“Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια”

Ειδα το βιντεο με την επιθεση στο Μπουταρη και με επιασε η ψυχη μου γιατι 10 χρονια πριν ειχανε χτυπησει το Χατζηδακη και εγω εκανα λαικ σε ποστ και εγραφα εξυπναδες στο buzz. Δεν ξερω αν ειναι οτι μαλακωσα που εγινα μπαμπας ή οτι μεγαλωσα επιασα δουλεια και ηρεμησα. Παιζει και αυτο αλλα ακομα ειμαι θυμωμενος με τις πολιτικες που ανθρωποι σαν το Χατζηδακη σχεδιαζουν και υλοποιουν, με τις δομικες ανισοτητες και τη συστημικη ταξικοτητα της Ελληνικης (και της Καναδικης πλεον) κοινωνιας. Παντως δεν εχω πια στομαχι για μπουνιες, κλωτσιες και ματωμενες μυτες. Μπορει να μην εχω σηκωσει χερι ποτε σε κανεναν αλλα ντρεπομαι γιατι καποτε εκανα λαικ σε καποιους που σηκωσαν χερι. Αν μπορουσα, θα ζητουσα μια συγνωμη, αλλα δεν ξερω σε ποιον. Και δε θελω και να παρεξηγηθει και ως συγχωρεση.

Πλεον νομιζω οτι το καταλαβαινω καπως ετσι: Υπαρχει η φυσικη και η συστημικη βια. Σε κανονικες καπιταλιστικες συνθηκες για την παρατεταμενη αντεπαναστατικη ιστορικη φαση που βρισκομαστε, η πρωτη ειναι μηδενικη και η δευτερη ειναι διαχυτη. Στην κριση ξεχειλιζει η οργη και βλεπεις ξεσπασματα φυσικης βιας σε αντιδραση στη συστημικη. Το προβλημα ειναι οτι ειναι πολιτικα πανευκολο να δικαιολογησει κανεις την αντιδραστικη φυσικη βια. Ειναι πολυ πιο πολιτικα δυσκολο να κανει κανεις τη συστημικη βια εξισου καταδικαστεα στη γενικη συνειδηση. Ομως το πρωτο δε χρησιμευει σε τιποτα, ισα ισα ειναι επικινδυνο και θα γυρισει μπουμεραγκ, ενω το δευτερο ειναι πολιτισμικη προοδος.

You know, I learned something today…

 

Advertisements
“Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια”

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

(Αυτο-αναδημοσίευση από τη στήλη αναγνωστών της Κατιουσας.)

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Κ.Π. Καβάφης, Η Πόλις

Στα μάτια κάποιων εργατών το «εξωτερικό» έχει μια αύρα χιλιαστικής σωτηρίας. Αρκεί να τα βροντήξουν όλα κάτω και ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι «μελαψές φυλές κοντοπόδαρες» και «κωλοέλληνες» και θα ξαναγεννηθούν ως «πανέλληνες» που με την ατομική σκληρή δουλειά τους «στην οθόνη σκυμμένοι», θα λυτρωθούν από τον λεγόμενο υγιή καπιταλισμό και θα γίνουν «θεϊκά δεμένοι με την οικουμένη». Αν υπάρχει κάποια προδοσία στην ιστορία της μετανάστευσης, είναι ακριβώς αυτή η ρατσιστική παραμύθα.

Η ταξική πάλη δεν σταματάει στη Γευγελή ή στις αναχωρήσεις του Ελευθέριος Βενιζέλος. Μια γρήγορη ματιά στη σελίδα του Εργατικού Συλλόγου Ελλήνων του Κεμπέκ επιβεβαιώνει την ανάγκη για οργάνωση, για ενημέρωση και για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργατών το ίδιο στην ομογένεια όπως και στην μητρόπολη. Η ομογένεια στο Τορόντο, στην Νέα Υόρκη και αλλού κουβαλάει πολλές προσωπικές ιστορίες στυγνής εκμετάλλευσης νεόφερτων μεταναστών σε εστιατόρια, κατασκευαστικές, και μαγαζιά πατριωτών αφεντικών. Οι ιεραρχικές δομές της Ελληνικής πραγματικότητας αναπαράγονται ακέραιες, ενώ επιπλέον υπάρχουν και κομμάτια της  παροικίας που δεν πέρασαν ποτέ …Μεταπολίτευση.

Αλλά και πέρα από την αγκαλιά της παροικίας, ο καπιταλιστικός παράδεισος είναι, όπως παντού, ιεραρχικά δομημένος και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Στο Οντάριο, χρειάστηκαν χρόνια αγώνα για να αυξηθεί το κατώτατο ωρομίσθιο στα 15$. Στη Βρετανία, οι δείκτες ανεργίας κρατιούνται πλασματικά χαμηλοί με τα «συμβόλαια μηδενικού χρόνου». Στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καθολική ασφάλιση υγείας. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος υγιής καπιταλισμός τους βασίζεται σε δολοφονικές ρατσιστικές ιεραρχίες στο εσωτερικό και σε ωμές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, κάθε κοινωνία, ακόμα και εκείνες του λεγόμενου υγιούς καπιταλισμού, έχει τις αντιφάσεις της, τους αγώνες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν.

Ο ατομικός δρόμος είναι (αυτο-)καταστροφικός είτε  κανείς τον επιλέγει στα Άνω Λιόσια, είτε στη Ντάνφορθ του Τορόντο. Οι προηγούμενες γενιές μεταναστών εργατών έδωσαν τεράστιες μάχες με ανεπτυγμένο αίσθημα «ταξισυνειδησίας». Όπου μπόρεσαν, έχτισαν ομογενειακές οργανώσεις όπως την «Ελληνοκαναδική Δημοκρατική Οργάνωση» στο Τορόντο και τον «Εργατικό Σύλλογο Ελλήνων του Κεμπέκ» στο Μοντρεάλ. Οργανώθηκαν, έχτισαν σχέσεις με το εργατικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στις νέες πατρίδες τους και κράτησαν επαφή με το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα, στηρίζοντάς το όπως μπορούν.

Όσοι από εμάς αναγκαζόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά. Μόνο ως οργανωμένοι, συνειδητοί μετανάστες εργάτες μπορούμε να απαντήσουμε στη βαρβαρότητα.

Η φωτό είναι από τον 902 κι από την είδηση: “Καναδάς-Αγωνιστική Παρέμβαση στην παρέλαση του Τορόντο για την 28η Οκτωβρίου“.

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

Η ιστορια που γραφτηκε απο τους ηττημενους

Ενα κλασικο τσιτατο που διαβαζει κανεις ειναι οτι “η Ελλαδα ειναι η μοναδικη χωρα που η νεοτερη ιστορια της γραφτηκε απο τους ηττημενους και οχι απο τους νικητες”. Ας δεχτουμε προς το παρον οτι αυτο ειναι αληθεια. Γιατι αυτο ειναι κατι κακο? Ισα ισα αν το καλοσκεφτεις, ειναι εξαιρετικο. 

Αν η ιστορια γραφεται απο τους νικητες τοτε εχουμε ακραια ελλειψη αντικειμενικοτητας: αν οι νικημενοι δεν εχουν καμια ελπιδα να πουν την αποψη τους τοτε αυτη χανεται. Το μονο που μας μενει ειναι το βλογημα των γενιων του Ιουλιου Καισαρα και ο Ροκι Τεσσερα (κανει και ριμα).

Αν ομως η ιστορια γραφεται απο τους ηττημενους τοτε η ιστοριογραφια τους ειναι πολυ πιο αντικειμενικη αφου τοσο οι νικητες, λογω της ενισχυμενης τους θεσης απο την νικη τους, οσο και οι ηττημενοι, λογω της υποτιθεμενης ή πραγματικης (αδιαφορο) ηθικης τους υπεροχης, λενε την αποψη τους. Που συνολικα σημαινει οτι ειμαστε πιο κοντα στην αντικειμενικοτητα.

Αν λοιπον η νεοτερη Ελληνικη ιστορια οντως γραφτηκε απο τους ηττημενους, αυτο σημαινει οτι η νεοτερη Ελληνικη ιστοριογραφια ειναι πολυ πιο κοντα στην πραγματικοτητα απο αλλες ιστοριογραφιες.

Η ιστορια που γραφτηκε απο τους ηττημενους

1357

Etienne_Marcel

Το 1357, στη μεση του Εκατονταετους Πολεμου, οι αστοι του Παρισιου με επικεφαλης τον Ετιεν Μαρσελ ξεσηκωνονται εναντιον του Σαρλ του Πεμπτου, του επονομαζομενου Σοφου. Τον πειθαναγκαζουν να περασει μια σειρα προοδευτικων μετρων που στην πραξη θελουν να μεταμορφωσουν τη Γαλλικη φεουδαρχικη μοναρχια σε κοινοβουλευτικη, συνταγματικη μοναρχια. Γραφει ο Ζυλ Μισελε:

“Η μεγαλη διακηρυξη του 1357 που ο διαδοχος αναγκαστηκε να υπογραψει ηταν κατι πολυ περισσοτερο απο μεταρρυθμιση. Επεφερε αλλαγη καθεστωτος. Εθεσε την κρατικη ισχυ στα χερια του κοινοβουλιου και αντικατεστησε την μοναρχια με τη δημοκρατια. Εδωσε την υπερτατη κυριαρχια στο Λαο, ενω ο Λαος δεν υπηρχε ακομα. […] Η διακηρυξη ανετρεψε αδικιες. Αλλα με αδικιες καταφερνε να επιζει το καθεστως. Η ανατροπη τους σημαινε την ανατροπη της εξουσιας, την διαλυση του κρατους, τον αφοπλισμο της Γαλλιας.”

Μεσα σε χρονο η διακηρυξη ειχε καταστρατηγηθει, ο Μαρσελ ηταν νεκρος και η Γαλλικη μοναρχια ισχυροτερη απο πριν.

Το 1357 ειναι στην χαραυγη της Ιταλικης Αναγεννησης. Στη Γαλλια ειναι ακομα Μεσαιωνας. Ειναι 432 χρονια πριν τη Γαλλικη Επανασταση, 285 χρονια πριν την Αγγλικη. Η αστικη ταξη ισα που ειχε μαθει να κραταει το κεφαλι της ορθιο και ακομα μαθαινε να μπουσουλαει.

Η υποθεση της εργατικης ταξης βεβαια ειναι για παντα πεθαμενη υποθεση, γιατι το 1989 επεσε η ΕΣΣΔ. Αφου χασαμε μια φορα, χασαμε για παντα. Κομουνισμος? Χαμενη υποθεση, η Ιστορια μιλησε. Το μονο που μενει ειναι οι μπαμπουλες: ο Σταλιν, ο Μαο, ο Πολποτ, η Καγκεμπε, η Σταζι, το Τσερνομπιλ. Ενω η Αστικη Δημοκρατια εχει τα ρουχα της αστραφτερα και πεντακαθαρα: η αστικη ταξη δεν ειχε ποτε Κρομγουελ, Ροβεσπιερους, Κισιγκερ, λοιμους σε Ιρλανδιες και Ινδιες, Σεσιλ Ροουντς, Τεντι Ρουζεβελτ, Κονγκο, φασισμο, αυτοκρατοριες, Μποπαλ, κτλ. Η Αστικη Δημοκρατια ειναι το καλυτερο καθεστως. Με λαθη, ναι, αλλα το καλυτερο. Πισω στη δουλεια τωρα.

1357