The world is not enough

Ο Περαστικος γραφει για την μαλθουσιανη δυστοπια που εμφανιζεται μεσα απο τις προσφατες αναφορες για την κριση των τροφιμων, για τα βιοκαυσιμα και για το νερο. Μια κανονικη δυστοπια, ε? Ομως, η επαναδιατυπωση στη σημερα της θεωρησης του Μαλθους δεν ειναι τιποτα περισσοτερο απο αλλη μια αυτοεκπληρουμενη προφητεια-αλλοθι για ακομα μεγαλυτερο εκφασισμο των κοινωνιων μας, σαν τον Πολεμο των Πολιτισμων.

Σιγουρα υπαρχει μια μεγαλη διαφορα απο τον καιρο του Μαλθους και απο τον καιρο που ο Μαρξ και ο Λενιν διατυπωναν την κριτικη τους απεναντι του. Η διαφορα ειναι οτι οι σημερινοι ανθρωποι, σε αντιθεση με τους ανθρωπους τοτε ζουμε σε εναν πεπερασμενο κοσμο. Οπου ηταν να παμε πανω στον πλανητη πηγαμε και οτι υπαρχει για να καταναλωσουμε εχει αρχισει να μας δειχνει τα ορια του.

Οπως εγραφα παλιοτερα:

Πανω κατω, ολοι οι πολιτισμοι που γεννηθηκαν και ανθισαν στις ηπειρους της Γης ειχαν παντα ενα Εξω. Η σημασια του Εξω για την ανθρωποτητα ειναι τεραστια και γινεται ακομα εμφανεστερη αν παρουμε υποψη την θεωρια του Λενιν για τον Ιμπεριαλισμο. Ομως, στον αιωνα που περασε απο την εποχη του Λενιν, ειδαμε την κατακτηση και των τελευταιων ελευθερων εδαφων, την δημιουργια του “Πλαντητικου Χωριου”, την παγκοσμιοποιηση και την τελικη απωλεια του Εξω. Ακομα και χωρις την κριτικη του Φουκω για την πειθαρχηση και την τιμωρια, δεν ειναι δυσκολο να αντιληφθουμε τον συγχρονο παγκοσμιοποιημενο κοσμο σαν ενα τεραστιο Πανοπτικον, μια φυλακη στραμμενη προς τα μεσα, σε μια διαρκη ενδοσκοπηση, φυλακη, γιατι δεν μπορουμε να φυγουμε, δεν εχουμε πού αλλου να παμε περα απο τα ονειρα για αποικισμο της Σεληνης και του Αρη.

Ειμαστε δηλαδη και εμεις αποκλεισμενοι, οπως οι κατοικοι του Νησιου του Πασχα, σε ενα απομονωμενο κομματι γης, υπερβολικα μακρια απο οπουδηποτε θα μπορουσαμε να παμε. Ειμαστε φυλακισμενοι σε μια αμυδρη μπλε τελεια, στον τεραστιο ωκεανο του διαστηματος.

Η “νεο-νεομαλθουσιανη” θεωρηση προβλεπει την αναποφευκτη χειροτερευση της παγκοσμιας καταστασης: λοιμοι, πολεμοι, μιζερια και (μον ντιε!) επαναστασεις. Οι πανικοβλητες κατα-φαντασιαν-μεσαιες ταξεις αρχιζουν ηδη να ψαχνουν τροπους να καθυσηχασουν τις ενοχες που η κεφαλαιοκρατια τις εχει πεισει οτι ειναι ατομικες, στον καθενα. Και η απαντηση που προσφερεται απο το συστημα εξουσιας για την αναμενομενη δυστοπια και τις εξατομικευμενες ενοχες στις Κοινωνιες του Πολιτισμενου Κοσμου δεν ειναι τιποτα λιγοτερο απο τον φασισμο.

Εναν φασισμο χωρις νεοναζηδικα λαιφσταιλ καραγκιοζιλικια αλλα ριζωμενο τοσο βαθεια που πλεον ειναι δυσκολο να τον διακρινει κανεις. Εναν φασισμο που ενσαρκωνει συμβολικα η περσονα του Τζειμς Μποντ για τον οποιο το ο κοσμος δεν ειναι αρκετος (“it’s a family moto“) και που ειναι licensed to kill για να προστατευσει το “αναφαιρετο ατομικο δικαιωμα της ιδιοκτησιας” των ελιτ του να κρατανε στα χερια τους τον πλουτο του κοσμου σε βαρος των δισεκατομμυριων εξαθλιωμενων στις φαβελες.

Polizei

Ειναι ο φασισμος των πλουσιων που σε εναν πεπερασμενο κοσμο, εχουν καταλαβει τις πλουτοπαραγωγικες πηγες, τον καθαρο αερα και τα καθαρα νερα, και που παρατασσουν στρατιες απο σιδηροφρακτους μπατσους απεναντι σε οποιονδηποτε τολμησει να αμφισβητισει τα “αναφαιρετα ατομικα δικαιωματα ιδιοκτησιας” τους.

Εχει πραγματικα κανεις την παραμικρη αμφιβολια οτι ο “πολιτισμενος κοσμος” την στιγμη που θα απειληθει απο τις μαζες των εξαθλιωμενων δεν θα διστασει να βαλει στο ραφι ολα εκεινα τα ιδεολογηματα για ατομικες ελευθεριες, για δημοκρατια και για ατομικα δικαιωματα? Η μονη αξια για τις ελιτ ειναι αυτο που σαρκαστικα δηλωνουν οι RATM:

The world is my expense
The cost of my desire
Jesus blessed me with its future
And I protect it with fire

Απεναντι σε ενα τετοιο μελλον, δεν θα φοβηθουμε. Ξερουμε πως οπως η αγαπη για την Γη στα χερια των καπιταλιστων γινεται “περιβαλλοντικη ευαισθησια”, ετσι και η ανησυχια για το μελλον του πλανητη, στα χερια τους θα καταληξει ενας ακομα φασισμος, οικολογικος αυτη τη φορα. Ξερουμε πως το “αναφαιρετο ατομικο δικαιωμα της ατομικης ιδιοκτησιας” των εκατομμυριουχων και των πολυεθνικων εταιριων τους γεννα την πεινα, τον πολεμο και ξερναει σφαιρες, ψεματα και δακρυγονα.

Και ειναι ακριβως η απωλεια του Εξω που κανει τα παντα ολοενα και πιο κρισιμα, που κανει την ανατριχιαστικα συγκλονιστικη απαντηση του Λενιν στον νεομαλθουσιανισμο πιο επικαιρη απο ποτε:

Yes, we workers and the mass of small proprietors lead a life that is filled with unbearable oppression and suffering. Things are harder for our generation than they were for our fathers. But in one respect we are luckier than our fathers. We have begun to learn and are rapidly learning to fight —and to fight not as individuals, as the best of our fathers fought, not for the slogans of bourgeois speechifiers that are alien to us in spirit, but for our slogans, the slogans of our class. We are fighting better than our fathers did. Our children will fight better than we do, and they will be victorious.

Γιατι, οσο κυριαρχει το απανθρωπο συστημα του καπιταλισμου, the world will never be enough…

(η φωτογραφια ειναι απο τα commons, με αδεια GFDL)

The world is not enough

2 thoughts on “The world is not enough

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s