Το παιδί και η αιωνιότητα

Στη φωτογραφία είναι το αποτύπωμα ενός αρχαίου Ρωμαίου πιτσιρικιού σε μια πήλινη πλάκα. Δεν ξέρω αν είναι λόγω του φόνου ενός 16χρονου παιδιού στη γειτονιά μου προχτές, αλλά το είδα αυτό και σκέφτηκα για πόσο χαζά πράγματα θυμώνω του γιου μου.

Θα είχε θυμώσει και ο Ρωμαίος μπαμπάς στο παιδάκι που άφησε αυτό το αποτύπωμα γιατί χάλασε τον πηλό. Και αυτό για το οποίο το μικρό έφαγε κατσάδα το κοιτάμε μετά από 2000 χρόνια και θαυμάζουμε. Μπορεί από τη ζωή του να μην έμεινε τίποτα. Δεν ξέρουμε αν μεγάλωσε, αν έκανε παιδιά, αν έγινε αντράκι ή κοπέλα. Από τις χαρές του, τις λύπες του, τις επιτυχίες και τις συμφορές του, από όλα όσα θεώρησε ότι ήταν θέματα ζωής και θανάτου, δεν έμεινε τίποτα. Ήταν η απροσεξία του που το απαθανάτισε στην αιωνιότητα.

Αυτό από τη μια.

Από την ανάποδη, τι νόημα να έχει και η αιωνιότητα; Το μόνο που απέμεινε είναι αυτό το ανόητο αποτύπωμα που δε μας λέει τίποτα. Στη ζωή του, το αποτύπωμα αυτό μάλλον ήταν εντελώς ασήμαντο. Πιο πολύ θα μέτρησε η κατσάδα που ίσως έφαγε, ή πιο πολύ θα το επηρέασε το χαμόγελο του Ρωμαίου μπαμπά που θα του είπε “δεν πειράζει, δε θα φαίνεται, εσύ να είσαι καλά”. Τα μεγάλα, τα σημαντικά της ζωής του παιδιού αυτού, τα πραγματικά, αυτά που ένιωσε και έζησε βαθειά, τι νόημα έχει να προσπαθήσει να τα χωρέσει κανείς σε μια κρύα αιωνιότητα. Τα τώρα είναι που μετράνε, τα εδώ και τώρα. Ποιος νοιάζεται για αιωνιότητες;

Το παιδί και η αιωνιότητα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s