“Αριστερή” χαζομάρα

Στη Βολιβία φαίνεται ότι βλέπουμε κάποια όρια του σύγχρονου αντι-αποικιακού κινήματος. Στο όνομα της διατήρησης και αναβίωσης όσων ο ιμπεριαλισμός κατέστρεψε, η Αριστερή κυβέρνηση υιοθετεί αντιεπιστημονικές ανοησίες. (Και μόνο ο ψευτοδιαχωρισμός “δυτική”-“παραδοσιακή” ιατρική είναι για σφαλιάρες.)

Αντίστοιχη παπάντζα μαθαίνω κυκλοφορεί και σε κατά τα άλλα προοδευτικούς κύκλους στην Ελλάδα. Στο όνομα κάποιου νεφελώδους αντισυστημισμού, άνθρωποι προοδευτικοί, αντιεξουσιαστές, αριστεροί αρνούνται να χρησιμοποιήσουν το κεφάλι τους και πέφτουν θύματα παραπληροφόρησης.

2+2=4

“Αριστερή” χαζομάρα

Χαλάλι ο Μεγάλος Τρόμος

Décret d’abolition de la Convention du 4 février 1794 – 16 pluviôse an II. Cote : BB/34/1/58

“Η Εθνική Συνέλευση δηλώνει ότι η δουλεία των Νέγρων, σε όλες τις Αποικίες, καταργείται. Κατά συνέπεια, αποφασίζει ότι όλοι οι άνθρωποι, χωρίς διάκριση χρώματος, που κατοικούν στις αποικίες, είναι Γάλλοι πολίτες και θα απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα που εγγυάται το Σύνταγμα. – Αναφέρεται στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, για να υποβάλει σύντομα έκθεση σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να εξασφαλιστεί η εκτέλεση αυτού του διατάγματος.

16 Πλυβιόζ, έτος II (δηλαδή: 1794-02-04)

Πηγή: Wikipédia

Χαλάλι ο Μεγάλος Τρόμος

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βιά μετράει τη γη.

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των προγόνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Στη φωτογραφία, o Richard Nicholas, με βια μετράει τη γη των Μοικανών προγόνων του στην Όκα, λίγο έξω από το Μοντρεάλ, στις 11 Ιουλίου του 1990, με το τουφέκι στο χέρι, σκαρφαλωμένος πάνω στο αναποδογυρισμένο όχημα της Ασφάλειας.

Αρκεί να αλλάξει κανείς τη λέξη “Ελλήνων” με τη λέξη “προγόνων” και ο Ύμνος στην Ελευθερία του Σολωμού γίνεται πανανθρώπινος επαναστατικός θούριος, από εκείνους για τους οποίους οι αγωνιστές καταδικάζονται για εσχάτη προδοσία. Είμαι σίγουρος ότι ο Σολωμός δεν θα είχε αντίρρηση.

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Η Αμερική που κλαίει

Les Cowboys Fringants – L’Amérique pleure

Η σύγχρονη Αμερική με σπαραχτική τη ματιά ενός …κεμπεκέζου φορτηγατζή. Μια ξεχωριστά (γαλλο-) καναδική οπτική γωνία, με μια τρυφερότητα και αξιοπρέπεια που δεν την έχω συναντήσει αλλού.

Encore un jour à se l’ver
En même temps que le soleil
La face encore un peu poquée
D’mon quatre heures de sommeil (yeah!)
J’tire une coup’ de poffes de clope
Job done pour les vitamines
Pis un bon café à l’eau d’mope
Histoire de s’donner meilleure mine

J’prends le Florida Turnpike
Demain soir ch’t’à Montmagny
Non trucker c’pas vraiment l’Klondike
Mais tu vois du pays (yeah!)
Surtout ça t’fait réaliser
Que derrière les beaux paysages
Y’a tellement d’inégalités
Et de souffrance sur les visages

La question qu’j’me pose tout l’temps :
Mais comment font tous ces gens
Pour croire encore en la vie
Dans cette hypocrisie?
C’est si triste que des fois
quand je rentre à la maison
Pis que j’parke mon vieux camion
J’vois toute l’Amérique qui pleure
Dans mon rétroviseur…

Moi je traîne dans ma remorque
Tous les excès d’mon époque
La surabondance surgelée
Shootée, suremballée (yeah!)
Pendant qu’les vœux pieux passent dans l’beurre
Que notre insouciance est repue
C’est dans le fond des containers
Que pourront pourrir les surplus

La question qu’j’me pose tout l’temps :
Mais que feront nos enfants
Quand il ne restera rien
Que des ruines et la faim?
C’est si triste que des fois
quand je rentre à la maison
Pis que j’parke mon vieux camion
J’vois toute l’Amérique qui pleure
Dans mon rétroviseur…

Sur l’Interstate 95
Partent en fumée tous les rêves
Un char en feu dans une bretelle
Un accident mortel (yeah!)
Et au milieu de ce bouchon
Pas de respect pour la mort
Chacun son tour joue du klaxon
Tellement pressé d’aller nulle part

La question qu’j’me pose tout l’temps :
Mais où s’en vont tous ces gens?
Y’a tellement de chars partout
Le monde est rendu fou
C’est si triste que des fois
quand je rentre à la maison
Pis que j’parke mon vieux camion
J’vois toute l’Amérique qui pleure
Dans mon rétroviseur…

Un aut’ truck stop d’autoroute
Pogné pour manger d’la ch’noute
C’est vrai que dans la soupe du jour
Y’a pu’ tellement d’amour (yeah!)
On a tué la chaleur humaine
Avec le service à la chaîne
À la télé un aut’ malade
Vient d’déclencher une fusillade

La question qu’j’me pose tout l’temps :
Mais comment font ces pauvres gens
Pour traverser tout le cours
D’une vie sans amour?
C’est si triste que des fois
quand je rentre à la maison
Pis que j’parke mon vieux camion
J’vois toute l’Amérique qui pleure
Dans mon rétroviseur…

Ouais, n’empêche que moi aussi
Quand j’roule tout seul dans la nuit
J’me d’mande des fois c’que j’fous ici
Pris dans l’arrière-pays (yeah!)
J’pense à tout c’que j’ai manqué
Avec Mimi pis les deux filles
Et j’ai ce sentiment fucké
D’être étranger dans ma famille

La question qu’j’me pose tout l’temps :
Pourquoi travailler autant
Éloigné de ceux que j’aime
Tout ça pour jouer la game
C’est si triste que des fois
quand chu loin de la maison
Assis dans mon vieux camion
J’ai toute l’Amérique qui pleure
Que’q’part au fond du cœur

Another day waking up
At the same time as the sun
Face still a bit battered
My 4 hours of sleep, Yeah
I drag a couple of puffs from my smoke
Job done for the vitamins
And a good watery cup of Joe
To perk up a bit, Yeah

I take the Florida Turnpike
And tomorrow night I’m at Montmagny
No trucker, it’s not really Klondike
But you see the world, Yeah
Mainly it makes you realize
That behind the beautiful sceneries
There’s so much inequality
And misery on people’s faces

The question I always ask myself,
How do all these people do
To still believe in life
With all this hypocrisy
It’s so sad that sometimes
When I come back home
And park my ol’ truck
I see all of America crying
In my rearview mirror

Me, I haul in my trailer,
All the excesses of my time
The frozen-section, drugged up,
overpackaged glut, Yeah
While empty words miss their mark
And our complacency is satisfied
It’s in the bottom of containers
That the food surplus will rot

The question I always ask myself
What will our children do
When there will be nothing left
But ruins and hunger
It’s so sad that sometimes
When I come back home
And park my ol’ truck
I see all of America crying
In my rearview mirror

On interstate-95
All dreams vanish like smoke
A car on fire on an exit ramp
A deadly accident, Yeah
And in the middle of this traffic jam
No respect for the dead
In turn, everyone plays the horn,
In such a hurry to go nowhere

The question I always ask myself
Where do all these people go
There’re so many cars everywhere
The world has gone mad
It’s so sad that sometimes
When I come back home
And park my ol’ truck
I see all of America crying
In my rearview mirror

Another highway truck-stop
Stuck eating crap
It’s true that in the daily fare
There isn’t a lot of love left
We killed human warmth
With the service chain
On TV another sicko
Has started a shoot-out

The question I always ask myself
How do those poor people do
To go through the course
Of a loveless life
It’s so sad that sometimes
When I come back home
And park my ol’ truck
I see all of America crying
In my rearview mirror

Nonetheless, it’s true that
When I drive alone through the night
I ask myself what the hell I’m doing here,
Stuck in backwaters country, Yeah
I think of all that I’ve missed
With Mimi and the two girls
And I have this fucked-up feeling,
Like I’m a stranger in my family

The question I always ask myself
Why work so much
Drift away from those I love
All of it to play the game
It’s so sad that sometimes
When I’m far from home
Sitting in my ol’ truck
I have all of America crying
Somewhere deep in my heart

Η Αμερική που κλαίει

“Contagion” vs COVID-19

I recently watched the film Contagion. Of course, it was fascinating how much the first part of the film (where the virus appears and spreads) got right. It was almost like watching a dramatization of COVID-19. But even more fascinating was how much the second part of the film (the riots and government response) got wrong.

In the film, society almost collapses. There are food riots, looting, everyone for themselves. It is also assumed that this is in part because police operates at only 75% strength and so cannot protect ordinary citizens who in turn turn to violence and despair. On the other hand, the central US government acts almost heroically, coordinates the response, deploys the military, guides the discovery of the vaccine, while other countries depend on it to lead the way (at one point almost petulantly demanding to know what the US is doing to solve the problem).

Of course, reality was exactly the inverse. There were no food riots. Notoriously, the only thing that people panic bought was …toilet paper. That was basically the entire extent of the Hobbesian collapse brought upon by the pandemic. People in the US did riot during the pandemic, yes. But it was most decidedly not out of nihilistic despair, but under the Black Lives Matter slogan, an essentially political struggle that is motivated not by fear of other citizens but by love for them and fear of the militarized arm of the government, the police. The common people did not turn on each other, the strength of the social fabric can even be claimed to have strengthened. Think about the public demonstration of love for fellow humans that mask wearing represents every single day. And ordinary Americans overwhelmingly support it.

So the movie got the reaction of common people wrong. But it also got the US government wrong. It was precisely the US federal government under Trump that has been the weakest link in the pandemic response. The government proved to not be the ruthless competent machine that organizes things and keeps society from collapsing. If anything, the only Hobbesian moments during the pandemic were when armed right wingers started killing BLM protestors, at the encouragement of the president. Not to mention that the things about police not being able to stop riots because 25% of cops don’t show up is exactly the hyper-reactionary fantasy of the “thin blue line”. Finally, it has not been “the US” that came up with the vaccine, instead there are multiple candidates being developed across the world. In fact the US government’s response to the pandemic overall has been abysmal compared to those of governments of many other countries.

In all, the contrast between the bleak prediction of the film and reality gives me some hope in Humanity. We are not the brutes of Hollywood’s imagination, instead humans are perfectly capable, on aggregate, of collaboration and resilience.

“Contagion” vs COVID-19