"Υποκουλτουρα της ασχημιας"

Το 19ο αιωνα μας λεγαν να αφανισουμε τα οθωμανικα μας χαρακτηριστικα, το ντυσιμο, την αρχιτεκτονικη μας, τις κοινοτητες μας, την πολιτικη μας οργανωση για χαρη του γερμανικου ιδεαλισμου, του τρισχιλιετους μας και του λευκου μαρμαρου.

Τον 20ο αιωνα μας λεγαν να αφανισουμε τις ντοπιολαλιες μας και τα εθιμα μας, τα σλαβικα, τα αλβανικα, τα μικρασιατικα, τα ποντιακα, τα ρωσικα, τα εβραικα, τα τουρκικα και τα αλλα χαρακτηριστικα μας.

Και το ιδιο βιολι συνεχιζεται στην 21ο αιωνα. Οτι παραγει οργανικα αυτος ο πολυχρωμος λαος που δε χωραει στα καλουπια του Ανηκωμεν Εις Την Δυσιν πρεπει να αφανιστει. Αυτο πανω κατω λεει το αρθρο της Καθημερινης με τιτλο: Η υποκουλτούρα της ασχήμιας εξουσιάζει την Αθήνα

Η επιτομη του Ελληνικου επαρχιωτισμου. Τι λεει το αρθρο: να αρνηθουμε την αισθητικη που η πολη και ο κοσμος της παραγουν οργανικα, να καταπιεσουμε την αυθορμητη αισθητικη εκφραση της πολης, να αρνηθουμε “αυτο που ειναι” στο ονομα “αυτου που θα επρεπε να ειναι”,  στο ονομα μιας αφηρημενης, ελιτιστικης “ελληνικης” και “ευρωπαικης” αισθητικης.

Εθνικισμος δεν ειναι μονο η Χρυση Αυγη. Εθνικισμος συντροφοι ειναι και τα κροκοδειλια δακρυα για τους “Κωλοελληνες“.

 

"Υποκουλτουρα της ασχημιας"

One thought on “"Υποκουλτουρα της ασχημιας"

  1. Αναδημοσιευω μια ενδιαφερουσα απαντηση του/της pidyo απο το gather8:

    Ετοιμαζόμουν να ψηφίσω και με τα δυο χέρια το κείμενο, ιδίως για τη δεύτερη παράγραφο που παραθέτει ο Δύτης. Ετοιμαζόμουν μάλιστα να υπερθεματίσω, επισημαίνοντας πως το διαβόητο λάιτ φιλελεύθερο κέντρο διολισθαίνει όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό και τη μισαλλοδοξία, αυτοαναιρούμενο και διαστρεβλώνοντας τις υποτιθέμενες παραδόσεις του.

    Μετά όμως διάβασα το κείμενο του Βατόπουλου, το οποίο νομίζω πως το αδικεί κάπως ο plagal. Ναι, πράγματι, έχει πολλές κορώνες το άρθρο της Καθημερινής που συνάδουν με τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετωπίζει ο plagal: υπανάπτυξη, παραβατικότητα, ομορφιά, να γίνουμε Ευρωπαίοι, και κυρίως ο απαράδεκτος τίτλος. Αλλά έχει νομίζω δίκιο σε κάποια σημεία. Κυριαρχεί πράγματι ένας κυνικός ατομικισμός στην αντιμετώπιση του δημοσίου χώρου και υπάρχει πράγματι μια ταυτόχρονα λαϊκίστικη και αφ’ υψηλού (πανεπιστημιακή ιδίως) αποδοχή του ό,τι να ‘ναι.

    Είναι ζόρικη η ισορροπία ανάμεσα στο πρόταγμα της οργανικής παραγωγής αισθητικής χωρίς την επιβολή άνωθεν ή έξωθεν ιδεολογημάτων και στην αναγκαία αξιολογική κρίση για συμπεριφορές, στάσεις και αισθητικά αποτελέσματα που δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συμβάλλουν σε οποιασδήποτε μορφής συλλογική συνδημιουργία του δημόσιου χώρου.

    Ναι, δεν είναι αθώα ούτε πολιτικά ουδέτερη η αισθητική του σοβαρού wannabe “να γίνουμε επιτέλους Ευρώπη”. Αλλά μου φαίνεται επικίνδυνη και η αποκλειστική επίκληση της από τα κάτω οργανικότητας. Από τα κάτω δεν έρχεται μόνο, ξέρω γω, η διεκδίκηση του δημόσιου χώρου από έναν συνειδητοποιημένο γκραφιτά, από τα κάτω έρχεται και το αυθαίρετο και το μπάζωμα των ρεμάτων και η πλήρης αδιαφορία για την καθαριότητα στην είσοδο του σπιτιού, για να αναφέρω κι ένα παράδειγμα που κάθε άλλο παρά ανήκει στην παράδοση της καθ’ ημάς ανατολής που μοιάζει να επικαλείται ο plagal.

    Επειδή λοιπόν δεν γίνεται να αποφύγουμε τις αξιολογικές κρίσεις, προτιμώ από τα δίπολα Ελλάδα – Ευρώπη, από τα κάτω – από τα πάνω, το δίπολο στάσεις που δείχνουν ή όχι έγνοια και μεράκι για τον δημόσιο χώρο και τη συλλογική του προκοπή.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s