Τανγκό του Μοντρεάλ

IMG_20180803_094304.jpg

Επτάμισι το πρωί στο μετρό του Μοντρεάλ
είναι γεμάτο μετανάστες
ξυπνάει νωρίς νωρίς
ο κόσμος αυτός

αν η γέρικη καρδιά της πόλης
χτυπάει λοιπόν ακόμα,
χάρη σ’ αυτούς είναι

η γερασμένη καρδιά της πόλης
με τους σπασμούς της
τα εμφράγματά της
τις αρρυθμίες της
και όλα της τα ψεγάδια

και όλους τους λόγους του κόσμου που θα είχε
να σταματήσει
να τα παρατήσει

Ζεράλντ Γκοντέν, συλλογή Σαρζέν, 1983
(κουτσοαπόδοση στα Ελληνικά από μένα)

Όταν έγραψε αυτό το ποίημα, ο Γκοντέν ήταν Υπουργός Μετανάστευσης στην κυβέρνηση του Ρενέ Λεβέκ, του πρώτου πρωθυπουργού του Κεμπέκ προερχόμενου από το αποσχιστικό Parti Québécois. Νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Οκτώβρη, ο Γκοντέν ήταν ανάμεσα στους σχεδόν 500 κεμπεκουά πατριώτες που φυλακίστηκαν από την κυβέρνηση του Πιερ Τρουντώ ως ύποπτοι για συνεργασία με το FLQ.

Άκου τώρα, Υπουργός Μετανάστευσης, προερχόμενος από εθνικοπατριωτικό κόμμα να γράφει τέτοια, ε;

Τανγκό του Μοντρεάλ

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

(Αυτο-αναδημοσίευση από τη στήλη αναγνωστών της Κατιουσας.)

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Κ.Π. Καβάφης, Η Πόλις

Στα μάτια κάποιων εργατών το «εξωτερικό» έχει μια αύρα χιλιαστικής σωτηρίας. Αρκεί να τα βροντήξουν όλα κάτω και ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι «μελαψές φυλές κοντοπόδαρες» και «κωλοέλληνες» και θα ξαναγεννηθούν ως «πανέλληνες» που με την ατομική σκληρή δουλειά τους «στην οθόνη σκυμμένοι», θα λυτρωθούν από τον λεγόμενο υγιή καπιταλισμό και θα γίνουν «θεϊκά δεμένοι με την οικουμένη». Αν υπάρχει κάποια προδοσία στην ιστορία της μετανάστευσης, είναι ακριβώς αυτή η ρατσιστική παραμύθα.

Η ταξική πάλη δεν σταματάει στη Γευγελή ή στις αναχωρήσεις του Ελευθέριος Βενιζέλος. Μια γρήγορη ματιά στη σελίδα του Εργατικού Συλλόγου Ελλήνων του Κεμπέκ επιβεβαιώνει την ανάγκη για οργάνωση, για ενημέρωση και για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργατών το ίδιο στην ομογένεια όπως και στην μητρόπολη. Η ομογένεια στο Τορόντο, στην Νέα Υόρκη και αλλού κουβαλάει πολλές προσωπικές ιστορίες στυγνής εκμετάλλευσης νεόφερτων μεταναστών σε εστιατόρια, κατασκευαστικές, και μαγαζιά πατριωτών αφεντικών. Οι ιεραρχικές δομές της Ελληνικής πραγματικότητας αναπαράγονται ακέραιες, ενώ επιπλέον υπάρχουν και κομμάτια της  παροικίας που δεν πέρασαν ποτέ …Μεταπολίτευση.

Αλλά και πέρα από την αγκαλιά της παροικίας, ο καπιταλιστικός παράδεισος είναι, όπως παντού, ιεραρχικά δομημένος και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Στο Οντάριο, χρειάστηκαν χρόνια αγώνα για να αυξηθεί το κατώτατο ωρομίσθιο στα 15$. Στη Βρετανία, οι δείκτες ανεργίας κρατιούνται πλασματικά χαμηλοί με τα «συμβόλαια μηδενικού χρόνου». Στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καθολική ασφάλιση υγείας. Ταυτόχρονα, ο λεγόμενος υγιής καπιταλισμός τους βασίζεται σε δολοφονικές ρατσιστικές ιεραρχίες στο εσωτερικό και σε ωμές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια, κάθε κοινωνία, ακόμα και εκείνες του λεγόμενου υγιούς καπιταλισμού, έχει τις αντιφάσεις της, τους αγώνες που πρέπει να δοθούν και να κερδηθούν.

Ο ατομικός δρόμος είναι (αυτο-)καταστροφικός είτε  κανείς τον επιλέγει στα Άνω Λιόσια, είτε στη Ντάνφορθ του Τορόντο. Οι προηγούμενες γενιές μεταναστών εργατών έδωσαν τεράστιες μάχες με ανεπτυγμένο αίσθημα «ταξισυνειδησίας». Όπου μπόρεσαν, έχτισαν ομογενειακές οργανώσεις όπως την «Ελληνοκαναδική Δημοκρατική Οργάνωση» στο Τορόντο και τον «Εργατικό Σύλλογο Ελλήνων του Κεμπέκ» στο Μοντρεάλ. Οργανώθηκαν, έχτισαν σχέσεις με το εργατικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στις νέες πατρίδες τους και κράτησαν επαφή με το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα, στηρίζοντάς το όπως μπορούν.

Όσοι από εμάς αναγκαζόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά. Μόνο ως οργανωμένοι, συνειδητοί μετανάστες εργάτες μπορούμε να απαντήσουμε στη βαρβαρότητα.

Η φωτό είναι από τον 902 κι από την είδηση: “Καναδάς-Αγωνιστική Παρέμβαση στην παρέλαση του Τορόντο για την 28η Οκτωβρίου“.

Περί προδοσίας στην ιστορία της μετανάστευσης

Το τιμημα του “ανηκομεν εις την δυσιν”

Στην τελευταια ταινια του Μαικλ Μουρ, ενας νεαρος ονοματι Σαμι Αχμεντ που μολις εχει παρει τη Γερμανικη υπηκοοτητα λεει οτι εφοσον διαλεξε να γινει Γερμανος, νιωθει την υποχρεωση να παρει πανω του την ιστορια της Γερμανιας. Νιωθει δηλαδη την υποχρεωση να μαθει για το ιστορικο χρεος για τα εγκληματα της Γερμανιας στο Δευτερο Παγκοσμιο Πολεμο και να αναλαβει και προσωπικα την εθνικη αυτη ευθυνη που συνειδητα πλεον αποδεχεται να φερει.

Ο Μουρ μιλαει στους αμερικανους συμπολιτες του και προσπαθει να βρει παραδειγμα για το πώς θα μπορουσαν οι ΗΠΑ να παρουν την ευθυνη του παρελθοντος τους, της δουλειας και της γενοκτονιας των αυτοχθονων. Ομως εδω υπαρχει και ενα μαθημα για εμας τους υπολοιπους. Ο Σαμι λεει το απλο: γινομαι μελος μιας κοινοτητας σημαινει συνειδητα οτι αναλαμβανω τα προνομια και τις ευθυνες αυτης της κοινοτητας. Εφοσον διαλεγει να γινει Γερμανος, αποδεχεται την ιστορικη ευθυνη της γερμανικοτητας. Αυτη η ευθυνη ειναι το τιμημα του προνομιου.

Αυτο μαλλον πρεπει να το επαναλαβουμε στο Ελληνικο πλαισιο μεχρι να γινει καθαρο στο μυαλο οσων αντιτιθενται στην εγκατασταση προσφυγων στην Ελλαδα. Η Ελλας ειναι οργανικο μελος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Η Ελλας εστειλε την ΕΛΔΑΦ να κανει κατοχη 10 χρονια στο Αφγανισταν. Η Ελλας δινει στις ΗΠΑ τη βαση της Σουδας. Με λιγα λογια: η Ελλας ειναι εδω και δεκαετιες οργανικο μερος του Δυτικου ιμπεριαλιστικου συστηματος.

Για την πλειοψηφια των Ελληνων, αυτο ειναι ενα αναγκαιο κακο. Εξω απο το μαντρι σε τρωει ο λυκος, εχει Τουρκια απεναντι, μας δανειζουν, μας στηριζουν, ειναι το φορουμ για να υπερασπιστουμε τα εθνικα δικαια και τα λοιπα και τα λοιπα. Με αλλα λογια: η συμμετοχη της Ελλαδας στο ιμπεριαλιστικο μπλοκ εχει προνομια τα οποια αυτη η πλειοψηφια Ελληνων δεν ειναι διατεθειμενη να χασει.

Το μαθημα ομως του Σαμι Αχμεντ ειναι οτι τα προνομια εχουν το τιμημα τους. Δεν μπορεις να εχεις το ενα χωρις το αλλο. Οσο λοιπον η Ελλας παραμενει οργανικο μερος του Δυτικου ιμπεριαλιστικου συστηματος, οι Ελληνες που στηριζουν την παραμονη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ εχουν ακριβως ΜΗΔΕΝΙΚΟ δικαιωμα να γκρινιαζουν οταν η χωρα λουζεται τα αποτελεσματα των σοφτ και χαρντ αντιστοιχα ιμπεριαλιστικων παρεμβασεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Σε ταλληρακια: αν εισαι τσιφτης καραμπουζουκλης και σ’αρεσει το τσιγαρο δεν εχεις δικαιωμα να γκρινιαζεις για τον τσιγαροβηχα. Αν σε ενοχλει, κοφτο το ρημαδι να ανασανουμε. Αιντε.

Το τιμημα του “ανηκομεν εις την δυσιν”

The KKK took my baby away

“ενοχές [εννοει των Ευρωπαιων] για ένα φαντασματικό παρελθόν”

“το χονδροειδές σφάλμα της πολυπολιτισμικότητας”

“πασχίζουν να μην εξερεθίσουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό που τρώει και πίνει με κρατικές παροχές”

“οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι (που, σας διαβεβαιώ, είναι λιγοστοί και αμήχανοι μέσα στο αγριεμένο ισλαμικό πλήθος)”

“οι καλοί άνθρωποι της Ανατολής [..] να στηρίξουν τη δυτική δημοκρατία που τους προστατεύει και τους ταΐζει”

“αν δεν το κάνουν ή αν το κάνουν με μισή καρδιά θα επιβεβαιωθεί η υποψία της ρητής, υπόρρητης ή διφορούμενης στήριξης στον ισλαμοφασισμό”

“Ο δυτικός πολιτισμός θα επιζήσει, είναι απείρως ισχυρότερος, εξάλλου η εναλλακτική πρόταση ήταν και παραμένει η βαρβαρότητα”

Ατακες απο το αρθρο της Σωτης Τριανταφυλλου “Rock and roll will never die“.

 

The KKK took my baby away

Το χειροτερο που εκανε ο Τσιπρας

Το χειροτερο που μπορει να καταλογιστει στην Κυβερνηση της Αριστερας δεν ειναι το μνημονιο 3, το οποιο αλλωστε ηταν αναποφευκτο μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ παρατησε καθε προσπαθεια να στησει λαικη ανθεκτικοτητα και δημοκρατικη οργανωση (πολιτικη και οικονομικη) απο-τα-κατω. Το μεγαλυτερο κριμα της Κυβερνησης της Αριστερας ηταν που καλεσε εκλογες εν μεσω της χειροτερης προσφυγικης κρισης που εχει δει η χωρα απο το 1922. Μια Αριστερη κυβερνηση θα επρεπε να τρεχει απο νησι σε νησι και απο καταυλισμο σε καταυλισμο για να ανακουφισει την (πραγματικη αυτη τη φορα) ανθρωπιστικη καταστροφη. Θα επρεπε να κινητοποιει μεσω του παραδειγματος του πολιτικου της προσωπικου το φιλοτιμο της κοινωνιας, οπως εκανε η ηγεσια της Γερμανικης Δεξιας, ή εστω σε συμβολικο επιπεδο photo op. Θα επρεπε να κανει απαραιτητες μονομερεις ενεργειες (οπως η εμπρακτη καταργηση του Δουβλινο ΙΙ ανοιγοντας τις πορτες των Ελληνικων προξενειων στην Τουρκια, το Λιβανο κτλ σε οσους θελουν να κανουν αιτηση ασυλου) σαν αυτες που κανει η Γερμανικη Δεξια. Αντι να κινητοποιει το συνολο του κρατικου μηχανισμου, τον εστειλε προεκλογικες διακοπες. Αντι να κανει τη δουλεια του, ο Τσιπρας εβαλε τη χωρα να κουβεντιαζει περι Λαφαζανη και Μειμαρακη. Με τετοια πολιτικη ωριμοτητα θελει να ξαναβγει κυβερνηση, που ουτε για σοβαρη και ειλικρινη σοσιαλδημοκρατια δεν κανει πλεον.

Το χειροτερο που εκανε ο Τσιπρας