Η Ευρωπαικη Ενωση σκοτωνει την Ευρωπαικη Ιδεα

Οπου “Ευρωπαικη Ιδεα” ονομαζω συγκεκριμενα οτιδηποτε αξιζει να διασωθει απο την παραδοση του λεγομενου Δυτικου Πολιτισμου: δημοκρατια, πολιτικη συμμετοχη, αξιοπρεπεια καθως και το οραμα μιας Ευρωπης των αδελφωμενων λαων. Χαρωπα και χουχουλιαρικα πραματα, αλλα οχι περιττα.

Το παρακατω αρθρο το πρωτοδιαβασα στο Γκράνμα. Δωστε βαση:

Όλη η εξουσία στην κομισιόν

Του Γιώργου Βασσάλου (στο Αριστερό Βήμα)

Σήμερα 19 Απριλίου, στις 15:00, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα εγκρίνει το πακέτο των έξι κανονισμών που συνθέτουν την νέα ‘οικονομική διακυβέρνηση’.

Πρόκειται για τον κύριο μηχανισμό συγκέντρωσης της άσκησης της οικονομικής πολιτικής των κρατών – μελών στις Βρυξέλλες, αλλά και προώθησης μια μόνιμης λιτότητας και της κατεδάφισης των κοινωνικών κατακτήσεων σε όλη την ΕΕ. Το Σύμφωνο για το Ευρώ (διακρατική συμφωνία) διέπεται από τις ίδιες αρχές αλλά είναι συμπληρωματικό μόνο στην ‘οικονομική διακυβέρνηση’ (νομοθεσία της ΕΕ).

Η συγκεντροποίηση της άσκησης οικονομικής πολιτικής στους οργανισμούς της ΕΕ είναι αίτημα των εργοδοτικών οργανώσεων (Στρογγυλή Τράπεζα των Βιομηχάνων, BusinessEurope) εδώ και μία δεκαετία[1]. Ήταν δύσκολο όμως να προχωρήσει καθώς διατάραζε πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες και είχε εκλογικό κόστος. Με βάση το ‘δόγμα του σοκ’[2], οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης εκμεταλλεύονται τον πανικό που δημιούργησαν οι ίδιες στους λαούς και τους εργαζομένους έτσι ώστε να την πλασάρουν τώρα ως ‘μονόδρομο για την εξόδο από την κρίση’.

Από πέρυσι το καλοκαίρι όταν άρχισαν οι διεργασίες στους ευρωπαϊκούς οργανισμούς για την κατάρτιση της νέας δομής της οικονομικής διακυβέρνησης[3], η συνομοσπονδία Ευρωπαίων εργοδοτών BusinessEurope έκανε καθαρό ότι επιθυμούσε να δει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) να παίζει τον κύριο ρόλο στη νέα διαδικασία και να μειώσει το χώρο για πολιτικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις εθνικές κυβερνήσεις που σχηματίζουν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο[4].

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ένα μη εκλεγμένο σώμα στο οποίο ηγείται μια διορισμένη από τις κυβερνήσεις ομάδα Επιτρόπων, ενώ το μόνιμο προσωπικό της που περιλαμβάνει γύρω στους 12,000 ανώτατους αξιωματούχους αποτελεί μια γραφειοκρατία με έντονο νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό προσανατολισμό και το κυριότερο με μια παράδοση συνδιαχείρισης των πιο σημαντικών υποθέσεων μαζί με τις εργοδοτικές οργανώσεις (πχ. οργάνωση χρηματοοικονομικών αγορών, εξωτερικό εμπόριο).

Οι νομοθετικές προτάσεις που παρουσιάστηκαν από την Επιτροπή[5] στις 29 Σεπτεμβρίου 2010 προέβλεπαν μια τρομερή ισχυροποίηση του ρόλου του οργανισμού. Μέχρι τώρα η ΕΕ είχε δικαίωμα να κάνει υποδείξεις και να επιβάλει πρόστιμα μόνο όσο αφορούσε το δημοσιονομικό έλλειμα άνω του 3%. Σύμφωνα με τους προτεινόμενους κανονισμούς, η ΕΕ θα κάνει υποδείξεις και όσο αφορά τη μείωση του δημοσίου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά και σχετικά με τις ‘μακροοικονομικές ανισορροπίες’.

Ο καθορισμός των τελευταίων είναι τόσο αυθαίρετος που δίνει στην ουσία άπειρες και εντελώς ανεξέλεγκτες εξουσίες στην Επιτροπή. Η ίδια θα καταρτίσει μία λίστα δεικτών με βάση την οποία θα κρίνει την πορεία της οικονομίας των κρατών μελών.  Η ΒusinessEurope επιμένει να μη καταρτιστεί η λίστα αυτή από το Συμβούλιο ή το  Κοινοβούλιο με βάση οποιουδήποτε είδους δημόσια συζήτηση αλλά μονομερώς από την Επιτροπή. Παρόλαυτα ήδη έχουμε παραδείγματα δεικτών κάποιοι από τους οποίους σπρώχνονται και μέσω του Συμφώνου για το Ευρώ: ευθυγράμμιση των μισθών με την ‘ανταγωνιστικότητα’ κάθε χώρας, ευθυγράμμιση των συντάξεων με το προσδόκιμο ζωής, περιορισμός ιδιωτικής υπερχρέωσης κ.α.  Το πρώτο σημαίνει βασικά μείωση των μισθών έτσι ώστε να πλησιάσουν τους μισθούς των εμπορικών ανταγωνιστών της ΕΕ στη διεθνή σκηνή (ΗΠΑ, Ινδία, Κίνα, Ρωσία κ.α.) αλλά και μια ανηλέη κούρσα προς τα κάτω ανάμεσα στις εργατικές τάξεις της Ευρώπης, που πρέπει να ανταγωνιστούν μεταξύ τους για να προσελκύσουν τους εργοδότες στη χώρα τους. Το δεύτερο ότι ανεξάρτητα από την εξέλιξη του προσδόκιμου ζωής σε κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα από τη στιγμή που ο μέσος όρος ανεβαίνει θα πρέπει όλοι να δουλεύουν περισσότερα χρόνια έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποιοι θα δουλεύουν μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Η ΒusinessEurope χαιρέτησε τις νομοθετικές προτάσεις της Επιτροπής εκφράζοντας ικανοποίηση που ‘ένας μεγάλος αριθμός των προτάσεων της συμπεριλήφθηκε’[6].  Σύμφωνα με τις νομοθετικές προτάσεις αυτές όταν οι υποδείξεις της ΕΕ σε οποιοδήποτε από τα τρία πεδία (δημοσιονομικό έλλειμα, δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ, ‘μακροοικονομικές ανισορροπίες) δεν ακολουθούνται, η Επιτροπή μπορεί να επιβάλει μεγάλα πρόστιμα (ο,1 – 0,5% του ΑΕΠ) εκτός αν αυτά μπλοκαριστούν από το 60-70% των κρατών μελών στο Συμβούλιο μέσα σε δέκα μέρες.

Η ΒusinessEurope όμως κάλεσε για ακόμα περισσότερη δύναμη στην Επιτροπή σε μια συνάντηση τους ευρωβουλευτές που ήταν υπεύθυνοι για την κατάρτιση τορυ σχεδίου θέσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλιου στις 2 Φεβρουαρίου 2011 [7].

Ευρωβουλευτές των πολιτικών ομάδων των Συντηρητικών (EPP) και των Φιλελεύθερων (ALDE) ανέλαβαν την πρόωθηση των αιτημάτων της BusinessEurope. Με δεκάδες τροπολογίες που κατέθεσαν επιχειρούν να δώσουν στην Επιτροπή τον έλεγχο όλης της διαδικασίας από την πρόληψη, στην διακήρυξη ύπαρξης ‘μακροοικονομικής ανισορροπίας’, στην τροποποίηση και έγκριση του ΄διορθωτικού  σχεδίου’ που θα καταθέτουν οι κυβερνήσεις, την αξιολόγηση του ως επιτυχημένου ή όχι και στην επιβολή κυρώσεων στη δεύτερη περίπτωση. Σύμφωνα με τις νομοθετικές προτάσεις της ίδιας της Επιτροπής το Συμβούλιο με τα κράτη – μέλη θα έπρεπε να εγκρίνει με ενισχυμένη πλειοψηφία (60-70% των κρατών μελών) όλες τις υποδείξεις πριν την επιβολή κυρώσεων. Οι ευρωβουλευτές επιχειρούν να αντιστρέψουν την κατάσταση αυτή προτείνοντας οι προτάσεις της Επιτροπής από το στάδιο της πρόληψης να θεωρούνται αποφάσεις εκτός αν σχηματιστεί στο Συμβούλιο μια ενισχυμένη πλειοψηφία εναντίον τους μέσα σε δέκα μέρες[8].

Μια τέτοια πλειοψηφία είναι πάρα πολύ δύσκολο να σχηματιστεί. Στην πράξη σημαίνει ότι η Επιτροπή θα κάνει υποδείξεις σε σχέση με τα πάντα στα κράτη μέλη: το επίπεδο των μισθών, τις δαπάνες για υγεία και παιδεία κ.ο.κ. Αίρεται έτσι μία από τις βασικές λειτουργείες των κοινοβουλίων στις αστικές δημοκρατίες που είναι η κατάρτιση του προϋπολογισμού[9]. Πίσω από το επιχείρημα της ‘αυτοματοποίησης’ των υποδείξεων ώστε να αφαιρεθεί στα μεγάλα κράτη η δυνατότητα να αποφεύγουν κυρώσεις (όπως έκαναν η Γαλλία και η Γερμανία το 2005) κρύβεται η επιθυμία να παρθεί η ευθύνη από τα χέρια των εθνικών κυβερνήσεων που πρέπει να πηγαίνουν σε εκλογές αλλά και που μπορεί  να γίνουν και στόχος απεργιών, διαδηλώσεων κλπ.

Οι σοσιαλδημοκράτες ευρώβουλευτές είναι έτοιμοι να ψηφίσουν το πακέτο αν βρεθούν συμβιβασμοί με τους συντηρητικούς και φιλελεύθερους σε θέματα διαβούλευσης με τους κοινωνικούς εταίρους κλπ. Πλην όμως οι ίδιοι εργοδότες έχουν κυρήξει επίσημα το τέλος του ‘κοινωνικού διαλόγου’ περιγράφοντας πώς τον αντιλαμβάνονται: ‘αν οι κοινωνικοί εταίροι επιθυμούν να διατηρήσουν την αυτονομία τους, πρέπει να ενεργήσουν με υπεύθυνο τρόπο. Όταν ο κοινωνικός διάλογος αδυνατεί να καταλήξει σε συμπεράσματα, τότε θα πρέπει να επεμβαίνουν οι κυβερνήσεις’. Σε ελεύθερη μετάφραση: όταν τα συνδικάτα δε δέχονται από μόνα τους μειώσεις μισθών τότε το αστικό κράτος θα τις επιβάλει[10].

Η Πορτογάλα σοσιαλδημοκράτισα ευρωβουλευτής Ελίζα Φερρέιρα υπεθεματίζει μάλιστα έχοντας καταθέσει τροπολογία για τη δυνανατότητα επιβολής προστίμων όχι μόνο στις χώρες της Ευρωζώνης – όπως προτείνεται από την Επιτροπή – αλλά και στα 27 κράτη μέλη[11].

Εντύπωση προκαλεί ότι το περισσότερο που ζητάνε οι ευρωβουλευτές για το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένας συμβουλευτικός ρόλος. Κανείς δε ζητά δικαίωμα βέτο πχ. για το Ευρωκοινοβούλιο. Έτσι το μόνο άμεσα εκλεγμένο σώμα της ΕΕ βάζει φραδιά πλατιά την υπογραφή του στην ριζική αποδυνάμωση των εθνικών κοινοβουλίων και την παραχώρηση τρομερών εξουσιών σε ένα μη εκλεγμένο διευθηντήριο, την Κομισιόν.

Οι ευρω-φεντεραλιστές διαφόρων αποχρώσεων από τους Χριστιανοδημοκράτες στους Πράσινους και το ‘Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς’ καλλιεργούσαν πάντα το μύθο της δημιουργίας μια πανευρωπαϊκής δημοκρατίας που σταδιακά θα αντικαθιστούσε (ή θα ‘συμπλήρωνε’ ή ‘ενδυνάμωνε’ όπως τους άρεσε να λένε) τις εθνικές δημοκρατίες. Τώρα – με την εξαίρεση των τελευταίων που από ότι φαίνεται θα καταψηφίσουν την οικονομική διακυβέρνηση – προσυπογράφουν μια ριζική μεταφορά εξουσιών από το εθνικό σε ένα τελείως τεχνοκρατικό επίπεδο έξω από κάθε έννοιας δημοκρατική σφαίρα (με αστικούς έστω όρους). Η διαφορά με τις μεσαιωνικές μοναρχίες θα είναι ότι η εξουσία του διευθυντηρίου της Κομισιόν δεν είναι ‘ελέω Θεού’ αλλά ‘ελέω ανταγωνιστικότητας’. Η Κομισιόν θα κυβερνά οικονομικά την Ευρώπη με γνόμωνα δηλαδή την κεροδοφορία των πολυεθνικών και στο όνομα αυτής.

Οι ‘δημοκρατικές διαδικασίες’ που εγκρίθηκαν με τη Συνθήκη της Λισαβώνας προβλέπουν μετά την έγκριση των νομοθετημάτων από την επιτροπή οικονομικών υποθέσεων του Ευρωκονοβουλίου, ένα ‘τρίλογο’ μεταξύ αυτού και του Συμβουλίου και της Κομισιόν που θα καταλήξει σε ένα τελικό συμβιβασμό  και αυτός θα εγκριθεί από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στις 8 Ιουνίου και τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 15 Ιουνίου.

Η συμβατότητα της αντίθετης ενισχυμένης πλειοψηφίας ως τρόπου λήψης αποφάσεων ακόμα και με αυτή τη νεοφιλελεύθερη Συνθήκη είναι ιδιαίτερα αμφίβολη.

Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο προχωρεί σε ένα ευρύ πραξικόπημα ενάντια σε βασικές αρχές της ίδιας της αστικής δημοκρατίας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι συντονισμό μπορεί να αντιτάξει το εργατικό κίνημα της Ευρώπης στη λαίλαπα αυτή.


[1] Member States draft national budgets and other major economic policy decisions should be discussed amongst Eurozone governments before they are adopted, and adjusted when necessary to achieve overall budgetary coherence , ERT 2002  , ‘The implications of national budgets and of major national fiscal policy measures [should be] reviewed at the level of the Union’ ERT, 2002.

[2] Όπως περιγράφεται από τη Ναόμι Κλάιν στο ομώνυμο βιβλίο της – http://www.naomiklein.org/shock-doctrine

[4] Video with Philippe De Buck, 14 June 2010 –

[5] Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) έχει το μονοπώλιο της νομοθετικής πρωτοβουλίας στην ΕΕ. Οι νομοθετικές προτάσεις της πρέπει να εγκριθούν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που αποτελείται από τις εθνικές κυβερνήσεις.

[9] Το πλαίσιο κατάθεσης προσχεδίων προϋπολογισμών από τα κράτη μέλη καθορίζεται κι από το ήδη εγκεκριμένο ‘ευρωπαϊκό εξάμηνο’ ή κύκλο συντονισμού των εθνικών οικονομικών πολιτικών. http://www.consilium.europa.eu/showFocus.aspx?lang=EL&focusID=504 Ο κύκλος αυτός θα χρησιμεύσει και για τον καθορισμό χρονικών πλαισίων στις διαδικασίες ‘υπερβολικού χρέους ή μακροοινομικών ανισορροπίων’.

[11] Ferreira Draft Report, Τροπολογία 41

Και οπως ενημερωσε ο σ/φος Υ, υπαρχουν εξελιξεις:

Oι τροπολογίες που ενισχύουν κι άλλο την Κομισιόν υπερψηφίστηκαν έστω και στο τσακ (χωρίς τους σοσιαλδημοκράτες):
MEPs dealt a blow to the EU’s member states by voting to considerably dilute the Council’s decision-making powers on tackling countries’ debt problems.

Οι σκοτεινές διαπραγματεύσεις τώρα ανάμεσα σε Κομισιόν (Όλι Ρεν) – τους εισηγητές του Κοινωνοβουλίου και την Ουγγρική προεδρεία υπό στενή επιτήρηση από τα μεγάλα κράτη θα δείξουν πόσο τελίκά θα αυξηθούν οι δινάμεις της. Σίγουρα πολύ, αλλά δε ξέρουμε ακριβώς πόσο.

Το επίσημο ανακοινωθέν του Ευρωκοινβουλίου στα ελληνικά

Και ο Γιούνκερ (πρωθυπουργός του Λουξεμβούγρου, μόνιμος πρόεδρος του Γιουρογκρουπ) είπε ότι από δω και μπρος οι οικονομικές αποφάσεις θα παίρνονται μυστικά και ότι είναι έτοιμος ‘να τον προσβάλουν λέγοντας τους ότι δεν είναι αρκετά δημοκράτης, αλλά θέλει να είναι σοβαρός’.

Σοβαρός αντιδραστικός φασίστας.

Εμείς θα είμαστε σοβαροί κομμουνιστές (ή αριστεροί ή ό,τι στο καλό) η θα συνεχίσουμε να θεωρούμε πιο σοβαρή την αντιπαράθεση ΚΚΕ – Ανταρσύας από το να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι μαγειρεύεται σε επίπεδο ΕΕ?

Η στροφη στη μυστικοτητα (“απαραιτητη” μπροστα στην παρανοια των “αγορων”, για την ακριβεια οσο “απαραιτητη” οσο και οι παρασιτικες “αγορες”) μπορουμε να πουμε οτι σιγουρα δικαιωνει τη γραμμη του Julian Assange (και καποια σχολια του Γιαννη Βαρουφακη).

Αφησα καποια ακομα σχολια στο Γκράνμα σχετικα, και οι απαντησεις του Υ ειναι εξαιρετικα χρησιμες και ενδιαφερουσες. Ομολογω πως ειμαι μπερδεμενος οσον αφορα την δεουσα απαντηση σε αυτο το βαθεμα του δημοκρατικου ελλειματος στην ΕΕ.

Το αισθημα μου ειναι οτι οι καιροι απαιτουν την ριζοσπαστικη επανασυλληψη του αμαρτωλου “αριστερου ευρωπαισμου” σε (οικο)σοσιαλιστικη/αντικαπιταλιστικη κατευθυνση, αλλα ο Υ μαλλον σωστα παρατηρει οτι δεν υπαρχουν οι υλικες συνθηκες για να γινει αυτο και λεει το ωραιο τσιτατο (που το βαλα και κατω απο τον τιτλο του ιστολογιου): “θα πρέπει η Ευρώπη να ξανασκιστεί για να ξαναενωθεί”.

Το σιγουρο ειναι οτι το “σκισιμο” της Ευρωπης το κανουν ηδη οι ευρωπαικες ελιτ.

Η Ευρωπαικη Ενωση σκοτωνει την Ευρωπαικη Ιδεα

One thought on “Η Ευρωπαικη Ενωση σκοτωνει την Ευρωπαικη Ιδεα

  1. Y says:

    Ευχαριστώ για την ανάρτηση Plagal του κειμένου, των σχολίων σου αλλά και του… ”ρητού” μου😮
    Κυρίως ευχαριστώ για τη συμβολή στο σπάσιμο της ‘σιωπηλής επανάστασης’ του Μπαρόζο μέσω της ενημέρωσης.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s