“Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια”

Ειδα το βιντεο με την επιθεση στο Μπουταρη και με επιασε η ψυχη μου γιατι 10 χρονια πριν ειχανε χτυπησει το Χατζηδακη και εγω εκανα λαικ σε ποστ και εγραφα εξυπναδες στο buzz. Δεν ξερω αν ειναι οτι μαλακωσα που εγινα μπαμπας ή οτι μεγαλωσα επιασα δουλεια και ηρεμησα. Παιζει και αυτο αλλα ακομα ειμαι θυμωμενος με τις πολιτικες που ανθρωποι σαν το Χατζηδακη σχεδιαζουν και υλοποιουν, με τις δομικες ανισοτητες και τη συστημικη ταξικοτητα της Ελληνικης (και της Καναδικης πλεον) κοινωνιας. Παντως δεν εχω πια στομαχι για μπουνιες, κλωτσιες και ματωμενες μυτες. Μπορει να μην εχω σηκωσει χερι ποτε σε κανεναν αλλα ντρεπομαι γιατι καποτε εκανα λαικ σε καποιους που σηκωσαν χερι. Αν μπορουσα, θα ζητουσα μια συγνωμη, αλλα δεν ξερω σε ποιον. Και δε θελω και να παρεξηγηθει και ως συγχωρεση.

Πλεον νομιζω οτι το καταλαβαινω καπως ετσι: Υπαρχει η φυσικη και η συστημικη βια. Σε κανονικες καπιταλιστικες συνθηκες για την παρατεταμενη αντεπαναστατικη ιστορικη φαση που βρισκομαστε, η πρωτη ειναι μηδενικη και η δευτερη ειναι διαχυτη. Στην κριση ξεχειλιζει η οργη και βλεπεις ξεσπασματα φυσικης βιας σε αντιδραση στη συστημικη. Το προβλημα ειναι οτι ειναι πολιτικα πανευκολο να δικαιολογησει κανεις την αντιδραστικη φυσικη βια. Ειναι πολυ πιο πολιτικα δυσκολο να κανει κανεις τη συστημικη βια εξισου καταδικαστεα στη γενικη συνειδηση. Ομως το πρωτο δε χρησιμευει σε τιποτα, ισα ισα ειναι επικινδυνο και θα γυρισει μπουμεραγκ, ενω το δευτερο ειναι πολιτισμικη προοδος.

You know, I learned something today…

 

“Κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια”

Curse my name

Ανηκω σε μια γενια που δεν ενιωσε ποτε να απειλειται πραγματικα ο αστικοδημοκρατικος χαρακτηρας του πολιτευματος. Οι οποιες μνημονιακες ή αυταρχικες παρεκκλισεις δεν ηταν ποτε θεμελιωδους χαρακτηρα και δεν απειλησαν ποτε τον αστικοδημοκρατικο χαρακτηρα του πολιτευματος (δεδομενης βεβαια της ατακας του Τζεφερσον για το δεντρο της ελευθεριας και της αναγκης για δημοκρατικη επαγρυπνιση). Ισα ισα, απο μια αποψη ακριβως αυτον τον αστικο χαρακτηρα της Δημοκρατιας υπερασπιστηκαν. Οι αστικες δημοκρατιες τα εχουν αυτα, συμβαινουν και εις τας καλυτερας των οικογενειων.

Οποτε για μενα ο “Δανος συνταξιουχος” (οπως εγραψε το VICE) ειναι εντελως ακακος, ξεδοντιασμενος, γραφικος. Εγω μπορω να ανεχτω να λεγεται “Βασιλιας Κωνσταντινος”. Αυτο λεει οντως η ευρωπαικη παραδοση, αυτο γινεται στις αλλες εκπτωτες βασιλικες οικογενειες της Ευρωπης. (Τα εμαθα αυτα απο ενα επικο edit war στη Wikipedia καμια δεκαρια χρονια πριν.) Τον καταλαβαινω: γιατι λεει να μην εχω την αντιμετωπιση που εχουν ολοι οι φιλοι μου. Και εμενα δε με νοιαζει. Ας τον λενε οπως θελει. Το γεγονος παραμενει οτι ο επομενος πολιτειακος αρχοντας θα εκλεγει απο τη Βουλη και θα παρει το αξιωμα γιατι (χμ) αυτο βολευε την πολιτικη συγκυρια της στιγμης αλλα παντως οχι γιατι γεννηθηκε καπως. Και μπορω να τον βλεπω και με συμπαθεια, το πλουσιο γεροντακι που δεν τον αφηναν να δει τους ταφους των προγονων του, που του λεγανε δεν εισαι Ελληνας και ποιος εχει το δικαιωμα να σου πει αν εισαι ή δεν εισαι Ελληνας?

Αλλα ομως καταλαβαινω και γιατι ο πατερας μου και η γενια του δεν αντεχουν ουτε να τον βλεπουν και δεν θελουν να του δωσουν το δικαιωμα ουτε καν να μπαινει στη χωρα. Γιατι θεωρουν οτι η θεση του ηταν να πεθανει στη φυλακη σαν το Ντερτιλη, γιατι τον σιχαινονται οπως σιχαινονται τον σκατογερο τον Παττακο. Γιατι δεν μπορεις κυριε να παιζεις με την ελευθερια 10 εκατομμυριων ανθρωπων και μετα να θετεις εσυ ορους για το πώς να σε αποκαλουν. Σου λεει κυριε δεν ξερω τι σου λενε οι ζωντανοι συναδελφοι σου αλλα να λες και ευχαριστω που δε σε στειλαμε να κανεις παρεα με τους συναδελφους σου τους Ρομανωφ, τους Βουρβωνους και τους Στουαρτ, που ειχες απεναντι εναν Καραμανλη και εναν Παπανδρεου και οχι εναν Κρομγουελ, εναν Ροβεσπιερο ή εναν Λενιν να πει “ας καταραστουν το ονομα μου και ας με πουν τυραννο αλλα ο καργιολης πεθαινει αποψε”. Και στα παπαρια τους η ευρωπαικη παραδοση και συνηθεια, το ολο νοημα που τον διωξανε ηταν η λαικη κυριαρχια: να ειναι αφεντες στον τοπο τους, να ειναι ελευθεροι να ακολουθουν οτι παραδοσεις γουσταρουν.

Οποτε δυστυχως για το Δανο συνταξιουχο, επειδη η γενια του πατερα μου ηταν εκεινη που τον νικησε και δεν τον ξεχναει, οσο εκεινη ζει δεν προκειται να παρει ποτε αυτο που θελει. Μαλλον θα πεθανει πριν ερθουν οι επομενες γενιες που θα ειμαστε αρκετα αδιαφοροι ωστε να μπορουμε να ανεχτουμε την οικογενεια του στο ρολο που τελικα αποζηταει: της σελεμπριτι οικογενειας, περιπου σαν τους διαφορους ολιγαρχες, Λατσηδες, Αγγελοπουλους κτλ, με λιγο παραπανω γκλαμουρ ισως και με λιγο παραπανω ιστορια.

Στο μεταξυ, χαρη στους αγωνες της γενιας του πατερα μου, ο κυριος πια αγωνας δεν ειναι εναντια στο Παλατι και τους πολιτειακους αρχοντες. Εχουμε την παρακαταθηκη της νικης της γενιας του Πολυτεχνειου και της Μεταπολιτευσης που με τα στραβα της και τις αντιφασεις και τα αλλοπροσαλλα της καταφερε τσατρα πατρα να τραβηξει απο το γιακα την ελληνικη κοινωνια απο τους προπολεμικους, εμφυλιοπολεμικους, και ψυχροπολεμικους Διχασμους. Εμεις εχουμε αλλους αγωνες να παλεψουμε, αλλους Διχασμους να υπερκερασουμε. Μακαρι ο γιος μου να εχει να γραφει για το πώς καταλαβαινει που ο πατερας του αρνειται να δωσει πολιτικα δικαιωματα στον ταδε Βαρδινογιαννη που σαν Κουβανος στο Μαιαμι εκδιωχθηκε απο την Εργατικη Δημοκρατια της Ελλαδας το 2025.

Curse my name

Σταυρωση

4 T
Πινακας του Φυοντορ Μπρονικοφ “Το Καταραμενο Λιβαδι – Σταυρωμενοι Σκλαβοι” (πηγη).

Για τους Ρωμαιους η σταυρωση ηταν η παραδοσιακη ποινη για σκλαβους, πειρατες και ληστες, προδοτες και εχθρους του κρατους. Προφανως, οπως αργοτερα το “συμμοριτης”, το “ληστης” σημαινε και τον ενοπλο εξεγερμενο. Χαρακτηριστικα, ηταν η ποινη για 6000 συντροφους του Σπαρτακου. Ο Ιησους, ως αυτοκυρηγμενος Μεσσιας στο καζανι της Ιουδαιας του πρωτου μισου του 1ου αιωνα, επεφτε αυτοματως ακριβως στην ιδια κατηγορια: εχθρος της Ρωμης, ενοχος για το εγκλημα της επαναστασης και για εσχατη προδοσια.

Αυτη τη μερα που οι ορθοδοξοι χριστιανοι τιμουν την σταυρωση του Ιησου, ας θυμηθουμε ολοι τους μαρτυρες της ανθρωπινης ελευθεριας, τους επαναστατες, τους ελευθερα σκεπτομενους ανθρωπους, τους σκλαβους που αποτιναξαν τα δεσμα τους, ολους εκεινους που η βια της εξουσιας καταδικασε στο σταυρο, στην πυρα, στην αγχονη, στη γκιλοτινα, στο αποσπασμα, στην απομονωση.

Οπως εγραψε η Ροζα Λουξεμπουργκ: “Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα “ανυψωθεί με μια βροντή” και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!” 

Σταυρωση