Κυνόδοντας

(Στο ιστολοι σημερα φιλοξενειται η Νικολέττα, ανταποκριτρια μας στο Λονδινο, που ειδε τον Κυνόδοντα και μας εστειλε οτι προλαβε να γραψει “εν μέσω πανικού και thesis-writing-induced writer’s block”.)

Μετά τα πρώτα 10 λεπτά η κατάσταση μου θυμίζει απελπιστικά τη βραδιά που είδα “τα τραγούδια απο τον δεύτερο όροφο” στο αγαπημένο Αλφαβίλ. Δεν μπορώ παρά να γελάσω, έχοντας αποδεχτεί τις ψαγμένες ματιές που με κοιτούν επικριτικά. Βέβαια τώρα βρίσκομαι στο λιγότερο θρυλικό Renoir, της αλυσίδας Curzon, ικανοποιημένη από το γεγονός ότι στην αίθουσα βρίσκεται αρκετός κόσμος, κάποιοι από αυτoυς, από ότι φαίνεται, μη Έλληνες. Ίσως να μην είναι και τόσο βάρβαροι τελικα. Μετά από μια ώρα, όταν η σκληρότητα του έργου θα βγει στην επιφάνεια, θα κοιτώ τρομοκρατημένη την Ισπανίδα φίλη μου, που κουβάλησα μαζί, και θα αναρωτιέμαι αν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ. Της άρεσε το έργο. Γνήσια συμπατριώτης των Mπουνιουέλ, Αλμοδοβαρ ετσετερα. Κι εμένα μου άρεσε. Αμα πονάει το στομαχι μου σε ταινία, και με το που τελειώνει θέλω απελπιστικά να καπνίσω, ενώ σε όλη την διάρκεια δεν το σκέφτηκα καν, στα βιβλία μου η ταινία είναι καλή. Μπορεί ώρες ώρες να προσπαθεί πιο πολύ από ότι χρειάζεται, αλλα αξίζει ο κόπος.

Πάντα στο σινεμά μπαίνω μέσα στις ταινίες. Γι αυτό και γελάω δυνατά με την τραγελαφικότητα των όσων συμβαίνουν. Απαιτεί όμως ψυχική ετοιμότητα να ταυτιστείς με τους ηθοποιούς. Ερμηνεία που φαίνεται “άδεια ψυχής”, χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια για να βγει στο πανί από οτιδήποτε άλλο. Όποια και να είναι η πρόθεση του ποιητή, εμένα με αγγίζει εξαντλητικά μετά το πρώτο μισάωρο.Τι απομένει αν οι ίδοι σου οι γονείς αποφασίζουν ότι θα σου στερήσουν την ανθρωπια; Όταν θεωρούν ότι είσαι ιδιοκτησία τους, όταν δεν έχεις καν όνομα; Ο χρόνος περνάει βασανίστικά αργά, φτάνεις στα άκρα για να παίξεις τον γιατρό με βάση ένα τεράστιο βιβλίο ανατομίας, γλύφεις πληκτρολόγια και περιμένεις να πέσουν τα αεροπλάνα. Πιο περιληπτικά, περιμένεις την κάθαρση. Την ώρα που θα παρεις την ζωή σου στα χέρια σου. Μόνο που σε αυτή την συγκεχυμένη περίπτωση, η κτητική αντωνυμία που οι γονείς κολλάνε δίπλα στους απογόνους τους, έχει πάρει σάρκα και οστα “τα παιδιά *μου*”. Η απουσία μουσικής είναι έντονη, το τέλος φτάνει αναπάντεχα και είναι ασφυκτικό.

ΣΠΟΙΛΕΡΡΡΣΣΣΣ—- but not quite…
Η κάθαρση δεν έρχεται ποτέ… Η ύβρις που διαπράττει ο πατέρας διαχέεται έντονα σε όλη την ταινία, η σιωπή και η παθητική συνεργασία της μητέρας είναι όμως το κερασάκι στην τούρτα της τραγικότητας. Η δικαιολογία του είναι η κοσμοθεωρία του, που γίνεται φανερή στις κατάρες που ρίχνει στην Χριστίνα, την μόνη ξένη-εκλεκτή που μπήκε από ότι φαίνεται, ποτέ, μέσα στο σπίτι. “Σου εύχομαι τα παιδιά σου να πάρουν λάθος ερεθίσματα και να αναπτύξουν κακό χαρακτήρα”, της λέει αφού της έχει καταφέρει χτύπημα στο κεφάλι, και με αφήνει με ανοιχτό το στόμα.Επιφορτισμένη με την ευθύνη διαχείρισης των σεξουαλικών ορμών του γιού, εκμεταλεύεται την κατάσταση για να ικανοποιησει τις δικές της, αλλάζοντας για πάντα τη ζωη της μεγάλης, του Bruce.

Όμως η στιγμή που όλα έρχονται μπούμερανγκ γκρεμίζοντας τα τραπουλόχαρτα, χτίζεται σιγά σιγά στο background. Οτι εχει πει ο πατέρας, σα νέμεση γυρνάει πίσω και σκάει στα μούτρα του, τα ερεθίσματα που έχει τόσο προσεκτικά διαλέξει να δώσει στα παιδιά του ήταν πολύ λίγα.

Κλεισμένοι για πάντα στο σκοτάδι, παλεύοντας για αέρα, μένουμε με την απορία αν θα συνεχίσει να υπερασπίζεται το ψέμα της αλήθειας του μέχρι το τέλος.

Advertisements
Κυνόδοντας

Nonviolent Resistance is Not a New Discovery

(This article was written by my good friend Aws Albarghouthi and is reprinted here with his permission.)

Recently, in the mainstream media, stories of the nonviolent weekly protests of Palestinian villages against the Israeli occupation and expropriation of their lands started to appear.

Such articles and news reports hail these protests’ nonviolent nature as the right way forward. But that’s not the problem. The problem is in the misunderstanding and misrepresentation of the origins and causes of such nonviolent acts of resistance and why they are now showing up in mainstream western media.

These increasingly popular, isolated, yet somehow synchronized, protests are portrayed by the media as the Palestinians’ new found weapon. As if the Palestinian – at least in the West Bank – has just decided to exchange the gun for an olive branch.

The use of nonviolent resistance by the Palestinians is not new. In fact, unlike their Israeli counterparts, the average Palestinian has never touched a gun. The first intifada, which was almost entirely nonviolent, is the biggest example. Large parts of the second intifada were nonviolent – although this facet of the second intifada was eclipsed by the rise in suicide bombings which gave the Israeli occupation forces the cover to violently put an end to any form of civil disobedience. The list does not end with the first and second intifadas and is not constrained to Palestinians in the West Bank and Gaza, but also includes Palestinian citizens of Israel.

“Israel’s biggest fear is nonviolent resistance,” you hear in the media a journalist surprised by the power of this new weapon. This is probably true, and I might agree, but I don’t like the tone. I don’t like how it sounds like a game changing revelation. We know that, we’ve known that forever. In the first intifada, Sari Nusseibeh, one of the unsung heros and behind the scenes protest organizers, was considered by Israeli intelligence as “the most dangerous Palestinian.” See, even Israel knew that. The main problem that stood in the way of such protests, especially in the second intifada, was the presence of violent resistance that stole the light and seemed more effective against F-16s. Simple.

After the second intifada died down and Hamas took over Gaza, a sense of calm (calm, not peace) spread through the West Bank. This gave the protests, especially in villages like Bil’in and Nil’in on the path of the apartheid wall, a clear space to be heard. Moreover, the continuous stream of international and Israeli activists has given these protests more attention and definitely a different flavour.

These protests, along with the unified grassroots Palestinian call for boycott, divestment, and sanctions (BDS) against Israel, and the the rise in international activism, particularly with international events like Israeli Apartheid Week that have a clearly defined message (BDS), have together worked miraculously to lift nonviolent resistance in Palestine to the centre stage of the Palestinian struggle, and subsequently reshape the Palestinian struggle in eyes of the western observer.

Yes, these protests are gaining more and more (mainly positive except if you’re the NYT) attention. Yes they are well organized, well supported, and increasingly popular. But no, Palestinians didn’t discover nonviolent resistance yesterday.

So praise nonviolent resistance, but don’t talk about it like it’s the latest discovery.

Posted via email from black cat ★ red cat

Nonviolent Resistance is Not a New Discovery