The fact that he of all people was given a trial, that he of all people was given a lawyer, that he of all people was not tortured, not lynched, not whipped, not mutilated while in captivity, by the very people whom he tried to exterminate, by the very people who lost six million family, friends, loved ones because of him, that is the APEX OF HUMAN CIVILIZATION.

I don’t think that any state throughout the entire human history has ever acted in a more honorable way than the State of Israel did towards Eichmann.


Some notes on Inglourious Basterds


The first chapter is a masterpiece. If this were a short, I would count Inglourious Basterds with the greatest pieces ever made about the Holocaust. It makes a bone-shattering case about gentile collaboration to the Holocaust: good, compassionate, ordinary folk could become collaborationists. And Tarantino slams our heads in this wall mercilessly. We get to meet the gentile farmer, his pristine life, his beautiful daughters. We get to know he is a simple mannered, good and decent man, who has been hiding and protecting his Jewish neighbours for a long time. And then when he is faced with the simple choice of handing them in or losing everything, who of us is ready to perceive him as a Nazi-collaborationist monster? Would he deserve a swastika etched on his forehead? Would not any ordinary person have done exactly as he did?

The Nazis and their collaborators have consistently been demonized ever since the end of WWII. And it’s amazing to find this sort of depth in a film that plays exactly with this black and white polarization, of beasts and heroes. In fact, I think that this makes an even greater case for the extremes, the heroes and the beasts. The beasts were indeed Beasts and the heroes were true Heroes.


I thought I was immune to racism. I thought that coming from a background without any racial tensions whatsoever, I would be free of what I perceived as a New World condition. But when the beautiful blonde Jewess proclaimed her passionate love for the black man, I found myself being surprised. Maybe I can blame the rest of my Hollywood and American TV upbringing, and its disgusting “token black guy” conventions, but when I was first introduced to the black worker of the cinema, without much attention my stereotyping machinery immediately classified him as something of a stereotypical “uncle Tom” figure, an unimportant sidekick. Looking back, I think I was half expecting him to say “anything ya want ma’am Mimieux!” or something…

Apparently, we don’t get many interracial couples in pop culture, and even more, the coupling of an emancipated, beautiful (and blonde) woman with a black man is extremely rare. That detail was a very good punch in the stomach of my own unknowingly held preconceptions and prejudices for which I’m sincerely grateful.


Inglourious Basterds wants to be an alternative history revenge movie. But I think that the sequence of historical events that actually happened is a vastly better revenge story. Yes, what actually happened in History might not be a particularly Jewish revenge story, but damn, the bloodbath in the theater is a much lamer punishment for the Nazis than the Red Army gloriously raising its banner on the Reichstag! For one thing, remember that, from the Nazi point of view, the Jew and the Communist were identical entities. For another, the bloodbath in the theater, as single act of revenge, seems too easy on the Nazis. Sure, in Tarantino’s version, Hitler gets a machine gun instead of going peacefully in his bunker. But in the Red Army version, you also get Nazis in gulags! And a long series of persecutions against Nazis, collaborationists and ordinary Germans (including some pretty horrific stuff). Hey, don’t be a hypocrite and roll your eyes, it’s revenge that we’re talking about, not justice. Or you forgot about the scalping and the clubbing?

Posted via email from black cat ★ red cat

Some notes on Inglourious Basterds

Πανελλήνια Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων

Πανελλήνια Ένωσις Αγωνιζομενων Νεων

Τον περασμενο Οκτωβριο, στις 28, εγραψα το κειμενο “Το Ελληνικο Ολοκαυτωμα“, με θεμα την μοιρα των Ελληνων Εβραιων κατα το δευτερο παγκοσμιο πολεμο. Δεν ειμαι ιστορικος και δεν κανω ιστορικη ερευνα, ειμαι απλα ενας “ερασιτεχνης ιστολογιστης” που βρηκε το θεμα ενδιαφερον και μαζεψε ο,τι μπορουσε απο δω κι απο κει στο δικτυο. Ομως, ευτυχως, αυτου του ειδους τα πραγματα δεν ειναι στο ελεος της ορεξης του τυχοντος μπλογκερ που ετυχε να φαει ενα σκαλωμα ανημερα της 28ης Οκτωβριου, αλλα ενδιαφερουν και ανθρωπους που τα αντιμετωπιζουν πιο σοβαρα.

Ενας τετοιος ανθρωπος ειναι ο κυριος Κυριάκος Θεοδωρακάκος ο οποιος ειχε την ευγενεια να μου στειλει μια διορθωση, για μια ιστορικη ανακριβεια στο κειμενο, που αφορα την ΕΣΠΟ. Στο κειμενο μου εγραφα:

Μελη της ΕΣΠO βοηθουσαν τους Γερμανους εναντιον των κομμουνιστων και των εβραιων, ενω μελη της νεολαιας της “διακριθηκαν” στην επιθεση εναντιον της κυριοτερης αθηναικης Εβραικης συναγωγης στην οδο Μελιδονη. Οταν το ΕΑΜ ανατιναξε τα γραφεια της ΕΣΠΟ σκοτωνοντας και τον φυρερισκο της Σπυρο Στεροδημα, η Γκεσταπο ξεσπασε με αντιποινα στην Εβραικη κοινοτητα.

O κυριος Θεοδωρακακος λοιπον, μου εστειλε μια παρα πολυ ενδιαφερουσα διορθωση, για την οποια του ειμαι βαθυτατα ευγνωμων και την οποια αναδημοσιευω εδω, με την αδεια του:

Πολύ ωραίο το θέμα. Εγώ τουλάχιστον έμαθα πράγματα που δεν γνώριζα. Μια μικρή παρατήρηση μόνο για την ιστορική ακρίβεια. Η ΕΣΠΟ (Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωσις) ήταν καθαρά Εθνικοσοσιλαστική, και είχε σαν στόχο την συγκρότηση «Ελληνικής Λεγεώνας» εθελοντών που θα πολεμούσε στο πλευρό της Wehrmaht στο Ανατολικό Μέτωπο.

Δεν την ανατίναξε το ΕΑΜ, αλλά η ΠΕΑΝ (Πανελλήνια Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων). Η ΠΕΑΝ, είχε αρχηγό έναν πρώην αξιωματικό της αεροπορίας, που είχε αποτάξει ο Μεταξάς, τον Κώστα Περρίκο.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1941, ομάδα της ΠΕΑΝ με επικεφαλής τον Κώστα Περρίκο ανατίναξε τα γραφεία της ΕΣΠΟ, με 14 κιλά δυναμίτιδα. Σκοτώθηκαν ο αρχηγός της ΕΣΠΟ γιατρός Σπύρος Στεροδήμος, 29 Έλληνες και 42 Γερμανοί. Στις 11 Νοεμβρίου 1942 συνελήφθησαν οι Περρίκος, ο τεχνικός του ΟΤΕ Αντώνης Μυτιληναίος, ο φοιτητής της Νομικής, Σπύρος Γαλάτης, η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα και η Αικατερίνη Μπέση. Πέρασαν από γερμανικό στρατοδικείο και καταδικάσθησαν σε θάνατο. Τους πρόδωσε ένας υπαξιωματικός της Χωροφυλακής, ο Πολύκαρπος Νταλιάννης, που ήταν σύνεδσμός τους με την οργάνωση «Όμηρος», για τρεις λίρες το κεφάλι. Τον Νταλιάνη εκτέλεσαν αργότερα άλλα μέλη της ΠΕΑΝ. Ο Κώστας Περρίκος εκτελέστηκε στο Χαιδάρι στις 4 Φεβρουαρίου του 1943. Η Ιουλία Μπίμπα οδηγήθηκε στη Γερμανία και εκτελέστηκε «δια πελέκεως». Στη Γερμανία οδηγήθηκε και ο Σπύρος Γαλάτης.

Μόνο ο φοιτητής Νίκος Λάζαρης, διέφυγε τη σύλληψη. Εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ μέχρι το τέλος της κατοχής. Σκοτώθηκε στα Δεκεμβριανά από μέλη αριστερών οργανώσεων. Ο Μυτιληναίος, αφού κατάφερε να αποδράσει τρεις φορές κατέληξε στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε στην 3η ορεινή ταξιαρχία που πολέμησε στο Ρίμινι. Έχει γράψει δυο βιβλία. «Μαρτύρων Πορεία» (εκδόσεις Επικαιρότητα) και «Αγαθουπόλεως 7» (εκδόσεις Εστία). Πέθανε στην Ελλάδα το 2003.

Άγαλμα του Περρίκου υπάρχει σήμερα στη συμβολή των οδών Γλάδστωνος και Πατησίων. Ο γιος του είναι ειδικός εμπειρογνώμονας στον ΟΗΕ.

Η ανατίναξη της ΕΣΠΟ προκάλεσε μεγάλο πλήγμα στο γόητρο του στρατού κατοχής και είχε σαν αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι η μοναδική κατεχόμενη χώρα της Ευρώπης, που δεν έστειλε εθελοντές στο Ανατολικό Μέτωπο.

Είναι γεγονός, ότι τον πρώτο καιρό η πράξη είχε «χρεωθεί» (εσφαλμένα) στο ΕΑΜ. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, πάντως, είχε καταδικάσει την ενέργεια, σαν «ατομική τρομοκρατία που προκάλεσε άσκοπα θύματα».


  • Ιστορία του ελληνικού Έθνους (Εκδοτική Αθηνών τόμος ΙΣΤ σελίδες 18-19)
  • «Μαρτύρων Πορεία» (εκδόσεις Επικαιρότητα)
  • «Αγαθουπόλεως 7» (εκδόσεις Εστία)

Σε δευτερο, ευγενικοτατο email του, ο κυριος Θεοδωρακακος αναφερει οτι τα παραπανω ειναι τμημα ερευνας, η οποια ελπιζει να δημοσιευθει. Επισης, αναφερει κατι που κατα τη γνωμη μου ειναι παρα παρα πολυ σημαντικο:

Κάποια στιγμή κατάλαβα, ότι τα γεγονότα που συνέβησαν μετά το 1943 έχουν συσκοτίσει την εποχή, αφού ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία ανάλογα με το που τοποθετήθηκε στη συνέχεια.

Σκεφτείτε, πως ο φοιτητής Διονυσόπουλος, μέλος της ΠΕΑΝ που εκτελέστηκε μετά την ανατίναξη της ΕΣΠΟ ήταν ο περίφημος σημαιοφόρος της φοιτητικής διαδήλωσης που έγινε στις 25 Μαρτίου του 42 και που είχε οργανώσει το ΕΑΜ.

Πραγματικα, πιστευω πως μονο οταν θα μπορεσουμε να εχουμε ανεξαρτητη επιστημονικη ιστορικη ερευνα για τα πολιτικα ακανθωδη θεματα της περιοδου (απο τους μαυραγοριτες και τους συνεργατες των Γερμανων, μεχρι τους Τσαμηδες και τους σλαβομακεδονες της ΣΝΟΦ) , χωρις τα αποτελεσματα της να ειναι πολιτικα και συναισθηματικα φορτισμενα, μονο τοτε θα εχει πραγματικα κλεισει ο κυκλος του Εμφυλιου.

Στην φωτογραφια στην κορυφη του αρθρου φαινεται η αναμνηστικη πλακα για την ΠΕΑΝ στην συμβολη των οδων Πατησιων και Γλαδστωνος. Η φωτογραφια ειναι απο τα Wikimedia Commons, εχει τραβηχτει απο τον Badseed και η αναδημοσιευση της γινεται υπο τους ορους της αδειας GNU FDL. Η φωτογραφια χρησιμοποιειται και στο σχετικο αρθρο της Wikipedia, το οποιο ειναι αρκετα περιεκτικο.

Πανελλήνια Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων