Ιστορικό των πρώτων χρόνων του Εργατικού Συλλόγου Μοντρεάλ

(Πηγή)

Συνθήκες που οδήγησαν στην ίδρυση του Εργατικού Συλλόγου

Μετά τον πόλεμο, τις δεκαετίες του ’50 και ’60 είχαμε το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα απ’την Ελλάδα προς τις χώρες υποδοχής, Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδά και Γερμανία. “Ευλογία Θεού” είπαν οι τότε πολιτικοί κρατούντες αυτή την αιμορραγία.

Ο Καναδάς χρειαζόταν εργατικά χέρια και έκανε συστηματική καμπάνια για να προσελκύσει εργάτες. Αυτοί έπρεπε να είναι λευκοί και κατά προτίμηση χριστιανοί, άρα Ευρωπαίοι, να ήταν νέοι και υγιείς με λευκό ποινικό μητρώο. Για τους Έλληνες, μια και έβγαιναν από τον εμφύλιο πόλεμο, έπρεπε να έχουν και πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων (τα πιστοποιητικά αυτά έπαψαν να τα ζητούν γύρω στο 1964-65).

Η Υπηρεσία Μετανάστευσης του Καναδά έταζε σίγουρη δουλειά και καλή ζωή. Ξεκαθάριζαν στους υποψήφιους πως δεν τους εγγυώνται πως θα εξασκήσουν το επάγγελμά τους και διάλλεγαν τους καλλίτερους. Όταν όμως οι μετανάστες έφταναν εδώ, δεν υπήρχε καμία Υπηρεσία Υποδοχής που να διευκόλυνε την εγκατάσταση και προσαρμογή τους.

Τις χιλιάδες κοπέλλες που έρχονταν σαν υπηρέτριες, τις φιλοξενούσαν λίγες μέρες στους κοιτώνες του κέντρου μεταναστών του St-Paul-l’Ermite, στο σημερινό Repentigny, Ανατολικά του Μόντρεαλ.

Κάθε πρωί, τις έφερναν στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας, όπου πήγαιναν οι κυρίες που χρειάζονταν υπηρέτρια και διάλεγαν. Από κει και πέρα, η τύχη τους ήταν στα χέρια του Θεού και των αφεντικών τους.

Γυναίκες και άνδρες, ακόμη και κείνοι που ήταν ειδικευμένοι ή μορφωμένοι, έκαναν τις δουλειές που κάνουν πάντα οι μετανάστες, δουλειές χειρωνακτικές, ασυνδικάλιστες και κακοπληρωμένες. Καθαρισμός κτιρίων, εστιατόρια, εργοστάσια ρούχων.

Είχαν ν’αντιμετωπίσουν εκτός από το βαρύ κλίμα, ένα σωρό άλλα προβλήματα, όπως άγνοια της γλώσσας και των δικαιωμάτων τους, τη μοναξιά, τις άσχημες συνθήκες εργασίας, την έλλειψη κοινωνικής ασφάλισης και ιατρικής περίθαλψης (το Σύστημα συντάξεων του Κεμπέκ άρχισε το 1966 και η δημόσια ιατρική περίθαλψη το 1969) και τόσα άλλα.

Ακόμη έπρεπε να στείλουν χρήματα στους δικούς τους στη πατρίδα, να κάνουν πρόσκληση στ’άλλα μέλη της οικογένειας, να στήσουν νοικοκυριό. Για οικονομία, μοιράζονταν συχνά το ίδιο σπίτι δυο οικογένειες. Δούλευαν με βάρδιες, άλλος μέρα άλλος νύχτα, για να προσέχουν και τα παιδιά. Που καιρός να μάθεις τη γλώσσα αλλά και που λεφτά.

Στο Μόντρεαλ, εκτός από τα παραπάνω, είχαν να αντιμετωπίσουν και την αρνητική συμπεριφορά των παλιών, ελληνικής καταγωγής μεταναστών, που είχαν εγκατασταθεί εδώ πριν τον πόλεμο.

Οι παλιοί, εγαταστημένοι εδώ μετανάστες, είχαν αντιμετωπίσει στον καιρό τους, όπως είναι φυσικό, τα ίδια, ίσως και χειρότερα. Με τα χρόνια όμως, κατάφεραν να πετύχουν οικονομικά και είχαν δημιουργήσει μια μικρή εύπορη κοινωνία με τις μπίζνες τους, τις εκκλησίες τους, τα σχολεία τους, την Κοινότητα, ορισμένους Συλλόγους κλπ. και ζούσαν σχετικά άνετα, ενσωματωμένοι στην αγγλόφωνη κοινωνία του Κεμπέκ.

Όταν λοιπόν, μετά τον πόλεμο, άρχισαν να έρχονται απ’την Ελλάδα οι χιλιάδες των φτωχών και συχνά αμόρφωτων νέων μεταναστών, οι παλιοί τους αντιμετώπισαν με δυσπιστία και εχθρότητα.

Οι παλιοί ανησύχησαν απ’το μεγάλο αριθμό των νεοφερμένων αλλά και τις προοδευτικές ιδέες μερικών από αυτούς (παρά τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων), μήπως αλλάζοντας η σύνθεση της παροικίας, χάσουν τον έλεγχο της και ειδικότερα της Κοινότητας και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μη γίνει κάτι τέτοιο.

Όχι μόνο δεν καλοδέχτηκαν και δεν βοήθησαν τους νεοφερμένους συμπατριώτες τους, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά και σαν εργοδότες, τους εκμεταλλεύτηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Όσοι έχουμε εργαστεί στις Υπηρεσίες του Εργατικού Συλλόγου έχουμε ακούσει από πρώτο χέρι πολλά περιστατικά ιδιαίτερης σκληρότητας με πρωταγωνιστές αυτούς τους θεοφοβούμενους, φιλόπτωχους και φιλάνθρωπους στυλοβάτες της παροικίας μας!

Η ανάγκη πληροφόρησης ήταν μεγάλη. Για τα μεροκάματα, τις συνθήκες δουλειάς, τους εργατικούς νόμους, τα νοίκια, το σχολείο, την υγεία, τις υπηρεσίες, τα πάντα. Το ίδιο μεγάλη ήταν η ανάγκη βοήθειας στους νεοφερμένους για να τα βγάλουν πέρα με τις διάφορες Υπηρεσίες, κυρίως όταν δεν ήξεραν τη γλώσσα. Καθώς το κράτος δεν είχε καθόλου τέτοιου είδους υπηρεσίες, έπρεπε να πληρώνουν για το παραμικρό σε διάφορους επιτήδειους.

Στο γραφείο του τότε επίτιμου Προξένου της Ελλάδας δεν υπήρχε υπάλληλος να μιλά Ελληνικά αλλά και αργότερα, όταν έγινε κανονικό Προξενείο, ήταν η περίοδος της χούντας και το χουντοπροξενείο είχε προτεραιότητα το φακέλωμα των εδώ Ελλήνων και όχι την εξυπηρέτησή τους. Όσο για την οργανωμένη παροικία, η μόνη βοήθεια που μπορούσαν να περιμένουν απ’αυτήν, ήταν η ελεημοσύνη στις εκκλησίες, από κάτι μισο-αγγλόφωνες φιλόπτωχες που φορούσαν καπελάκια και τους κοίταζαν αφ’ υψηλού!

Αυτή η ανάγκη γέννησε τον Εργατικό Σύλλογο!

Τα πρώτα χρόνια

Στις αρχές του 1971, στα πλαίσια του “Προγράμματος Ανάπτυξης” ορίστηκε επιτροπή που έκανε την αίτηση για το καταστατικό. Το καταστατικό εγκρίθηκε από τη κυβέρνηση του Κεμπέκ στις 3 Μάρτη και εκδόθηκε στις 3 Μάη 1971. Το πρώτο γραφείο ήταν στο κτίριο του YMCA, 5550 Ave du Parc.

Η πρώτη Γενική Συνέλευση έγινε στις 30 Μάη 1971, στο γυμναστήριο του YMCA. Ορίστηκε ημερομηνία εκλογών για τις 6 Ιούνη και εκλέχτηκε το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο, με πρώτο πρόεδρο τον Χαράλαμπο Ξένο.

Τους επόμενους μήνες και μέχρι το τέλος του 1971 έχει ήδη πάρει μορφή ο τρόπος δουλειάς που ο Σύλλογος θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Τα μέλη του Δ.Σ κρατούν το γραφείο ανοικτό με βάρδιες. Αποφασίζεται να μεταφραστούν εθελοντικά εργατικοί νόμοι. Εγκρίθηκαν οι πρώτοι εσωτερικοί κανονισμοί, ορίστηκαν τα πλαίσια συνεργασίας με τους άλλους ελληνικούς οργανισμούς. Οργανώθηκε ο πρώτος χορός, στις 11-12-1971 και έγινε αίτηση για επιχορήγηση που απορρφθηκε. Ήδη μέλη του Συλλόγου είχαν αρχίσει να εξυπηρετούν τους συμπάροικους εθελοντικά.

Στις αρχές του 1972 αναλαβαίνουν εργασία οι δύο πρώτοι υπάλληλοι του Ε.Σ., δανεισμένοι από το Πρόγραμμα Ανάπτυξης. Αρχίζει η μετάφραση του Εργατικού Κώδικα του Κεμπέκ, του νόμου του Ταμείου Ανεργίας, του νόμου των κανώνων εργασίας. Αναπτύσσονται σχέσεις με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις του Κεμπέκ και αρχίζουν συνδικαλιστικά μαθήματα.

Εγκρίνεται αίτηση επιχορήγησης, στο πλαίσιο του καναδικού προγράμματος δημιουργίας εργασιών και οι υπηρεσίες του Συλλόγου αναπτύσσονται περισσότερο. Υπάλληλοι του Συλλόγου μπορούν τώρα να συνοδεύουν τους εξυπηρετούμενους σαν διερμηνείς στιε διάφορες υπηρεσίες.

Αρχίζουν και οι πρώτες παρεμβάσεις προς τις κυβερνήσεις για θέματα που αφορούν τους Έλληνες μετανάστες με το αίτημα προς την καναδική κυβέρνηση να νομιμοποιήσει τους περίπου δέκα χιλιάδες Έλληνες λαθραίους.

Ο Ε.Σ. συνεργάζεται με όλους τους ελληνικούς οργανισμούς και ιδιαίτερα με την Ομοσπονδία γονέων και κηδεμόνων, που είχε ιδρυθεί λίγο πριν τον Σύλλογο. Συνεργάζεται επίσης με την Επιτροπή δικαιωμάτων του πολίτη, τον παιδικό σταθμό, τους φοιτητικούς συλλόγους και άλλους εθνικοτοπικούς συλλόγους και συμβάλλει στην δημιουργία της Ομοσπονδίας ελληνικών σωματείων (1972). Δεν συνεργάζεται με το ελληνικό Προξενείο λόγω της χούντας και με την Κοινότητα για τον ίδιο λόγο.

Στις αρχές του 1973 στην Ελλάδα έχει φουντώσει για τα καλά η αντίσταση στη χούντα. Το Μάρτη γίνεται το 17ο συνέδριο της ΓΣΣΕ και το Δ.Σ. του Συλλόγου στέλνει τηλεγράφημα διαμαρτυρίας στις ελληνικές Αρχές για τις αντιδημοκρατικές διαδικασίες και τους διορισμένους αντιπροσώπους.

Επίσης, ύστερα από αίτημα των ελληνικών φοιτητικών συλλόγων της πόλης μας, στέλνει γράμμα συμπαράστασης στον αγώνα των φοιτητών της Ελλάδας για ακαδημαϊκές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Αρχίζει η έκδοση των “Εργατικών Νέων”. Οι δουλειές είναι πολλές και ο χώρος δεν αρκεί για τις υπηρεσίες και τη λέσχη. Νοικιάζεται το κτίριο στο 5150 Ave du Parc και η μετακόμιση γίνεται το Σεπτέμβρη.

Τη χρονιά αυτή εγκρίνεται επίσης ένα πρόγραμμα δημιουργίας εργασιών, μια κοπερατίβα παραγωγής υφαντών που θα βοηθούσε συγχρόνως στην επαγγελματική κατάρτιση των εργαζομένων. Το πρόγραμμα θα κρατήσει μέρι το τέλος του 1975.

Γίνονται πολλές επιμορφωτικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις : διαλέξεις, χοροί, εκδρομές, παιδικές γιορτές. Η δράση του Συλλόγου έχει καταξιωθεί στην παροικία αλλά και στη ντόπια κοινωνία.

Τα εργατικά συνδικάτα του Κεμπέκ ζητούν τη συνεργασία του Συλλόγου σε προσπάθειες συνδικαλισμού, ιδιαίτερα σε εργοστάσια όπου υπάρχουν Έλληνες εργάτες. Ο συνδικαλισμός των Ελλήνων εργαζομένων μεταναστών, σαν μέσο βελτίωσης της θέσης τους, είναι μέσα στους βασικούς σκοπούς του Ε.Σ. και το σύνθημά του είναι “Έλληνες εργάτες οργανωθείτε στα ντόπια συνδικάτα”.

Ο Σύλλογος καλείται από συνδικάτα, πολιτικά κόμματα, καναδικά μέσα ενημέρωσης και άλλους φορείς σε διάφορες συμβουλευτικές συναντήσεις, επιτροπές, συνδιασκέψεις, εκπομπές κλπ. κάθε φορά που θέλουν την άποψη των Ελλήνων μεταναστών. Μέλη του Συλλόγου συμμετέχουν και σε διάφορες ταινίες ντοκυμαντέρ, όπως στην ταινία “Voleurs de jobs” (κλέφτες εργασιών) με θέμα τους μετανάστες και “le confort et l’indiférence” (άνεση και αδιαφορία) με θέμα το δημοφήφισμα για την ανεξαρτησία του Κεμπέκ (1980).

Ύστερα από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα, αποφασίζεται η ματαίωση του χορού του Συλλόγου σε ένδειξη πένθους για τα θύματα της χούντας. Από τότε ο Εργατικός Σύλλογος τιμά κάθε χρόνο την επέτειο του Πολυτεχνείου, αρχικά συμμετέχοντας μαζί με άλλους Οργανισμούς-κυρίως τοπικές οργανώσεις νεολαίας πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και φοιτητικούς Συλλόγους- και τα τελευταία χρόνια μόνος του.

Τον επόμενο χρόνο, το 1974, μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Εργατικός Σύλλογος πρωτοστάτησε σε όλες τις παροικιακές κινητοποιήσεις, πορείες, εράνους κλπ. και συνέβαλε στη δημιουργία της Ελληνοκαναδικής Επιτροπής Αλληλεγγύης για την Κύπρο της οποίας είναι βασικό μέλος.

Ο Εργατικός Σύλλογος συμβάλλει στην ίδρυση του πολυεθνικού ραδιοφωνικού σταθμού Centre-Ville, που άρχισε να εκπέμπει τον Γενάρη του 1975. Από τότε ξεκίνησε και η βδομαδιάτικη εκπομπή μας “Η φωνή των εργαζομένων” στο ελληνόφωνο πρόγραμμα του σταθμού.

Ο Εργατικός Σύλλογος έχει πια κερδίσει την εμπιστοσύνη, την εκτίμηση και υποστήριξη των χιλιάδων απλών συμπατριωτών μας, που βρίσκουν στα γραφεία του πληροφόρηση και βοήθεια, όποτε τη χρειαστούν, αλλά και ένα στέκι για παρέα, συζήτηση και ψυχαγωγία.

Παράλληλα όμως, έχει ενοχλήσει το παροικιακό κατεστημένο, που δεν παραλείπει να καταφέρεται εναντίον του κακόπιστα και πειφρονητικά. Κύριοι εκφραστές αυτής της επίθεσης, ο τότε ιδιοκτήτης της εφημερίδας ΒΗΜΑ και ο ραδιοφωνικός σταθμός του Δαπέρη.

1971-1976 : 5 Χρόνια δράσης

Αυτό ήταν το σύνθημα της πέμπτης επετείου. Σ’ αυτά τα πέντε πρώτα χρόνια του ο Ε.Σ. είχε βάλει όλες τις βάσεις της δράσης της δουλειάς και της ιδεολογίας του που τον χαρακτηρίζουν μέχρι σήμερα.

Ζούμε σε μια περίοδο ιστορική για την κοινωνία του Κεμπέκ. Στις επαρχιακές εκλογές κερδίζει για πρώτη φορά το Parti Québécois, το κόμμα που σαν σκοπό έχει το διαχωρισμό του Κεμπέκ από την καναδική Ομοσπονδία και που τα πρώτα χρόνια εμφανίστηκε με μια ευνοϊκή προδιάθεση για τους εργαζόμενους.

Οι γαλλόφωνοι, τουλάχιστον οι πιο προοδευτικοί, αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως έχουν παραμελήσει τους μετανάστες με αποτέλεσμα αυτοί να έχουν ενσωματωθεί με τους αγγλόφωνους. Έχοντας συναίσθηση πως οι μετανάστες αντιμετωπίζουν αρνητικά τόσο το διαχωρισμό όσο και την καθιέρωση της γαλλικής σαν επίσημης γλώσσας στο Κεμπέκ (είχαν αντιδράσει έντονα όταν, δυο χρόνια πριν, η φιλελεύθερη κυβέρνηση είχε καθιερώσει τα γαλλικά σαν επίσημη γλώσσα), η νέα κυβέρνηση άρχισε μια σειρά επαφές γνωριμίας με τις διάφορες μειονότητες.

Έτσι, για πρώτη φορά δεχτήκαμε στο Σύλλογο πολλές επισκέψεις υπουργών της κυβέρνησης του Κεμπέκ, στους οποίους παρουσιάσαμε τα προβλήματα και τις ανάγκες των Ελλήνων μεταναστών.

Πήραμε μέρος σε όλες τις συνδιασκέψεις με θέμα τους μετανάστες, σε συμβουλευτικές επιτροπές καθώς και σε επιτροπές εργασίας για τη συζήτηση νομοσχεδίων, όπως των ελάχιστων κανόνων εργασίας, τον αντιαπεργοσπαστικό νόμο, το νόμο για τη μετανάστευση κλπ.

Ενισχύονται οι σχέσεις συνεργασίας με τα συνδικάτα καθώς και με λαϊκούς οργανισμούς για εργατικά και κοινωνικά θέματα, όπως εργατικά ατυχήματα, παιδικοί σταθμοί, η θέση της γυναίκας, μεταναστευτικά.

Μεταφράζουμε νόμους, εκδίδουμε πολλά πληροφοριακά έντυπα, συνεχίζουμε τις διαλέξεις, τις εκπομπές στο ραδιόφωνο, τα άρθρα στα Εργατικά Νέα, πληροφορώντας έτσι τους συμπάροικους για τα δικαιώματά τους.

Τον Γενάρη του 1977, αντιπροσωπεία του Συλλόγου έχει συνάντηση με τον Υπουργό Camille Laurin και του παρουσιάζει τις θέσεις μας για τη “Λευκή Βίβλο”, το νομοσχέδιο για το γλωσσικό που είχε κατατεθεί στη Βουλή. Θέση του Συλλόγου ήταν πως η γαλλική γλώσσα πρέπει να γίνει η γλώσσα εργασίας και να δίνονται μαθήματα στους μετανάστες ακόμα και στους τόπους δουλειάς. Επίσης ο Σύλλογος παίρνει μέρος στην παροικιακή επιτροπή που συντάσσει υπόμνημα που παρουσίασε η ελληνική παροικία για το γλωσσικό.

Ο Εργατικός Σύλλογος θεωρείται και από την κυβέρνηση του Κεμπέκ αντιπροσωπευτικός της ελληνικής παροικίας. Δύο στελέχη του Συλλόγου διορίζονται σε διαφορετικές θητίες, στην συμβουλευτική επιτροπή του Υπουργείου Μετανάστευσης.

Στη περίοδο 1978-79 προέκυψε στη παροικία ένα ιδιαίτερο θέμα. Η κυβέρνηση του Κεμπέκ πρότεινε να διδάσκονται στα δημόσια σχολεία οι γλώσσες καταγωγής των μαθητών, όπου βέβαια ο αριθμός των μαθητών θα το επέτρεπε. Ήταν το πρόγραμμα P.E.L.O. (programme d’enseignement des langues d’origine). Το υπουργείο είχε εκπονήσει ένα αρκετά πλήρες πρόγραμμα διδασκαλίας που περιλάμβανε, εκτός από τη διδασκαλία της γλώσσας και μαθήματα λογοτεχνίας και πολιτισμού και ο Ε.Σ. το θεώρησε κατ’ αρχή θετικό. Σ’ αυτό βρήκε αντίθετους τους οργανισμούς που δίδασκαν ελληνικά (Κοινότητα, Ομοσπονδία γονέων, Σύλλογος Κρητών κ.ά.). Σε σχετική συνάντηση των ενδιαφερομένων οργανισμών, αποφάνθηκαν πως ο Εργατικός Σύλλογος είναι αρμόδιος για τα εργατικά θέματα και όχι για τα εκπαιδευτικά και πως προτιμούν η κυβέρνηση να δίνει σε κείνους τα χρήματα που προορίζει γι’αυτά τα μαθήματα.

Ο Ε.Σ. για να διατηρήσει τις καλές σχέσεις, κυρίως με την Ομοσπονδία Γονέων, δεν έκανε μόνος του καμία ενέργεια. Μέχρι σήμερα όμως δεν έχουν εκτιμηθεί οι συνέπειες της άρνησης της παροικίας να δεχθεί τη διδασκαλία των ελληνικών στα δημόσια σχολεία.

Εν τω μεταξύ, μετά την πτώση της χούντας, οι σχέσεις με το Προξενείο αποκαταστάθηκαν. Έλληνες βουλευτές επισκέπτονται το Σύλλογο και υποβάλουμε μια σειρά υπομνήματα στην ελληνική κυβέρνηση.

Τον ίδιο χρόνο αρχίζει καμπάνια για την αγορά κτιρίου. Οργανώνεται λαχειοφόρος με κλήρωση ενός αυτοκινήτου γι’αυτό το σκοπό. Πολλά μέλη και φίλοι ανταποκρίνονται. Ορίζεται επιτροπή για την αναζήτηση κατάλληλου κτιρίου. Η επιλογή έγινε και το συμβόλαιο αγοράς υπογράφτηκε στις 7 Αυγούστου 1979.

Αρχίζουν οι εργασίες ανακαίνισης και διαρύθμισης του κτιρίου και στον πρώτο όροφο αρχίζουν μαθήματα γαλλικής που οργανώνονται από το Σύλλογο και το Υπουργείο μετανάστευσης του Κεμπέκ.

Τα εγκαίνεια της νέας αίθουσας έγιναν στις 14 Μάρτη 1979 και τη μέρα αυτή είχαμε τη μεγαλύτερη χιονοθύελλα της χρονιάς. Παρ’ όλα αυτά όλοι οι καλεσμένοι μας, ο υπουργός μετανάστευσης του Κεμπέκ, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας, οι προέδροι των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων και βέβαι τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου έδωσαν το παρόν και το γιορτάσαμε όπως άξιζε σε μια τόσο ιστορική για το Σύλλογο μέρα. Ο ζωγράφος Πωλ Σουλικιάς μας χάρισε τον πίνακα με τίτλο “Απεργία” που φιλοτέχνησε ειδικά για την περίσταση.

Advertisements
Ιστορικό των πρώτων χρόνων του Εργατικού Συλλόγου Μοντρεάλ

Τανγκό του Μοντρεάλ

IMG_20180803_094304.jpg

Επτάμισι το πρωί στο μετρό του Μοντρεάλ
είναι γεμάτο μετανάστες
ξυπνάει νωρίς νωρίς
ο κόσμος αυτός

αν η γέρικη καρδιά της πόλης
χτυπάει λοιπόν ακόμα,
χάρη σ’ αυτούς είναι

η γερασμένη καρδιά της πόλης
με τους σπασμούς της
τα εμφράγματά της
τις αρρυθμίες της
και όλα της τα ψεγάδια

και όλους τους λόγους του κόσμου που θα είχε
να σταματήσει
να τα παρατήσει

Ζεράλντ Γκοντέν, συλλογή Σαρζέν, 1983
(κουτσοαπόδοση στα Ελληνικά από μένα)

Όταν έγραψε αυτό το ποίημα, ο Γκοντέν ήταν Υπουργός Μετανάστευσης στην κυβέρνηση του Ρενέ Λεβέκ, του πρώτου πρωθυπουργού του Κεμπέκ προερχόμενου από το αποσχιστικό Parti Québécois. Νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Οκτώβρη, ο Γκοντέν ήταν ανάμεσα στους σχεδόν 500 κεμπεκουά πατριώτες που φυλακίστηκαν από την κυβέρνηση του Πιερ Τρουντώ ως ύποπτοι για συνεργασία με το FLQ.

Άκου τώρα, Υπουργός Μετανάστευσης, προερχόμενος από εθνικοπατριωτικό κόμμα να γράφει τέτοια, ε;

Τανγκό του Μοντρεάλ

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

(Αυτο-αναδημοσίευση από τη στήλη αναγνωστών της Κατιουσας.)

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Κ.Π. Καβάφης, Η Πόλις

Στα μάτια κάποιων εργατών το «εξωτερικό» έχει μια αύρα χιλιαστικής σωτηρίας. Αρκεί να τα βροντήξουν όλα κάτω και ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι «μελαψές φυλές κοντοπόδαρες» και «κωλοέλληνες» και θα ξαναγεννηθούν ως «πανέλληνες» που με την ατομική σκληρή δουλειά τους «στην οθόνη σκυμμένοι», θα λυτρωθούν από τον λεγόμενο υγιή καπιταλισμό και θα γίνουν «θεϊκά δεμένοι με την οικουμένη». Αν υπάρχει κάποια προδοσία στην ιστορία της μετανάστευσης, είναι ακριβώς αυτή η ρατσιστική παραμύθα.

Η ταξική πάλη δεν σταματάει στη Γευγελή ή στις αναχωρήσεις του Ελευθέριος Βενιζέλος. Μια γρήγορη ματιά στη σελίδα του Εργατικού Συλλόγου Ελλήνων του Κεμπέκ επιβεβαιώνει την ανάγκη για οργάνωση, για ενημέρωση και για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργατών το ίδιο στην ομογένεια όπως και στην μητρόπολη. Η ομογένεια στο Τορόντο, στην Νέα Υόρκη και αλλού κουβαλάει πολλές προσωπικές ιστορίες στυγνής εκμετάλλευσης νεόφερτων μεταναστών σε εστιατόρια, κατασκευαστικές, και μαγαζιά πατριωτών αφεντικών. Οι ιεραρχικές δομές της Ελληνικής πραγματικότητας αναπαράγονται ακέραιες, ενώ επιπλέον υπάρχουν και κομμάτια της  παροικίας που δεν πέρασαν ποτέ …Μεταπολίτευση.

Αλλά και πέρα από την αγκαλιά της παροικίας, ο καπιταλιστικός παράδεισος είναι, όπως παντού, ιεραρχικά δομημένος και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Στο Οντάριο, χρειάστηκαν χρόνια αγώνα για να αυξηθεί το κατώτατο ωρομίσθιο στα 15$. Στη Βρετανία, οι δείκτες ανεργίας κρατιούνται πλασματικά χαμηλοί με τα «συμβόλαια μηδενικού χρόνου». Στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καθολική ασφάλιση υγείας. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος υγιής καπιταλισμός τους βασίζεται σε δολοφονικές ρατσιστικές ιεραρχίες στο εσωτερικό και σε ωμές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, κάθε κοινωνία, ακόμα και εκείνες του λεγόμενου υγιούς καπιταλισμού, έχει τις αντιφάσεις της, τους αγώνες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν.

Ο ατομικός δρόμος είναι (αυτο-)καταστροφικός είτε  κανείς τον επιλέγει στα Άνω Λιόσια, είτε στη Ντάνφορθ του Τορόντο. Οι προηγούμενες γενιές μεταναστών εργατών έδωσαν τεράστιες μάχες με ανεπτυγμένο αίσθημα «ταξισυνειδησίας». Όπου μπόρεσαν, έχτισαν ομογενειακές οργανώσεις όπως την «Ελληνοκαναδική Δημοκρατική Οργάνωση» στο Τορόντο και τον «Εργατικό Σύλλογο Ελλήνων του Κεμπέκ» στο Μοντρεάλ. Οργανώθηκαν, έχτισαν σχέσεις με το εργατικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στις νέες πατρίδες τους και κράτησαν επαφή με το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα, στηρίζοντάς το όπως μπορούν.

Όσοι από εμάς αναγκαζόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά. Μόνο ως οργανωμένοι, συνειδητοί μετανάστες εργάτες μπορούμε να απαντήσουμε στη βαρβαρότητα.

Η φωτό είναι από τον 902 κι από την είδηση: “Καναδάς-Αγωνιστική Παρέμβαση στην παρέλαση του Τορόντο για την 28η Οκτωβρίου“.

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

Immortal Technique – Poverty of Philosophy

Most of my Latino and black people who are struggling to get food, clothes and shelter in the hood are so concerned with that, that philosophising about freedom and socialist democracy is usually unfortunately beyond their rationale. They don’t realize that America can’t exist without separating them from their identity, because if we had some sense of who we really are, there’s no way in hell we’d allow this country to push it’s genocidal consensus on our homelands. This ignorance exists, but it can be destroyed

Niggas talk about change and working within the system to achieve that. The problem with always being a conformist is that when you try to change the system from within, it’s not you who changes the system; it’s the system that will eventually change you. There is usually nothing wrong with compromise in a situation, but compromising yourself in a situation is another story completely, and I have seen this happen long enough in the few years that I’ve been alive to know that it’s a serious problem. Latino America is a huge colony of countries whose presidents are cowards in the face of economic imperialism. You see, third world countries are rich places, abundant in resources, and many of these countries have the capacity to feed their starving people and the children we always see digging for food in trash on commercials. But plutocracies, in other words a government run by the rich such as this one and traditionally oppressive European states, force the third world into buying overpriced, unnecessary goods while exporting huge portions of their natural resources

I’m quite sure that people will look upon my attitude and sentiments and look for hypocrisy and hatred in my words. My revolution is born out of love for my people, not hatred for others

You see, most of Latinos are here because of the great inflation that was caused by American companies in Latin America. Aside from that, many are seeking a life away from the puppet democracies that were funded by the United States; places like El Salvador, Guatemala, Peru, Colombia, Nicaragua, Ecuador and Republica Dominicana, and not just Spanish-speaking countries either, but Haiti and Jamaica as well

As different as we have been taught to look at each other by colonial society, we are in the same struggle and until we realize that, we’ll be fighting for scraps from the table of a system that has kept us subservient instead of being self-determined. And that’s why we have no control over when the embargo will stop in Cuba, or when the bombs will stop dropping in Vieques

But you see, here in America the attitude that is fed to us is that outside of America there live lesser people. “Fuck them, let them fend for themselves.” No, Fuck you, they are you. No matter how much you want to dye your hair blond and put fake eyes in, or follow an anorexic standard of beauty, or no matter how many diamonds you buy from people who exploit your own brutally to get them, no matter what kind of car you drive or what kind of fancy clothes you put on, you will never be them. They’re always gonna look at you as nothing but a little monkey. I’d rather be proud of what I am, rather than desperately trying to be something I’m really not, just to fit in. And whether we want to accept it or not, that’s what this culture or lack of culture is feeding us

I want a better life for my family and for my children, but it doesn’t have to be at the expense of millions of lives in my homeland. We’re given the idea that if we didn’t have these people to exploit then America wouldn’t be rich enough to let us have these little petty material things in our lives and basic standards of living. No, that’s wrong. It’s the business giants and the government officials who make all the real money. We have whatever they kick down to us. My enemy is not the average white man, it’s not the kid down the block or the kids I see on the street; my enemy is the white man I don’t see: the people in the white house, the corporate monopoly owners, fake liberal politicians those are my enemies. The generals of the armies that are mostly conservatives those are the real Mother-Fuckers that I need to bring it to, not the poor, broke country-ass soldier that’s too stupid to know shit about the way things are set up

In fact, I have more in common with most working and middle-class white people than I do with most rich black and Latino people. As much as racism bleeds America, we need to understand that classism is the real issue. Many of us are in the same boat and it’s sinking, while these bougie Mother-Fuckers ride on a luxury liner, and as long as we keep fighting over kicking people out of the little boat we’re all in, we’re gonna miss an opportunity to gain a better standard of living as a whole

In other words, I don’t want to escape the plantation I want to come back, free all my people, hang the Mother-Fucker that kept me there and burn the house to the god damn ground. I want to take over the encomienda and give it back to the people who work the land

You cannot change the past but you can make the future, and anyone who tells you different is a Fucking lethargic devil. I don’t look at a few token Latinos and black people in the public eye as some type of achievement for my people as a whole. Most of those successful individuals are sell-outs and house Negros

But, I don’t consider brothers a sell-out if they move out of the ghetto. Poverty has nothing to do with our people. It’s not in our culture to be poor. That’s only been the last 500 years of our history; look at the last 2000 years of our existence and what we brought to the world in terms of science, mathematics, agriculture and forms of government. You know the idea of a confederation of provinces where one federal government controls the states? The Europeans who came to this country stole that idea from the Iroquois league. The idea of impeaching a ruler comes from an Aztec tradition. That’s why Montezuma was stoned to death by his own people cause he represented the agenda of white Spaniards once he was captured. Not the Aztec people who would become Mexicans

So in conclusion, I’m not gonna vote for anybody just cause they Black or Latino. They have to truly represent the community
And represent what’s good for all of us proletariat

Porque sino entonces te mando por el carajo cabron gusano hijo de puta, seramos libre pronto, viva la revolucion, VIVA LA REVOLUCION

Immortal Technique – Poverty of Philosophy