Το συνηθισμενο αδιανοητο

Οταν πρωτοηρθα στο Τοροντο μου ειχαν κανει εντυπωση οι πολλοι αστεγοι στο κεντρο. Σιγα σιγα, δυστυχως τους συνηθισα. Απο την αλλη ομως ξεσυνηθισα σιγα σιγα την Αθηνα. Ασχημες πλευρες της Αθηνας που τις θεωρουσα συνηθισμενες, ισως και γραφικες, οταν τις ξαναειδα μου φανηκαν τερατα. Η χειροτερη απ’ολες τις ασχημιες της Αθηνας, αυτη που πια δεν μπορω να την χωνεψω με τιποτα ειναι τα πιτσιρικια του δρομου με τα χαρτομαντηλα, με τα λουλουδια, με τη μουσικη, που θελουν να σου πλυνουν το παρμπριζ. Γυφτακια, προσφυγακια ή φτωχαδακια.

Το θυμηθηκα διαβαζοντας στην Ελευθεροτυπια την συνεντευξη του Μπουταρη. Στην κορυφη του αρθρου, αυτη η φωτογραφια:

Ο φωτογραφος πιθανον να σκεφτηκε οτι ο πιτσιρικας με το ακορντεον ηταν ωραιο κουλερ λοκαλ. Αθηνα, ιστορικο κεντρο, Διονυσιου Αρεοπαγιτου, καφες ελληνικος στην κουπα και πιτσιρικας να παιζει το “αστα τα μαλλακια σου” στο ακορντεον, ναι αυτη ειναι η Αθηνα. Με τις νεοαποκτηθεισες βορειοαμερικανικες ευαισθησιες μου ομως, αυτη η φωτογραφια ειναι φρικαλεα.

Δυο χρονια τωρα στο Τοροντο, εχω δει παιδι να δουλευει μια (1) φορα μονο. Ο πιτσιρικας πουλαγε σοκολατες στο μετρο και οι υπευθυνοι του σταθμου τηλεφωνησαν στην αστυνομια να ερθει να τον μαζεψει. Φανταζομαι απο κει και περα ανελαβαν τα child services. Ενας γονιος/κηδεμονας που αφηνει/σπρωχνει ενα παιδι να δουλευει στο δρομο απλα δεν μπορει να εχει την κηδεμονια, τελεια και παυλα. Καλυτερα σε αναδοχο οικογενεια ή σε ιδρυμα. Αν υπαρχει τοσο μεγαλο οικογενειακο προβλημα, που να χρειαζεται να δουλεψουν τα παιδια, τοτε η οικογενεια θα επρεπε τουλαχιστον να βοηθειται απο το κρατος.

Δεν ξερω στην Ελλαδα ποιανου ειναι αρμοδιοτητα, αν υπαρχουν κοινωνικες υπηρεσιες, αν υπαρχουν προγραμματα φροντιδας και αποκαταστασης παιδιων που κακοποιουνται με τετοιο τροπο. Μιας και εχουμε τον Μπουταρη στη φωτογραφια, δεν ξερω αν ειναι στην αρμοδιοτητα των δημων. Σε καποιου ομως πρεπει να ειναι την αρμοδιοτητα, και οποιος και αν ειναι αυτος δεν κανει καθολου μα καθολου καλα τη δουλεια του.

Δεν νοειται παιδι να δουλευει. Ακομα περισσοτερο, δεν νοειται παιδι να δουλευει στο δρομο.

(Η φωτογραφια ειναι © 2010 X.K. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.. Στο συγκεκριμενο ποστ χρησιμοποιω αντιγραφο μικροτερης αναλυσης, ως fair use με την αιτιολογια οτι η παραθεση της φωτογραφιας ειναι αναντικαταστατη για τον σχολιασμο που θελω να κανω.)

Το συνηθισμενο αδιανοητο

5 thoughts on “Το συνηθισμενο αδιανοητο

  1. Andreas says:

    Για να κάνω και λίγο τον διαβολοδικηγόρο.. Όπα Όπα ειναι δυνατόν στην σοσιαλιστική Ελλάδα να γίνεται αυτό το πράγμα και στον καπιταλιστικό Καναδά να υπάρχει κοινωνικό κράτος ?

    Like

  2. Ποιες υπηρεσίες να μαζέψουν τον πιτσιρικά; ο οποίος είναι θύμα κυκλώματος ζητιάνων, τώρα η μόδα μας τους φέρνει οργανωμένα από την Βουλγαρία, τουλάχιστον εδώ στη Σαλονίκη. Δεν υπάρχουν τέτοιες υπηρεσίες, το πολύ πολύ καμιά ΜΚΟ, η οποία με τη σειρά της είναι η απόδειξη ότι δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος.

    Like

  3. k2 says:

    Εγώ το σοκ το έπαθα το 2004, που μετακόμισα απ’την Κων/πολη στο Παρίσι. Στην Κων/πολη παντού παιδάκια, να πουλάνε χαρντομάντιλα, λουστράκια, ή απλώς εντελώς παρατημένα στην τύχη τους. Στο Παρίσι, πολλοί άστεγοι αλλά ούτε ένα παιδί: όπως και στον Καναδά, για τα παιδιά επεμβαίνουν οι κοινωνικές υπηρεσίες, δεν τα αφήνουν στον δρόμο.

    Like

    1. Και ειναι και χειροτερα τα πραγματα στην Κωνσταντινουπολη… Φαντασου τι γινεται σε αλλες ακομα λιγοτερο ανεπτυγμενες χωρες…

      Αραγε στις αλλες χωρες του Ευρωπαικου νοτου πώς να ειναι τα πραγματα?

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s