Η λατζα

Τυχαινει μερικες φορες να ζησουμε πραγματα που θεωρουμε ασημαντα και παρολαυτα μας μενουν σαν εμπειριες που τις θυμομαστε πολυ εντονα. Με αυτον τον τροπο θυμαμαι πολυ εντονα μια λατζα, τον Αυγουστο του 2006 στη Σιμονωπετρα. Στα μοναστηρια του αγιου ορους δεν ειναι καθολου ασυνηθιστο να σε χωνουν σε διαφορες αγγαρειες. Φυσικα, οποιοσδηποτε εχει δυο γραμμαρια αξιοπρεπεια καταλαβαινει οτι μπροστα στην απλετη και χωρις ορους φιλοξενια που του προσφερουν, μια αγγαρεια ειναι το λιγοτερο που μπορει να κανει. Οταν λοιπον ο παπα-Μυρωνας, ο πνευματικος του μοναστηριου, μας ειπε να βοηθησουμε στην τραπεζαρια, δεν κατσαμε να το σκεφτουμε ή να γκρινιαξουμε: μονο ευχαριστω δεν του ειπαμε.

Απο ολη την αγγαρεια, η διαδικασια της λατζας με κανει να χαμογελαω ακομα και σημερα. Βγαλαμε τα παπουτσια μας και φορεσαμε κατι μαυρες τεραστιες γαλοτσες γαλοτσες και μας εδωσαν κατι τρομερες ασπρες ποδιες που καλυπταν σχεδον ολο το σωμα. Δυο φορες βοηθησα στη λατζα: τη μια φορα στην κρυα μερια της γραμμης παραγωγης και μια φορα στη ζεστη. Η κρυα μερια ηταν σιγουρα αυτη που ειχε την πιο πολλη πλακα, αλλα και η ζεστη δεν παει πισω.

Μιλαω βεβαια για γραμμη παραγωγης. Το συστημα ειναι απλο και χρειαζεται τουλαχιστον τεσσερα ατομα και αλλους τοσους περιπου νεροχυτες. Τουλαχιστον ενας χρειαζεται για κουβαλαει τα βρωμικα πιατα, ποτηρια και μαχαιροπηρουνα απο την τραπεζαρια στους νεροχυτες (φανταζομαι οτι αν μου εδιναν αυτο το ρολο δεν θα ειχα και πολλους λογους να χαμογελαω σημερα, αλλα τελοσπαντων). Ο επομενος παιρνει τα πιατικα και τους ριχνει ενα πρωτο ξεπλυμα. Τα ξεπλυμενα πιατικα περνανε στον επομενο που τα σαπουνιζει σε ζεστο νερο (η “ζεστη μερια”) και τα στελνει στον τεταρτο που τα ξεπλενει σε καθαρο νερο (η “κρυα μερια”) και τα τακτοποιει στα καφασια τους.

Οπως συμβαινει βεβαια σε καθε δουλεια που χρειαζεται συνεργασια, δυο πραγματα αρχιζουν να συμβαινουν ηδη απο το πρωτο διλεπτο δουλειας. Το ενα ειναι οτι αρχιζει και σχηματιζεται ενας σταθερος ρυθμος δουλειας. Ταυτοχρονα αρχιζει το κουβεντολοι. Ευτυχως, την βρωμικη δουλεια του πρωτου ξεπλυματος, την αναλαμβανε ο γενικος μας συντονιστης, ενας νεαρουλης καλογερος, απο εκεινους τους καινουριους αγιορειτες, με τις ανωτατες σπουδες και τα μεταπτυχιακα, πολυ συμπαθητικος και ευχαριστος στην κουβεντα.

Αλλα για μενα το καλυτερο σε ολη αυτην την ιστορια ηταν το ιδιο το νερο. Ετρεχε αφθονο και συνεχεια. Ακομα θυμαμαι ποσο φχαριστιομουν να βουταω τα πιατα ειτε στο κρυο νερο του ξεπλυματος, ειτε στη ζεστη σαπουναδα. Και οι γαλοτσες να πλατσουριζουν και η ποδια να ειναι μουσκεμα και τα χερια βρεμενα μεχρι πανω απο τους αγκωνες και ο ιδρωτας μεσα στο κατακαλοκαιρο να τρεχει οπως το νερο ετρεχε απο τις βρυσες. Αλλα θυμαμαι πολυ εντονα οτι αυτος ο ιδρωτας δε μου αφηνε καμια αισθηση βρωμας. Αντιθετα, ηταν σαν να ειναι τοσο καθαρος οσο και το νερο που ξεπλενα τα σαπουνισμενα πιατα. Και ανακατευοταν ο ιδρωτας με το νερο που πιτσιλιζε παντου και ημουν μουσκεμα. Οχι το μουσκεμα του μπουγελου, που θες να το ξεφορτωθεις οσο πιο γρηγορα γινεται, αλλα ενα μουσκεμα που δε σε νοιαζει γιατι ξερεις οτι θα βγαλεις την ποδια και τις γαλοτσες και θα κατσεις να σε φυσηξει λιγο το αερακι στο ξυλινο μπαλκονι απεξω, 100 μετρα πανω απο τη θαλασσα με θεα ενα ατελειωτο γαλαζιο Αιγαιο και αυτο ειναι ολο.

Οι ανθρωποι σαν και μενα εχουν μια δουλεια στο συνολο της εγκεφαλικη, μπροστα απο εναν υπολογιστη ή πανω απο ενα βιβλιο, τοσο τωρα που ειμαστε ακομα φοιτητες, οσο και αργοτερα. Και ισως τελικα αυτο που μας λειπει για να νιωσουμε ολοκληρωμενοι να ειναι αυτο: μια παιχνιδιαρικη χειρωνακτικη εργασια, με ελαχιστες πνευματικες απαιτησεις και μπολικο τρεχουμενο νερο.

Μουσκεμα!!

Η λατζα

3 thoughts on “Η λατζα

  1. Άγις says:

    Γλαφυρή η περιγραφή σου φίλος και τη χάρηκα πολύ διότι στο παρελθόν είχε περάσει κι εμένα η ιδέα του να πάω σαν “εκδρομή” Άγιο Όρος (αν και καμία σχέση δεν έχω με τα “Θεία”), ωστόσο στη φώτο μου θύμισες λίγο υπάλληλο σε κουζίνα πατσατζίδικου.. Χλα χλα χλα χλα.. (τα ισοπέδωσα όλα) 😛

    Like

  2. Kostas says:

    πολύ ωραίο μιχάλη!
    Είναι αλήθεια οτι εμείς όλοι που δουλεύουμε κυρίως πνευματικά,”αγιοποιούμε”
    συχνά ό,τι χειρωνακτικό.

    Έχει πλάκα μία χαρακτηριστική σκηνή σκηνή απο την “Κινέζα” του Γκοντάρ.(Πολύ καλή ματιά στον αριστερισμό).Δείχνει μία απο τις πρωταγωνίστριες όπου συζεί με μία παρέα μαοικών να περιγράφει μία χειρωνακτική εμπειρία της.

    Λέει λοιπόνη τύπισσα:”Στην προηγούμενη εξεταστική είχα μαζέψει πολλές ώρες πορτοκάλια στο τάδε αγρόκτημα και τα πήγα καλά ,στην τελευταία που δεν είχα μαζέψει πορτοκάλια πάτωσα “.Χαχαχα!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s