Some notes on Inglourious Basterds


The first chapter is a masterpiece. If this were a short, I would count Inglourious Basterds with the greatest pieces ever made about the Holocaust. It makes a bone-shattering case about gentile collaboration to the Holocaust: good, compassionate, ordinary folk could become collaborationists. And Tarantino slams our heads in this wall mercilessly. We get to meet the gentile farmer, his pristine life, his beautiful daughters. We get to know he is a simple mannered, good and decent man, who has been hiding and protecting his Jewish neighbours for a long time. And then when he is faced with the simple choice of handing them in or losing everything, who of us is ready to perceive him as a Nazi-collaborationist monster? Would he deserve a swastika etched on his forehead? Would not any ordinary person have done exactly as he did?

The Nazis and their collaborators have consistently been demonized ever since the end of WWII. And it’s amazing to find this sort of depth in a film that plays exactly with this black and white polarization, of beasts and heroes. In fact, I think that this makes an even greater case for the extremes, the heroes and the beasts. The beasts were indeed Beasts and the heroes were true Heroes.


I thought I was immune to racism. I thought that coming from a background without any racial tensions whatsoever, I would be free of what I perceived as a New World condition. But when the beautiful blonde Jewess proclaimed her passionate love for the black man, I found myself being surprised. Maybe I can blame the rest of my Hollywood and American TV upbringing, and its disgusting “token black guy” conventions, but when I was first introduced to the black worker of the cinema, without much attention my stereotyping machinery immediately classified him as something of a stereotypical “uncle Tom” figure, an unimportant sidekick. Looking back, I think I was half expecting him to say “anything ya want ma’am Mimieux!” or something…

Apparently, we don’t get many interracial couples in pop culture, and even more, the coupling of an emancipated, beautiful (and blonde) woman with a black man is extremely rare. That detail was a very good punch in the stomach of my own unknowingly held preconceptions and prejudices for which I’m sincerely grateful.


Inglourious Basterds wants to be an alternative history revenge movie. But I think that the sequence of historical events that actually happened is a vastly better revenge story. Yes, what actually happened in History might not be a particularly Jewish revenge story, but damn, the bloodbath in the theater is a much lamer punishment for the Nazis than the Red Army gloriously raising its banner on the Reichstag! For one thing, remember that, from the Nazi point of view, the Jew and the Communist were identical entities. For another, the bloodbath in the theater, as single act of revenge, seems too easy on the Nazis. Sure, in Tarantino’s version, Hitler gets a machine gun instead of going peacefully in his bunker. But in the Red Army version, you also get Nazis in gulags! And a long series of persecutions against Nazis, collaborationists and ordinary Germans (including some pretty horrific stuff). Hey, don’t be a hypocrite and roll your eyes, it’s revenge that we’re talking about, not justice. Or you forgot about the scalping and the clubbing?

Posted via email from black cat ★ red cat

Some notes on Inglourious Basterds

8 thoughts on “Some notes on Inglourious Basterds

  1. stewie-griffith says:

    Σίγουρα η ταινία έχει να πει τόσα και άλλα τόσα.

    Από τον χαρακτήρα του Γερμανού “ντεντέκτιβ” των Ες Ες που χωρίς δεύτερη σκέψη προδίδει όλα όσα υποτίθεται οτι πίστευε για να εξασφαλίσει την καλοπέρασή του, μπορεί κανείς να εξάγει μια κριτική για τον σύγχρονο επιστήμονα. Ο οποίος αν μείνει ιδεολογικά ανερμάτιστος, θα χρησιμοποιήσει γνώσεις και ευφυία προς ίδιον όφελος -και προς καταδίκη των υπόλοιπων.


    1. Παραξενη συνδεση εκανες. Αλλα διαφωνω, ο κερατας αυτος δεν ηταν ιδεολογικα ανερματιστος, ηταν ναζι μεχρι το κοκκαλο. Η προδοσια του ειναι απο τα πιο αδυναμα σημεια της ιστοριας, δεν προκυπτει! Θυμισου οτι αμεσως πριν εχει στραγγαλισει την ηθοποιο οποτε το πώς απο τον στραγγαλισμο περασε στην προδοσια ειναι λιγο ανεξηγητο.


      1. stewie-griffith says:

        Την μόνη ιδεολογία που διακρίνω στον Γερμανό είναι η “άμυνα περι πάρτης”. Την ηθοποιό την στραγγαλίζει, κατ΄ εμέ, γιατί δεν χωράει στο σχέδιό του.

        Συμφωνώ οτι αποτελεί έκπληξη η προδοσία του μιας και δεν έχει δείξει κανένα τέτοιο στοιχείο ως τότε, αλλά ο τρόπος που αλλάζει στρατόπεδο αστραπιαία νομίζω οτι δείχνει έναν άνθρωπο που δεν συνδέεται ιδεολογικά με το καθεστός που εκπροσωπεί, και που πρόκειται να καταδικάσει. (Δεν συνδέεται ιδεολογικά με οτιδήποτε για να είμαι ακριβής)

        Όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του, είναι ντετέκτιβ που έχει ως ανάθεση να βρίσκει (και να σκοτώνει) Εβραίους.
        Θεωρώ οτι το βλέπει σαν πρόκληση προς την εξυπνάδα του, παρά σαν ολοκαύτωμα, παρότι ξεκάθαρα είναι το δεύτερο.
        Γι αυτό κάνω και τον παραλληλισμό με τον ανερμάτιστο επιστήμονα, που μπορεί να βλέπει την κατασκευή της επόμενης τεχνολογίας όπλων, ως μια πρόκληση προς τις ικανόητές του, και όχι ως αυτό που πράγματι είναι.

        Το ότι αυτό που λέγεται “ιδεολογία” είναι κάτι ξένο προς αυτόν φαίνεται και από την έκπληξη που νιώθει όταν ο Άλντο (από το Τενεσί χεχεχε) παρά την συμφωνία κλπ ακολουθεί την “καρδιά” του και του χαράζει την Σβάστιγκα.


  2. Εμένα πάλι απλά δεν μ’ άρεσε η ταινία. ΟΚ, B-movie επί τούτου, καλά και τα συμπεράσματα που βγάζεις αυτές τις μέρες, αλλά το να κάνεις πλάκα με τόσες εκατόμβες νεκρών, απλά δεν στέκει. Τη θεωρώ από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει τα τετλευταία χρόνια.


  3. Όσο για το συμπέρασμά σου ότι υπάρχουν αναφορές στη σύγχρονη αμερικάνικη παγκόσμια πολιτική, το θεωρώ λογικό άλμα. Γενικά, το βλέπω και στον εαυτό μου, προσπαθούμε να βρούμε νόημα σε πράγματα που στερούνται αυτού.


  4. Καλα, περι ορεξεως κολοκυθοπιτα. Οκει δεν ειναι απο τις καλυτερες του Ταραντινο (εξαιρω το πρωτο κεφαλαιο που κατα τη γνωμη μου ειναι καταπληκτικο), αλλα δεν ηταν και πααααρα πολυ κακη ταινια.

    Ποιες αναφορες? Δεν κανω καμια αναφορα στην συγχρονη πολιτικη παραπανω! Ο_ο (Εκτος και λες για αυτο με την ξανθια και τον μαυρο, αλλα αυτο δεν εχει να κανει με την ταινια καθαυτη, ουτε με κανενα περιεργο “νοημα”).


  5. Μία ταινία που δεν πρόκειται να δω ποτέ.
    Επειδή έτσι ΔΕΝ μου αρέσει.
    Όποιος θέλει να επιχειρηματολογήσει περί του αντιθέτου, ας πάει πρώτα να δει μία ταινία “Είμαστε οι Μουτζαχεντίν του Αλλάχ και παίρνουμε το σκαλπ των απίστων για να τους τρομοκρατήσουμε αλλά κατά βάθος είμαστε και γαμώ τα παιδιά και ο Brad Pitt θα παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο” την οποία θα πλασάρει το Χόλιγουντ (ή το Αλ Τζαζίρα) ως “cool”.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s