“Στα κύματα της οικουμένης…”

Τον Ιουλιο του 2008 ειχα ανθολογησει τρια διαστημικα λογοτεχνηματα, ενα του Αγγελακα, ενα του Καλβου και ενα του Φαινμαν. Σημερα θα προσεθετα και τουτο:

Αυτοσυνείδηση

Ονειρεύτηκα: και τη θάλασσα, και τα βουνά…
Ονειρεύτηκα…

Μακρινές χορωδίες
Των αστερισμών
Περιστρέφονταν
Στα κύματα της οικουμένης…

Κάποιες στιγμές οι μετεωρίτες
Κυλούσαν από τα ύψη
Αθόρυβα
Απλώνοντας την πορφυρή ουρά τους από πάνω μου.
Ξύπνησα και πάλι τα ίδια: και τα βουνά,
Και η θάλασσα…

Και ρίχνω γύρω μου
Βλέμματα μακρινά, μακρινά.

Ολα είναι ίδια… Πληκτικά
Κοιτάζω
Πώς κλαίει το έρεβος:

Το αρχέγονο έρεβος
Του γαλανού˙
Και ο φλεγόμενος κύκλος
Του Ηλιου.

Πόνοι μου πολύχρονοι
Ως πότε;

Ξοπίσω μου τρέχετε
Μέσα από ζωές, κόσμους, σύμπαντα;

Στα υπερκόσμια πλάσματα, -στις πτώσεις-
Κυλά το είναι… Αλλά -ω Θεέ!-

Η συνείδηση
Ολοένα και πιο αυστηρά, παραμένει η ίδια –

Παραμένει η ίδια
Η συνείδηση
Μου.

Το ποιημα ειναι του Αντρεϊ Μπελι, μεταφρασμενο απο τον Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη. Μου ηρθε με το “ποιημα της εβδομαδας” απο το poema.gr, οπου αναφερεται οτι το ειναι “δημοσιευμένο στο περιοδικό Απηλιώτης, τ. Σεπτεμβρίου 2011″.

“Στα κύματα της οικουμένης…”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s