Τα παντα ρει

Νομιζω οτι το πρωτο ριζοσπαστικο βημα προς την ελευθερια ειναι η συνειδητοποιηση, βαθεια ομως και πραγματικα, οτι ο χρονος ειναι γραμμικος και η Γη πεπερασμενη.

Ειμαστε βουτηγμενοι σε ενα τροπο σκεψης οτι “εγινε μια ακομα καταστροφη σε μια ακομα χωρα του Τριτου Κοσμου”. Οχι. Ο “Τριτος Κοσμος” ειναι μια απατη, δεν υπαρχει αυτο το πραγμα, η περιοχη με την αδιαταρακτη “τριτοκοσμικη” συνεχεια της φτωχειας, της διαφθορας, της βιας και της μιζεριας. Οχι. Υπαρχουν περιπου 200 χωρες στο πλανητη, και η καθεμια εχει τα δικα της χαρακτηριστικα. Η καθε μια ειναι ανεπαναληπτη, με τη δικη της ιστορια και τα δικα της προβληματα. Ο “Τριτος Κοσμος” αυτο το πραγμα εκει εξω που παντα θα υπαρχει και οπου αεναα συμβαινουν και θα συμβαινουν τρομακτικα πραγματα ειναι μια φαντασιωση.

Το “οπου φτωχος και η μοιρα του” ειναι μια αηδιαστικη παροιμια. Η συνηθεια ειναι αηδιαστικο πραγμα. Οι συγχρονες μεταμοντερνες καπιταλιστικες μας κοινωνιες μας εχουν πεισει οτι υπαρχουν σταθερα και απαρασαλευτα πραγματα και μπροστα απο αυτα και σε σχεση με αυτα ζουμε τις ζωες μας. Οτι υπαρχει παντα το επομενο μπλοκμπαστερ, οτι και αυριο και μεθαυριο και για παντα θα υπαρχουν ειδησεις το βραδυ στην τηλεοραση, οτι παντα καπου στον κοσμο κατι απαισιο θα συμβαινει, οτι καθε Πρωτοχρονια θα γιορταζεται με πυροτεχνηματα σε ολον τον κοσμο, παντα καποιο ειδος ζωου θα κινδυνευει και παντα κατι χιπηδες θα προσπαθουν να το σωσουν.

Ε, δεν ειναι ετσι. Οχι, ο χρονος δεν ειναι κυκλος. Ο χρονος ξεκινησε και προχωραει, δεν κανει κυκλους, καθε στιγμη ειναι ανεπαναληπτη, καθε τραγωδια ειναι μοναδικη: το Ολοκαυτωμα συνεβη, η Σμυρνη χαθηκε, οι Ινδιανοι των Αντιλλων εξολοθρευτηκαν απο τους Ισπανους.  Και καποτε θα υπαρξουν Χριστουγεννα που δεν θα ειναι γιορτη, αρκει να σπασουμε τον ψευτικο κυκλο του χρονου.

Τα παντα ρει

10 thoughts on “Τα παντα ρει

  1. Στην δυτική τηλεοπτική δημοκρατία, αλήθεια είναι ότι δείχνει η τηλεόραση, που αφορά συνήθως τις προηγμένες χώρες. Οι λεγόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου γίνονται θέματα ειδήσεων συνήθως εξαιτίας κάποιας πολεμικής σύρραξης ή φυσικής καταστροφής. Τα άλλα θέματα που μπορεί να τις αφορούν δεν “πουλάνε”.

    Like

  2. timos radis says:

    sygxarhthria πλαγκαλ
    εκφραζεις και τη δικη μου δυσθυμία, αγανακτηση, αποτροπιασμό, οργή.
    Και με προτρέπεις να σκεφτώ και σκέφτομαι.
    Είναι οι σύγχρονες μεταμοντέρνες καπιταλιστικές κοινωνίες που μας οργίζουν με την αλλοτριωτική τους δύναμη?
    Μήπως μας εξοργίζει εντέλει η ευκολία και ταχυτητα με την οποία ρουφάμε την επίδραση τους?
    Μήπως η όλη ιστορία ξεκίνησε όταν κατηγοριοποιήσαμε σε λογικές κατηγορίες τον κόσμο, ποσοτικά μετρήσιμες, ποιοτικά περιγράψιμες, και μαζί με αυτόν κατασκευάσαμε έννοιες χρηστικές για να προάγουμε δήθεν ακόμα και τις κοινωνικές επιστήμες?
    Μήπως φταίν οι προσωκρατικοί άραγε που σκάλισαν τον κόσμο?
    Μήπως φταίει ο Θωμάς ο Ακινάτης κι ο Σχολαστικισμός, η αναγωγή του Θεού σε “λογική” σκέψη?
    Μήπως φταίει Καρτέσιος και το απολυτοποιημένο cogito ergo sum?
    Mήπως φταίει ο εγωιστικός μικρόκοσμος του θρησκευτικού ευσεβισμού των παπάδων και των θρησκειών που κλείνει τους ανθρώπους σε πακέτα παροχής υπηρεσιών μεταφυσικής?
    Μήπως φταίει η Πολιτική και η Ιδεολογία, με τις “περί του γενικού καλού” αναγωγές τους?
    Μήπως φταίμε εμείς που ματαιοδοξούμε?
    Είμαι πολύ κακόκεφος όταν τα σκέφτομαι.
    Μήπως φταίει η φύση μας?
    Κάποιος θα φταίει δεν μπορεί.
    Γιατί και το αντίθετο δεν θέλω να το σκέφτομαι.

    Like

  3. Niemandsrose says:

    Πήρα με μέιλ το κείμενό σου με subject “πολύ καλό του Plagal” και ως τέτοιο το αντιμετώπισα αφού ήρθε από φίλο του οποίου την κρίση εμπιστεύομαι. Το κείμενό σου όμως, αν μου επιτρέπεις, δεν το βρήκα και πολύ καλό. (Είθισται τα σχόλια να είναι πλατφόρμα κολακείας και είθισται κάποιες ψηφιακές γραφίδες όπως τη δικιά σου να αγιοποιούνται και να περνούν στο απυρόβλητο. Επίτρεψέ μου όμως λίγες φιλικές σφαίρες αεροβόλου). Ενώ συμφωνώ ότι το στερεότυπο για τον “τρίτο κόσμο” είναι τόσο αληθινό όσο όλα τα -αναγκαστικά προκρούστεια- στερεότυπα του κόσμου, που ως τέτοια δεν είναι παρά η γνώση του ηλιθίου για τον άλλο, ωστόσο δεν βρίσκω το λόγο γιατί να υπενθυμίσουμε ότι η δυτική εικόνα μας για την αφρικανική ήπειρο είναι στερεοτυπική και ως τέτοια διαστρεβλωμένη. Μεταξύ μας μιλάμε, εννοώ. Το ξέρουμε. Δε βρίσκω αηδιαστική τη συγκεκριμένη παροιμία -χωρίς να είμαι ντε και καλά φαν της λαϊκής θυμοσοφίας- γιατί συνοψίζει με τρόπο εύστοχο μια άθλια πραγματικότητα (μήπως αυτή είναι πιο αηδιαστική από την αντανάκλασή της σε μια παροιμία?). Ή συνοψίζει αυτό που ο Sir Black και η παρέα του αποδεικνύουν με ακαδημαϊκή έρευνα εδώ και 30 χρόνια (inequalities in health), χώρια η radical pedagogy, ο Freire και η δική του παρέα (για την εκπαίδευση). Όπου φτωχός και η μοίρα του. Το συνειδητοποιεί κανένας και σε ατομικό επίπεδο. Όσο χυδαία κι αν είχα βρει την ερώτηση του Θύμιου Καρακατσάνη σε ένα 15χρονο “ταραξία” το 1995 για το “τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς του”, άλλο τόσο μπαίνω σε πειρασμό να την απευθύνω τώρα σε όσους υπερασπίζονται την κοινωνική κινητικότητα, τη ντεμέκ ιστορία της ανθρωπότητας στην πρόοδο και την ευημερία. Δεν είναι λοιπόν συνήθεια αλλά συνειδητοποίηση. Ή να το πω αλλιώς, δανειζόμενη μια γνωστή ατάκα, “ο απαισιόδοξος είναι ο συνειδητοποιημένος αισιόδοξος”. Με άλλα λόγια, αναθεματίζοντας λαϊκές ρήσεις και την τάση -μπορεί και έμφυτη, who knows?- του ανθρώπου στη συνήθεια και την αποδοχή της “μοίρας” του, δεν γράφεις θούριους για κοινωνικά κινήματα (που όπως κάποιοι κυνικά προέβλεψαν ξεφούσκωσαν με την πέψη του τελευταίου κουραμπιέ).
    Τέλος, προτιμώ να δεχτώ τη Θουκιδίδεια προσέγγιση στην Ιστορία, πως κύκλους κάνει ή ακόμα και το φαινόμενο της πεταλούδας -που ελάχιστα ομολογώ ότι καταλαβαίνω- παρά την γραμμική πορεία της ανθρωπότητας στο…πού άραγε;
    Φιλικά.

    Like

    1. Ωπ, ευχαριστω που πηρες το χρονο να γραψεις τετοιο σχολιο (αυτη ειναι η μεγαλυτερη κολακεια!).

      Αυτο που προσπαθουσα να γραψω δεν ειναι τοσο το να “καταρριψω τα στερεοτυπα”, οσο να απορριψω (και μεσα μου) την ιδεα οτι ο τριτος κοσμος ειναι ενας τοπος, ενα “εξω” οπου υπαρχει μια αεναη ανακυκλωση των ιδιων συνθηκων και τραγωδιων. Το ιδιο και με την παροιμια: το “μοιρα” με πειραζει, σαν να προκειται για απαρασαλευτες συνθηκες που δεν μπορουν να αλλαξουν, σαν μια χορτατη στωικοτητα.

      Για τους κυκλους της ιστοριας, εγω θα συνταχτω ολοψυχα με τις Αβραμικες θρησκειες: ο χρονος ξεκινησε καποτε (το μπιγκ μπαγκ ντε). Πού παει η ανθρωποτητα? Δεν το ξερω, δεν μπορω να το ξερω, αλλα γιατι θα επρεπε?

      Αγκρι του ντισαγκρι?

      Like

  4. Ετσι, ετσι. Ο κυκλος με τη κιμωλια πρεπει πια να σπασει. Εγκλωβισμενοι στις εικονες του μυαλου, δεχομαστε για πραγματικες συνθηκες αυτα που θα μπορουσαμε να αλλαξουμε σε μια στιγμη.
    Σκεφτομαι παρομοια, μου αρεσει ομως να τα βλεπω και γραμμενα, ομορφα και… συμπυκωμενα!🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s