τα «συμβόλαια μηδενικού χρόνου». Στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καθολική ασφάλιση υγείας. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος υγιής καπιταλισμός τους βασίζεται σε δολοφονικές ρατσιστικές ιεραρχίες στο εσωτερικό και σε ωμές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, κάθε κοινωνία, ακόμα και εκείνες του λεγόμενου υγιούς καπιταλισμού, έχει τις αντιφάσεις της, τους αγώνες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν.

Ο ατομικός δρόμος είναι (αυτο-)καταστροφικός είτε  κανείς τον επιλέγει στα Άνω Λιόσια, είτε στη Ντάνφορθ του Τορόντο. Οι προηγούμενες γενιές μεταναστών εργατών έδωσαν τεράστιες μάχες με ανεπτυγμένο αίσθημα «ταξισυνειδησίας». Όπου μπόρεσαν, έχτισαν ομογενειακές οργανώσεις όπως την «Ελληνοκαναδική Δημοκρατική Οργάνωση» στο Τορόντο και τον «Εργατικό Σύλλογο Ελλήνων του Κεμπέκ» στο Μοντρεάλ. Οργανώθηκαν, έχτισαν σχέσεις με το εργατικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στις νέες πατρίδες τους και κράτησαν επαφή με το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα, στηρίζοντάς το όπως μπορούν.

Όσοι από εμάς αναγκαζόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά. Μόνο ως οργανωμένοι, συνειδητοί μετανάστες εργάτες μπορούμε να απαντήσουμε στη βαρβαρότητα.

Η φωτό είναι από τον 902 κι από την είδηση: “Καναδάς-Αγωνιστική Παρέμβαση στην παρέλαση του Τορόντο για την 28η Οκτωβρίου“.

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης