Το ψαρι βρωμαει απο το κεφαλι

Ο Αντωνης Καρακουσης γραφει πως τα τελευταια χρονια εχει παρει πολυ ασχημες διαστασεις η συμβιωτικη σχεση μεταξυ γιατρων και φαρμακευτικων εταιρειων. Απο μια σκοπια προκειται για ενα ακομα δειγμα της γενικευμενης διαφθορας που κατατρωει εδω και χρονια την Ελληνικη κοινωνια. Ολοι το ξερουμε, οι επιδοξοι καταλληλοτεροι υποσχονται παταξη της, ολοι το βριζουμε, ολοι ειμαστε λιγο πολυ συνυπευθυνοι.

Δεν αρνουμαι και τη δικη μου -μικρη, αλλα υπαρκτη- ευθυνη σε αυτο. Ναι, εκανα και γω καποτε ενα ή δυο …νεανικα ολισθηματα, τα οποια δεν θα ξαναεπετρεπα ποτε στον εαυτο μου. Δεν ειμαι καθολου περηφανος, αλλα τουλαχιστον αναγνωριζοντας τα (ε οχι, δεν θα τα γραψω και στο μπλογκ) νομιζω οτι αποχωρω απο τις ταξεις οσων βριζουν γενικως τη διαφθορα χωρις να σκεφτονται πώς και οι ιδιοι την τροφοδοτουν.

Ομως, το ζητημα της ελληνικης διαφθορας, οσο και να εχει σαφεις προσωπικες διαστασεις για τον καθενα μας, δεν ειναι κατα βαση θεμα προσωπικης ηθικης. Ειναι βαθυτατα πολιτικο. Για παραδειγμα: διαβαζα (στη Monde νομιζω) οτι η Ελληνικη οικονομια δεν βαραει αρνητικους ρυθμους αναπτυξης οπως η υπολοιπη Ευρωπη λογω της παραοικονομιας της. Αλλο παραδειγμα: η γενικευμενη μαυρη εργασια στον ιδιωτικο τομεα δεν ισοδυναμει στα αποτελεσματα της με νεοφιλελευθερη απορρυθμιση? Η λογω λαδωματων μη εφαρμογη της περιβαλλοντικης νομοθεσιας πχ στον Ασωπο, εχει το ιδιο αποτελεσμα με την απουσια περιβαλλοντικης νομοθεσιας. Το φακελακι ισοδυναμει με ιδιωτικοποιηση της Υγειας. Ακομα και η παραπαιδεια, καθολα νομιμη, λειτουργει με τον ιδιο τροπο.

Με αλλα λογια, νομιζω οτι -σε ενα βαθμο τουλαχιστον- η συστημικη διαφθορα στην Ελλαδα μπορει να αποδοθει σε σαφεις πολιτικες επιλογες: οι κυβερνωντες μπορουν να λενε ωραια λογια και να φτιαχνουν ωραιους νομους που μπορουν να πουλησουν για μεταξωτες κορδελες στους ψηφοφορους, ακριβως επειδη ξερουν οτι τιποτα δεν προκειται να εφαρμοστει. Ουσιαστικα ετσι αποφευγουν το πολιτικο κοστος και τις αντιδρασεις για αντιδραστικες μεταρρυθμισεις, και μετακυλουν το “ηθικο” βαρος στα ατομα: εσεις φταιτε που δεν εφαρμοζετε τους νομους. Η εξατομικευση της ηθικης, των ευθυνων, ειναι στην ουσια του νεοφιλελευθερισμου.

Και ναι, η Ελληνικη κοινωνια ειναι μορ δαν χαπι του ομπλαιτζ, ομως δεν της δοθηκε και αλλη εναλλακτικη. Χωρις φακελακι πεθαινεις. Χωρις λαδωμα στην πολεοδομια, δεν χτιζεις. Χωρις μεσο σε τρωει ο “ανταγωνισμος”. Δεν θελω καθολου να αθωωσω τις προσωπικες ευθυνες αυτου που δωροδωκει, ομως ισχυριζομαι οτι βρεθηκε στην αναγκη να δωροδοκησει λογω αιτιων που εχουν σαφη πολιτικη κατευθυνση.

Και το ψαρι βρωμαει απο το κεφαλι. Οταν ο καθε πολιτης βλεπει υπουργο της κυβερνησης να στηνει οφσορ για να αποφυγει να πληρωσει φορους, τι νοημα εχουν οι μπουρδες περι “φορολογικης συνειδησης”?? Ναι ο νομος παντα θα πιανει τα κουνουπια και θα αφηνει τα γουρουνια, αλλα αν οι κυβερνωντες πραγματικα εννοουσαν τις φαμφαρες περι διαφθορας θα εδιναν πρωτοι το παραδειγμα. Η αποτελεσματικοτερη καμπανια περι φορολογικης συνειδησης θα ηταν η τιμωρια του υπουργου.

Και ναι, οι λαοι εχουν τις κυβερνησεις που τους αξιζουν, αλλα αυτο το “αξιζουν” δεν πεφτει απο τον ουρανο, διαμορφωνεται. Πολιτικα. Αν πραγματικα θελουμε καποια στιγμη να ξεφορτωθουμε τη διαφθορα και την εξαχρειωση που αυτη εχει επιβαλλει στην κοινωνια θα πρεπει να ξεκινησουμε απο την κορυφη. Ακριβως επειδη προκειται για πολιτικη και οχι διαχειριστικη ή τεχνοκρατικη επιλογη.

Το ψαρι βρωμαει απο το κεφαλι

2 thoughts on “Το ψαρι βρωμαει απο το κεφαλι

  1. Σκέφτομαι πως πρόκειται για μια κατάσταση που ανακυκλώνεται και έχει λάβει χαρακτηριστικά φαύλου κύκλου.
    Το ρουσφέτι πλέον είναι τρόπος ζωής και δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Μάθαμε να αποτεινόμαστε στο βουλευτή μας για ψύλλου πήδημα. Δε μιλάω για τις “σοβαρές” περιπτώσεις όπως η μετάθεση στο στρατό ή η θεσούλα στο δημόσιο. Ο ίδιος ο (χαρακτηριστικής ευφυΐας) υιός Βαρβιτσιώτης είπε πως κάποιος πήγε να του ζητήσει μεσολάβηση για να αντικαταστήσει το χαλασμένο του ψυγείο!
    Γνωρίζω περίπτωση στο δημόσιο, όπου υπάλληλος ήθελε να ζητήσει άδεια άνευ αποδοχών και, προτού να αποταθεί στον πρϊστάμενό του (που δεν θα την αρνιόταν!), πήγε στο βουλευτή για να του ζητήσει να μεσολαβήσει!
    Φυσικά και το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Έχουμε εκπαιδευτεί στο να μεταθέτουμε και να αναθέτουμε τις επιθυμίες και τις ευθύνες μας, και προφανώς κάποιους βολεύει αυτή η κατάσταση.
    Έχουμε μάθει να μας νταντεύουν ως τα 18 οι γονείς, μετά τα 18 οι γονείς και οι βουλευτές, κι όταν οι γονείς πεθάνουν, ευτυχώς υπαρχουν ακόμα οι βουλευτές.
    Ένας λαός που δεν ενηλικιώνεται ποτέ είναι πολύ βολικός για κυβερνώντες που λειτουργούν όπως περιγράφεις.
    Μόνο που η βλακεία, η ευθυνοφοβία και ο παλιμπαιδισμός έχουν λάβει διαστάσεις συλλογικών χαρακτηριστικών και δεν έχουν πλέον όρια.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s