“Η Κιβωτός του Ελληνικού Γένους”

Μου πήρε ένα τέταρτο του αιώνα αλλά τελικά το κλικ μου έγινε σήμερα το πρωί.

Έχετε και σεις φαντάζομαι συναντήσει την κλασική επωδό ότι η Εκκλησία ήταν εκείνη που κράτησε και ανάστησε τον Ελληνισμό στα χρόνια της σκλαβιάς. Συνήθως το θέμα προκύπτει είτε όταν μιλάμε για το μύθο του Κρυφού Σχολειού, είτε όταν μιλάμε για την Εκκλησιαστική Περιουσία, είτε όταν μιλάμε για τον θεσμικό ρόλο της Εκκλησίας.

Κλασικό, κλασικότατο παράδειγμα, αυτό εδώ το υπερκλισέ άρθρο στην Πεμπτουσία, απ’όπου πήρα και τον τίτλο του ποστ. Ξεκινάει με το στάνταρ “Κατά την διάρκεια της μακραίωνης Τουρκοκρατίας, η Ορθόδοξος Εκκλησία μας ήταν η μοναδική πηγή και δύναμη για την διακήρυξη του Ελληνισμού, της ορθοδόξου πίστεως και της εσωτερικής φλόγας για εθνική ανεξαρτησία. Η Εκκλησία ήταν κυριολεκτικά η Κιβωτός του Ελληνικού Γένους, πρωτοστατήσασα στους εθνικούς μας αγώνας και πληρώσασα βαρύ φόρο αίματος.. Συνεχίζει γερά με το επίσης κλάσικ “Γενικώς, η Εκκλησία κατά την Τουρκοκρατία, υπήρξε η μοναδική πηγή και ακατάβλητη δύναμη για την διακήρυξη του Ελληνισμού, της ορθοδόξου πίστεως και του πόθου για την αποτίναξη του ζυγού και την ανάκτηση της περιπόθητης Ελευθερίας του δουλεύοντος Γένους των Ελλήνων.” Ανεβαίνει στο κρεσέντο με το “Ως κατακλείδα του παρόντος άρθρου μας για την αποφασιστική σημασία της Εκκλησίας στους Εθνικούς Αγώνας του Ελληνισμού, θα πρέπει να αναφερθή με την δέουσα έμφαση, ότι αιώνες τώρα Ορθοδοξία και Ελληνισμός, ακολουθούν κοινή πορεία, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας προμαχεί πάντοτε εις όλους τους εθνικούς Αγώνας του Ελληνισμού με εκατόμβες θυμάτων κληρικών παντός βαθμού και ότι η Εκκλησία υπήρξε «βοηθός και σκεπαστής» στους δίσεκτους χρόνους του Έθνους μας. Πράγματι, Ορθοδοξία και Ελληνισμός διάγουν βίον παράλληλον.” Και καταλήγει δυνατά με το αντίδωρο: “Επομένως, διά να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως Έλληνες, θα πρέπει να διαφυλάξουμε πρωτίστως «ως κόρην οφθαλμού» την Ορθοδοξία μας, καθ’ όσον η ορθόδοξος πίστις μας, είναι η πλέον πολύτιμος εθνική μας κληρονομιά. Δεν θα πρέπει δε να μας διαφεύγη, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, υπήρξε πάντοτε -και είναι βεβαίως και σήμερα- η Τροφός και η Μητέρα του περιουσίου και ενδόξου Ελληνικού μας Γένους και ότι μόνον με Αυτήν ζή ο Ελληνισμός και θα ζή αιωνίως.

Στην πιο λόγια και σοβαρή εκδοχή του βλέπουμε πχ άρθρα σαν αυτό του Ιερόθεου. Το πιο λόγιο της υπόθεσης είναι ότι εδώ γίνεται αναφορά στο σύστημα του Μιλιέτ που εγκατέστησε ο Πορθητής και η έμφαση δίνεται όχι τόσο στην εθνοπατριωτική, όσο στη θεολογική οπτική. Το πολύ ενδιαφέρον στο άρθρο του Ιερόθεου είναι και αυτή η παράθεση από τον Παπαστάθη: “«Κύτταρο της συλλογικής δράσης ήταν η ενορία-κοινότητα· οι κοινοτικές αρχές του αναδεικνύονταν με ψηφοφορία και είχαν επικεφαλής τον επιχώριο επίσκοπο, δημιουργώντας έτσι τη γέφυρα ανάμεσα στη βυζαντινή μας παράδοση, που εκφραζόταν στο πολιτικό-εθνικό πεδίο με τη Μεγάλη Ιδέα, και στα δημοκρατικά ιδεώδη της δεύτερης πεντηκονταετίας του ευρωπαϊκού 19ου αιώνα· συνάμα συνιστούσαν το ιδανικώτερο, με τα μέτρα πάντοτε της εποχής, σύστημα αυτοδιοίκησης, –ανέφικτο πρότυπο ακόμη για τη σύγχρονή μας Ελλάδα. Η πολιτική και θρησκευτική κεφαλή, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, εκλεγόταν από μικτή συνέλευση κληρικών και λαϊκών. Αμόλυντη από ξενικές επιρροές η Μεγάλη Εκκλησία μπόρεσε, μολονότι επιβίωνε σε αλλόθρησκη και απολυταρχική χώρα, να συστήσει ένα ελληνοκεντρικό κρατικό μόρφωμα μέσα στον κορμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, να εισαγάγει –έστω σε προδρομική μορφή– την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας στην οργάνωση του ποιμνίου της, να το συντηρήσει, αναπτύξει και ετοιμάσει για τη μεγάλη εκείνη ώρα της Ανάστασης, που ποιμένες και ποιμαινόμενοι ονειρεύονταν να λειτουργήσουν και να λειτουργηθούν στην Αγιά-Σοφιά».” Αυτή είναι μια περιγραφή που την αγαπάει πολύ και ο Χρήστος Γιανναράς (πχ όπως σε αυτό το βίντεο) και βασίζει σε αυτό την ιδέα της πολιτισμικής διαφοράς από τη Δύση.

Γνωστά όλα αυτά τίποτα που να διαφωτίζει τίποτα ιδιαίτερα καινούριο. Σαν και τη διαφωνία του Γιανναρά με το Μαργαρίτη στο ίδιο βίντεο, είναι πλέον μια παρακουρασμένη κουβέντα. Αυτό που μου έκανε κλικ σήμερα το πρωί σε άσχετο χρόνο είναι ότι αυτό το οποίο οι ας τους πούμε “απολογητές” ισχυρίζονται δεν έχω δει κανένα να το συνδέει με το σύστημα του Μιλιέτ. Ναι, ο Ιερόθεος το αναφέρει και το περιγράφει στο άρθρο του, αλλά δε συνδέει τα καλώδια. Όλα όσα αποδίδονται στην Εκκλησία όσον αφορά το ρόλο της στην Τουρκοκρατία (modulo τα μυθικά στοιχεία) είναι αληθή. Όντως ήταν “η Κιβωτός του Γένους”, όντως ήταν ο μόνος θεσμός σε δύσκολους καιρούς είχαν οι Ρωμιοί και όντως ήταν το κύτταρο της κοινωνικής τους οργάνωσης.

Το κλικ που δεν έχω δεί κανέναν να κάνει είναι να πει ότι όλα αυτά ήταν ακριβώς το σχέδιο του Μωάμεθ του Πορθητή. Αν η Εκκλησία έπαιζε αυτό το ρόλο ήταν γιατι ακριβώς αυτό το ρόλο της έδωσαν οι Οθωμανοί. Αν δεν υπήρχε τίποτα άλλο για τους Ρωμιούς εκτός από την Εκκλησία, αυτό ήταν ακριβώς γιατι οι Οθωμανοί σχεδίασαν έτσι σύστημα των Μιλετιών.

Αν η Εκκλησία σαν θεσμός πρωτοστάτησε στον Αγώνα, αυτό ήταν ακριβώς γιατι οι Οθωμανοί δεν είχαν αφήσει κανέναν άλλο θεσμό όρθιο (ή να αναπτυχθεί). Οι όποιες αλλοπρόσαλλες και αντιθετικές εκφράσεις εκκλησιαστικών υπέρ και κατά της Επανάστασης εξηγούνται ακριβώς από το γεγονός ότι η Οθωμανική Εκκλησία δεν είναι μονόλιθος αλλά πολύπλοκο εξάρτημα της αυτοκρατορικής οθωμανικής κυριαρχίας.

Και νομίζω αυτή είναι μια καλή αρχή για να αρχίσουμε να ξεκουβαριάζουμε 200 χρόνια εθνικής παραζάλης: η λέξη Οθωμανική Εκκλησία. Θυμίζει πολύ είναι αλήθεια το πώς η Δυτική Εκκλησία αναγκάστηκε να σηκώσει πολιτική εξουσία με την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Δύση. Σε αντίστοιχη θέση βρέθηκε η Ανατολική Εκκλησία 1000 χρόνια αργότερα όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέρρευσε επιτέλους και στην Ανατολή. Και όπως η Δυτική Εκκλησία δεν ήταν ποτέ πια η ίδια, έτσι άλλαξε για πάντα και η Ανατολική Εκκλησία.

Εδώ πρέπει να υπογραμμίσω ότι σε κανένα σημείο δεν εκφέρω αξιολογική κρίση για τους Οθωμανούς ή για το ανύπαρκτο δίπολο Ελληνισμός-Χριστιανισμός. Για μένα η φράση Οθωμανική Εκκλησία δεν είναι εμπεριέχει αξιολογικό χαρακτηρισμό (“προδότες” κτλ), απλά περιγράφει την Εκκλησία που πλέον λειτουργεί σαν Μιλέτι. Δεν κατακρίνω ούτε καθαυτό το Μιλέτι. Οι εξιδανικευμένες “ενορίες-κύτταρα” είναι ακριβώς η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς το άλλο! (Οι Ρώσικη Ορθοδοξία είχε τέτοιες “ενορίες-κύτταρα”; Μήπως ένας Τσάρος οργανώνει διαφορετικά την Εκκλησία του από έναν Σουλτάνο; Η Ρωσία πού χωράει στις ετεροπροσωπίες του Γιανναρά;)

Τέλος, μου φαίνεται ότι η Ελληνική Επανάσταση έβαλε το πρώτο καρφί στην Οθωμανική Εκκλησία. Η δημιουργία της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι νομίζω το δεύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός στην εξέλιξη της Ανατολικής Εκκλησίας.

(ΥΓ. Δεν είμαι ιστορικός, μπορεί να γράφω βλακείες.)

“Η Κιβωτός του Ελληνικού Γένους”

Σταυρωση

4 T
Πινακας του Φυοντορ Μπρονικοφ “Το Καταραμενο Λιβαδι – Σταυρωμενοι Σκλαβοι” (πηγη).

Για τους Ρωμαιους η σταυρωση ηταν η παραδοσιακη ποινη για σκλαβους, πειρατες και ληστες, προδοτες και εχθρους του κρατους. Προφανως, οπως αργοτερα το “συμμοριτης”, το “ληστης” σημαινε και τον ενοπλο εξεγερμενο. Χαρακτηριστικα, ηταν η ποινη για 6000 συντροφους του Σπαρτακου. Ο Ιησους, ως αυτοκυρηγμενος Μεσσιας στο καζανι της Ιουδαιας του πρωτου μισου του 1ου αιωνα, επεφτε αυτοματως ακριβως στην ιδια κατηγορια: εχθρος της Ρωμης, ενοχος για το εγκλημα της επαναστασης και για εσχατη προδοσια.

Αυτη τη μερα που οι ορθοδοξοι χριστιανοι τιμουν την σταυρωση του Ιησου, ας θυμηθουμε ολοι τους μαρτυρες της ανθρωπινης ελευθεριας, τους επαναστατες, τους ελευθερα σκεπτομενους ανθρωπους, τους σκλαβους που αποτιναξαν τα δεσμα τους, ολους εκεινους που η βια της εξουσιας καταδικασε στο σταυρο, στην πυρα, στην αγχονη, στη γκιλοτινα, στο αποσπασμα, στην απομονωση.

Οπως εγραψε η Ροζα Λουξεμπουργκ: “Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα “ανυψωθεί με μια βροντή” και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!” 

Σταυρωση

Πειραιως Σεραφειμ

Αναμεταδιδεται απο το amen.gr οτι “ο Μητροπολίτης Πειραιώς απειλεί με αφορισμό βουλευτές στην περίπτωση που ψηφίσουν την επέκταση του Συμφώνου Συμβιώσεως και για τα ομόφυλα ζευγάρια”. Εδω το source code απο το αρχικο παραληρημα (σε …comics sans).

Απο κει και περα, τι να πει κανεις, τα λενε καλυτερα τα παιδια και η Λιλη:

Πειραιως Σεραφειμ

“χειμωνιάτικη ιστορία”

δ – χειμωνιάτικη ιστορία

(Γράφτηκε για να εικονογραφηθεί.
Η τελευταία εικόνα ολόκληρη μια σελίδα
όπου οι παράγκες καίγονται – χωρίς λόγια.)

Η είδηση σάρωσε την πόλη. Ίδια με κείνον τον αρχαίο άνεμο που ξεκαρφώνει τις ξύλινες πόρτες. Στις παράγκες γεννήθηκε ένα παιδί που θα γυρίσει τον κόσμο ανάποδα. Κανείς δεν ξέρει ποιος το ’πε, κανείς δεν θυμάται από ποιον το άκουσε. Μα το βέβαιο είναι πως ε ι π ώ θ η κ ε – πως τρύπωσε στα μυαλά των ανθρώπων. Και τίποτε πια δεν είναι όπως πριν.

******

Και το παιδί: Μπορεί να μη γεννήθηκε α κ ρ ι β ώ ς στις παράγκες. Μπορεί σε ένα μπλοκ μεταναστών, μπορεί στα νεκροταφεία. Στους υπονόμους, σε στάβλο αλόγων. Μεσοπέλαγα, σ’ ένα καράβι που κουβαλά ανθρώπους δίχως όνομα. Ή στο παλιό εργοστάσιο του γκαζιού. Εκεί που τρυπώνουν οι άστεγοι και τα πρεζόνια.

******

(Το ξέρει ο καθένας: Παντού γεννιούνται τα παιδιά των απελπισμένων.)

******

Κι η πολιτεία καίγεται. Σαν ξερός αχερώνας. Στις αγορές, τα καπηλειά, τα δημόσια αφοδευτήρια όλοι το ψιθυρίζουν – οι τολμηρότεροι το λένε κιόλας ανοιχτά: Ήρθε αυτός που θα συντρίψει τους άρχοντες. Το πρωί η σειρήνα της έγερσης χτύπησε διακεκομμένα. Για πρώτη φορά εδώ και τόσα χρόνια. Θαρρείς να έτρεμε το χέρι του χειριστή της. Και τα χαμίνια βγήκαν στους δρόμους με τα πατίνια τους κι άρχισαν να φτύνουν στις βιτρίνες των εμπόρων. Σε λίγο οι δρόμοι γέμισαν με διμοιρίες αμήχανων στρατιωτών που δεν ήξεραν ποιον να πυροβολήσουν. Τα σκυλιά αλυχτούνε με άγρια χαρά. Ώσπου το απόγευμα βγήκε το ανακοινωθέν: Να μαζευτούν εκτάκτως στο Κυβερνείο όλοι οι άρχοντες. Να λάβουνε αποφάσεις.

******

Όλη τη νύχτα έφταναν στο Κυβερνείο. Οι λεπροί ζητιάνοι της πλατείας τούς έβλεπαν με τις σιδεροντυμένες ακολουθίες τους. Κατέβαιναν σκυφτοί και σκυθρωποί από τα στολισμένα άλογά τους. Και κάποιος από αυτούς τους άθλιους, κρυμμένος πίσω από το λευκό μαντίλι που σκέπαζε το φριχτό φαγωμένο πρόσωπό του, τους το φώναξε: «Έρχεται η ώρα σας, φονιάδες».

******

(Πήγαν από πάνω του οι φρουροί και τον γάζωσαν. Μουγγοί. Και τον άφησαν εκεί. Σαν ματωμένο σακί. Γιατί κανείς δεν ήθελε να τον αγγίξει.)

******

Στη σύσκεψη φόβος και τρόμος. Υπασπιστές, κίτρινοι σαν το κερί φέρνουνε μαντάτα. Η χώρα ολόκληρη καίγεται από τη γέννηση ετούτου του μωρού. Στις νότιες επαρχίες δούλοι άφησαν τα σπίτια. Στον κάμπο κολίγοι αρνήθηκαν να παραδώσουν το στάρι. Οι εργάτες κατέλαβαν τα εργοστάσια. Κάτω από τις γέφυρες οι κλοσάρ ακονίζουν τα μαχαίρια τους.

******

Έρχεται το τέλος μας: Πρέπει να αναλάβει ο στρατός. Να μαζέψουμε όλα τα μωρά – απ’ τις παράγκες, τις φαβέλες, τα νεκροταφεία, τους υπονόμους. Να τα βάλουμε σε ένα στάδιο. Να έρθουν οι αρχαίοι οιωνοσκόποι, οι χειρόμαντεις, οι ξεπεσμένοι προφήτες, τα φανταχτερά μπουλούκια των μάγων. Να κοιτάξουν τη γραμμή της καρδιάς, τα πετούμενα τ’ ουρανού, τα σιδεροδεμένα βιβλία, τ’ αστέρια της νύχτας – και ν α τ ο ν β ρ ο ύ ν ε. Αυτόν που θα φέρει τούμπα τις ζωές μας. Κι έπειτα να τον χαλάσουμε για να γλυτώσουμε.

******

Να γλυτώσουμε – ποιος μπορούσε να διαφωνήσει; Ακούστηκαν μονάχα ενστάσεις για τη μέθοδο. Για το πώς και για το κατά πόσο. Για τον τρόπο.

******

Κάποιος το ρώτησε. «Κι αν το μωρό ξεφύγει;» Γιατί κανείς πια δεν πίστευε στους μάγους. Και κάποιος άλλος σχεδόν μονολόγησε. «Κι αν το μωρό δεν υπάρχει;» Κι έγινε σούσουρο με αυτές τις δύο ερωτήσεις. Ιδίως με τη δεύτερη.

******

Τότε μίλησε ο απέθαντος γέρος. Τον είχαν φέρει στο συμβούλιο οι βαστάζοι του σηκωτό πάνω στην πολυθρόνα του. Γιατί έτσι τον μετέφεραν εδώ και αιώνες. Κανείς από όσους ήταν στη ζωή δεν τον θυμόταν να είχε σηκωθεί από αυτήν τη μαύρη ξύλινη πολυθρόνα. Ήταν τυφλός, με λιωμένο δέρμα. Έβλεπες τα γυμνά του κόκαλα στις κλειδώσεις του σαγονιού του. Σαν να μιλούσε ένας σκελετός. Οι γραμματικοί που μετρούσαν τον χρόνο βεβαίωναν πως ζούσε για περισσότερα από χίλια χρόνια. Και λέγανε πως κάποτε, στους καιρούς των μεγάλων ταξιδιών, είχε βρει το νερό της αθανασίας. Σώπασαν όλοι για να τον ακούσουν. Η φωνή του ήταν βγαλμένη από τα έγκατα της γης. Σαν υποχθόνιος χρησμός. Πάντα τούς έλεγε το σωστό – ήταν ο στύλος της ζωής τους.

******

«Μην ξεχνιέστε με το μωρό» τους ψιθύρισε. «Πάντοτε γεννιόντουσαν μωρά στις παράγκες. Εχθρός δικός σας είναι οι πεινασμένοι. Τα χαμίνια και οι ζητιάνοι. Η λάμψη στα μάτια τους.

******

»Τώρα είναι η ευκαιρία σας. Στείλτε τους φλογοβολιστές στους μαχαλάδες. Τώρα. Να καίνε τις παράγκες – κι οι στρατιώτες να σφάζουνε όποιον πάει να βγει. Τάχα πως ψάχνουνε για το μωρό που θα γυρίσει ανάποδα τον κόσμο. Να κρεμάσουνε τους κολίγους που κρατούνε το στάρι. Να τουφεκίσουν τους εργάτες που κατέλαβαν τα εργοστάσια. Να μαζευτούνε όλοι στο λαγούμι τους. Τώρα. Γιατί το σημαντικό δεν είναι να χαλαστεί το μωρό – είναι ν α χ α λ α σ τ ε ί η ε λ π ί δ α τ ο υ».

******

Κι αυτά τα τελευταία λόγια τα είπε συλλαβιστά – για να τα προσέξουν όλοι.

******

Κι έπειτα, πήρε βαθιά ανάσα ο γέρος και συνέχισε. Για πρώτη φορά είχε μιλήσει τόσο πολύ. Τουλάχιστον στη γενιά που ήταν στη ζωή.

******

«Κι ας πούμε πως το μωρό υπάρχει. Κι ας πούμε πως γλυτώνει απ’ τις φωτιές σας και το μαχαίρι σας. Μικρό το πρόβλημά σας: όταν θα μεγαλώσει, τον βρίσκετε και του μιλάτε. Θα του τάξετε ουράνια δόξα και θα γίνει δικό σας. Γιατί ποιος μπορεί ν’ αρνηθεί τον Ουρανό;

******

»Μα κι αν σας βγει αλλόκοτος, λοξός, αγύρτης, πάλι εσείς κρατάτε το μαχαίρι. Τον χαλνάτε στα μουγγά. Κι ύστερα βάζετε τους δικούς μας να μιλήσουνε γι’ αυτόν. Πως δεν δαγκώνονταν. Πως οδηγιόταν από τον Ουράνιο Πατέρα του. Πως έταζε τη Βασιλεία των Ουρανών. Πως δεν ψάρευε ψάρια. Πως έλεγε: Όποιος δεν είναι μαζί μου είναι έ ν α ν τ ί ο ν. Μου.

******

»Κι έπειτα στο όνομά του σηκώνετε τον βούρδουλα. Και το σπαθί. Δίνετε φωτιά στα κανόνια. Κι άμα κανένας μαρτυρήσει τα αντίθετα, τον ρίχνετε στις φλόγες. Άμα. Γιατί τα λόγια καίγονται στις φλόγες. Γίνονται καπνός. Και πάνε.

******

»Γι’ αυτό σας λέω: το πρόβλημά σας δεν είναι το μωρό. Η Iστορία θα είναι η ιστορία σας – οι αμαξάδες πάντοτε μαστιγώνουν τ’ άλογα. Το πρόβλημά σας είναι οι πεινασμένοι, που πρέπει να ζουφώσουν. Να γυρίσουν μέσα. Στις τρύπες τους.»

******

Έτσι μίλησε ο απέθαντος γέρος. Κι έβηξε ξερά, σημάδι πως δεν είχε άλλο τίποτε να πει.

******

Σε λίγο θα ξημέρωνε. Οι άρχοντες έγειραν στις καρέκλες τους ησυχασμένοι. Ο απέθαντος γέρος μιλούσε σωστά – όπως πάντοτε. Κι ευθύς δώσανε τις διαταγές στις διμοιρίες των φλογοβόλων.

Θανάσης Τριαρίδης – Το θαμπό ταξίδι

“χειμωνιάτικη ιστορία”

Πιστη, οχι χυδαιοτητα

Διαβαζω (h/t) τα παρακατω και φρικαρω:

«Δεν δεχόμαστε, σε καμία περίπτωση, ότι μπορεί να μεταδοθούν τα μικρόβια της νέας γρίπης, μέσω της Θείας Κοινωνίας» δήλωσε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος.

Όπως ανέφερε, τα κοχλυάρια με τα οποία μεταλαμβάνουν οι πιστοί είναι ασημένια και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης. «Σύμφωνα με επιστημονική γνωμοδότηση, τα μικρόβια, αν υπάρξουν, χάνονται πάνω στο ασήμι» εξήγησε.

Πρόσθεσε ακόμη ότι και από την πλευρά της πίστης, η Εκκλησία δεν δέχεται ότι μπορεί να γίνει μετάδοση, λέγοντας πως «είναι σαν να λέμε ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε κουτάλια στα σπίτια και στα εστιατόρια, διότι μπορεί να μεταδοθεί η γρίπη».

Καταλήγοντας ανέφερε πως με βάση τις οδηγίες της Ιεράς Συνόδου και του υπουργείου Υγείας, το εκκλησίασμα θα ενημερωθεί για τα μέτρα πρόληψης, χωρίς, όπως είπε, να υπάρξει πανικός.

Αυτα ειναι εξωφρενικα πραγματα απο δυο αποψεις: την επιστημονικη και την εκκλησιαστικη. Δεν θα εστιασω στην επιστημονικη αποψη, ειναι νομιζω προφανες οτι αν ο Ανθιμος θελει να κανει τετοιου ειδους δηλωσεις, καλυτερα να μας πει ποια ειναι αυτη η “επιστημονικη γνωμοδοτηση”, να δουμε ποιος την εκανε, με ποια μεθοδο κατεληξε στα συμπερασματα του και πού δημοσιευτηκε. Αν ειναι να μιλαμε με …επιδημιολογικους ορους, να το κανουμε σωστα και να μην πεταμε μπαρουφες γυρω γυρω. (edit: δειτε για παραδειγμα τι λεει ενας γιατρος για ολα αυτα)

Θελω ομως να εστιασω στην εκκλησιαστικη πλευρα, γιατι απο μια τετοια αποψη, αυτα που ειπε ο Ανθιμος ειναι να βγαινεις απο τα ρουχα σου! Δεν ξερω αν ταιριαζει καλυτερα να μιλησει κανεις για εκκοσμικευση, φονταμενταλισμο, θεολογικη αμορφωσια ή απλα για βλακεια!

Μιλαει ο Ανθιμος για το Ευχαριστιακο μυστηριο σαν να μιλαμε για ξερωγω καθαριοτητα ή για υγειονομικους κανονες. Ειναι πολυ χαρακτηριστικο του φονταμενταλισμου να εκχυδαιζει εντελως την πιστη. Στην περιπτωση μας, ο Ανθιμος μας λεει οτι επειδη ειναι θεια Κοινωνια, τα μικροβια δεν μεταδιδονται. Εκχυδαιζει την πιστη λεγοντας οτι …με βαση την πιστη δεν δεχομαστε οτι μπορει να γινει μεταδοση. Ποσο απεχει αυτο απο το “με βαση την πιστη δεν δεχομαστε οτι υπαρχει βαρυτητα”? Η πιστη αναγεται σε αξιωση επιστημονικης γνωσης, με τον ιδιο τροπο που οι τρελαρες στην Αμερικη μιλανε για Intelligent Design και για irreducible complexities οχι απο θεολογικη αλλα απο επιστημονικη αποψη. Λιγο ακομα και θα μας περιγραψει ο Ανθιμος οτι οταν ο παπας λεει “τα σα εκ των σων” ειδικα αντισωματα, τα ☧-μεταληψοσωματα, εμφανιζονται θαυματουργως στον αρτο και τον οινο τα οποια ανθιστανται στους ιους και τα βακτηριδια.

Ή, για να το θεσουμε αλλιως, αν δηλαδη δεν χρησιμοποιηθουν ασημενια κοχλυαρια, θα πρεπει οι πιστοι να μην κοινωνησουνε?!?

Ειναι πολυ συμβολικος της εκκοσμικευσης ο τροπος που ο Ανθιμος αναφερεται στο ασημι. Ουτε λιγο ουτε πολυ, μας λεει οτι χωρις το ασημι, η ενορια δεν θα μπορουσε να εκκλησιαστει και να γινει Ευχαριστιακη κοινοτητα, δηλαδη Εκκλησια. Το ασημι που προφυλασσει την υγεια του καθενα ειναι ο εγγυητης οτι μπορει το εκκλησιασμα να εμπιστευτει τον πλησιον… Η “εκκλησια” που εχει στο μυαλο του ο Ανθιμος δεν εχει στη βαση της την Ευχαριστια, εχει το …ασημι. Ο καθενας στο καβουκι του, με τις “θρησκευτικες του πεποιθησεις” του, και μετα “εκτελει τα θρησκευτικα του καθηκοντα”, με προσοχη μην “λερωθει” και μη “μολυνθει” απο τους αλλους τους μολυσμενους. Ε οχι! Η Ευχαριστια ειναι πραξη Πιστης και μαλιστα παντα μεσα στην Παυλιανη “κοινοτητα των Πιστων”, στην ενορια, στο εκκλησιασμα, μαζι με τον “λερωμενο” πλησιον.

Υπαρχουν και αλλες χυδαιες πλευρες στον συλλογισμο του Ανθιμου. Ισως η μεγαλυτερη προστυχια ειναι στο πώς αφαιρει καθε εκκλησιαστικη ουσια απο την ιδια την Ευχαριστια. Οταν ο Χριστιανος κοινωναει, κοινωναει σαρκα και αιμα Χριστου, του ιδιου του Θεου του! Αντιγραφω απο το σχετικο αρθρο στο OrthodoxWiki τα λογια του Ιησου απο το κατα Ιωαννη:

“ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς. οἱ πατέρες ὑμῶν ἔφαγον τὸ μάννα ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ἀπέθανον· οὗτός ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνων, ἵνα τις ἐξ αὐτοῦ φάγῃ καὶ μὴ ἀποθάνῃ. ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς.”

Οπου βεβαια εδω “ζωη” ειναι η ιδια Ζωη που λεμε στο πιστευω “προσδοκω ανασταση νεκρων και ζωη την αιωνια”. Η Ευχαριστια ειναι κορυφαια στιγμη εκκλησιαστικου βιωματος, χωρις αυτην δεν υπαρχει Εκκλησια.  Και ειναι πραξη πιστης, και η πιστη δεν μπορει παρα να ειναι παραλογη, σαν την πιστη του Πετρου που καβαλαει την κουπαστη της βαρκας για να περπατησει πανω στα νερα. Εχει καταλαβει ο Ανθιμος ποιανου Θεου ειναι κληρικος? Εχει παρει χαμπαρι το “ζωην την αιωνιαν” και τι αυτη σημαινει? Στοχος  του Χριστιανου ειναι η ενωση με τον Θεο, που κατεξοχην γινεται μεσω την Ευχαριστιας. Δεχεται ο Ανθιμος δηλαδη οτι ο Χριστιανος μπροστα στην Ευχαριστια θα κατσει να σκεφτει την …γριπη? Σα να λεμε οτι ο Πετρος πριν ορμησει προς τον Χριστο θα κατσει να σκεφτει μηπως τυχον την ωρα που περπαταει πανω στα νερα του βραχουν οι καλτσες και πουντιασει!

Λοιπον, αυτα ειναι γελοιοτητες. Αν θελουμε να κανουμε επιστημονικη κουβεντα, παρακαλειται ο Ανθιμος να το βουλωσει, για να ακουσουμε τι εχουν να πουν οι επιστημονες. Αν παλι μιλαμε εκκλησιαστικα, ο Χριστιανος που φοβαται να κοινωνησει μπας και …μολυνθει μαλλον εχει πολυ σοβαροτερα προβληματα με την πιστη του παρα με τις γριπες και ειναι πολυ κριμα που για πνευματικο ποιμενα μπορει να εχει τον φαμφαρολογουντα Ανθιμο… Τα πραγματα ειναι απλα: αν πιστευεις στην Ανασταση, δεν φοβασαι καμια γριπη και η ολη κουβεντα ειναι περιττη. Αν δεν πιστευεις, δεν εχεις κανενα λογο να κοινωνησεις.

Πιστη, οχι χυδαιοτητα

Σχολιο

καὶ ποιήσας φραγέλλιον ἐκ σχοινίων πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, τά τε πρόβατα καὶ τοὺς βόας, καὶ τῶν κολλυβιστῶν ἐξέχεεν τὸ κέρμα καὶ τὰς τραπέζας ἀνέτρεψε

Καταπληκτικη συνεντευξη για την οποια εμαθα απο τον Μανιταρη: Ο παπα-Αντώνης διηγείται την επίκαιρη ιστορία της Κιβωτού του Κόσμο. Μερικα σημεια:

Η Εκκλησία φράγκο δεν έδινε. [..] Ρώτησα και τους «από πάνω», αλλά δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον. Ούτε σήμερα υπάρχει. Και ό,τι λέγεται είναι για το θεαθήναι. Ούτε φράγκο δεν δίνουν γι΄ αυτά τα παιδιά. Μόνο καραμελίτσες και εικονίτσες στο κατηχητικό. Αστεία πράγματα.

[…]

«Αντί να καταριόμαστε το σκοτάδι ας ανάψουμε ένα σπίρτο». Υπάρχει πάντως λίγη πίκρα ότι κάναμε τόσες προσπάθειες χωρίς καμία βοήθεια και κάποιοι άλλοι μπαινόβγαιναν στα γραφεία και έπαιρναν εκατομμύρια.

[…]

Δέκα χρόνια που κάνουμε αυτή την προσπάθεια δεν πήραμε άλλα λεφτά, ίσως γιατί τα περισσότερα παιδιά είναι από άλλες χώρες, μουσουλμανάκια κυρίως. Και πάντα κάποιος βρισκόταν και μας έλεγε «με τους ξένους ασχολείσθε;». Δηλαδή αυτόν που θα έρθει και θα μου χτυπήσει την πόρτα θα τον ρωτήσω από πού είσαι;

[…]

Η Κτηματική δεν μας έδινε ένα κουτούκι στον Κολωνό να βάλουμε τα παιδιά και τώρα ακούμε ότι παραχωρούσε ολόκληρες περιοχές. Όργια. Τι άλλο να πω;

[…]

«Άκου να σου πω», μου φώναξε, αναγκάζοντάς με να τον κοιτάξω στα μάτια. «Τα λεφτά της Εκκλησίας, τα οικόπεδα, τα σπίτια, οι περιουσίες, όλα αυτά που συζητάμε ανήκουν μόνο σε αυτούς που πεινάνε και σε κανέναν άλλο».

Σχολιο:

Καὶ εἰσῆλθεν Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερόν, καὶ ἐξέβαλεν πάντας τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ τὰς τραπέζας τῶν κολλυβιστῶν κατέστρεψεν καὶ τὰς καθέδρας τῶν πωλούντων τὰς περιστεράς, καὶ λέγει αὐτοῖς, Γέγραπται, Ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται, ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ποιεῖτε σπήλαιον λῃστῶν. Καὶ προσῆλθον αὐτῷ τυφλοὶ καὶ χωλοὶ ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτούς.

Σχολιο