Send Julian Assange to Sweden!

When the hole thing began back in 2010 and 2012 I took some bad positions on the topic of the allegations against Assange. Then #MeToo happened and educated people like me that we should first believe survivors of sexual abuse, and then the whole Putin and Trump connection made Assange much less of a martyr in my eyes. Regardless, the last thing I would want is for him to be extradited and tried in the US. Well, “Julian Assange: Sweden considers reviving rape inquiry” is the best headline of 2019 so far. It would in fact be absolutely hilarious, ironic and downright intersectionally magnificent if Sweden managed to get its hands on Assange first, on the rape charges and inadvertently ending up shielding him from USA persecution.

Advertisements
Send Julian Assange to Sweden!

Solo andata – Canzoniere Grecanico Salentino

We, the uncountable doubling each checkerboard square
we pave your sea with bodies so many you could walk on it
you cannot count us: if you try, we multiply,
we children of the horizon, washing us up, spilling us out.
No police can abuse us
more than what we’ve suffered already.
We’ll serve as your servants the children you never had
our lives will be your adventure tales.
We carry Homer and Dante, the blind man and the pilgrim,
the smell that you’ve lost, the equality you’ve repressed.
No matter the distance, millions of paces, we will come,
we are the feet and we carry your weight.
We shovel the snow, comb the lawns,
beat your rugs, collect your tomatoes and insults.
We are the feet and we know every step of the ground,
we are the red and the black of the earth,
the overseas made of worn-out sandals,
that pollen and powder in the wind tonight.
One of us, in our name, has said:
“You cannot be rid of me.
Yes, I’ll die,
yet after three days I will rise again and return.”

Solo andata – Canzoniere Grecanico Salentino

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

(Αυτο-αναδημοσίευση από τη στήλη αναγνωστών της Κατιουσας.)

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Κ.Π. Καβάφης, Η Πόλις

Στα μάτια κάποιων εργατών το «εξωτερικό» έχει μια αύρα χιλιαστικής σωτηρίας. Αρκεί να τα βροντήξουν όλα κάτω και ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι «μελαψές φυλές κοντοπόδαρες» και «κωλοέλληνες» και θα ξαναγεννηθούν ως «πανέλληνες» που με την ατομική σκληρή δουλειά τους «στην οθόνη σκυμμένοι», θα λυτρωθούν από τον λεγόμενο υγιή καπιταλισμό και θα γίνουν «θεϊκά δεμένοι με την οικουμένη». Αν υπάρχει κάποια προδοσία στην ιστορία της μετανάστευσης, είναι ακριβώς αυτή η ρατσιστική παραμύθα.

Η ταξική πάλη δεν σταματάει στη Γευγελή ή στις αναχωρήσεις του Ελευθέριος Βενιζέλος. Μια γρήγορη ματιά στη σελίδα του Εργατικού Συλλόγου Ελλήνων του Κεμπέκ επιβεβαιώνει την ανάγκη για οργάνωση, για ενημέρωση και για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργατών το ίδιο στην ομογένεια όπως και στην μητρόπολη. Η ομογένεια στο Τορόντο, στην Νέα Υόρκη και αλλού κουβαλάει πολλές προσωπικές ιστορίες στυγνής εκμετάλλευσης νεόφερτων μεταναστών σε εστιατόρια, κατασκευαστικές, και μαγαζιά πατριωτών αφεντικών. Οι ιεραρχικές δομές της Ελληνικής πραγματικότητας αναπαράγονται ακέραιες, ενώ επιπλέον υπάρχουν και κομμάτια της  παροικίας που δεν πέρασαν ποτέ …Μεταπολίτευση.

Αλλά και πέρα από την αγκαλιά της παροικίας, ο καπιταλιστικός παράδεισος είναι, όπως παντού, ιεραρχικά δομημένος και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Στο Οντάριο, χρειάστηκαν χρόνια αγώνα για να αυξηθεί το κατώτατο ωρομίσθιο στα 15$. Στη Βρετανία, οι δείκτες ανεργίας κρατιούνται πλασματικά χαμηλοί με τα «συμβόλαια μηδενικού χρόνου». Στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καθολική ασφάλιση υγείας. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος υγιής καπιταλισμός τους βασίζεται σε δολοφονικές ρατσιστικές ιεραρχίες στο εσωτερικό και σε ωμές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, κάθε κοινωνία, ακόμα και εκείνες του λεγόμενου υγιούς καπιταλισμού, έχει τις αντιφάσεις της, τους αγώνες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν.

Ο ατομικός δρόμος είναι (αυτο-)καταστροφικός είτε  κανείς τον επιλέγει στα Άνω Λιόσια, είτε στη Ντάνφορθ του Τορόντο. Οι προηγούμενες γενιές μεταναστών εργατών έδωσαν τεράστιες μάχες με ανεπτυγμένο αίσθημα «ταξισυνειδησίας». Όπου μπόρεσαν, έχτισαν ομογενειακές οργανώσεις όπως την «Ελληνοκαναδική Δημοκρατική Οργάνωση» στο Τορόντο και τον «Εργατικό Σύλλογο Ελλήνων του Κεμπέκ» στο Μοντρεάλ. Οργανώθηκαν, έχτισαν σχέσεις με το εργατικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στις νέες πατρίδες τους και κράτησαν επαφή με το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα, στηρίζοντάς το όπως μπορούν.

Όσοι από εμάς αναγκαζόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά. Μόνο ως οργανωμένοι, συνειδητοί μετανάστες εργάτες μπορούμε να απαντήσουμε στη βαρβαρότητα.

Η φωτό είναι από τον 902 κι από την είδηση: “Καναδάς-Αγωνιστική Παρέμβαση στην παρέλαση του Τορόντο για την 28η Οκτωβρίου“.

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

Σταυρωση

4 T
Πινακας του Φυοντορ Μπρονικοφ “Το Καταραμενο Λιβαδι – Σταυρωμενοι Σκλαβοι” (πηγη).

Για τους Ρωμαιους η σταυρωση ηταν η παραδοσιακη ποινη για σκλαβους, πειρατες και ληστες, προδοτες και εχθρους του κρατους. Προφανως, οπως αργοτερα το “συμμοριτης”, το “ληστης” σημαινε και τον ενοπλο εξεγερμενο. Χαρακτηριστικα, ηταν η ποινη για 6000 συντροφους του Σπαρτακου. Ο Ιησους, ως αυτοκυρηγμενος Μεσσιας στο καζανι της Ιουδαιας του πρωτου μισου του 1ου αιωνα, επεφτε αυτοματως ακριβως στην ιδια κατηγορια: εχθρος της Ρωμης, ενοχος για το εγκλημα της επαναστασης και για εσχατη προδοσια.

Αυτη τη μερα που οι ορθοδοξοι χριστιανοι τιμουν την σταυρωση του Ιησου, ας θυμηθουμε ολοι τους μαρτυρες της ανθρωπινης ελευθεριας, τους επαναστατες, τους ελευθερα σκεπτομενους ανθρωπους, τους σκλαβους που αποτιναξαν τα δεσμα τους, ολους εκεινους που η βια της εξουσιας καταδικασε στο σταυρο, στην πυρα, στην αγχονη, στη γκιλοτινα, στο αποσπασμα, στην απομονωση.

Οπως εγραψε η Ροζα Λουξεμπουργκ: “Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα “ανυψωθεί με μια βροντή” και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!” 

Σταυρωση

Hi ha! Auahi ana! Kss! Kss hei!

Το 2011, βρεθηκα στο Γουελινγκτον της Νεας Ζηλανδιας για ενα συνεδριο. Η δεξιωση του συνεδριου εγινε στο εθνικο μουσειο της Νεας Ζηλανδιας Te Papa Tongarewa. Εκει ειχαμε την τιμη να παρακολουθησουμε το Χακα των Γυναικων, απο μια χορωδια κοριτσιων. Το χακα ειναι παραδοσιακο ειδος χορου/τραγουδιου των Μαορι, που συνηθως στη δυση το ξερουμε λογω της ομαδας του ραγκμπι (και αυτης της ρατσιστικης διαφημισης) — παρεπιπτοντως οι All Blacks πηραν το παγκοσμιο κυπελλο στο Ωκλαντ μια μερα μετα το συνεδριο, αλλα ημουνα κρεβατωμενος με πυρετο (αντιστοιχο του να ειναι κανεις στην Θεσσαλονικη οταν πηραμε το Ευρωπαικο στο Μπασκετ επι Γκαλη το ’87 και να εισαι με πυρετο στο χοστελ, τετοιο πακετο).

Τελοσπαντων, στην δεξιωση τραβηξα αυτο το βιντεο:

Σημερα καποια(/ος?) Delma Rae ποσταρε τα λογια του χακα στα σχολια του youtube, στα μαορι και τα αγγλικα:

A ra ra! Ka panapana, A ha ha – Lo, it is throbbing! A ha ha!
Ka rekareka tonu taku ngakau – My heart is throbbing delighted
Ki nga mana ririki i pohatu whakapiri – With the common people, like stones stuck together
Kia haramai te takitini, – Who have come in their multitudes
Kia haramai te takimano, – Who have come in their thousands
Kia paretaitokotia ki Rawhiti! – And alighted upon the Eastern sea.
Hi! Ha! – Hi! Ha!

He mamae, he mamae! A ha ha! – Alas, there is a multitude of pain!
Ka haere, ka haere taku powhiri – My call of welcome goes out
Ki te Tai Whakarunga! – To the Southern Sea!
Hoki mai, hoki mai taku tinana! – But alas comes back to me!
Ka haere, ka haere taku powhiri – My words of welcome go out
Ki te Tai Whakararo! – To the Northern Sea!
Hoki mai, hoki mai taku tinana! – But again come back to me!

Kia huri au ki te tai whakatu a Kupe – So I turn to the sea which Kupe raised up
Ki te tai o Matawhero i motu mai! – To the sea which breaks at Matawhero!
E ko Hitara ki roto ki aku ringa, – There is Hitler within my embrace,
Kutia rawatia kia pari tona ihu! – Where I will crush him and break him!
Hi ha! Auahi ana! Kss! Kss hei! – Hi! Ha! It is fitting!
Kia whakanga hoki au i ahau – Now let me pause and rest awhile
I aue! Hei! – Down, down to the ground

Περιττο να πω οτι μου τραβηξε το ενδιαφερον το παρακατω αποσπασμα:

E ko Hitara ki roto ki aku ringa, – There is Hitler within my embrace,
Kutia rawatia kia pari tona ihu! – Where I will crush him and break him!
Hi ha! Auahi ana! Kss! Kss hei! – Hi! Ha! It is fitting!

Ελευθερη αποδωση για οποιον δε ξερει μαορι:

Να ο Χιτλερ στα χερια μου
εκει θα τον συντριψω και θα τον τσακισω
Χι! Χα! Ετσι πρεπει!

Παρντον? Τι δουλεια εχει ο Χιτλερ σε ενα παραδοσιακο τραγουδι των Μαορι? Ρωτησα την Delma αν οντως προκειται για το Χιτλερ και μου απαντησε πως προκειται για χακα που ειπωθηκε με την ευκαιρια της επιστροφης του Tαγματος Μαορι στην Νεα Ζηλανδια μετα το Δευτερο Παγκοσμιο πολεμο. Με λιγο παραπανω γκουγκλισμα βρηκα οτι μαλλον το παραδοσιακο Ka Panapana (των γυναικων της φυλης Ngāti Porou) εχει το στιχο “E ko te hoariri ki roto i aku ringa” που σημαινει “The assailant in my arms is digging”, δηλαδη σε ελευθερη αποδοση “Ο εχθρος σφαδαζει στα χερια μου”. Και μαλλον για να τιμησουν το Ταγμα των Μαορι αλλαξαν τη λεξη “hoariri” (εχθρος) με “Hitara” (Χιτλερ).

Αν δεν κανω λαθος, προκειται για το τραγουδι στα 9 περιπου λεπτα του βιντεο:

Αλλα τι ειναι το “Ταγμα των Μαορι”? Ε, λοιπον τυχαινει να ειναι επικαιρο και σχετικο με την Ελλαδα. Το Ταγμα των Μαορι ηταν μερος του εκστρατευτικου σωματος ANZAC, δηλαδη των αποικιακων στρατευματων της Βρετανιας στο Δευτερο Παγκοσμιο με στρατιωτες απο την Αυστραλια και τη Ν. Ζηλανδια. Μπορειτε να διαβασετε την ιστορια του Ταγματος στη Wikipedia. Το ενδιαφερον ειναι οτι οι Μαορι αυτοι πολεμησαν κατα τη διαρκεια της συμμαχικης υποχωρησης μετα τη γερμανικη εισβολη τον Απριλη του ’41 πριν ακριβως 75 χρονια. Πηραν θεση στο αγαλμα του Λεωνιδα για να πολεμησουν στη Δευτερη Μαχη των Θερμοπυλων αλλα τους διεταξαν να οπισθοχωρησουν. Υστερα πολεμησαν στη Μαχη της Κρητης, οπου συμμετειχαν σε εφοδο με εφ’οπλου λογχη και καθαρισαν καμια εκατοστη χιτλερικους στρατιωτιες.

Μετα την εκκενωση της Κρητης πολεμησαν στη Β. Αφρικη και την εισβολη της Ιταλιας. Σας αφηνω με αυτη τη φανταστικη φωτογραφια, στην οποια οι Μαορι αντιφαδες χορευουν το χακα στη Σαχαρα:

E_003261_E_Maoris_in_North_Africa_July_1941(πηγη: Wikipedia, φωτογραφια στο Public Domain)

 

Hi ha! Auahi ana! Kss! Kss hei!