Atenistas: γιατι οχι αλλα και γιατι ναι

Άνθρωποι και μπαλκόνια // Men on balconies

Πολυς κοσμος στην Αριστερα βλεπει τουλαχιστον με καχυποψια το κινημα των -ιστας (Atenistas, Pagouristas και δε συμμαζευεται). Και εχει καλους λογους για αυτο. Βαριεμαι να κανω σοβαρη σταχυολογηση των διαφορων επιχειρηματατων, οποτε απλα να παραθεσω δυο προσφατα:

Να προσθεσω επισης και την αποψη του Oscar Wilde που νομιζω οτι χτυπαει ακριβως:

Accordingly, with admirable, though misdirected intentions, they very seriously and very sentimentally set themselves to the task of remedying the evils that they see. But their remedies do not cure the disease: they merely prolong it. Indeed, their remedies are part of the disease.

They try to solve the problem of poverty, for instance, by keeping the poor alive; or, in the case of a very advanced school, by amusing the poor.

But this is not a solution: it is an aggravation of the difficulty. The proper aim is to try and reconstruct society on such a basis that poverty will be impossible. And the altruistic virtues have really prevented the carrying out of this aim. Just as the worst slave-owners were those who were kind to their slaves, and so prevented the horror of the system being realised by those who suffered from it, and understood by those who contemplated it, so, in the present state of things in England, the people who do most harm are the people who try to do most good; and at last we have had the spectacle of men who have really studied the problem and know the life – educated men who live in the East End – coming forward and imploring the community to restrain its altruistic impulses of charity, benevolence, and the like. They do so on the ground that such charity degrades and demoralises. They are perfectly right. Charity creates a multitude of sins.

There is also this to be said. It is immoral to use private property in order to alleviate the horrible evils that result from the institution of private property. It is both immoral and unfair.

Δεν προκειται λοιπον για καποια “μιζερια της παλαβης Αριστερας”. Υπαρχουν λογοι, λογοι σοβαροι. Και η κριτικη αοριστα στην “μιζερια της παλαβης Αριστερας”, αν δεν συμπεριλαμβανει εστω καποια προσπαθεια απαντησης σε αυτα τα επιχειρηματα στην καλυτερη περιπτωση το μονο που κανει ειναι μια τρυπα στο νερο. Στη χειροτερη απλα χρησιμευει σαν πολεμικη ενος πολεμου θεσεων, εμεις και σεις, για να νιωθουμε ωραια οι μεν που ειμαστε γαμαουα “αριστεροι” και οι δε που ειναι γαμαουα “προοδευτικοι”.

Απο την αλλη νομιζω οτι σε απταιστη Ζιζεκικη, μπορει κανεις να πει οτι το μεγαλο προβλημα με την κριτικη στην “μιζερια της παλαβης Αριστερας” δεν ειναι η βολονταριστικη τυφλωση στα πολυ σημαντικα σημεια της “μιζεριας” αυτης. Καθε αλλο. Το μεγαλο προβλημα αυτης της κριτικης ειναι οτι δεν ειναι αρκετα σκληρη. Εξηγουμαι.

Στην πλατεια Ταχριρ, οι διαδηλωτες που εριξαν το Μουμπαρακ, ειχαν στησει το δικο τους διαχωρισμου των σκουπιδιων για ανακυκλωση. Οι τυποι δηλαδη που εχουν πολλαπλασια επαναστατοσημα απο οποιονδηποτε απο μας, εκατσαν τη στιγμη της εξεγερσης να στησουν …ανακυκλωση, για να μεινει η πλατεια καθαρη. Και αυτο τη στιγμη που στην Αιγυπτο δεν υπαρχει συστημα ανακυκλωσης. Δηλαδη με αλλα λογια, και χωρισμο των σκουπιδιων να κανανε, στο τελος στην ιδια χωματερη ξερωγω θα κατεληγαν. Βολονταρισμος χειροτερος και απο τον πιο χαζοχαρουμενο Ατενιστα. Και ομως.

Η ανακυκλωση στην Ταχριρ ηταν επαναστατικη πραξη γιατι ηταν ασκηση αυτο-οργανωσης των εξεγερμενων. Επαιρναν οι ιδιοι στα χερια τους τις ζωες τους δημιουργωντας μεσα στο επαναστατικο συμβαν την εικονα της κοινωνιας που παλευαν (με  το αιμα τους) να στησουν. Και βεβαια η ανακυκλωση ηταν μια απο τις παρα πολλες εκφρασεις αυτης της αυτο-οργανωσης των εξεγερμενων, μερικες απο τις οποιες ηταν και πολυ πιο τσαμπουκαληδικες, οπως πχ πολιτοφυλακες στις γειτονιες, φυλακη στην Ταχριρ (για να μπουζουριαζουν τους μπατσους!) και αλλα. Αλλα δεν ειναι το τσαμπουκαλεμα και η τεστοστερονη ο δεικτης του “επαναστατομετρου”. Η ανακυκλωση δεν ειναι καθολου λιγοτερο σημαντικοτερη απο τις πολιτοφυλακες.

Η κριτικη λοιπον στην “αριστερη μιζερια” πρεπει να ειναι ακριβως αυτη: με ποιους τροπους δημιουργειτε, ω αριστεροι, μορφες αυτο-οργανωσης του κοσμου? Με ποιους τροπους εκπαιδευετε το επαναστατικο υποκειμενο, τις μαζες των ανθρωπων, το πληθος, ωστε να μαθει να αυτο-οργανωνεται, να αυτενεργει και να σκεφτεται και να αποφασιζει το ιδιο τη μοιρα του? Οι τροποι που ηδη χρησιμοποιειτε ειναι πετυχημενοι?

Οι Atenistas μας δειχνουν την αξια της εθελοντικης προσφορας, της αυτενεργειας, και ακομα περισσοτερο δειχνουν οτι κομματια της κοινωνιας εχουν τη διαθεση να δρασουν. Απο μονη της δεν σημαινει τιποτα, και ναι οι κριτικη που κανουμε ειναι σωστη. Αλλα το πνευμα αυτο, της προσφορας στο συνολο, της ενεργητικης αναμιξης στην επιλυση των πρακτικων ζητηματων ειναι καθ’ολα υγιες πνευμα! Αμποτε κανουμε τη ρημαδα την Επαναστα, ακριβως σε αυτο το πνευμα ειναι που ελπιζουμε!

Η δουλεια μας δηλαδη δεν ειναι να το παιζουμε γεροντοκορες. Η δουλεια μας ειναι να παρουμε την ιδεα των Ατενιστας και να την παμε ακομα παραπερα. Πωστολενε ρε παιδι μου, αν ειχε εισακουστει ο Αλαβανος και το Συνταγμα ειχε γινει Ταχριρ, εκει θα επρεπε εμεις να καθαριζουμε τσιχλες!

Αλλιως: γιατι αφηνουμε στο δημο και στην Εκκλησια τα συσσιτια των προσφυγων? Πού ειναι το Food Not Bombs μας? Πού ειναι τα Reclaim The Street μας, πού ειναι η επανοικειοποιηση του δημοσιου χωρου? Πού ειναι το guerrilla gardening στις πλατειες που ζουν αστεγοι και προσφυγες, να φυτεψουμε μαζι τους μαρουλια και καροτα? Μικρα τετοια παραδειγματα, ναι, εχουμε. Στα Εξαρχεια. Ε, αποασυλοποιηση τωρα!

(Στη φωτογραφια, οι προσφυγες και μεταναστες των γκετο του κεντρου της Αθηνας επευφημουν τους Atenistas. Του Σπυρου Βαθη, some rights reserved).

Atenistas: γιατι οχι αλλα και γιατι ναι

4 thoughts on “Atenistas: γιατι οχι αλλα και γιατι ναι

  1. k1 says:

    Μ’αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι, αλλά όλα αυτά δεν παύουν να είναι φούμαρα στην περίπτωση των Ατενίστας, ακριβώς γιατί η δράση τους δεν εντάσσεται σε κανένα ευρύτερο πλαίσιο και δεν προκύπτει από κάποια ιδεολογία που θα την πάει παρακάτω. Αντίστοιχα θα έπρεπε να επευφημούμε τα συσσίτια της Εκκλησίας και να τα ενισχύουμε; Από την άλλη, συμφωνώ απόλυτα με την κριτική στον γεροντοκορισμό της Αριστεράς, ιδιαίτερα όταν δεν προσφέρει και μια εναλλακτική λύση, τύπου “απονομιμοποίηση της Εκκλησίας σε θέματα κοινωνικής ανισότητας τώρα, αναλαμβάνουμε δράση στο κατεξοχήν πεδίο που μας αφορά ως Αριστερά”. Παρόλ’αυτά, συνεχίζει να μ’αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι🙂

    Like

    1. Για ονομα του Δια, δε λεω να κανουμε entryism στους Ατενιστας. Λεω οτι ισως πρεπει ανεθρυριαστα (pun intended) να οικειοποιηθουμε τη μεθοδο τους. Εμπρος για να χτισουμε τους Radicalistas😛🙂

      Like

      1. Είναι ευτύχημα να μην προκύπτει η πράξη από κάποια ιδεολογία. Οι ιδεολογίες δεν πάνε παρακάτω την πράξη, στο πουθενά την οδηγούν.

        Όντως οι Ατενίστας δεν έχουν μία ολιστική προσέγγιση. Γιατί έχουν τα κινήματα? Αν δεν χτίσεις σιγά σιγά το όλο, θα έχει σαθρές βάσεις.

        Και πράγματι η διάθεση για προσφορά προς τον άλλον είναι υγιές κίνητρο που σε συνιστά ως άνθρωπο και όχι ως ζώο.

        Εντούτοις, άλλα πράγματα κάνουν τους ατενίστας παράδειγμα προς αποφυγή. Το να κάνεις συσσίτια δίχως να αναδεικνύεις την ανισότητα είναι σαν να κάνεις αυτό που κάνει ο ΣΚΑΙ με την καμπάνια για το ρίξιμο τιμών την ώρα που καταργείται η δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία. Έτσι, το συσσίτιο είναι αξιέπαινη πράξη αλλά σημασία έχει από ποιον γίνεται και σε ποιο πλαίσιο.

        Like

        1. Me says:

          Ο πεινασμένος χέστηκε από ποιον γίνεται το συσσίτιο και σε ποιο πλάνο.

          Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s