Η σπασμενη τσαγερα και ο Δεκεμβρης

Παρακολουθωντας την καλη εκπομπη του ΣΚΑΙ για τον Δεκεμβρη που μου προτεινε ο Παυλος, θυμηθηκα ενα ωραιο κομματι του Ζιζεκ:

We all remember the old joke about the borrowed kettle which Freud quotes in order to render the strange logic of dreams, namely the enumeration of mutually exclusive answers to a reproach (that I returned to a friend a broken kettle): (1) I never borrowed a kettle from you; (2) I returned it to you unbroken; (3) the kettle was already broken when I got it from you. For Freud, such an enumeration of inconsistent arguments of course confirms per negationem what it endeavors to deny – that I returned you a broken kettle… Now, in June 2003, when, after hundreds of investigators were looking after the WMD, none were found, the answer to the critics who ask the elementary question “If there are no WMD, why then did we attack Iraq? Did you lie to us?”, is structured precisely like the argument about the borrowed kettle: (1) We DID find them (the two mobile labs…); (2) OK, these two labs do not really prove anything, but give us more time, and we will find them, there HAVE to be some WMD in Iraq; (3) even if there are no WMD in Iraq, this was not the only reason we went to war, there are also other good reasons to topple a brutal dictator and aggressor like Saddam.

Μηπως δεν μπορουμε να χρησιμοποιησουμε το ιδιο σχημα για να περιγραψουμε τις καταδικαστικες αντιδρασεις των διαφορων επαγγελματιων, καθεστωτικων σωφρωνων για τον Δεκεμβρη?

  1. Ο Δεκεμβρης ειναι καταδικαστεος γιατι δεν ηταν εξεγερση, δεν ηταν τιποτα περισσοτερο απο βια, μπαχαλα, σπασιματα και λεηλασιες.
  2. Ο Δεκεμβρης ηταν εξεγερση, αλλα ειναι καταδικαστεος γιατι ηταν εντελως τυφλη εξεγερση που δεν ειχε πολιτικα αιτηματα.
  3. Ο Δεκεμβρης ηταν εξεγερση, εθεσε αιτηματα και ερωτηματα αλλα ειναι καταδικαστεος γιατι αμφισβητησε την νομιμοτητα, το πολιτευμα, τους θεσμους.

Αν ακολουθησουμε τη συλλογιστικη του Ζιζεκ, βρισκουμε κατι πολυ απλο: για τους καθωσπρεπει καθεστωτικους επαγγελματιες της σωφρωσυνης (ειτε ειναι ο Πρετεντερης, ειτε ο Μανδραβελης, ειτε ακομα ο Δοξιαδης), δεν εχουν σημασια οι λογοι. Οι ιδιοι αλλωστε, εχουν παρα πολλους λογους για να τον καταδικασουν.  Δεν ειναι οι λογοι το ζητημα.

Οπως για τον ασθενη του Φρουντ το το νοημα ειναι οτι δεν ευθυνεται για την σπασμενη τσαγερα και για την κυβερνηση Μπους οτι η εισβολη στο Ιρακ ηταν απαραιτητη, εδω το ζητημα ειναι ο Δεκεμβρης να καταχωρηθει παση θυσια σαν καταδικαστεος…

(το σπασμενο kettle στη φωτογραφια ειναι του anadelmann, με αδεια CC-by-nc-nd)

Η σπασμενη τσαγερα και ο Δεκεμβρης

8 thoughts on “Η σπασμενη τσαγερα και ο Δεκεμβρης

  1. Βασικά, είναι η ίδια σκοταδιστική λογική κάθε διανοητή που ομνύει στο σύστημα να αποκόπτει τα γεγονότα από τις γενεσιουργές αιτίες τους και να τα παρουσιάζει έτσι έχοντας αφαιρέσει από αυτά κάθε λογική.

    Αν μπορούσαν να διαγράψουν από την ιστορία και την ύπαρξη του φόνου του Αλέξανδρου ή να τον δικαιολογήσουν ηθικά (πχ. τι έκανε ένα παιδί τέτοια ώρα στα Εξάρχεια, μάνα δεν έχει κτλ), θα το είχαν κάνει.

    Τα πάντα, ακόμη και ο σκοταδισμός, στην υπηρεσία του συστήματος.

    Like

  2. Αυτή τη συλλογιστική την είχα πρωτοδιαβάσει στο VALIS (πάνε πολλά πολλά χρόνια). Τι μου θύμησες! Πρέπει να ψάξω να βρω το απόσπασμα.🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s