Τανγκό του Μοντρεάλ

IMG_20180803_094304.jpg

Επτάμισι το πρωί στο μετρό του Μοντρεάλ
είναι γεμάτο μετανάστες
ξυπνάει νωρίς νωρίς
ο κόσμος αυτός

αν η γέρικη καρδιά της πόλης
χτυπάει λοιπόν ακόμα,
χάρη σ’ αυτούς είναι

η γερασμένη καρδιά της πόλης
με τους σπασμούς της
τα εμφράγματά της
τις αρρυθμίες της
και όλα της τα ψεγάδια

και όλους τους λόγους του κόσμου που θα είχε
να σταματήσει
να τα παρατήσει

Ζεράλντ Γκοντέν, συλλογή Σαρζέν, 1983
(κουτσοαπόδοση στα Ελληνικά από μένα)

Όταν έγραψε αυτό το ποίημα, ο Γκοντέν ήταν Υπουργός Μετανάστευσης στην κυβέρνηση του Ρενέ Λεβέκ, του πρώτου πρωθυπουργού του Κεμπέκ προερχόμενου από το αποσχιστικό Parti Québécois. Νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Οκτώβρη, ο Γκοντέν ήταν ανάμεσα στους σχεδόν 500 κεμπεκουά πατριώτες που φυλακίστηκαν από την κυβέρνηση του Πιερ Τρουντώ ως ύποπτοι για συνεργασία με το FLQ.

Άκου τώρα, Υπουργός Μετανάστευσης, προερχόμενος από εθνικοπατριωτικό κόμμα να γράφει τέτοια, ε;

Advertisements
Τανγκό του Μοντρεάλ

“Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια”

Ειδα το βιντεο με την επιθεση στο Μπουταρη και με επιασε η ψυχη μου γιατι 10 χρονια πριν ειχανε χτυπησει το Χατζηδακη και εγω εκανα λαικ σε ποστ και εγραφα εξυπναδες στο buzz. Δεν ξερω αν ειναι οτι μαλακωσα που εγινα μπαμπας ή οτι μεγαλωσα επιασα δουλεια και ηρεμησα. Παιζει και αυτο αλλα ακομα ειμαι θυμωμενος με τις πολιτικες που ανθρωποι σαν το Χατζηδακη σχεδιαζουν και υλοποιουν, με τις δομικες ανισοτητες και τη συστημικη ταξικοτητα της Ελληνικης (και της Καναδικης πλεον) κοινωνιας. Παντως δεν εχω πια στομαχι για μπουνιες, κλωτσιες και ματωμενες μυτες. Μπορει να μην εχω σηκωσει χερι ποτε σε κανεναν αλλα ντρεπομαι γιατι καποτε εκανα λαικ σε καποιους που σηκωσαν χερι. Αν μπορουσα, θα ζητουσα μια συγνωμη, αλλα δεν ξερω σε ποιον. Και δε θελω και να παρεξηγηθει και ως συγχωρεση.

Πλεον νομιζω οτι το καταλαβαινω καπως ετσι: Υπαρχει η φυσικη και η συστημικη βια. Σε κανονικες καπιταλιστικες συνθηκες για την παρατεταμενη αντεπαναστατικη ιστορικη φαση που βρισκομαστε, η πρωτη ειναι μηδενικη και η δευτερη ειναι διαχυτη. Στην κριση ξεχειλιζει η οργη και βλεπεις ξεσπασματα φυσικης βιας σε αντιδραση στη συστημικη. Το προβλημα ειναι οτι ειναι πολιτικα πανευκολο να δικαιολογησει κανεις την αντιδραστικη φυσικη βια. Ειναι πολυ πιο πολιτικα δυσκολο να κανει κανεις τη συστημικη βια εξισου καταδικαστεα στη γενικη συνειδηση. Ομως το πρωτο δε χρησιμευει σε τιποτα, ισα ισα ειναι επικινδυνο και θα γυρισει μπουμεραγκ, ενω το δευτερο ειναι πολιτισμικη προοδος.

You know, I learned something today…

 

“Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια”

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

(Αυτο-αναδημοσίευση από τη στήλη αναγνωστών της Κατιουσας.)

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Κ.Π. Καβάφης, Η Πόλις

Στα μάτια κάποιων εργατών το «εξωτερικό» έχει μια αύρα χιλιαστικής σωτηρίας. Αρκεί να τα βροντήξουν όλα κάτω και ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι «μελαψές φυλές κοντοπόδαρες» και «κωλοέλληνες» και θα ξαναγεννηθούν ως «πανέλληνες» που με την ατομική σκληρή δουλειά τους «στην οθόνη σκυμμένοι», θα λυτρωθούν από τον λεγόμενο υγιή καπιταλισμό και θα γίνουν «θεϊκά δεμένοι με την οικουμένη». Αν υπάρχει κάποια προδοσία στην ιστορία της μετανάστευσης, είναι ακριβώς αυτή η ρατσιστική παραμύθα.

Η ταξική πάλη δεν σταματάει στη Γευγελή ή στις αναχωρήσεις του Ελευθέριος Βενιζέλος. Μια γρήγορη ματιά στη σελίδα του Εργατικού Συλλόγου Ελλήνων του Κεμπέκ επιβεβαιώνει την ανάγκη για οργάνωση, για ενημέρωση και για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργατών το ίδιο στην ομογένεια όπως και στην μητρόπολη. Η ομογένεια στο Τορόντο, στην Νέα Υόρκη και αλλού κουβαλάει πολλές προσωπικές ιστορίες στυγνής εκμετάλλευσης νεόφερτων μεταναστών σε εστιατόρια, κατασκευαστικές, και μαγαζιά πατριωτών αφεντικών. Οι ιεραρχικές δομές της Ελληνικής πραγματικότητας αναπαράγονται ακέραιες, ενώ επιπλέον υπάρχουν και κομμάτια της  παροικίας που δεν πέρασαν ποτέ …Μεταπολίτευση.

Αλλά και πέρα από την αγκαλιά της παροικίας, ο καπιταλιστικός παράδεισος είναι, όπως παντού, ιεραρχικά δομημένος και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Στο Οντάριο, χρειάστηκαν χρόνια αγώνα για να αυξηθεί το κατώτατο ωρομίσθιο στα 15$. Στη Βρετανία, οι δείκτες ανεργίας κρατιούνται πλασματικά χαμηλοί με τα «συμβόλαια μηδενικού χρόνου». Στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καθολική ασφάλιση υγείας. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος υγιής καπιταλισμός τους βασίζεται σε δολοφονικές ρατσιστικές ιεραρχίες στο εσωτερικό και σε ωμές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, κάθε κοινωνία, ακόμα και εκείνες του λεγόμενου υγιούς καπιταλισμού, έχει τις αντιφάσεις της, τους αγώνες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν.

Ο ατομικός δρόμος είναι (αυτο-)καταστροφικός είτε  κανείς τον επιλέγει στα Άνω Λιόσια, είτε στη Ντάνφορθ του Τορόντο. Οι προηγούμενες γενιές μεταναστών εργατών έδωσαν τεράστιες μάχες με ανεπτυγμένο αίσθημα «ταξισυνειδησίας». Όπου μπόρεσαν, έχτισαν ομογενειακές οργανώσεις όπως την «Ελληνοκαναδική Δημοκρατική Οργάνωση» στο Τορόντο και τον «Εργατικό Σύλλογο Ελλήνων του Κεμπέκ» στο Μοντρεάλ. Οργανώθηκαν, έχτισαν σχέσεις με το εργατικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στις νέες πατρίδες τους και κράτησαν επαφή με το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα, στηρίζοντάς το όπως μπορούν.

Όσοι από εμάς αναγκαζόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά. Μόνο ως οργανωμένοι, συνειδητοί μετανάστες εργάτες μπορούμε να απαντήσουμε στη βαρβαρότητα.

Η φωτό είναι από τον 902 κι από την είδηση: “Καναδάς-Αγωνιστική Παρέμβαση στην παρέλαση του Τορόντο για την 28η Οκτωβρίου“.

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

Η ιστορια που γραφτηκε απο τους ηττημενους

Ενα κλασικο τσιτατο που διαβαζει κανεις ειναι οτι “η Ελλαδα ειναι η μοναδικη χωρα που η νεοτερη ιστορια της γραφτηκε απο τους ηττημενους και οχι απο τους νικητες”. Ας δεχτουμε προς το παρον οτι αυτο ειναι αληθεια. Γιατι αυτο ειναι κατι κακο? Ισα ισα αν το καλοσκεφτεις, ειναι εξαιρετικο. 

Αν η ιστορια γραφεται απο τους νικητες τοτε εχουμε ακραια ελλειψη αντικειμενικοτητας: αν οι νικημενοι δεν εχουν καμια ελπιδα να πουν την αποψη τους τοτε αυτη χανεται. Το μονο που μας μενει ειναι το βλογημα των γενιων του Ιουλιου Καισαρα και ο Ροκι Τεσσερα (κανει και ριμα).

Αν ομως η ιστορια γραφεται απο τους ηττημενους τοτε η ιστοριογραφια τους ειναι πολυ πιο αντικειμενικη αφου τοσο οι νικητες, λογω της ενισχυμενης τους θεσης απο την νικη τους, οσο και οι ηττημενοι, λογω της υποτιθεμενης ή πραγματικης (αδιαφορο) ηθικης τους υπεροχης, λενε την αποψη τους. Που συνολικα σημαινει οτι ειμαστε πιο κοντα στην αντικειμενικοτητα.

Αν λοιπον η νεοτερη Ελληνικη ιστορια οντως γραφτηκε απο τους ηττημενους, αυτο σημαινει οτι η νεοτερη Ελληνικη ιστοριογραφια ειναι πολυ πιο κοντα στην πραγματικοτητα απο αλλες ιστοριογραφιες.

Η ιστορια που γραφτηκε απο τους ηττημενους