“Λαϊκός σωφρονισμός”

Κυριον Σταμον Ζουλαν, ενταυθα.

“…Το ότι το γέλιο είναι ίδιον του ανθρώπου είναι σημείο των ορίων μας ως αμαρτωλών… Το γέλιο αποσπά για μερικές στιγμές τον αγροίκο από το φόβο. Μα ο νόμος επιβάλλεται με το δέος, του οποίου το αληθινό όνομα είναι “φόβος Θεού”… Και τι θα ‘μασταν εμείς τα πλάσματα τα αμαρτωλά, χωρίς το φόβο, το πιο συνετό και στοργικό ίσως από τα θεία δώρα;…Άν όμως κάποια μέρα … η τέχνη του χλευασμού γινόταν αποδεκτή και παρουσιαζόταν ευγενής και άφθονη …Τότε δεν θα είχαμε όπλα για να αναχαιτίσουμε αυτή τη βλασφημία, διότι θα συγκαλούσε τις σκοτεινές δυνάμεις της σωματικής ύλης, αυτές που υποδηλώνονται στην πορδή και το ρέψιμο. και το ρέψιμο και η πορδή θα σφτερίζονταν το δικαίωμα…να εκπέμπονται οπουδήποτε… Το κακό, δεν εξορκίζεται. Καταστρέφεται.”
“Μαζί με το κορμί του αρρώστου.”
“Εαν είναι ανάγκη.”
“Είσαι ο Διάβολος”, είπε τότε ο Γουλιέλμος.
Ο Χόρχε, φάνηκε να μην καταλαβαίνει. Αν μπορούσε να δεί, θα έλεγα ότι κοίταζε τον συνομιλητή του με έκπληκτο βλέμμα.
“Εγώ;” είπε.
“Ναι, σου είπαν ψέμματα. Ο Διάβολος δεν είναι ο Πρίγκηπας του Σκότους, ο Διάβολος είναι η αλαζονεία του πνεύματος, η πίστη χωρίς χαμόγελο, η αλήθεια που δεν αμφισβητείται ποτέ. Ο Διάβολος είναι βλοσυρός γιατί ξέρει που πάει και προχορώντας επιστρέφει στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε. Εσύ είσαι ο Διάβολος και, όπως αυτός, ζεις μέσα στο σκοτάδι. Αν θέλησες να με πείσεις, δεν το κατόρθωσες. Σε μισώ, Χόρχε, κι αν μπορούσα θα σε πήγαινα κάτω στο οροπέδιο, ξεβράκωτο, με φτερά πουλιών χωμένα στην κωλοτρυπίδα, και με το πρόσωπο ζωγραφισμένο σαν ταχυδακτυλουργό και γελωτοποιό, για να γελάσει όλο το μοναστήρι μαζί σου και να πάψει να σε φοβάται. Θα’ θελα να σε πασαλείψω με μέλι και να σε κυλίσω στα πούπουλα, και να σε σέρνω με το λουρί στα πανηγύρια για να λέω σε όλους: αυτός είναι που σας ανήγγελε την αλήθεια και σας έλεγε ότι η αλήθεια έχει τη γεύση του θανάτου, κι εσείς δεν πιστεύατε τα λόγια του αλλά τη βλοσυρότητά του. Και τώρα σας λέω ότι, μές στην αέναη δίνη των πιθανών, ο Θεός σας επιτρέπει ακόμα και να φανταστείτε έναν κόσμο που ο υποτιθέμενος ερμηνευτής της αλήθειας δεν θα είναι παρά ένας άχαρος κότσυφας που επαναλαμβάνει τα λόγια που έμαθε πριν από καιρό“.

Ουμπέρτο Έκο, Το Όνομα του Ρόδου, μετάφραση Έφης Καλλιφατίδη, αντιγραμενο απο αυτοδω το σχολιο.

“Λαϊκός σωφρονισμός”

One thought on ““Λαϊκός σωφρονισμός”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s