Curse my name

Ανηκω σε μια γενια που δεν ενιωσε ποτε να απειλειται πραγματικα ο αστικοδημοκρατικος χαρακτηρας του πολιτευματος. Οι οποιες μνημονιακες ή αυταρχικες παρεκκλισεις δεν ηταν ποτε θεμελιωδους χαρακτηρα και δεν απειλησαν ποτε τον αστικοδημοκρατικο χαρακτηρα του πολιτευματος (δεδομενης βεβαια της ατακας του Τζεφερσον για το δεντρο της ελευθεριας και της αναγκης για δημοκρατικη επαγρυπνιση). Ισα ισα, απο μια αποψη ακριβως αυτον τον αστικο χαρακτηρα της Δημοκρατιας υπερασπιστηκαν. Οι αστικες δημοκρατιες τα εχουν αυτα, συμβαινουν και εις τας καλυτερας των οικογενειων.

Οποτε για μενα ο “Δανος συνταξιουχος” (οπως εγραψε το VICE) ειναι εντελως ακακος, ξεδοντιασμενος, γραφικος. Εγω μπορω να ανεχτω να λεγεται “Βασιλιας Κωνσταντινος”. Αυτο λεει οντως η ευρωπαικη παραδοση, αυτο γινεται στις αλλες εκπτωτες βασιλικες οικογενειες της Ευρωπης. (Τα εμαθα αυτα απο ενα επικο edit war στη Wikipedia καμια δεκαρια χρονια πριν.) Τον καταλαβαινω: γιατι λεει να μην εχω την αντιμετωπιση που εχουν ολοι οι φιλοι μου. Και εμενα δε με νοιαζει. Ας τον λενε οπως θελει. Το γεγονος παραμενει οτι ο επομενος πολιτειακος αρχοντας θα εκλεγει απο τη Βουλη και θα παρει το αξιωμα γιατι (χμ) αυτο βολευε την πολιτικη συγκυρια της στιγμης αλλα παντως οχι γιατι γεννηθηκε καπως. Και μπορω να τον βλεπω και με συμπαθεια, το πλουσιο γεροντακι που δεν τον αφηναν να δει τους ταφους των προγονων του, που του λεγανε δεν εισαι Ελληνας και ποιος εχει το δικαιωμα να σου πει αν εισαι ή δεν εισαι Ελληνας?

Αλλα ομως καταλαβαινω και γιατι ο πατερας μου και η γενια του δεν αντεχουν ουτε να τον βλεπουν και δεν θελουν να του δωσουν το δικαιωμα ουτε καν να μπαινει στη χωρα. Γιατι θεωρουν οτι η θεση του ηταν να πεθανει στη φυλακη σαν το Ντερτιλη, γιατι τον σιχαινονται οπως σιχαινονται τον σκατογερο τον Παττακο. Γιατι δεν μπορεις κυριε να παιζεις με την ελευθερια 10 εκατομμυριων ανθρωπων και μετα να θετεις εσυ ορους για το πώς να σε αποκαλουν. Σου λεει κυριε δεν ξερω τι σου λενε οι ζωντανοι συναδελφοι σου αλλα να λες και ευχαριστω που δε σε στειλαμε να κανεις παρεα με τους συναδελφους σου τους Ρομανωφ, τους Βουρβωνους και τους Στουαρτ, που ειχες απεναντι εναν Καραμανλη και εναν Παπανδρεου και οχι εναν Κρομγουελ, εναν Ροβεσπιερο ή εναν Λενιν να πει “ας καταραστουν το ονομα μου και ας με πουν τυραννο αλλα ο καργιολης πεθαινει αποψε”. Και στα παπαρια τους η ευρωπαικη παραδοση και συνηθεια, το ολο νοημα που τον διωξανε ηταν η λαικη κυριαρχια: να ειναι αφεντες στον τοπο τους, να ειναι ελευθεροι να ακολουθουν οτι παραδοσεις γουσταρουν.

Οποτε δυστυχως για το Δανο συνταξιουχο, επειδη η γενια του πατερα μου ηταν εκεινη που τον νικησε και δεν τον ξεχναει, οσο εκεινη ζει δεν προκειται να παρει ποτε αυτο που θελει. Μαλλον θα πεθανει πριν ερθουν οι επομενες γενιες που θα ειμαστε αρκετα αδιαφοροι ωστε να μπορουμε να ανεχτουμε την οικογενεια του στο ρολο που τελικα αποζηταει: της σελεμπριτι οικογενειας, περιπου σαν τους διαφορους ολιγαρχες, Λατσηδες, Αγγελοπουλους κτλ, με λιγο παραπανω γκλαμουρ ισως και με λιγο παραπανω ιστορια.

Στο μεταξυ, χαρη στους αγωνες της γενιας του πατερα μου, ο κυριος πια αγωνας δεν ειναι εναντια στο Παλατι και τους πολιτειακους αρχοντες. Εχουμε την παρακαταθηκη της νικης της γενιας του Πολυτεχνειου και της Μεταπολιτευσης που με τα στραβα της και τις αντιφασεις και τα αλλοπροσαλλα της καταφερε τσατρα πατρα να τραβηξει απο το γιακα την ελληνικη κοινωνια απο τους προπολεμικους, εμφυλιοπολεμικους, και ψυχροπολεμικους Διχασμους. Εμεις εχουμε αλλους αγωνες να παλεψουμε, αλλους Διχασμους να υπερκερασουμε. Μακαρι ο γιος μου να εχει να γραφει για το πώς καταλαβαινει που ο πατερας του αρνειται να δωσει πολιτικα δικαιωματα στον ταδε Βαρδινογιαννη που σαν Κουβανος στο Μαιαμι εκδιωχθηκε απο την Εργατικη Δημοκρατια της Ελλαδας το 2025.

Curse my name

Σταυρωση

4 T
Πινακας του Φυοντορ Μπρονικοφ “Το Καταραμενο Λιβαδι – Σταυρωμενοι Σκλαβοι” (πηγη).

Για τους Ρωμαιους η σταυρωση ηταν η παραδοσιακη ποινη για σκλαβους, πειρατες και ληστες, προδοτες και εχθρους του κρατους. Προφανως, οπως αργοτερα το “συμμοριτης”, το “ληστης” σημαινε και τον ενοπλο εξεγερμενο. Χαρακτηριστικα, ηταν η ποινη για 6000 συντροφους του Σπαρτακου. Ο Ιησους, ως αυτοκυρηγμενος Μεσσιας στο καζανι της Ιουδαιας του πρωτου μισου του 1ου αιωνα, επεφτε αυτοματως ακριβως στην ιδια κατηγορια: εχθρος της Ρωμης, ενοχος για το εγκλημα της επαναστασης και για εσχατη προδοσια.

Αυτη τη μερα που οι ορθοδοξοι χριστιανοι τιμουν την σταυρωση του Ιησου, ας θυμηθουμε ολοι τους μαρτυρες της ανθρωπινης ελευθεριας, τους επαναστατες, τους ελευθερα σκεπτομενους ανθρωπους, τους σκλαβους που αποτιναξαν τα δεσμα τους, ολους εκεινους που η βια της εξουσιας καταδικασε στο σταυρο, στην πυρα, στην αγχονη, στη γκιλοτινα, στο αποσπασμα, στην απομονωση.

Οπως εγραψε η Ροζα Λουξεμπουργκ: “Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα “ανυψωθεί με μια βροντή” και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!” 

Σταυρωση

Για το συμφωνο συμβιωσης

Το Κομουνιστικο Κομμα καταψηφισε επι της αρχης το συμφωνο συμβιωσης (ΣΣ) με –αν καταλαβαινω καλα– δυο επιχειρηματα:

  1. Τα βασανα στη ζωη των ομοφυλων ζευγαριων μπορουν να ανακουφιστουν με αλλους τροπους, πχ συμβολαιογραφικες πραξεις, απλοποιηση νομοθεσιας.
  2. Το συμφωνο συμβιωσης οδηγει στην υιοθεσια παιδιων απο ομοφυλα ζευγαρια που θα ειναι προβλημα γιατι (α) οι επιστημονες δεν εχουν καταληξει αν ειναι καλο ή κακο και (β) γιατι τα παιδια χρειαζονται πατρικα και μητρικα προτυπα.

Και τα δυο επιχειρηματα κατα τη γνωμη μου δεν αντεχουν σε σοβαρη κριτικη — και για αυτο το λογο υποψιαζομαι οτι θα τα δουμε να αναθεωρουνται στο μελλον, ελπιζω στην κατευθυνση αλλαγης στασης. Μαλιστα ειμαι αισιοδοξος, γιατι βλεπω κειμενα σαν αυτο, αυτο και αυτο που σημαινει οτι αν γινει εφικτο να υπαρξει διαλογος χωρις κραυγες η λογικη θα επικρατησει. Παμε στα επιχειρηματα:

1.

“Τα βασανα στη ζωη των ομοφυλων ζευγαριων μπορουν να ανακουφιστουν με αλλους τροπους, πχ συμβολαιογραφικες πραξεις, απλοποιηση νομοθεσιας.” Ενα ομοφυλο ζευγαρι ποσες τετοιες ειδικες διευθετησεις θα πρεπει να σκεφτει προκαταβολικα να κανει? Οκει το κληρονομικο, τωρα το ξερουμε ολοι. Σε ποσες αλλες υποπεριπτωσεις της ελληνικης γραφειοκρατιας μπορει να πιαστει ενα ομοφυλο ζευγαρι ωστε να πρεπει να φυλαχτει προκαταβολικα με συμβολαιογραφικες πραξεις? Και μαλιστα, αν γινει κατι τετοιο, θα συμβει ακριβως στο σημειο που το ζευγαρι θα χρειαζεται τις οποιες προστατευτικες ρυθμισεις. Και ακομα περισσοτερο, σαν κομουνιστες μιλαμε για τη λαικη ομοφυλη οικογενεια που δεν εχει να τρεχει στους συμβολαιογραφους καθε λιγο. Μηπως αν υπηρχε ενας τροπος να τις μαζεψουμε σε ενα πακετο και να μπορει ενα ζευγαρι να κανει μονο μια συμβολαιογραφικη πραξη, να ξεμπερδευει μια και καλη με ολες τις υποπεριπτωσεις και τις ανθυπολεπτομερειες… Χμ… Ναι.

Απο κει και περα, διαβαζω και ερωτηματα σχετικα πχ με τις πολυγαμικες σχεσεις. Οταν μιλαμε για την πολυγαμια πρεπει να καταρχην να αναγνωρισουμε οτι σε μια κοινωνια που ακομα ντρεπεται να ονομασει τη συμβιωση δυο ερωτευμενων γυναικων “γαμο”, η εννοια της πολυγαμιας ειναι πολυ συγκεκριμενη και πολυ σαφως χρωματισμενη απο το πατριαρχικο παρελθον. Ή μηπως εχει ξεπερασει η Ελληνικη κοινωνια τις λεξεις “τσουλα” και “γαμιας”? Χτυπαμε δηλαδη αμεσως στην πορτα του φεμινιστικου κινηματος. Συγκεκριμενη αναλυση της συγκεκριμενης καταστασης, οχι αερολογιες περι συμβιωσης με 50 ατομα.

Και μιας και ανεφερα το φεμινιστικο κινημα: ενιοτε διαβαζει κανεις αντιρρησεις στο να ασχολειται το ΚΚΕ με το θεμα των ΛΟΑΤ δικαιωματων που λενε οτι δεν προκειται για ταξικο θεμα. Οποιοσδηποτε το λεει αυτο θα πρεπει να εξηγησει γιατι η απελευθερωση της γυναικας ειναι ταξικο θεμα. Γιατι το ΚΚΕ εχει υιοθετησει την σωστοτατη πρακτικη να μιλαει συγκεκριμενα για την εργατρια και οχι γενικα για ολους τους εργατες χωρις διαχωρισμους φυλου? Και μαλιστα να εχουμε υποψη οτι οταν το ΚΚΕ σηκωνε το φεμινιστικο ζητημα οι αποψεις της ελληνικης κοινωνιας για τις γυναικες ηταν ταξεις μεγεθους χειροτερες απο οτι ειναι σημερα για τους ΛΟΑΤ.

Τελος, οπως εχει συζητηθει και αλλου, το θεμα δεν ειναι μονο το νομικο και των δικαιωματων. Ειναι επισης και να βγει μια ολοκληρη κατηγορια ανθρωπων απο το περιθωριο. Να σταματησει η καταδιωξη και ο κοινωνικος αποκλεισμος. Ειναι αυτο που εγραψε η Ελενα Ακριτα: “Είναι όλοι αυτοί που λένε το μνημειώδες ‘δεν με νοιάζει τι κάνει ο γκέι στο κρεβάτι του’. Μα έρωτας δεν είναι το κρεβάτι, ρε μαλάκα. Έρωτας, δεν είναι η κλειστή πόρτα. Έρωτας είναι η κοινή ζωή, είναι οι κοινοί φίλοι, είναι τα κοινά δικαιώματα.” Οι οργανωσεις ΛΟΑΤ εχουν βαλει το συμφωνο συμβιωσης σαν τακτικο στοχο στη στρατηγικη τους να καταπολεμησουν την περιθωριοποιηση. Αν σαν κομουνιστικο κομμα λεμε οτι δε χρειαζεται αυτος ο στοχος σαν ενδιαμεσος σταθμος, οκει να το δουμε: ποια ειναι η εναλλακτικη μας τακτικη, ποιο ειναι συγκεκριμενα το προγραμμα μας για την καταπολεμηση της περιθωριοποιησης, ποιες ειναι οι πολιτικες δρασεις που κανουμε, ποιες ειναι εστω οι συμμαχιες που χτιζουμε? (Χρησιμοποιω καταχρηστικα το πρωτο πληθυντικο για να δειξω οτι δεν κουναω δαχτυλο αλλα καταθετω προβληματισμο.)

2.

“Το συμφωνο συμβιωσης οδηγει στην υιοθεσια παιδιων απο ομοφυλα ζευγαρια που θα ειναι προβλημα γιατι (α) οι επιστημονες δεν εχουν καταληξει αν ειναι καλο ή κακο και (β) γιατι τα παιδια χρειαζονται πατρικα και μητρικα προτυπα.” Καταρχην εδω εχουμε ενα παραξενο λογικο αλμα. Η θεση οτι η επιστημη δεν εχει κατασταλαξει μετατρεπεται ξαφνικα σε “τα παιδια χρειαζονται προτυπα”, δηλαδη μια κατασταλαγμενη θεση.  Εχουμε δηλαδη ενα διλλημα μεταξυ δυο θεσεων να μετατρεπεται αυθαιρετα σε καταφαση της μιας απο τις δυο θεσεις. Error.

Περα ομως απο την λογικη ασυνεπεια της θεσης αυτης, πρεπει να δουμε και οτι και τα δυο σκελη της ειναι προβληματικα.

Σχετικα με το πρωτο σκελος: ΔΕΝ υπαρχει σοβαρη διαμαχη μεταξυ των ερευνητων. Οι επιστημονες μελετουν τις οικογενειες των ΛΟΑΤ απο τη δεκαετια του ’70 και τα αποτελεσματα ειναι σαφη. Η APA (Αμερικανικη Ψυχιατρικη Ενωση) λεει σταρατα:

“On the basis of a remarkably consistent body of research on lesbian and gay parents and their children, the American Psychological Association (APA) and other health professional and scientific organizations have concluded that there is no scientific evidence that parenting effectiveness is related to parental sexual orientation. That is, lesbian and gay parents are as likely as heterosexual parents to provide supportive and healthy environments for their children. This body of research has shown that the adjustment, development and psychological well-being of children are unrelated to parental sexual orientation and that the children of lesbian and gay parents are as likely as those of heterosexual parents to flourish.”

Παρομοιες δηλωσεις εχουν βγαλει διαφορες αλλες επαγγελματικες ενωσεις, και απο αλλες χωρες οπως πχ του Καναδα, της Αυστραλιας. Μερικα λινκς υπαρχουν στο αρθρο της Wikipedia παραπανω, και οποιος ενδιεφερεται να μαθει, ψαχνει. Γενικο συμπερασμα: ΔΕΝ υπαρχει καποια μεγαλη επιστημονικη διαμαχη για το θεμα, τουλαχιστον οχι περισσοτερο απο την επιστημονικη διαμαχη για την κλιματικη αλλαγη. Η μεγαλη πλειοψηφια της επιστημονικης ερευνας εχει καταληξει σε συγκεκριμενα συμπερασματα. Οι οποιες μειοψηφουσες φωνες εχουν τη θεση και το ρολο τους στην εξελιξη των επισημονικων ιδεων αλλα δεν πρεπει να τις φουσκωνουμε και να προσποιουμαστε οτι οι επιστημονες διαφωνουν.

Σχετικα με το δευτερο σκελος: πρωτον, τα επιστημονικα συμπερασματα που μολις ανεφερα την διαψευδουν. Κατα δευτερον, ακομα και αν δεν υπηρχαν αυτα τα επιστημονικα συμπερασματα, η θεση παλι δε στεκει. Ειναι προτιμοτερο ενα παιδι να ζει σε ιδρυμα ή σε με δυο μαναδες/πατεραδες? Μηπως θα πρεπει να αφαιρειται η κηδεμονια των παιδιων απο μονογονεικες οικογενειες? Τι γινεται με τα παιδια διαζευγμενων κηδεμονων που βρισκονται σε σταθερη σχεση με ατομο του ιδιου φυλου? Οι γιαγιαδες/παπουδες/θειοι δεν ειναι επαρκη εμφυλα προτυπα? Και κατα τριτο: ποιο ακριβως ειναι το περιεχομενο των λεξεων “αντρικο και γυναικειο προτυπο”? Ειναι αδυνατον να το περιγραψει κανεις συγκεκριμενα χωρις να αναπαραξει ενα σωρο φαλλοκρατικα στερεοτυπα. Τι δουλεια εχουμε εμεις μ’αυτα?

Με λιγα λογια, η επιχειρηματολογια εναντια στο ΣΣ ειναι σαθρη. Και αν εγω με την απλη λογικη μπορω να φερω τοσες αντιρρησεις, ποσο μαλλον που εχουν γραφτει πολυ πιο σοβαρα κειμενα με καλυτερη θεωρητικη θεμελιωση.

Το θεμα ομως δεν τελειωνει εδω. Γιατι, ενταξει, τελικα το ζητημα δεν ειναι η θεση του ενος ή του αλλου κομματος, αλλα το τι συμβαινει στην κοινωνια, μιας και την ιδια στιγμη, εχει ξεκινησει το Pinkwashing της κυβερνησης, η εργαλειοποιηση δηλαδη προοδευτικων μεταρρυθμισεων ως καροτο για να μην φωναζουμε πολυ οταν μας χτυπουν με το μαστιγιο της καπιταλιστικης βαρβαροτητας.   Και αυτο που βλεπουμε ειναι οτι την ιδια στιγμη που η κυβερνηση Τσιπρα σπρωχνει το ΣΣ, ταυτοχρονα υλοποιει ενα προγραμμα που χτυπαει αλυπητα μεταξυ αλλων και την μεγαλη πλειοψηφια των ΛΟΑΤ. Η κυβερνηση και τα αστικα κομματα τους βλεπουν μονοσημαντα ως οριζομενους απο ενα μονο χαρακατηριστικο της ταυτοτητας τους και επιλεγουν να τους αγνοουν ως καταπιεζομενους στους χωρους δουλειας τους. Εμεις ξερουμε καλυτερα.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

Για το συμφωνο συμβιωσης

Η τεχνικη αποτυχια δεν ειναι ντροπη: η λαθος αντιμετωπιση της ειναι.

Περιληψη: Λεμε οτι οποιος δε μαθαινει απο τα λαθη του παρελθοντος ειναι καταδικασμενος να τα ξανακανει. Το πρωτο βημα για να μαθουμε απο τετοια λαθη ειναι να αναγνωρισουμε ποια ακριβως ηταν.

Απ’ οσο βλεπω, η πρωτη αντιδραση πολλων στην αποτυχια του ηλεκτρονικου συστηματος ψηφοφοριας της Νεας Δημοκρατιας ειναι το χαχανο. Συμφωνοι, και μενα μ’αρεσει να σπανε τα μουτρα τους οι δεξιοι (ειδικα οι δεξιοι του επιπεδου “τα γκομπιουτερ μιλανε αρχαια ελληνικα”) αλλα μπορουμε παρακαλω να δουμε το πραγμα λιγο πιο ωριμα?

Πριν καναδυο χρονια εγινε ολοκληρη φασαρια στις ΗΠΑ με το φιασκο του healthcare.gov, τη σελιδα που εστησε η αμερικανικη κυβερνηση για να υλοποιησει το Obamacare. Μιλαμε για αποτυχια που κοστισε γυρω στα 1.7 δις(!) αμερικανικα δολαρια. Θελω να πω, η τεχνικη αποτυχια δεν ειναι ντροπη, συμβαινει και εις Παρισιους. Ντροπη ειναι αν το παθημα δεν γινει μαθημα. Και εκτος απο ντροπη, ειναι και κριμα αν χασουμε αυτη την ευκαιρια να μαθουμε ως κοινωνια πεντε πραματα.

Με ενα (πολυ επιφανειακο) ψαξιμο, βλεπω οτι αυτη τη στιγμη στις εφημεριδες και τα σοσιαλ μιντια κυριαρχουν οι  συγκεχυμενες και αοριστες πληροφοριες και οι φημες για τα αιτια της τεχνικης αποτυχιας. Καταλαβαινω οτι ειναι νωρις ακομα αλλα το πρωτο πραγμα που πρεπει να κανουν οι γραφειοκρατες της ΝΔ ειναι να συλλεξουν οσο το δυνατον περισσοτερες, σαφεις και ακριβεις πληροφοριες για το τι δουλεψε και τι πηγε στραβα. Ενα ελαχιστο παραδειγμα για τι ειδους πληροφοριες μιλαω. Στη συνεχεια, πρεπει να συνταξουν μια αναλυτικη τεχνικη αναφορα και να τη δημοσιευσουν.

Το χειροτερο που μπορουν να κανουν αυτη τη στιγμη ειναι να διωξουν τους συγκεκριμενους γραφειοκρατες και να ασχοληθουν με την …επικοινωνιακη διαχειριση της αποτυχιας (που νομιζω οτι αυτο ακριβως θα κανουν). Το χειροτερο θα ειναι δηλαδη αντι να επικεντρωθουν στο τι πηγε στραβα ωστε να εξαγουν συμπερασματα, να επικεντρωθουν στο πώς να διαχειριστουν την εικονα τους, πώς να ριξουν το φταιξιμο αλλου, κτλ. Ισχυριζομαι μαλιστα οτι ενα κομμα που θα ηταν διατεθειμενο να κανει αυτου του ειδους την αυτοκριτικη θα εστελνε το πολιτικο μηνυμα: “εμεις ξερουμε να ανακαμπτουμε απο αποτυχιες”. Ακομα περισσοτερο, θα εστελνε ενα ακομα πιο ισχυρο πολιτικο μηνυμα: “εμεις ξερουμε να κανουμε συγκεκριμενη αυτοκριτικη και αναστοχασμο”.

Ενα απο τα πιο πολυτιμα ντοκουμεντα της περιοδου της κρισης ειναι η απολογιστικη εκθεση του Δ. Σπινελλη που δημοσιευτηκε στο συνεδριο CAiSE το 2014. Σε αυτην ο ΔΣ περιγραφει τις εμπειριες του στη Γενικη Γραμματεια Πληροφοριακων Συστηματων, τι βρηκε, τι προσπαθησε να κανει, τι πετυχε και τι δε δουλεψε καλα. Χωρις αναγκαστικα να ειμαι σε θεση να κρινω το περιεχομενο, κατα τη γνωμη μου, τετοιες απολογιστικες εκθεσεις πρεπει να γινουν ο κανονας για καθε πολιτικο αξιωμα. Ακομα περισσοτερο, τετοιες εκθεσεις πρεπει να γινουν ψωμοτυρι στους φοιτητες σχολων που το αντικειμενο τους εχει σχεση (α) με τη δημοσια διοικηση, (β) με τα πληροφοριακα συστηματα, και (γ) με τη διαχειριση εργων.

Η Νεα Δημοκρατια μπορει να προσφερει πραγματικες υπηρεσιες στον τοπο απο τη θεση της αντιπολιτευσης: (α) δημοσιευοντας τις λεπτομερειες της αποτυχιας, και (β) βαζοντας στην ατζεντα τον επιστημονικο τροπο αντιμετωπισης των πολυπλοκων συστηματων (και των αναποφευκτων αποτυχιων τους) που βρισκονται στην καρδια των συγχρονων κοινωνιων. Δε θα με κανει να την ψηφισω (γιατι ειμαι κουμουνι και μαλιστα της διασπορας) αλλα θα με κανει να την εκτιμησω. Να πω την αληθεια, θα εκτιμησω και οποιαδηποτε πολιτικη δυναμη ή πολιτικο προσωπο τολμησει να πει οτι πρεπει να σταματησουν τα χαχανα για τις τεχνικες αποτυχιες των πολιτικων του αντιπαλων.

Απεντιξ: Τα συμπερασματα για την εργατικη ταξη και το λαικο κινημα

Η πολιτικη αριστερα εχει την ηθικη υποχρεωση να χρησιμοποιησει καθε μεσο για να πετυχει την οργανωση της αντεπιθεσης της εργατικης ταξης. Αρα αναγκαστικα πρεπει να παρει υποψη ολες τις τεχνολογικες δυνατοτητες της εποχης, να τις κρινει με βαση την αντικειμενικη τους αποτελεσματικοτητα και να τις χρησιμοποιησει εκει οπου εχει αποδεικτικα στοιχεια πως μπορουν να εχουν αποτελεσμα. Αυτο το θεωρω αυτονοητο καθηκον για πολιτικους χωρους που αναφερονται στον υλισμο και την επιστημονικοτητα της μαρξιστικης σκεψης. Μαλιστα, ειδικα αν ο σκοπος μας ειναι η αυτο-απελευθερωση του λαου, ολα αυτα πρεπει να γινονται ανοιχτα, ωστε να μπορει να αναδειχτει και εντελει να παρει το τιμονι η λαικη δημιουργικοτητα. Γιαυτο πιστευω οτι ειναι εξαιρετικα χρησιμο τα παραπανω να γινουν κοινη πρακτικη αναμεσα σε ολους οσους αναλαμβανουν θεσεις ευθυνης μεσα στο λαικο κινημα.

Αυτα.

Η τεχνικη αποτυχια δεν ειναι ντροπη: η λαθος αντιμετωπιση της ειναι.