Αρ ι ες πι ι σι τι

Πριν απο μερικες μερες, ζητουσα απο τον κο Πρωτουλη, βουλευτη του ΚΚΕ, να πει ενα σημειο στο οποιο διαφωνει με τις θεσεις του κομματος του. Το σκεπτικο μου ηταν (ξεκαθαρα) να προβοκαρω και να αναδειξω αυτο που αντιλαμβανομαι σαν ευνουχισμο της σκεψης απο την μορφη του δημοκρατικου συγκεντρωτισμου που υιοθετει το ΚΚΕ. Σε ενα πολυ ενδιαφερον, μακροσκελες σχολιο, ο συντροφος Γατουλεας μου εγραφε αναμεσα σε αλλα:

Από την άλλη ο ΣΥΝ αντιγράφει το κλασσικό κοινοβουλευτικό μοντέλο. Πείτε οτι θέλετε (τα μέλη) αλλά ο (βαλε όποιο όνομα βουλευτή θέλεις) θα πει τα δικά του στην tv. Η γραμμή εντέλει του κομματος κατανταει προαιρετικη…κι αυτό συμφέρει τους κάθε λογιών παράγοντες. Στο φινάλε έτσι δε λειτουργει και το ΠΑΣΟΚ; O κάθε ΠΑΣοΚτζης μπορεί να λεει οτι θέλει αλλα αυτο το δικαίωμα υπαρχει για να λεει (και αρα να κανει) οτι θελει και ο καθε Παπαντωνιου (ή Κωνσταντοπουλος, στη δική μας περιπτωση).

Πώς τα φερνει ο καιρος, ε? Την Κυριακη, ο πρωην προεδρος του ΣΥΝ, εριξε την πρωτοτυπη προταση της δεκαετιας: συγκυβερνηση ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ. Τα γνωστα της ανανεωτικης πτερυγας του ΣΥΝ για τον ευρυτερο προοδευτικο χωρο και την εναλλακτικη κυβερνητικη λυση και βεβαια χωρις το “απωθητικο κυβερνητικο ΠΑΣΟΚ”. Σημερα παλι, ο προεδρος του ΠΑΣΟΚ, αποδεχτηκε πανηγυρικα την προταση, με τις ευλογιες του Θ.Παγκαλου “για να φυγει ο Καραμανλης”. Οι κοινες μας αποφασεις της προσφατης Πανελληνιας Συσκεψης, εγιναν προαιρετικες.

Δεν αμφισβητω το δικαιωμα κανενος να λεει αυτο που πιστευει. Σε καμια περιπτωση. Αλλα βεβαια σε αυτο συμπεριλαμβανω και τον εαυτο μου. Μπορω δηλαδη να κανω την δικη μου κριτικη στις κινησεις του κου Κωνσταντοπουλου. Μπορω να πω για παραδειγμα πως απο τον λογο του συντροφου πρωην προεδρου του ΣΥΝ απουσιαζουν εντελως τα κινηματα, οι κοινωνικες δυναμεις, τα πολιτικα ρευματα στην κοινωνια. Μπορω να πω επισης πως απο το λογο του ξεπηδαει μια αντιληψη της πολιτικης “των σαλονιων” και “των διαδρομων” που μαγειρευει “εναλλακτικες λυσεις” με την κοινωνια απουσα. Πως επισης ο λογος του στεναζει απο το βραχνα της “ιδεολογιας της επειγουσας αναγκης” που ειπε προσφατα ο Σλαβοι και που απετυχε με ενα μεγαλο ΜΠΑΜ στην Ιταλια.

Αλλα, εκτος απο το κατεξοχην πολιτικο σκελος, υπαρχει και το κομματι εκεινο που αναφερεται στον πολιτικο μας πολιτισμο και στο πώς τα κανουμε την πολιτικη μας παρεμβαση μεσα στον κοινο σχηματισμο, τον ΣΥΡΙΖΑ. Προφανως και ο κος Κωνσταντοπουλος δικαιουται της γνωμης του και της εκφρασης αυτης της γνωμης. Θα ηταν ομως τουλαχιστον λιγοτερο πολιτικα αγενες αν αυτην την εκφραση της γνωμης του την εκανε και μεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ωστε να υπαρξει αντιπαραθεση και πολιτικη ζυμωση μεσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αντι για αυτο ομως, η παρεμβαση γινεται τελειως εξω απο καθε συλλογικη διαδικασια. Ειναι σχεδον σαν ο κος Κωνσταντοπουλος να δειχνει ανεση να εχει σαν συνομιλητες του τους κυριους Παπανδρεου, Παγκαλο, Βενιζελο και τις λοιπες προοδευτικες δυναμεις, και να μην μπορει να αντεξει να συνομιλησει με τις συμμαχικες δυναμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Και το οξυμωρο ειναι πως ο ιδιος ο ΣΥΡΙΖΑ γεννηθηκε επι των ημερων της προεδριας του…

Το θεμα βεβαια δεν αφορα προσωπικα τον κο Κωνσταντοπουλο. Ειναι ενα ζητημα που αφορα εν γενει τη συμπεριφορα της μειοψηφιας του ΣΥΝ που πολλες φορες λειτουργει εντελως απαξιωτικα για το κοινο εγχειρημα. Και, οκει, ειναι γνωστο πως ενα κομματι της τουλαχιστον παραμενει παντα σκεπτικο απεναντι στην προοπτικη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλα ας εχει τουλαχιστον την στοιχειωδη ευγενεια να μην ακυρωνει με το ετσι θελω τις συλλογικες αποφασεις που μιλουν για οριοθετηση απο κεντροαριστερους κυβερνητισμους μονο και μονο επειδη αποτελειται απο στελεχη με περισσοτερη μιντιακη ορατοτητα…

Αρ ι ες πι ι σι τι

7 thoughts on “Αρ ι ες πι ι σι τι

  1. Χμμμμ…
    σαν να είναι ψιλοαπαραίτητος ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός ε;
    Πάντως φίλε μου, δεν ξέρω πόσο χρονών είσαι, αυτή είναι η κουλτούρα της “ανανέωσης” -τα εισαγωγικά επίτηδες βαλμένα. Χάρη σ’αυτήν την κουλτούρα ο Λεωνίδας Κύρκος εκλέχτηκε Πρόεδρος του ΚΚΕ (Εσωτ.) παρόλο που είχε χάσει στο συνέδριο από το Μπανιά.Πώς; Δημοκρατικά έβαλε το ζήτημα στην ΚΕ. Έτσι, μπορεί να μην είχε το συνέδριο μαζί του αλλά είχε τους “κρίσιμους” οι οποίοι έγραψαν κανονικά το συνέδριο κι έκαναν ό,τι γούσταραν.
    Κράτα τούτη την ιστορική πληροφορία, διασταύρωσέ την άμα θες κιόλας -έρχεται από το μέλλον..
    Τσάο

    Like

  2. regimientocinqo, σε πρωτη φαση θα ελεγα οτι απαραιτητος λιγος περισσοτερος σεβασμος στους συντροφους και στους πολιτικους συμμαχους.

    Like

  3. Αγαπητέ φίλε. Η ριζοσπαστική Αριστερά, είχε διαγνώσει εγκαίρως το πρόβλημα που υπήρχε με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Γενιές και γενιές φωτισμένων ανθρώπων έμεναν στο περιθώριο ή εξοντώνονταν (φυσικά, ηθικά, πολιτικά) απλώς και μόνο επειδή η άποψη τους απείχε απο την κυρίαρχη της κάθε εποχής.
    Η απόρριψη του συγκεντρωτισμού δημιούργησε φαινομενικά (κράτα τη λέξη) ένα κενό το όποιο έδειχνε να μην καλύπτεται. Δεν υπήρχε πρόταση αντικατάστασης του συγκεντρωτιμού με ένα άλλο (εξ ίσου λειτουργικό) μοντέλο.
    Στήν αρχή το πρόβλημα δεν φαίνονταν. Στο χώρο υπήρχαν ισχυρές προσωπικότητες που συσκότιζαν τα πράγματα. Πολύ χαρακτηριστικό είναι αυτό που αναφέρει ο regimientocinqo. Συζητάγαμε – συζητάγαμε (πολύ ανοικτά και δημοκρατικά) και στο τέλος γίνονταν αυτό που ήθελε ο Κύρκος.
    Αυτό για ένα διάστημα λειτούργησε συνεκτικά. Όταν όμως αυτοί οι σύντροφοι άρχισαν να αποτραβιούνται, το πρόβλημα άρχισε να γίνεται πιό έντονο, με αποκορύφωμα τα τελευταία γεγονότα με τούς Χατζησωκράτηδες, τους Κωνσταντόπουλους, τους Πανεπιστημιακούς κ.τ.λ.

    Για να δούμε όμως είναι έτσι τα πράγματα ή είναι “κάπως” έτσι.
    Πιστεύω οτι αυτό το κενό που αισθάνονται τα μέλη και οι φίλοι των οργανώσεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, απο την έλλειψη συγκεντρωτικού τρόπου έκφρασης είναι αδικαιολόγητο. Και εξηγούμαι. Το κάθε κόμμα είναι ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας. Όπως λοιπόν οι ιδέες μπορούν να γίνουν μαχητές μέσα στο κόμμα μπορούν να γίνουν και μέσα στην κοινωνία. Η ίδια η κοινωνία μας το έδειξε αυτό (ξεπερνώντας μας πολλες φορές). Δές τε τι έγινε στην περίπτωση των αποχωρήσεων Μπίστη, Δαμανάκη, Ανδρουλάκη κ.τ.λ. Η κοινωνία δεν τούς απέρριψε; Περίμεναν να τούς ακολουθήσουν πλήθη. Όμως αυτό δεν έγινε.
    Ας σταματήσουμε να φοβόμαστε λοιπόν. Ας γίνουμε εξωστρεφείς. Ας βγάλουμε τις ιδέες απο τους αραχνιασμένους τοίχους των κομμάτων και ας τις καταθέσουμε στην κοινωνία. Ας την εμπιστευτούμε. Μας έμαθε πολλά. Μας ξεπέρασε. Ασφαλώς και ο καθένας μας είδε τι αποδοχή είχαν οι Κωνσταντόπουλοι και οι λοιποί αυτές τις μέρες. Δεν ζούμε σε γυάλα. Πρέπει να τους βοηθούμε να καταθέτουν τα πιστεύω τους. Για να αναδείξουμε τα δικά μας (αν είναι σωστότερα).
    Αυτό θα είναι το μεγάλο στοίχημα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Νομίζει κανείς οτι η κοινωνία περιμένει απο συντηρητικά σταλινικά μορφώματα (τύπου ΚΚΕ), το βάθεμα και πλάτεμα της δημοκρατίας. Απο την Ριζοσπαστική Αριστερά το περιμένει. Και δεν πρέπει να απογοητευθεί!

    Like

  4. Για την ιστορια….ο Κυρκος δεν εχασε κανενα συνεδριο απο τον Γιαννη Μπανια. Εαν θυμαμαι καλα το συνεδριο αποφασισε να προτεινει τον Γιαννη για Γ.Γραμματεα….και εαν θυμαμαι καλα ειπα….αυτο δεν μπηκε αντιπαραθετικα.
    Οποτε το να ανατραπει η αποφαση ενος συνεδριου, απο μια συνεδριαση κεντρικης επιτροπης…αυτο ειναι ακομα πιο τραγικο, ιδιως οταν θελεις να λεγεσαι ανανεωτικο κομμα.
    Για την απρριψη των ex αριστερων που αναφερθηκε….μονο ο πρωτος απορριφθηκε μετα επαινων, αλλα σαν οπαδος και λατρης των μηχανισμων εξακολουθει να συμπεριφερεται σαν tv persona χωρις ντροπη.

    ειπωθηκε …Ας γίνουμε εξωστρεφείς…..
    αυτο λεω και εγω….αλλα πραγματικα αισθανθηκα ντροπη οταν την Παρασκευη το βραδυ σε εκδηλωση του Συριζα στο Γκαζι αφιερωμενη στον Μαη του 68….ειμαστε δεν ειμαστε 200 ατομα. Η εξωστρεφεια αργει ακομα απ οτι φαινεται…εκτος και εαν…την προκαλεσουμε με λιγο πιο επιτακτικο τροπο …

    Like

  5. andriou, δεν εχω καμια προθεση να υποστηριξω την περιστολη του δικαιωματος στη διαφωνια και στην εκφραση της. Ομως, θα ηθελα πολυ να δω να γινεται διαλογος και μεσα στον ΣΥΡΙΖΑ για αυτα τα πραγματα, και το λεω γιατι συστηματικα αυτη η μεριδα στελεχων του ΣΥΝ φαινονται να σνομπαρουν το “ΡΙΖΑ” του ΣΥΡΙΖΑ… Ας ανοιξουν αυτα τα ζητηματα που τους απασχολουν σε συλλογικες διαδικασιες οπως πχ αυτη της προσφατης διασκεψης να γινει και διαλογος και πλακωμα και σκοτωμος, αυτα ειναι που ειναι υγεια, οχι τα τεια με τις ευρυτερες δημοκρατικες δυναμεις. Αλλα στην διασκεψη οι αποψεις αυτες ηταν εντελως απουσες, εντελως!

    Like

  6. Έχεις απόλυτο δίκιο plagal. Προφανώς και τα θέματα θα πρέπει να τίθενται αρχικά μέσα στις συλλογικότητες. Όμως εκείνο που ήθελα να πω είναι ότι ας μην μας πιάνει τρόμος με κάποιους που αυτό το παρακάμπτουν. Παίρνουν το μάθημα που τούς αναλογεί. Στο τέλος πιά γίνεται και ζήτημα αξιοπρέπειας. Η ανανεωτική ομάδα θα πρέπει να αντιληφθεί οτι αν μετά απο τόσα χρόνια λειτουργίας δεν έχει κατορθώσει να πετύχει την παραμικρή κοινωνική αποδοχή (μόνο εσωκομματική αποδοχή έχει και αυτή σε επίπεδο προσώπων), τότε κάτι πρέπει να γίνει.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s