Η λατζα

Τυχαινει μερικες φορες να ζησουμε πραγματα που θεωρουμε ασημαντα και παρολαυτα μας μενουν σαν εμπειριες που τις θυμομαστε πολυ εντονα. Με αυτον τον τροπο θυμαμαι πολυ εντονα μια λατζα, τον Αυγουστο του 2006 στη Σιμονωπετρα. Στα μοναστηρια του αγιου ορους δεν ειναι καθολου ασυνηθιστο να σε χωνουν σε διαφορες αγγαρειες. Φυσικα, οποιοσδηποτε εχει δυο γραμμαρια αξιοπρεπεια καταλαβαινει οτι μπροστα στην απλετη και χωρις ορους φιλοξενια που του προσφερουν, μια αγγαρεια ειναι το λιγοτερο που μπορει να κανει. Οταν λοιπον ο παπα-Μυρωνας, ο πνευματικος του μοναστηριου, μας ειπε να βοηθησουμε στην τραπεζαρια, δεν κατσαμε να το σκεφτουμε ή να γκρινιαξουμε: μονο ευχαριστω δεν του ειπαμε.

Απο ολη την αγγαρεια, η διαδικασια της λατζας με κανει να χαμογελαω ακομα και σημερα. Βγαλαμε τα παπουτσια μας και φορεσαμε κατι μαυρες τεραστιες γαλοτσες γαλοτσες και μας εδωσαν κατι τρομερες ασπρες ποδιες που καλυπταν σχεδον ολο το σωμα. Δυο φορες βοηθησα στη λατζα: τη μια φορα στην κρυα μερια της γραμμης παραγωγης και μια φορα στη ζεστη. Η κρυα μερια ηταν σιγουρα αυτη που ειχε την πιο πολλη πλακα, αλλα και η ζεστη δεν παει πισω.

Μιλαω βεβαια για γραμμη παραγωγης. Το συστημα ειναι απλο και χρειαζεται τουλαχιστον τεσσερα ατομα και αλλους τοσους περιπου νεροχυτες. Τουλαχιστον ενας χρειαζεται για κουβαλαει τα βρωμικα πιατα, ποτηρια και μαχαιροπηρουνα απο την τραπεζαρια στους νεροχυτες (φανταζομαι οτι αν μου εδιναν αυτο το ρολο δεν θα ειχα και πολλους λογους να χαμογελαω σημερα, αλλα τελοσπαντων). Ο επομενος παιρνει τα πιατικα και τους ριχνει ενα πρωτο ξεπλυμα. Τα ξεπλυμενα πιατικα περνανε στον επομενο που τα σαπουνιζει σε ζεστο νερο (η “ζεστη μερια”) και τα στελνει στον τεταρτο που τα ξεπλενει σε καθαρο νερο (η “κρυα μερια”) και τα τακτοποιει στα καφασια τους.

Οπως συμβαινει βεβαια σε καθε δουλεια που χρειαζεται συνεργασια, δυο πραγματα αρχιζουν να συμβαινουν ηδη απο το πρωτο διλεπτο δουλειας. Το ενα ειναι οτι αρχιζει και σχηματιζεται ενας σταθερος ρυθμος δουλειας. Ταυτοχρονα αρχιζει το κουβεντολοι. Ευτυχως, την βρωμικη δουλεια του πρωτου ξεπλυματος, την αναλαμβανε ο γενικος μας συντονιστης, ενας νεαρουλης καλογερος, απο εκεινους τους καινουριους αγιορειτες, με τις ανωτατες σπουδες και τα μεταπτυχιακα, πολυ συμπαθητικος και ευχαριστος στην κουβεντα.

Αλλα για μενα το καλυτερο σε ολη αυτην την ιστορια ηταν το ιδιο το νερο. Ετρεχε αφθονο και συνεχεια. Ακομα θυμαμαι ποσο φχαριστιομουν να βουταω τα πιατα ειτε στο κρυο νερο του ξεπλυματος, ειτε στη ζεστη σαπουναδα. Και οι γαλοτσες να πλατσουριζουν και η ποδια να ειναι μουσκεμα και τα χερια βρεμενα μεχρι πανω απο τους αγκωνες και ο ιδρωτας μεσα στο κατακαλοκαιρο να τρεχει οπως το νερο ετρεχε απο τις βρυσες. Αλλα θυμαμαι πολυ εντονα οτι αυτος ο ιδρωτας δε μου αφηνε καμια αισθηση βρωμας. Αντιθετα, ηταν σαν να ειναι τοσο καθαρος οσο και το νερο που ξεπλενα τα σαπουνισμενα πιατα. Και ανακατευοταν ο ιδρωτας με το νερο που πιτσιλιζε παντου και ημουν μουσκεμα. Οχι το μουσκεμα του μπουγελου, που θες να το ξεφορτωθεις οσο πιο γρηγορα γινεται, αλλα ενα μουσκεμα που δε σε νοιαζει γιατι ξερεις οτι θα βγαλεις την ποδια και τις γαλοτσες και θα κατσεις να σε φυσηξει λιγο το αερακι στο ξυλινο μπαλκονι απεξω, 100 μετρα πανω απο τη θαλασσα με θεα ενα ατελειωτο γαλαζιο Αιγαιο και αυτο ειναι ολο.

Οι ανθρωποι σαν και μενα εχουν μια δουλεια στο συνολο της εγκεφαλικη, μπροστα απο εναν υπολογιστη ή πανω απο ενα βιβλιο, τοσο τωρα που ειμαστε ακομα φοιτητες, οσο και αργοτερα. Και ισως τελικα αυτο που μας λειπει για να νιωσουμε ολοκληρωμενοι να ειναι αυτο: μια παιχνιδιαρικη χειρωνακτικη εργασια, με ελαχιστες πνευματικες απαιτησεις και μπολικο τρεχουμενο νερο.

Μουσκεμα!!

Advertisements
Η λατζα

Ζωγραφιες στον τοιχο

Αναμεσα στις Καρυες και στη μονη Σταυρονικητα, αρκετα πιο κοντα προς τις Καρυες, ειναι η σκητη Μπουραζερη. Μπλαμπλαμπλα ανηκει στη μονη Χιλανδαριου και μπλαμπλαμπλα τη χτισαν Ρωσοι και μπλαμπλαμπλα το πραγματικο της ονομα ειναι κελλι του Αγιου Νικολαου. Το Μπουραζερι (δεν ηξερα οτι γραφεται με “η” μεχρι που το γκουγκλισα πριν λιγο) ειναι γενικα πασιγνωστο σε εκεινους που ξερουν απο τετοια πασιγνωστα πραγματα για τους αγιογραφους του. Επισης πρεπει να ειναι απο τα ελαχιστα μερη στον Αθωνα που εχει ντουζιερες στους ξενωνες ενω εχει και κατι τεραστια ψαρια που τρωνε ροδακινα και βατραχια σε μια γουρνα ολυμπιακων διαστασεων, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια.

Απο αγιογραφια ειμαι στην καλυτερη ασχετος και απο τεχνη γενικοτερα ειμαι ψωροπερηφανα ημιμαθης, αλλα μπορω να ισχυριστω οτι εκει στο Μπουραζερι ειδα ομορφα πραγματα. Και το συναρπαστικο ειναι οτι σε αντιθεση με τα περισσοτερα ωραια πραγματα στο Αγιο Ορος, τα ομορφα πραγματα στο Μπουραζερι δεν ειναι βυζαντινα, υστεροβυζαντινα ή οθωμανικής εποχης, αλλα σύγχρονα. Το καθολικο τους ειναι εικονογραφημενο πατοκόρφως, το ιδιο και η τραπεζαρια τους και στο αρχονταρικι τους εχουν ωραια χαρακτικα. Ολα αυτα φτιαγμενα απο τους ιδιους τους μερακληδες μπουραζεριωτες. Απο μεταλλοτεχνια και χρυσοχοια ξερω περιπου οσα ξερω και για τις σπεσιαλιτε των Μαορι, αλλα νομιζω οτι ο τυπος που εχουν για να φτιαχνει τα χρυσα μερη των εικονων (το φοντο και τα φωτοστεφανα) ειναι πραγματικα απιθανος, ετσι οπως κανει τις απαλες μεταβασεις στο φοντο πραγματικα αναγλυφες πανω στις εικονες.


Τελοσπαντων, περα απο τους ροδακινοφαγους ψαρακες, αυτο που μου χτυπαει πιο πολυ για τη σκητη Μπουραζερη ειναι οτι κρατανε ακομα την ιδεα της διακοσμητικης τοιχογραφιας. Αν το καλοσκεφτει κανεις, εδω στον καπιταλισμο οι τοιχοι εχουν τριων ειδων ζωγραφιες: διαφημισεις, σηματα και graffiti. Η εννοια του να ζωγραφισεις την κογχη ενος παραθυρου, δεν περναει απο κανενος το μυαλο: ποιος θα κοιταξει στην κογχη του παραθυρου? Και αφου ειμαστε φαφλαταδες και παρλαπιπες, ασχολουμαστε να ζωγραφισουμε μονο εκει που ξερουμε οτι αυτο που φτιαξαμε θα το προσεξει καποιος.

Δειτε ομως τι ομορφο που ειναι το παραθυρο της τραπεζαριας τους. Και βεβαια, οταν πρεπει να βγαζεις το σκασμο την ωρα που τρως γιατι απαγγελει ο Αναγνωστης, τοτε μεσα στην ησυχια το ματι σου οδηγειται να κοιταξει εξω, μεσα απο το ζωγραφισμενο παραθυρο.

Ζωγραφιες στον τοιχο