Aronofski

Η μουσικη στο βιντεο για τις πυρκαγιες στο προηγουμενο ποστ μου δεν ειναι αλλη απο το Lux Aeterna, το soundtrack της ταινιας Requiem for a Dream του Αρονοφκσι. Μαζι με το Dogville, το Ρεκβιεμ ειναι μια απο τις δυνατοτερες ταινιες που εχω δει ποτε, και οπως και το Dogville, ειναι μια ταινια που δεν θελω να ξαναδω.

Περα απο το οτι για μενα το Ρεκβιεμ ειναι απολυτα συνυφασμενο με μια συγκεκριμενη κοπελα που ηθελε να γινει Marion Silver ενω εγω ποτε δεν θα μπορουσα να ειμαι Harry Goldfarb[1], και περα απο το οτι οπως και με το Dogville, δεν αντεχω να ξαναδω μια τοσο σκληρη ταινια, ενας λογος που δεν θελω να το ξαναδω ειναι οτι το βρισκω υπερβολικο. Ενω η πρωτη μου αντιδραση στην ταινια ηταν τοτε να πεσω σε βαθειες σκεψεις για το ποσο χαμηλα μπορει να πεσει ο ανθρωπος απο τις εξαρτησεις καθε ειδους, δεν αργησα να συνειδητοποιησω οτι τελικα η σταση μου απεναντι σε μια τετοια ταινια μοιαζει πολυ με την σταση που εχω για κλαψοκουλτουριαρικες ταινιες οπως η Δασκαλα του Πιανου (τη μισω αυτην την ταινια!!).

Οκει Νταρρεν, το καταλαβαμε: “Don’t do drugs”, μην μας σκοτωνεις και την ψυχολογια. Θυμαμαι πολυ καθαρα οτι στο τελος της ταινιας δεν μενουμε σαν θεατες με τιποτα περισσοτερο απο στεγνη, μαυρη καταμαυρη απελπισια. Σαν να πηρε καποιος το “M’kay, kids, you shouldn’t do drugs, m’kay, drugs are bad” του Mr. Mackey και να το εκανε μια τεραστια θεοσκοτεινη και τρομακτικη σκια την οποια μετα να την πεταξε ολογυρα σου και μετα πηρε απο αυτην μαυρα νηματα και εσφιξε την καρδια σου σε σημειο να μην μπορεις να ανασανεις και να μην μπορεις να δεις τιποτα εκτος απο την ιδια τη σκια και τη μαυριλα της απελπισιας. Διαολε, ο Διογενης μια χαρα τα ελεγε: φυγε απο εκει, μου κρυβεις τον ηλιο!

Το αποπανω verdict δεν διαφερει και πολυ απο το μια περιγραφη ενος πρωιμου emo. Παρολα αυτα (και σε αντιθεση με την “Δασκαλα του Πιανου” —γκρρ) εχω βασιμες υποψιες οτι το Ρεκβιεμ ειναι πολυ πιο βαθυ στις ιδεες του και τα νοηματα του. Μπορω να ενωσω κομματια και να βγαλω συμπερασματα για κοινωνικη αποξενωση, για απροσωπο και βαναυσο κρατος, για αλλοτριωση, για το Αμερικανικο Ονειρο, για τον ατομισμο και πολλα ακομα. Μπορει αυτη η emo αναγνωση του Ρεκβιεμ ειναι οσο επιφανειακη οσο το να καταλαβει κανεις τον Νονο σαν μια ταινια με μπιστολιδι. Ομως δεν εχω το κουραγιο να το ξαναδω, ειναι και η σκληροτητα και η κοπελα στη μεση.

Εγω ομως για τη μουσικη ηθελα να γραψω…
πηγη: wikicommons, εικονα στο public domain.

Περα απο ολη αυτη τη διαλεκτικη για την ιδια την ταινια, η μουσικη της ταινιας ειναι αναμφισβητητα καταπληκτικη. Ο συνθετης, ο Clint Mansell, νομιζω οτι μπορει ανετα να σταθει σαν ενας απο τους συνθετες που σε 50 ή 100 χρονια θα χρησιμοποιειται σαν παραδειγμα για την κλασικη μουσικη των αρχων του 21ου αιωνα. Ακομα περισσοτερο απο το Lux Aeterna ομως, η συνθεση που πραγματικα με εχει συνεπαρει ειναι το soundtrack που εγραψε για την επομενη ταινια του Αρονοφσκι, το εικαστικα πανεμορφο The Fountain.

Ετυχε να δω την ταινια πριν απο περιπου ενα μηνα. Κουβαλωντας την προκαταληψη που περιεγραψα παραπανω, ημουν πολυ σφιγμενος απεναντι της. Και ομολογω οτι πολλα της σημεια δεν τα καταλαβα. Δεν προσπαθησα να τα καταλαβω, δεν ηθελα, φοβομουν το Ρεκβιεμ. Περα απο την κατανοηση ομως της ιστοριας, η ταινια με αγγιξε με την εικαστικη της. Ειναι μια πραγματικα πανεμορφη ταινια. Ειδικα τα κομματια με τη διαφανη σφαιρα που επιπλεει στο διαστημα, ηταν για μενα μια ολοκληρωση, επιτομη ιδεων και αισθηματων που κουβαλαγα συνειδητα και ασυναισθητα χρονια τωρα.

Και η μουσικη, δεν συνοδευει απλα, αλλα οπως και στο Ρεκβιεμ —και ακομα περισσοτερο— ειναι κομματι της αφηγησης, περιγραφοντας εκεινα τα κομματια της εξιστορησης που δεν μπορουν να παρουσιαστουν με διαλογο ή εικονα. Απιθανη μουσικη, καταπληκτικες μελωδιες και τρομερα κρεσεντα. Ο τροπος με τον οποιο το ενατο κομματι στο soundtrack, το “Death is the Road to Awe” στεφανωνει τρομακτικα και πανεμορφα την κορυφωση του The Fountain, ειναι συγκρισιμος σε μεγαλειο με τον τροπο που η Oυβερτουρα 1812 του Τσαικοφσκι κορυφωνει τελεια το V for Vendetta. [2]

Το soundtrack δεν ειναι καθολου τυχαιο και σε επιπεδο συντελεστων. Απο τη μια ο Mansel και απο την αλλη το Kronos Quartet και none other that their royal highnesses, οι Mogwai!

Τελικα, μπορει για το Ρεκβιεμ να εχω τις επιφυλαξεις μου και τα αντιφατικα συναισθηματα, αλλα το The Fountain και η εκπληκτικη μουσικη του μου αλλαξαν τελειως αποψη για τον Αρονοφσκι. Tο μονο που μου μενει τωρα να δω το π.

[1] Harry Potter ομως, ισως. (πισω)
[2] Διαολε, καθε φορα που τη βλεπω αυτη τη σκηνη δακρυζω! (πισω)

Aronofski

3 thoughts on “Aronofski

  1. foteinoula says:

    Μμμμ… πολύ όμορφο το fountain, το ρέκβιεμ ούτε εμένα μου άρεσε εκτός απ’την πρωταγωνίστρια αλλά εεεεεε… μην βρίζεις τη Δασκάλα του Πιάνου…. :)) δώσε της μια ευκαιρία!! 🙂

    Like

  2. plagal says:

    Της εδωσα μια ευκαρια που να μην της εδινα…. Με το που τελειωσε η ταινια πραγματικα ενιωσα οτι η καλυτερη ταινια που εχω δει εβερ ειναι το Γκοτζιλα.🙂

    Like

  3. foteinoula says:

    είναι λίγο κάπως μωρέ αλλά εγώ λατρεύω την πρωταγωνίστρια και είναι ίσως και απ’ τις καλύτερες ταινίες που έχω δει ποτέ🙂 γι’ αυτό το πήρα προσωπικά
    αλλά δεν επιμένω, είναι υποκειμενικό το θέμα!
    PS. και το Γκοτζίλα καλό είναι βέβαια🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s