Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

(Αυτο-αναδημοσίευση από τη στήλη αναγνωστών της Κατιουσας.)

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Κ.Π. Καβάφης, Η Πόλις

Στα μάτια κάποιων εργατών το «εξωτερικό» έχει μια αύρα χιλιαστικής σωτηρίας. Αρκεί να τα βροντήξουν όλα κάτω και ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι «μελαψές φυλές κοντοπόδαρες» και «κωλοέλληνες» και θα ξαναγεννηθούν ως «πανέλληνες» που με την ατομική σκληρή δουλειά τους «στην οθόνη σκυμμένοι», θα λυτρωθούν από τον λεγόμενο υγιή καπιταλισμό και θα γίνουν «θεϊκά δεμένοι με την οικουμένη». Αν υπάρχει κάποια προδοσία στην ιστορία της μετανάστευσης, είναι ακριβώς αυτή η ρατσιστική παραμύθα.

Η ταξική πάλη δεν σταματάει στη Γευγελή ή στις αναχωρήσεις του Ελευθέριος Βενιζέλος. Μια γρήγορη ματιά στη σελίδα του Εργατικού Συλλόγου Ελλήνων του Κεμπέκ επιβεβαιώνει την ανάγκη για οργάνωση, για ενημέρωση και για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργατών το ίδιο στην ομογένεια όπως και στην μητρόπολη. Η ομογένεια στο Τορόντο, στην Νέα Υόρκη και αλλού κουβαλάει πολλές προσωπικές ιστορίες στυγνής εκμετάλλευσης νεόφερτων μεταναστών σε εστιατόρια, κατασκευαστικές, και μαγαζιά πατριωτών αφεντικών. Οι ιεραρχικές δομές της Ελληνικής πραγματικότητας αναπαράγονται ακέραιες, ενώ επιπλέον υπάρχουν και κομμάτια της  παροικίας που δεν πέρασαν ποτέ …Μεταπολίτευση.

Αλλά και πέρα από την αγκαλιά της παροικίας, ο καπιταλιστικός παράδεισος είναι, όπως παντού, ιεραρχικά δομημένος και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Στο Οντάριο, χρειάστηκαν χρόνια αγώνα για να αυξηθεί το κατώτατο ωρομίσθιο στα 15$. Στη Βρετανία, οι δείκτες ανεργίας κρατιούνται πλασματικά χαμηλοί με τα «συμβόλαια μηδενικού χρόνου». Στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καθολική ασφάλιση υγείας. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος υγιής καπιταλισμός τους βασίζεται σε δολοφονικές ρατσιστικές ιεραρχίες στο εσωτερικό και σε ωμές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, κάθε κοινωνία, ακόμα και εκείνες του λεγόμενου υγιούς καπιταλισμού, έχει τις αντιφάσεις της, τους αγώνες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν.

Ο ατομικός δρόμος είναι (αυτο-)καταστροφικός είτε  κανείς τον επιλέγει στα Άνω Λιόσια, είτε στη Ντάνφορθ του Τορόντο. Οι προηγούμενες γενιές μεταναστών εργατών έδωσαν τεράστιες μάχες με ανεπτυγμένο αίσθημα «ταξισυνειδησίας». Όπου μπόρεσαν, έχτισαν ομογενειακές οργανώσεις όπως την «Ελληνοκαναδική Δημοκρατική Οργάνωση» στο Τορόντο και τον «Εργατικό Σύλλογο Ελλήνων του Κεμπέκ» στο Μοντρεάλ. Οργανώθηκαν, έχτισαν σχέσεις με το εργατικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στις νέες πατρίδες τους και κράτησαν επαφή με το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα, στηρίζοντάς το όπως μπορούν.

Όσοι από εμάς αναγκαζόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά. Μόνο ως οργανωμένοι, συνειδητοί μετανάστες εργάτες μπορούμε να απαντήσουμε στη βαρβαρότητα.

Η φωτό είναι από τον 902 κι από την είδηση: “Καναδάς-Αγωνιστική Παρέμβαση στην παρέλαση του Τορόντο για την 28η Οκτωβρίου“.

Advertisements
Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

Η ιστορια που γραφτηκε απο τους ηττημενους

Ενα κλασικο τσιτατο που διαβαζει κανεις ειναι οτι “η Ελλαδα ειναι η μοναδικη χωρα που η νεοτερη ιστορια της γραφτηκε απο τους ηττημενους και οχι απο τους νικητες”. Ας δεχτουμε προς το παρον οτι αυτο ειναι αληθεια. Γιατι αυτο ειναι κατι κακο? Ισα ισα αν το καλοσκεφτεις, ειναι εξαιρετικο. 

Αν η ιστορια γραφεται απο τους νικητες τοτε εχουμε ακραια ελλειψη αντικειμενικοτητας: αν οι νικημενοι δεν εχουν καμια ελπιδα να πουν την αποψη τους τοτε αυτη χανεται. Το μονο που μας μενει ειναι το βλογημα των γενιων του Ιουλιου Καισαρα και ο Ροκι Τεσσερα (κανει και ριμα).

Αν ομως η ιστορια γραφεται απο τους ηττημενους τοτε η ιστοριογραφια τους ειναι πολυ πιο αντικειμενικη αφου τοσο οι νικητες, λογω της ενισχυμενης τους θεσης απο την νικη τους, οσο και οι ηττημενοι, λογω της υποτιθεμενης ή πραγματικης (αδιαφορο) ηθικης τους υπεροχης, λενε την αποψη τους. Που συνολικα σημαινει οτι ειμαστε πιο κοντα στην αντικειμενικοτητα.

Αν λοιπον η νεοτερη Ελληνικη ιστορια οντως γραφτηκε απο τους ηττημενους, αυτο σημαινει οτι η νεοτερη Ελληνικη ιστοριογραφια ειναι πολυ πιο κοντα στην πραγματικοτητα απο αλλες ιστοριογραφιες.

Η ιστορια που γραφτηκε απο τους ηττημενους

1357

Etienne_Marcel

Το 1357, στη μεση του Εκατονταετους Πολεμου, οι αστοι του Παρισιου με επικεφαλης τον Ετιεν Μαρσελ ξεσηκωνονται εναντιον του Σαρλ του Πεμπτου, του επονομαζομενου Σοφου. Τον πειθαναγκαζουν να περασει μια σειρα προοδευτικων μετρων που στην πραξη θελουν να μεταμορφωσουν τη Γαλλικη φεουδαρχικη μοναρχια σε κοινοβουλευτικη, συνταγματικη μοναρχια. Γραφει ο Ζυλ Μισελε:

“Η μεγαλη διακηρυξη του 1357 που ο διαδοχος αναγκαστηκε να υπογραψει ηταν κατι πολυ περισσοτερο απο μεταρρυθμιση. Επεφερε αλλαγη καθεστωτος. Εθεσε την κρατικη ισχυ στα χερια του κοινοβουλιου και αντικατεστησε την μοναρχια με τη δημοκρατια. Εδωσε την υπερτατη κυριαρχια στο Λαο, ενω ο Λαος δεν υπηρχε ακομα. […] Η διακηρυξη ανετρεψε αδικιες. Αλλα με αδικιες καταφερνε να επιζει το καθεστως. Η ανατροπη τους σημαινε την ανατροπη της εξουσιας, την διαλυση του κρατους, τον αφοπλισμο της Γαλλιας.”

Μεσα σε χρονο η διακηρυξη ειχε καταστρατηγηθει, ο Μαρσελ ηταν νεκρος και η Γαλλικη μοναρχια ισχυροτερη απο πριν.

Το 1357 ειναι στην χαραυγη της Ιταλικης Αναγεννησης. Στη Γαλλια ειναι ακομα Μεσαιωνας. Ειναι 432 χρονια πριν τη Γαλλικη Επανασταση, 285 χρονια πριν την Αγγλικη. Η αστικη ταξη ισα που ειχε μαθει να κραταει το κεφαλι της ορθιο και ακομα μαθαινε να μπουσουλαει.

Η υποθεση της εργατικης ταξης βεβαια ειναι για παντα πεθαμενη υποθεση, γιατι το 1989 επεσε η ΕΣΣΔ. Αφου χασαμε μια φορα, χασαμε για παντα. Κομουνισμος? Χαμενη υποθεση, η Ιστορια μιλησε. Το μονο που μενει ειναι οι μπαμπουλες: ο Σταλιν, ο Μαο, ο Πολποτ, η Καγκεμπε, η Σταζι, το Τσερνομπιλ. Ενω η Αστικη Δημοκρατια εχει τα ρουχα της αστραφτερα και πεντακαθαρα: η αστικη ταξη δεν ειχε ποτε Κρομγουελ, Ροβεσπιερους, Κισιγκερ, λοιμους σε Ιρλανδιες και Ινδιες, Σεσιλ Ροουντς, Τεντι Ρουζεβελτ, Κονγκο, φασισμο, αυτοκρατοριες, Μποπαλ, κτλ. Η Αστικη Δημοκρατια ειναι το καλυτερο καθεστως. Με λαθη, ναι, αλλα το καλυτερο. Πισω στη δουλεια τωρα.

1357

Για το συμφωνο συμβιωσης

Το Κομουνιστικο Κομμα καταψηφισε επι της αρχης το συμφωνο συμβιωσης (ΣΣ) με –αν καταλαβαινω καλα– δυο επιχειρηματα:

  1. Τα βασανα στη ζωη των ομοφυλων ζευγαριων μπορουν να ανακουφιστουν με αλλους τροπους, πχ συμβολαιογραφικες πραξεις, απλοποιηση νομοθεσιας.
  2. Το συμφωνο συμβιωσης οδηγει στην υιοθεσια παιδιων απο ομοφυλα ζευγαρια που θα ειναι προβλημα γιατι (α) οι επιστημονες δεν εχουν καταληξει αν ειναι καλο ή κακο και (β) γιατι τα παιδια χρειαζονται πατρικα και μητρικα προτυπα.

Και τα δυο επιχειρηματα κατα τη γνωμη μου δεν αντεχουν σε σοβαρη κριτικη — και για αυτο το λογο υποψιαζομαι οτι θα τα δουμε να αναθεωρουνται στο μελλον, ελπιζω στην κατευθυνση αλλαγης στασης. Μαλιστα ειμαι αισιοδοξος, γιατι βλεπω κειμενα σαν αυτο, αυτο και αυτο που σημαινει οτι αν γινει εφικτο να υπαρξει διαλογος χωρις κραυγες η λογικη θα επικρατησει. Παμε στα επιχειρηματα:

1.

“Τα βασανα στη ζωη των ομοφυλων ζευγαριων μπορουν να ανακουφιστουν με αλλους τροπους, πχ συμβολαιογραφικες πραξεις, απλοποιηση νομοθεσιας.” Ενα ομοφυλο ζευγαρι ποσες τετοιες ειδικες διευθετησεις θα πρεπει να σκεφτει προκαταβολικα να κανει? Οκει το κληρονομικο, τωρα το ξερουμε ολοι. Σε ποσες αλλες υποπεριπτωσεις της ελληνικης γραφειοκρατιας μπορει να πιαστει ενα ομοφυλο ζευγαρι ωστε να πρεπει να φυλαχτει προκαταβολικα με συμβολαιογραφικες πραξεις? Και μαλιστα, αν γινει κατι τετοιο, θα συμβει ακριβως στο σημειο που το ζευγαρι θα χρειαζεται τις οποιες προστατευτικες ρυθμισεις. Και ακομα περισσοτερο, σαν κομουνιστες μιλαμε για τη λαικη ομοφυλη οικογενεια που δεν εχει να τρεχει στους συμβολαιογραφους καθε λιγο. Μηπως αν υπηρχε ενας τροπος να τις μαζεψουμε σε ενα πακετο και να μπορει ενα ζευγαρι να κανει μονο μια συμβολαιογραφικη πραξη, να ξεμπερδευει μια και καλη με ολες τις υποπεριπτωσεις και τις ανθυπολεπτομερειες… Χμ… Ναι.

Απο κει και περα, διαβαζω και ερωτηματα σχετικα πχ με τις πολυγαμικες σχεσεις. Οταν μιλαμε για την πολυγαμια πρεπει να καταρχην να αναγνωρισουμε οτι σε μια κοινωνια που ακομα ντρεπεται να ονομασει τη συμβιωση δυο ερωτευμενων γυναικων “γαμο”, η εννοια της πολυγαμιας ειναι πολυ συγκεκριμενη και πολυ σαφως χρωματισμενη απο το πατριαρχικο παρελθον. Ή μηπως εχει ξεπερασει η Ελληνικη κοινωνια τις λεξεις “τσουλα” και “γαμιας”? Χτυπαμε δηλαδη αμεσως στην πορτα του φεμινιστικου κινηματος. Συγκεκριμενη αναλυση της συγκεκριμενης καταστασης, οχι αερολογιες περι συμβιωσης με 50 ατομα.

Και μιας και ανεφερα το φεμινιστικο κινημα: ενιοτε διαβαζει κανεις αντιρρησεις στο να ασχολειται το ΚΚΕ με το θεμα των ΛΟΑΤ δικαιωματων που λενε οτι δεν προκειται για ταξικο θεμα. Οποιοσδηποτε το λεει αυτο θα πρεπει να εξηγησει γιατι η απελευθερωση της γυναικας ειναι ταξικο θεμα. Γιατι το ΚΚΕ εχει υιοθετησει την σωστοτατη πρακτικη να μιλαει συγκεκριμενα για την εργατρια και οχι γενικα για ολους τους εργατες χωρις διαχωρισμους φυλου? Και μαλιστα να εχουμε υποψη οτι οταν το ΚΚΕ σηκωνε το φεμινιστικο ζητημα οι αποψεις της ελληνικης κοινωνιας για τις γυναικες ηταν ταξεις μεγεθους χειροτερες απο οτι ειναι σημερα για τους ΛΟΑΤ.

Τελος, οπως εχει συζητηθει και αλλου, το θεμα δεν ειναι μονο το νομικο και των δικαιωματων. Ειναι επισης και να βγει μια ολοκληρη κατηγορια ανθρωπων απο το περιθωριο. Να σταματησει η καταδιωξη και ο κοινωνικος αποκλεισμος. Ειναι αυτο που εγραψε η Ελενα Ακριτα: “Είναι όλοι αυτοί που λένε το μνημειώδες ‘δεν με νοιάζει τι κάνει ο γκέι στο κρεβάτι του’. Μα έρωτας δεν είναι το κρεβάτι, ρε μαλάκα. Έρωτας, δεν είναι η κλειστή πόρτα. Έρωτας είναι η κοινή ζωή, είναι οι κοινοί φίλοι, είναι τα κοινά δικαιώματα.” Οι οργανωσεις ΛΟΑΤ εχουν βαλει το συμφωνο συμβιωσης σαν τακτικο στοχο στη στρατηγικη τους να καταπολεμησουν την περιθωριοποιηση. Αν σαν κομουνιστικο κομμα λεμε οτι δε χρειαζεται αυτος ο στοχος σαν ενδιαμεσος σταθμος, οκει να το δουμε: ποια ειναι η εναλλακτικη μας τακτικη, ποιο ειναι συγκεκριμενα το προγραμμα μας για την καταπολεμηση της περιθωριοποιησης, ποιες ειναι οι πολιτικες δρασεις που κανουμε, ποιες ειναι εστω οι συμμαχιες που χτιζουμε? (Χρησιμοποιω καταχρηστικα το πρωτο πληθυντικο για να δειξω οτι δεν κουναω δαχτυλο αλλα καταθετω προβληματισμο.)

2.

“Το συμφωνο συμβιωσης οδηγει στην υιοθεσια παιδιων απο ομοφυλα ζευγαρια που θα ειναι προβλημα γιατι (α) οι επιστημονες δεν εχουν καταληξει αν ειναι καλο ή κακο και (β) γιατι τα παιδια χρειαζονται πατρικα και μητρικα προτυπα.” Καταρχην εδω εχουμε ενα παραξενο λογικο αλμα. Η θεση οτι η επιστημη δεν εχει κατασταλαξει μετατρεπεται ξαφνικα σε “τα παιδια χρειαζονται προτυπα”, δηλαδη μια κατασταλαγμενη θεση.  Εχουμε δηλαδη ενα διλλημα μεταξυ δυο θεσεων να μετατρεπεται αυθαιρετα σε καταφαση της μιας απο τις δυο θεσεις. Error.

Περα ομως απο την λογικη ασυνεπεια της θεσης αυτης, πρεπει να δουμε και οτι και τα δυο σκελη της ειναι προβληματικα.

Σχετικα με το πρωτο σκελος: ΔΕΝ υπαρχει σοβαρη διαμαχη μεταξυ των ερευνητων. Οι επιστημονες μελετουν τις οικογενειες των ΛΟΑΤ απο τη δεκαετια του ’70 και τα αποτελεσματα ειναι σαφη. Η APA (Αμερικανικη Ψυχιατρικη Ενωση) λεει σταρατα:

“On the basis of a remarkably consistent body of research on lesbian and gay parents and their children, the American Psychological Association (APA) and other health professional and scientific organizations have concluded that there is no scientific evidence that parenting effectiveness is related to parental sexual orientation. That is, lesbian and gay parents are as likely as heterosexual parents to provide supportive and healthy environments for their children. This body of research has shown that the adjustment, development and psychological well-being of children are unrelated to parental sexual orientation and that the children of lesbian and gay parents are as likely as those of heterosexual parents to flourish.”

Παρομοιες δηλωσεις εχουν βγαλει διαφορες αλλες επαγγελματικες ενωσεις, και απο αλλες χωρες οπως πχ του Καναδα, της Αυστραλιας. Μερικα λινκς υπαρχουν στο αρθρο της Wikipedia παραπανω, και οποιος ενδιεφερεται να μαθει, ψαχνει. Γενικο συμπερασμα: ΔΕΝ υπαρχει καποια μεγαλη επιστημονικη διαμαχη για το θεμα, τουλαχιστον οχι περισσοτερο απο την επιστημονικη διαμαχη για την κλιματικη αλλαγη. Η μεγαλη πλειοψηφια της επιστημονικης ερευνας εχει καταληξει σε συγκεκριμενα συμπερασματα. Οι οποιες μειοψηφουσες φωνες εχουν τη θεση και το ρολο τους στην εξελιξη των επισημονικων ιδεων αλλα δεν πρεπει να τις φουσκωνουμε και να προσποιουμαστε οτι οι επιστημονες διαφωνουν.

Σχετικα με το δευτερο σκελος: πρωτον, τα επιστημονικα συμπερασματα που μολις ανεφερα την διαψευδουν. Κατα δευτερον, ακομα και αν δεν υπηρχαν αυτα τα επιστημονικα συμπερασματα, η θεση παλι δε στεκει. Ειναι προτιμοτερο ενα παιδι να ζει σε ιδρυμα ή σε με δυο μαναδες/πατεραδες? Μηπως θα πρεπει να αφαιρειται η κηδεμονια των παιδιων απο μονογονεικες οικογενειες? Τι γινεται με τα παιδια διαζευγμενων κηδεμονων που βρισκονται σε σταθερη σχεση με ατομο του ιδιου φυλου? Οι γιαγιαδες/παπουδες/θειοι δεν ειναι επαρκη εμφυλα προτυπα? Και κατα τριτο: ποιο ακριβως ειναι το περιεχομενο των λεξεων “αντρικο και γυναικειο προτυπο”? Ειναι αδυνατον να το περιγραψει κανεις συγκεκριμενα χωρις να αναπαραξει ενα σωρο φαλλοκρατικα στερεοτυπα. Τι δουλεια εχουμε εμεις μ’αυτα?

Με λιγα λογια, η επιχειρηματολογια εναντια στο ΣΣ ειναι σαθρη. Και αν εγω με την απλη λογικη μπορω να φερω τοσες αντιρρησεις, ποσο μαλλον που εχουν γραφτει πολυ πιο σοβαρα κειμενα με καλυτερη θεωρητικη θεμελιωση.

Το θεμα ομως δεν τελειωνει εδω. Γιατι, ενταξει, τελικα το ζητημα δεν ειναι η θεση του ενος ή του αλλου κομματος, αλλα το τι συμβαινει στην κοινωνια, μιας και την ιδια στιγμη, εχει ξεκινησει το Pinkwashing της κυβερνησης, η εργαλειοποιηση δηλαδη προοδευτικων μεταρρυθμισεων ως καροτο για να μην φωναζουμε πολυ οταν μας χτυπουν με το μαστιγιο της καπιταλιστικης βαρβαροτητας.   Και αυτο που βλεπουμε ειναι οτι την ιδια στιγμη που η κυβερνηση Τσιπρα σπρωχνει το ΣΣ, ταυτοχρονα υλοποιει ενα προγραμμα που χτυπαει αλυπητα μεταξυ αλλων και την μεγαλη πλειοψηφια των ΛΟΑΤ. Η κυβερνηση και τα αστικα κομματα τους βλεπουν μονοσημαντα ως οριζομενους απο ενα μονο χαρακατηριστικο της ταυτοτητας τους και επιλεγουν να τους αγνοουν ως καταπιεζομενους στους χωρους δουλειας τους. Εμεις ξερουμε καλυτερα.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

Για το συμφωνο συμβιωσης

Κουνημα δαχτυλου στο ΚΚΕ

Το βερσιο ναμπερ ειναι μεγαλη υποθεση. Το λεω σαν καποιος που σε καναδυο μηνες θα ειναι επισημα ντοχτορας μηχανικος λογισμικου (ξερεις ποιος ειμαι εγω κι ετσι) . Οταν λες οτι το προιον σου ειναι βερσιο 2, το νοημα ειναι οτι εχεις προσθεσει αρκετο πραμα πανω ωστε να εχεις κατι διαφορετικο απο το βερσιο 1. Internet 2.0 ας πουμε ειναι το ιντερνε που δεν ειναι μονο ιστιοσελιδες και html και geocities αλλα εχει μεσα και κοινωνικη δικτυωση και σεαρ και λαικ και τουιτερ και τετοια. Σημαντικη, ποιοτικη διαφορα.

Η ΛΑΕ λοιπον αγαπητο μου ΚΚΕ δεν ειναι ΣΥΡΙΖΑ 2. Δεν λεει τιποτα το διαφορετικο απο τα οσα ελεγε ο ΣΥΡΙΖΑ του Γεναρη. Απλα ισχυριζεται οτι διορθωσε μερικα bugs, ισιωσε λιγο το ιντερφεις και κρασαρει πιο σπανια. Καμια διαφορα στη στρατηγικη, καμια διαφορα στην τακτικη. Κανενα παθημα δεν εγινε μαθημα, καμια ενδοσκοπηση, καμια αναλυση γιατι εγινε οτι εγινε. Στα ιδια οπως πριν, παμε Νομισματοκοπειο. Απο τα Windows 3.1 στα Windows 3.11.

Ας μην παραπλανα το λαο λοιπον ο Περισσος. Η ΛΑΕ δεν ειναι ΣΥΡΙΖΑ 2. Ειναι ΣΥΡΙΖΑ 1.01.

Κουνημα δαχτυλου στο ΚΚΕ

Το χειροτερο που εκανε ο Τσιπρας

Το χειροτερο που μπορει να καταλογιστει στην Κυβερνηση της Αριστερας δεν ειναι το μνημονιο 3, το οποιο αλλωστε ηταν αναποφευκτο μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ παρατησε καθε προσπαθεια να στησει λαικη ανθεκτικοτητα και δημοκρατικη οργανωση (πολιτικη και οικονομικη) απο-τα-κατω. Το μεγαλυτερο κριμα της Κυβερνησης της Αριστερας ηταν που καλεσε εκλογες εν μεσω της χειροτερης προσφυγικης κρισης που εχει δει η χωρα απο το 1922. Μια Αριστερη κυβερνηση θα επρεπε να τρεχει απο νησι σε νησι και απο καταυλισμο σε καταυλισμο για να ανακουφισει την (πραγματικη αυτη τη φορα) ανθρωπιστικη καταστροφη. Θα επρεπε να κινητοποιει μεσω του παραδειγματος του πολιτικου της προσωπικου το φιλοτιμο της κοινωνιας, οπως εκανε η ηγεσια της Γερμανικης Δεξιας, ή εστω σε συμβολικο επιπεδο photo op. Θα επρεπε να κανει απαραιτητες μονομερεις ενεργειες (οπως η εμπρακτη καταργηση του Δουβλινο ΙΙ ανοιγοντας τις πορτες των Ελληνικων προξενειων στην Τουρκια, το Λιβανο κτλ σε οσους θελουν να κανουν αιτηση ασυλου) σαν αυτες που κανει η Γερμανικη Δεξια. Αντι να κινητοποιει το συνολο του κρατικου μηχανισμου, τον εστειλε προεκλογικες διακοπες. Αντι να κανει τη δουλεια του, ο Τσιπρας εβαλε τη χωρα να κουβεντιαζει περι Λαφαζανη και Μειμαρακη. Με τετοια πολιτικη ωριμοτητα θελει να ξαναβγει κυβερνηση, που ουτε για σοβαρη και ειλικρινη σοσιαλδημοκρατια δεν κανει πλεον.

Το χειροτερο που εκανε ο Τσιπρας