Κολυμπα ρε

Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν τοὺς μαθητὰς ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.
καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.
τὸ δὲ πλοῖον ἤδη σταδίους πολλοὺς ἀπὸ τῆς γῆς ἀπεῖχεν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος.
τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἦλθεν πρὸς αὐτοὺς περιπατῶν ἐπὶ τὴν θάλασσαν.
οἱ δὲ μαθηταὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι Φάντασμά ἐστιν, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν.
εὐθὺς δὲ ἐλάλησεν [ὁ Ἰησοῦς] αὐτοῖς λέγων, Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε.
ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπεν, Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με ἐλθεῖν πρὸς σὲ ἐπὶ τὰ ὕδατα·
ὁ δὲ εἶπεν, Ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα καὶ ἦλθεν πρὸς τὸν Ἰησοῦν.
βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξεν λέγων, Κύριε, σῶσόν με.
εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ, Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;
καὶ ἀναβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος.
οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες, Ἀληθῶς θεοῦ υἱὸς εἶ.
Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον ἐπὶ τὴν γῆν εἰς Γεννησαρέτ.

Το παραπανω κομματι ειναι η γνωστη ιστορια απο το κατα Ματθαιον (ιδ, 22-34), οπου ο Χριστος ξαποστελνει τους μαθητες με τις βαρκες τους να φυγουν νωριτερα γιατι εχει να κανει κατι δουλειες, και οταν παει να τους βρει, τα εχουν βρει σκουρα με τα κυματα μεσα στη νυχτα, οποτε σκαει ο Τζιζους ανετος με τα ποδια στη μεση της λιμνης, στο περπατητο πανω στα κυματα. Οι μαθητες τον βλεπουν και φοβουνται οτι ειδαν φαντασμα οποτε ο Χριστος τους λεει “μη φοβαστε εγω ειμαι”. Και εδω μετα ειναι ολο το ζουμι της περικοπης.

Ο Πετρος, λεει στο Χριστο “αμα εισαι εσυ φωναξε με να σου ερθω με τα ποδια” και ο Τζιζους (φανταστειτε τωρα υφακι, με τα χερια στις τσεπες, με σανδαλι, μαλι και μουσι) του λεει στο ανετο “ελα”.  Στο σημειο αυτο ειναι ολος ο συμβολισμος της εννοιας της Πιστης: ο Πετρος, κατεβαινει απο τη βαρκα να περπατησει στο Χριστο. Δεν ξερει αν αυτο που του ειπε “ελα” ειναι φαντασμα ή οχι, δεν μπορει να ξερει. Απλα εμπιστευεται, δηλαδη πιστευει, και ξεπερνωντας καθε ιδεα σωφροσυνης κατεβαινει να περπατησει.

Οποτε αποδεικνυεται πως τελικα ειναι οντως ο Χριστος απεναντι, οποτε ο Πετρος αρχιζει οντως να περπαταει πανω στο νερο. Τιποτα το τραγικα συγκλοντιστικο μεχρι εδω. Το ενδιαφερον σημειο, το πιο ενδιαφερον σημειο ολης της ιστοριας ειναι αμεσως μετα. Ο Πετρος σε μια στιγμη συνειδητοποιει την τρελαμαρα της ολης υποθεσης, και πανικοβαλλεται οποτε και αρχιζει να βυθιζεται στο νερο (“ξεχασε να αστοχησει” που θα ‘λεγε και ο Νταγκλας Ανταμς).

Στην εγκυκλιο του μητροπολιτη Τοροντο που μας διαβαστηκε σημερα στον Αη Γιωργη στη Bond Street, επ’ αφορμης του νεου εκκλησιαστικου ετους, η εμφαση δοθηκε στο οτι ο Πετρος δεν ξεχασε μεσα στην απελπισια του, καθως βυθιζοταν μεσα στην απιστια και την αμφιβολια να θυμηθει να φωναξει “Χριστε μου σωσε με”. Οποτε, ο Χριστος του δινει το χερι και τον τραβαει απο το νερο, τον ξαναβαζει ορθιο πανω στα κυματα και πριν το χαπι εντ οπου κοπαζει ο αερας και ανεβαινουν μαζι στη βαρκα για να πανε ολοι μαζι στη Γεννησαρετ, λεει του Πετρου  σχεδον πειρακτικα “ολιγοπιστε, εις τι εδιστασας;”. Η πιστη σε εναν Θεο-προσωπο (δηλαδη εναν Θεο που δεν ειναι ενα αφηρημενο ξερωγω Ατμαν ή καποια κινητηριος αρχη), ειναι κατα βαση εμπιστοσυνη και αυτο ειναι το μηνυμα της περικοπης.

Αυτη ειναι η κανονικη αναγνωση. Πολυ ενδιαφερουσα, και ουσιαστικη. Εμενα ομως μου εκατσε και ενα φορκαρισμα της ιστοριας, λιγο διαφορετικο. Κατι σε “εναλλακτικη ιστορια”, σαν τα “τι θα γινοταν αν” στα βιβλια alternate history.

Λοιπον, για να ειναι τα πραγματα σαφη. Ο Πετρος πριν γινει φουλ ταιμ αποστολος ητανε ψαρας. Οποτε δεν υπαρχει περιπτωση να μην ηξερε κολυμπι. Και επισης, μιας και το αποστολικι το επιασε μεγαλουτσικος, δεν υπαρχει περιπτωση να ηταν κανενα απειρο μουτσοπουλο. Και απο φουρτουνες θα ηξερε και απο κολυμπια σε φουρτουνες. Τι θα γινοταν λοιπον, αν ο Πετρος αντι να ζητησει βοηθεια απο τον Τζιζους, αρχιζε να κολυμπαει?

Αν το περπατημα πανω στα νερα ειναι το αποτελεσμα της εμπιστοσυνης και της πιστης, το βυθισμα ειναι το αποτελεσμα της απουσιας εμπιστοσυνης και ο ανθρωπος κινδυνευει παντα να τονε καταπιουν τα κυματα της αμφιβολιας και να πνιγει μεσα σε μια κουταλια νερο, πχ να καταρρευσει η αντιληψη του για τον κοσμο σε καποιου ειδους αυτιστικο σολιψισμο.

Εκτος και αν ξερει να κολυμπαει, οποτε τα πραγματα τοτε αλλαζουν. Προφανως και ο κινδυνος του πνιγμου δεν εξαφανιζεται. Ομως ο Πετρος, αρχιζει να εχει ο ιδιος εναν καποιο ελεγχο της πορειας του. Νιτσεικο δε λεω, αλλα γιατι οχι?

Και βεβαια, η πραγματικα ενδιαφερουσα ερωτηση σε αυτην την περιπτωση ειναι αλλη: τι σχολιο θα εκανε ο Χριστος αν ο Πετρος καταφερνε να γυρισει στη βαρκα κολυμπωντας?

Κολυμπα ρε

7 thoughts on “Κολυμπα ρε

  1. Α , χρόνια σου πολλά συνάδελφε για τα γενέθλια σου. Να τα κατοστησεις και καλός διδακτορικός μηχανικός σου ευχομαι. Ο,τι επιθυμείς να το πάθεις🙂 .

    Μια ερώτηση μόνο , τί είναι ο αυτιστικος σολιψισμος ?

    Like

  2. Ksi says:

    Entypwsiako posting ksaderfe…. eixes kairo na vretheis se sygkrafiki forma…. mpravo mpravo…

    kai episis, gia ta genethlia you should be expecting a call..
    🙂

    Like

  3. vortex7 says:

    Νομίζω ότι ο Πέτρος είπε “Κύριε σώσον με” και γιατί φοβήθηκε επειδή έκανε κάτι που ήταν έξω από τα συνηθισμένα αλλά κυρίως γιατί ο Χριστός ήταν εκεί …

    Αν δεν ήτανε ο Χριστός εκεί το πολύ πολύ να κοπιάζανε όλοι μαζί λίγο παραπάνω για να φέρουνε το καράβι τους, το βιός τους, στη στεριά.

    Όμως ο Πέτρος τολμάει να κάνει το monkey βήμα και περπατάει επειδή βλέπει κάτι που δεν το έχει φανταστεί μέχρι εκείνη τη στιγμή.

    Και αυτό που του λέει ο Χριστός είναι ότι στην περίπτωση που φύγει από το συνηθισμένο, δηλαδή αν φύγει από την ασφάλεια της βάρκας μέσα στην τρικυμία, έ τότε ας είναι έτοιμος, διατεθειμένος θα έλεγα, να βρει καινούργιους, καλύτερους, τρόπους κίνησης πέρα από το προφανές κολύμπι.

    Γιατί με το “όταν έχεις μόνο ένα σφυρί, το μυαλό σου ας πούμε, τα πάντα πας να τα θεωρείς καρφιά και θες να τα καρφώσεις”, μένεις μόνο εκεί.

    Στην περίπτωση που συζητάμε λέει ότι αν έχεις να φτιάξεις φραπέ πρέπει είτε να ανακαλύψεις ένα καινούργιο εργαλείο ή στην πιο απλή περίπτωση να χρησιμοποιήσεις τη λαβή του σφυριού για να ανακατέψεις το φραπέ αντί να βαράς το ποτήρι με το σφυρί …

    Μη ξεχνάς ότι και κάπου αλλού τους λέει ότι μπορούν να μετακινήσουν βουνά αν έχουν πίστη καυτερή σαν το σινάπι, και δεν χρειάζεται να είναι παρών, το είπε και την “έκανε”😉

    Άντε και πάλι χρόνια πολλά και καλό hacking στη “θεωρία” …

    Like

  4. ο αν8ρωπος εχει αποδειξει οτι δεν ξερει να κολυμπαει τοσα χρονια… αν εχεις καταλαβαινεις τι εννοω.

    ακομα και το τελευταιο ποστ σου (με τους αστεγους στο τοροντο) στο δειχνει

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s