I don’t need to flaunt my national identity.

Because…

I really hate equating public service workers, like teachers, doctors, social workers with thieves.

I do drink ouzo and say Opa, but I don’t make a big deal out of it. It’s just who I am.

My country is a deformed democracy. And it has been for most of its modern history, except a few isolated instances, where popular democracy was actually crushed by fellow Greeks claiming ancient heritages and bullshit like that.

I speak Greek and other languages, and most of the people in my country speak many foreign languages. In fact we have an astounding variety of languages, including Pashto, Urdu, Arabic, along with Balkan languages, which nationalists want to eliminate (just like they did with Ladino, Vlach, Albanian and Slavic).

I could probably sew my country’s flag in my backpack, but I probably won’t, unless it is to piss off euro-racists.

Greece’s heritage goes far beyond the geographical borders. It invented the West… My sincerest apologies about that.

I do not need to “believe” in Hellenism. I live it without making it a zombie nationalist ideology.

If my government owes anybody any money, that has nothing to do with my national identity. It has everything to do with the biggest crisis in Capitalism since 1929.

I do believe in Freedom, so if I need to, I rebel.

I believe in the joy of life. I have the right to, just like everyone else on the planet. There’s nothing wrong with that!

I can no longer swim in the waters of over 6000 islands, because me and my friends were led to immigration.

My country is of exceptional beauty, and tradition, which I want to live and share with the world, not put in a musem. But not all traditions are good. For example, sadly, the patriarchal, sexist and homophobic Greek family remains a “sacred institution”.

You call me Greek, Recko, Hellene, Yunan, Yavan, Saberdzneti, Džieltimohk, Girisha. I go by many names and they are all correct.

(In response to this …thing.)

I don’t need to flaunt my national identity.

“Για την Υπερασπιση του ΚΚΕ”

Παντελής Πουλιόπουλος: “Για την Υπερασπιση της ΕΣΣΔ! Για τη Νικη της Παγκοσμιας Σοσιαλιστικης Επαναστασης!”

Οι φλόγες του πολέμου αγκάλιασαν πια και την ΕΣΣΔ. Τώρα είναι ο τελικός αγώνας του εργατικού κράτους για την ύπαρξή του. Οι κίνδυνοι του πολέμου για τα κοινωνικά θεμέλια της πρώτης προλεταριακής επανάστασης έχουνε γίνει πραγματικότητες άμεσες. Κι έρχονται αυτή τη στιγμή απο τη φοβερότερη πολεμική μηχανή που μπόρεσαν ποτέ να δημιουργήσουν κυρίαρχες τάξεις: από το γερμανικό μιλιταρισμό του 3ου Ράιχ. Δεν είναι μόνον ο Χίτλερ, το βλέπουμε. Τις βασικές κατακτήσεις του Οκτώβρη – που στέκουνε μόλο τον εκφυλισμό του κράτους – τις απειλούνε και οι άλλοι ιμπεριαλιστές, οι δολεροί “φίλοι” της στιγμής: ο Τσώρτσιλ και ο Ρούσβελτ. Την οριστική του σωτηρία το κράτος που ίδρυσε η Οκτωβριανή Επανάσταση θα την βρει όταν η επανάσταση επεκταθεί και σε άλλες χώρες.

Μα γι΄ αυτό ίσα – ίσα όλοι οι επαναστάτες και όλοι οι συνειδητοί προλετάριοι στον κόσμο είμαστε σε τούτη την υπέρτατη στιγμή έτοιμοι να δώσουμε τη ζωή μας για να νικηθούν οι μηχανές του γερμανικού ιμπεριαλισμού που ξεκίνησαν για την Ουκρανία, τη Μόσχα και τον Καύκασο. Γιατί το νοιώθουμε καλά πώς μια ηρωική και νικηφόρα αντίσταση της Σ. Ε. μπορεί να δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος στις ιμπεριαλιστικές χώρες, εχθρικές και “φιλικές”. Αντίθετα, μια κατάρρευσή της θα μπορούσε να καθυστερήσει τη νίκη του Σοσιαλισμού στην Ευρώπη και στον κόσμο, επιβάλλοντας ασύγκριτα πιο μεγάλες θυσίες στους προλετάριους και στους δυναστευόμενους λαούς του. Μά ξέρουμε ότι κι αυτό ακόμη θα ήτανε στην πραγματικότητα ένα παραπάνω επεισόδιο – το πιό φοβερά τραγικό! – μέσα στα χρόνια, που ζούμε, της αγωνίας και των σφαδασμών του καπιταλιστικού συστήματος. Γιατί, πάνω απ΄ όλα, στον παγκόσμιο τούτον ιμπεριαλιστικό και στον αντισοβιετικό τούτον πόλεμο, όσο απρόβλεπτες κι αν μας παρουσιάσουνε ακόμη φάσεις, ένα μόνο είναι απο τώρα βέβαιο: ότι στο τέλος θα τόνε κλείσει κι αυτόν, όπως έγινε στα 1917-18, η κοινωνική εξέγερση σε μητροπόλεις και σε αποικίες. Κι έχουμε πολλούς λόγους να πιστεύουμε ότι δεν θα περιμένουμε πολύ ακόμα τον τερματισμό της υποχώρησης του επαναστατικού κινήματος των υποδουλωμένων και σφαζόμενων λαών.

Χωρίς την υποχώρηση αυτή θάταν αδύνατο στους ιμπεριαλιστές φασίστες και δημοκράτες, να επιβάλουνε στον κόσμο τη νέα ανθρωποσφαγή, 20 χρόνια μετά την άλλη. Η επανάσταση δεν μπόρεσε να προλάβει τον πόλεμο. Συστηματική για πολλά χρόνια η σοσιαλπροδοσία του Σταλινισμού και της Σοσιαλδημοκρατίας διέλυε την πρωτοπορία και φαρμάκωνε με τον εθνικισμό τις μάζες. Οι αλληλοδιάδοχες επιτυχίες της Αντίδρασης ως τώρα θα ήταν αδύνατες δίχως την εγκληματική πολιτική του Κάιν – Στάλιν. Αυτή βοήθησε το Χίτλερ ν΄ ανέβει το 1933 και να δημαγωγήσει το γερμανικό προλεταριάτο με τη ληστεία των Βερσαλλιών που την υπεράσπισε με λύσσα η σταλινική διπλωματία ως τα 1939. Αυτή με το σταλινοχιτλερικό σύμφωνο του 1939 βοήθησε τον πάνοπλον ιμπεριαλισμό του 3ου Ράιχ να βάλει την Ευρώπη κάτω από το σιδερένιο τακούνι του. Το ματωμένο σκοινί που τώρα θέλει να σφίξει ο Χίτλερ στο λαιμό του σοβιετικού προλεταριάτου το έχει από καιρό ετοιμάσει με απέραντη τύφλα ο ίδιος ο Στάλιν. Τα γεγονότα τώρα θα μας δείξουν σε τι βαθμό μπορούν να επηρεάσουν την εξέλιξη του πολέμου ή γραφειοκρατική κατάπνιξη της σοβιετικής δημοκρατίας, οι άλλοι τυχοδιωκτισμοί της σταλινικής πολιτικής ως τώρα, ο αποκεφαλισμός του Κόκκινου Στρατού, η συστηματική εξόντωση των ηρώων της παλιάς μπολσεβίκικης φρουράς, η παραμέληση στις μεταφορές, στην ποιοτική βελτίωση της παραγωγής κλπ.

Μολαταύτα μπορεί και πρέπει από τον πόλεμον αυτό τελικός νικητής να βγει μόνη η επανάσταση. Μπορεί και πρέπει λοιπόν από τώρα να τσακιστεί το δολοφονικό χέρι που υψώνεται τη στιγμή αυτή καταπάνω στη Σ.Ε., που είναι χέρι οπλισμένο απο τους μεγιστάνες του γερμανικού χρηματιστικού κεφαλαίου. Μπορεί, γιατί είναι τεράστια τα πλεονεκτήματα, οι έμψυχες εφεδρείες, οι απέραντες εκτάσεις και τα υλικά αποθέματα, που η φύση, η ιστορία και προπάντων η Επανάσταση με τις κατακτήσεις της και τις ανώτερες μορφές παραγωγής έχουν χαρίσει στη Σ. Ε. Τα πλεονεκτήματα αυτά δεν μπορούσε να τα εξαφανίσει καμιά γραφειοκρατία όσο κι αν ήταν απολυταρχική και διεφθαρμένη. Και από τις πρώτες κιόλας μάχες του Ιουνίου τα υπέροχα παραδείγματα ορμής και ηρωικής αυτοθυσίας φανερώνουνε το λυσσασμένο μίσος που κλείνουνε στα στήθη τους τα σοβιετικά αδέλφια μας ενάντια στους ιμπεριαλιστές και με τι πάθος θα υπερασπίσουνε τη Σ.Ε. από τον κίνδυνο μιας αστικής παλινόρθωσης.

Ποτέ όμως άλλοτε ο κίνδυνος αυτός δεν ήταν τόσο απειλητικός όσο στις φοβερές αυτές στιγμές που η ζωή της Σ.Ε. είναι στην κόψη του μαχαιριού. Γι΄ αυτό και ποτέ άλλοτε το εργατικό κράτος δεν είχε τόσο επιτακτική ανάγκη απο μια αληθινά μπολσεβίκικη διεύθυνση. Η βοναπαρτιστική κυβέρνηση του Στάλιν είναι αυτή που οδήγησε τη Σ.Ε. και το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα στις πιό μεγάλες ήττες και με όλη την πολιτική της ετοίμασε το έδαφος όπου αναπτύχθηκαν ως τώρα επικίνδυνα οι δυνάμεις της εσωτερικής αντεπανάστασης. Έκοψε τους δεσμούς της εξωτερικής πολιτικής του εργατικού κράτους με το διεθνικό επαναστατικό κίνημα και τους καταπιεζόμενους λαούς των αποικιακών χωρών. Και τώρα ακόμη τήνε στηρίζει στις συμφωνίες με την αγγλοαμερικανική διπλωματία για διανομές των χωρών Ευρώπης και Ασίας μετά τη νίκη σε αμοιβαίες “σφαίρες συμφερόντων”. Ξαναλέει ότι και ο Τσώρτσιλ και ο Ρούσβελτ για κάποια απελευθέρωση των λαών της Ευρώπης από το φασιστικό ζυγό. Κανένας όμως Σοβιετικός εργάτης, κανένας Ευρωπαίος εργάτης, όσο κι αν μισούνε το φασισμό, κανένας απο τους εργάτες και τους λαούς πούνε υπόδουλοι στον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό δεν μπορεί να έχει καμιά εμπιστοσύνη στα ψεύτικα αυτά συνθήματα των χρηματιστών του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Κι όταν θ΄ αρχίσει να τρίζει στα θεμέλια της η δικτατορία των Γερμανών ιμπεριαλιστών στη σιδηροδέσμια Ευρώπη, η βοναπαρτιστική δικτατορία του Στάλιν θα συναντήσει στο σοσιαλιστικό προλεταριάτο των χωρών της την πιό γερή αντίσταση, που αυτή ίσα – ίσα θα βοηθήσει και τους Σοβιετικούς προλετάριους να ξαναστήσουνε τη γνήσια σοβιετική δημοκρατία και στις απέραντες χώρες της Σ.Ε.

Εξίσου όμως αγωνιώδη ανησυχία αφήνει στη συνείδηση σοβιετικού και διεθνικού προλεταριάτου ο κίνδυνος να εκμεταλλευτούνε τις μεταπτώσεις και τις δυσχέρειες στην πορεία του πολέμου οι “φίλοι” καπιταλιστές της Αγγλίας και της Αμερικής για να εξαναγκάσουνε σε νέες υποχωρήσεις τη σταλινική γραφειοκρατία και να χτυπήσουν απο τα μέσα τις κοινωνικές βάσεις του Οκτώβρη. Και είναι φανερό ότι στην τελειωτική φάση αυτού του πολέμου οι ιμπεριαλιστές του κόσμου θα παραμέριζαν προσωρινά τις διαφορές τους για να εμποδίσουνε μια οριστική νίκη του εργατικού κράτους και της προλεταριακής επανάστασης στις άλλες χώρες.

Μόνο μια αληθινά επαναστατική, μπολσεβίκικη κυβέρνηση στη Σ. E. θα μπορούσε σήμερα, χωρίς να πάψει να εκμεταλλεύεται μεθοδικά τις διιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και συγκρούσεις, να ξανασυνδέσει τολμηρά την πολιτική του μαχόμενου εργατικού κράτους με τους σκοπούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας επανάστασης, που μέσα σ΄αυτήνε βρίσκεται και της Σ.Ε. η τελική σωτηρία. Μονάχα αυτή θα ήταν εγγύηση πραγματική για το έγκαιρο τσάκισμα κάθε απόπειρας της αντεπανάστασης να εκμεταλλευθεί την πολεμική κρίση για τους δικούς της σκοπούς. Μονάχα μια τέτοια κυβέρνηση θα ξαναζωντάνευε την παράδοση του Κόκκινου Επαναστατικού Στρατού του Λένιν και του Τρότσκι, που τη “μολυσματική” επαφή του με το Γερμανό στρατιώτη την έτρεμε το 1918 και αυτός ο Λούντεντορφ, ο πρωτεργάτης της τωρινής πολεμικής μηχανής του Χίτλερ.

Από τον πόλεμο αυτό δεν μπορεί να βγει η Σ.Ε. σωσμένη σαν εργατικό κράτος παρά μόνον αν αυτός διεξαχθεί σαν πόλεμος επαναστατικός. Και γι΄ αυτό χρειάζεται να πέσει ο Στάλιν όχι απο τα δεξιά, από τις κλίκες της φιλοχιτλερικής ή φιλοαγγλικής αντεπανάστασης που σε περίπτωση πολεμικών ατυχημάτων θάρριχναν τη χώρα σε χάος ασύγκριτα πιό φρικτό απ΄ όσο γνώρισε με τους Ντενίκιν, Γιούντενιτς, Βράγκελ και Κολτσάκ. Πρέπει έγκαιρα να τον ανατρέψει το στρατηγό των ηττών Στάλιν από τ΄ αριστερά η πολιτική επανάσταση του σοβιετικού προλεταριάτου. Αυτή μόνο, βοηθημένη από ένα “ξέφωτο” επαναστατικό σε άλλες χώρες, μπορεί και πρέπει να ξαναγεννήσει τη σοβιετική δημοκρατία και να συνεχίσει την επαναστατική παράδοση του 1917 – 20. Αυτό το δρόμο χάραξε στην επαναστατική πρωτοπορία η 4η Διεθνής που ξανασήκωσε αποφασιστικά σ΄ όλο τον κόσμο, παλιό και νέο, στις παραμονές του νέου πολέμου τη σημαία του επαναστατικού Σοσιαλισμού, τη σημαία που την πρόδωσε, ύστερα από τη 2η, και η σταλινισμένη 3η Διεθνής. Είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στη σίγουρη νίκη κατά του Ιμπεριαλισμού.

Να μη λυπηθούμε τίποτα στην πάλη για να τσακιστεί η σιδερένια γροθιά του γερμανικού ιμπεριαλισμού που απειλεί την ΕΣΣΔ. Να συναδελφωθούμε με τον Κόκκινο Στρατό και να εργαστούμε για τη διάλυση του στρατού των αντισοβιετικών μισθοφόρων, παντού, στα μέτωπα, στα μετόπισθεν, στις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης και σε όλες τις άλλες χώρες, με όλα τα μέσα και χωρίς να λυπηθούμε καμιά θυσία να βοηθήσουμε τα αγωνιζόμενα σοβιετικά μας αδέλφια. Να εργαστούμε σ΄ όλες τις χώρες της Ευρώπης για τη νίκη της επανάστασης που θα ελευθερώσει τους εργαζόμενους της ηπείρου από τον κοινωνικό και στρατιωτικό ζυγό του Άξονα και των ντόπιων καπιταλιστών. Το ίδιο ασταμάτητη και το ίδιο αποφασιστική θα είναι η πάλη μας για τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σ΄ εμφύλιο για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας στις χώρες και στις αποικίες του αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού και του ιαπωνικού.

Να μην αφήσουμε καμιά πολεμική δυσχέρεια να την εκμεταλλευτούνε μέσα στην ΕΣΣΔ η αστική αντεπανάσταση και οι υποκινητές της από το εξωτερικό, αλλά να υπερασπίσουμε με όλα τα μέσα το καθεστώς του Οκτώβρη ενάντια σε κάθε αντεπαναστατική απόπειρα.

Να οργανώσουμε εντατικά και να χρησιμοποιήσουμε κάθε ευκαιρία για να βοηθήσουμε το σοβιετικό προλεταριάτο στην πολιτική του επανάσταση για την εγκαθίδρυση μιας αληθινής μπολσεβίκικης κυβέρνησης που θα αναπτύξει στο κατακόρυφο την πολεμική δραστηριότητα της χώρας και θα ξαναζωντανέψει την ηρωική επαναστατική παράδοση του Λένιν και του Τρότσκι. Με τη σημαία ψηλά της 4ης Διεθνούς αγωνιζόμαστε για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, για το θρίαμβο της Παγκόσμιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης, για την Παγκόσμια Σοσιαλιστική Δημοκρατία, τέρμα οριστικό στα πολεμικά μαρτύρια της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Ιούλης 1941

Ο Πουλιοπουλος εδω μιλαει για την ΕΣΣΔ, και μαλιστα για την ΕΣΣΔ απεναντι στους Ναζι. Αλλα νομιζω δεν ειναι μεγαλο το αλμα αν ειναι να μιλησει κανεις για το σημερινο ΚΚΕ. Σε καθε βημα, σαν κομουνιστες, οφειλουμε να το υπερασπιζομαστε (και θα ελεγα το ιδιο για πολλα αλλα αριστερα κομματα και οργανωσεις) απεναντι στις επιθεσεις της Αστικης Ταξης. Την ιδια στιγμη, σε καθε βημα, οφειλουμε να του (τους) κανουμε ανελεητη κριτικη.

(Αναδημοσιευση απο το Αρχειο Πουλιοπουλου)

“Για την Υπερασπιση του ΚΚΕ”

On Assange’s rape charges

Earlier this week, I personally fell for some of the hype defending Julian Assange in the face of the rape charges leveled against him. The lines of defense focused on Sweden’s “absurd” sex offence laws, as well as the hypothesis that one of the accusers is associated with the CIA and so on.

Thinking more clearly about this, I think I was mistaken. For one thing, Sweden’s sex offence laws are not “absurd”, they are on the right track. I wish other countries had as progressive laws as Sweden’s. I’m no lawyer and I don’t know the details of Swedish legislation, but from what little I’ve read, it seems to be in the right direction for societies that want to uphold women’s rights and combat patriarchy and “rape culture”. Moreover, it simply does not matter if one of the accusers may have ties with sinister organizations. Rape is rape, whoever the victim is.

At the same time, the accusations must be seen as what they are: accusations. Nothing has been proven in court yet, and Assange is innocent until proven guilty. Therefore, while we need to avoid the pitfalls of sexism, we need to also avoid the pitfalls of character assassination.

The simple conclusion is that Assange and his accusers must have their day in court for a just trial.

At the same time, all attempts to link WikiLeaks with this case should be discarded as bad faith rubbish. Assange is not WikiLeaks and WikiLeaks is not Assange. Furthermore, any attempts to use Assange’s detainment as an opportunity for extraditing him to the US or for charging him “while we got him” should be fought vigorously.

That said, can we please please now leave the soap opera to the courts and go on having fun with the embarrassing details contained in the leaked cables?

(written apropos this, this and this)

On Assange’s rape charges

You pay your crisis.

Δυο σχολια με αφορμη μια συζητηση μεταξυ ΠΔ και Oldboy.

  1. Πολλα, παρα πολλα, μπορει να σουρει κανεις στην ελλαδιτικη Αριστερα. Ομως το να της αποδιδεται “τεραστια ευθυνη” για το οτι “φτασαμε στο Μνημονιο” ειναι εντελως ακυρο. Το επιχειρημα μου εδω δεν ειναι το κλασικο οτι η Αριστερα δεν κυβερνησε. Εστω (λεμε τωρα) οτι δεχομαστε οτι ειχαμε μια καποια ιδεολογικη ηγεμονια”. Ακομα και ετσι. Η ευθυνη δεν ειναι στην Αριστερα.
  2. Ουτε ειναι πλεον εφικτο να φτιαξουμε “σοβαρο κρατος” ή “σοσιαλδημοκρατικο κρατος”. Οχι μετα την κριση του 2008. Η σοσιαλδημοκρατια ειναι νεκρη μεχρι νεωτερας. Δεν μπορει να υπαρξει “σοβαρο κρατος”, αν σοβαρο εννοουμε ενα κρατος που θα συνηγορει στοιχειωδως υπερ των συμφεροντων των εργαζομενων (οπως πχ το πενθημερο, το κοινωνικο κρατος, εναν αλφα αναδιανεμητισμο).

Δεν μιλαω με συναισθηματισμους εδω. Δεν μιλαω με συνδικαλιες αμφιθεατρου (που λεγαμε και στο ΕΜΠ). Δεν μιλαω κομματικα. Μιλαω με απλη, ψυχρη λογικη. Λουκ ατ δε φακτς, τιποτα αλλο.

Μιλαω με βαση το επιχειρημα που κανει ταληρακια ο Rick Wolff σε τουτοδω το αρθρο: Class Struggles and National Debts. Συντομο ειναι, δωστε βαση.

Το σχημα του Wolff ειναι το παρακατω:

Οι εργαζομενοι και οι εργοδοτες εχουν αντιθετικα συμφεροντα οσον αφορα το ποιος πληρωνει για τα εξοδα του κρατους και τι εξοδα θα ειναι αυτα. Μπροστα σε αυτη τη διαμαχη (την “ταξικη παλη” που λεει και η -κατα ΠΔ- “παραδοσιακη αριστερα”), οι κυβερνησεις μεχρι τωρα ειχαν εναν ευκολο τροπο να ξεφυγουν απο το πολιτικο αδιεξοδο. Αντι να αυξησουν τους φορους στους εργαζομενους ή να τους περικοψουν τα δικαιωματα (που θα ηταν αντιδημοφιλες) και αντι να αυξησουν τους φορους στους εργοδοτες (πας καλα?), δανειζονται.

Απο ποιους? Απο τους εργοδοτες ντε. Ουσιαστικα οι εργοδοτες λενε, αντι να μου τα φορολογησεις, να στα δανεισω βρε αδερφε, με τοκο. Και οι κυβερνησεις ετσι καταφερνουν να μεταθεσουν την κοινωνικη συρραξη στο μελλον, για οποτε ερθει η ωρα να πληρωθουν οι δανειστες. Ομως τοτε η διαμαχη επανερχεται οξυτερη.

(Απο δω και περα ειναι δικα μου.) Και αμα εχεις υπογραψει και στην Ευρωπαικη Ενωση (λεω γω), ε, τη γαμησες, γιατι ουτε καν την παραμυθα της υποτιμησης δεν εχεις, ο μονος δρομος (περα απο την Επανασταση και τη Δικτατορια του Προλεταριατου και δεν κανω πλακα –σορι ΠΔ ειμαι της “παραδοσιακης” εγω) ειναι το internal devaluation, δηλαδη η ολοκληρωτικη νικη των συμφεροντων των εργοδοτων, και παμε παλι απο την αρχη.

Με βαση αυτα λοιπον:

  1. Η ευθυνη δεν ειναι στην Αριστερα, ισα ισα η Αριστερα τουμπαριστηκε, ξεγελαστηκε. Πλακωνεται ο γιος της δασκαλας στο μεγαλο διαλειμμα με τον Τοτο, η δασκαλα παιρνει στην ακρη το γιο της και του λεει μη σε νοιαζει, δωστου κιαφτουνου τα μισα λεγκο τωρα, και την αλλη ωρα θα τον σηκωσω στον πινακα, θα του βαλω δυσκολα να μην μπορει να απαντησει και θα τον κρατησω τιμωρια στο διαλειμμα και θα του παρεις και τα λεγκο ολα και τα πλειμομπιλ μαζι. Ο λογαριασμος εφτασε, ποιος θα τον πληρωσει. Which side are you on, ηρθε η ωρα να αποφασισεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφησεις και τετοια.
  2. Σοσιαλδημοκρατια και “σοβαρο κρατος” ειναι αδυνατο να υπαρξει γιατι η πολιτικη ισχυς ειναι 95% στη μερια των εργοδοτων. Θυμηθειτε οτι η σοσιαλδημοκρατια ειναι συμβιβασμος, και για να εχεις συμβιβασμο πρεπει να εχεις την ισχυ να τον εκβιασεις. Τετοια ισχυ δεν εχεις, αρα δεν προκειται να εχεις συμβιβασμο. Απλο?

Ξαναλεω, αυτα ειναι απλα παρατηρησεις, χωρις ιχνος πολιτικης υστεροβουλιας, περα απο τα απλα biases οτι (1) θεωρω οτι εργαζομενοι και εργοδοτες εχουν κατα βαση αντιτιθεμενα συμφεροντα σε ενα κατα βαση zero-sum game (2) θεωρω οτι τη στιγμη που οι εργοδοτες δεν δειχνουν καμια “εθνικη συνειδηση” (οι εφοπλιστες ειναι αφορολογητοι, η μεσαια προς μεγαλη αστικη ταξη φοροδιαφευγει αβερτα μεσω της διαφθορας, η μεγαλοαστικη ταξη μεσω των οφσορ), δεν υπαρχει κανενας λογος οι εργαζομενοι να φανε την παραμυθα. Θες εθνικη ενοτητα? Πληρωνε. Αλλιως, “ουκ αν λαβεις παρα του μη εχοντος” που λεει και ο απεθαντος.

You pay your crisis.

Καμια “εθνικη ενοτητα”.

Η Ζωνη στο Περαμα εχει λεει 90% ανεργια. Οι πλοιοκτητες λεει πανε εκει που το εργατικο κοστος (και η τιμη της ανθρωπινης ζωης) ειναι φτηνα, στην Απω Ανατολη, στη Βαλτικη. Την ιδια στιγμη, ο λαος καλειται να κανει το “πατριωτικο καθηκον” του για τη σωτηρια της χωρας.

Το “πατριωτικο καθηκον” του πανισχυρου ελληνικου εφοπλιστικου κεφαλαιου πού σκατα ειναι? Πού ειναι τα περι “πατριωτισμου” και “εθνικης προσπαθειας”? Γιατι δεν στελνουν “πατριωτικα” τα καραβια τους στη Ζωνη για επισκευες? Πού ειναι οι φοροι τους? Πού ειναι η “εθνικη” τους συνεισφορα?

“Πατριωτισμος”, “εθνικο καθηκον”, “εθνικη προσπαθεια”. Χαντρες και καθρεφτακια για τους ιθαγενεις…

(φωτογραφια του GabbaGabbaHey, αδεια CC-by-nc-sa)

Καμια “εθνικη ενοτητα”.

Niagara Wine Country

Το σαββατοκυριακο το περασα στην wine country του Niagara-on-the-Lake. Απο κρασια εγω ηξερα μονο οτι υπαρχουν λευκα και κοκκινα και οτι για την παρεα συνηθως αγοραζουμε ρετσινα ή μαυροδαφνη.

Πρωτα φτασαμε στο Southbrook.

Απο κρασια δε δοκιμασαμε, αλλα ειδαμε αρνακια.

Μετα πηγαμε στο Hillebrand, αλλα παραηταν τουριστικα και δεν εβγαλα φωτογραφιες. Πηρα ενα Trius Red 2008 που μ’αρεσε, κοκκινο, οχι πολλη ξεραϊλα.

Επομενη σταση το Jackson-Triggs.

Bigger και fancier, αλλα και αυτο με ωραια μεταμοντερνα αρχιτεκτονικη.

Δοκιμασα πρωτη φορα icewine. Και. Επαθα. Την. Πλακα. Μου.

Το βλεπεις, και το χρωμα του μοιαζει με ουισκι ή με κονιακ. Το μυριζεις και λες ωπα μαν εδω ειμαστε. Το βαζεις στο στομα σου και ειναι σαν να πινεις μελι με φρουτα και λουλουδια και δεν θελεις να το αποχωριστεις.  2007 Cabernet Franc, δεν θα σε ξεχασω ποτε καρδουλα μου. Κριμα που κανει 75$ το μπουκαλι.

Το βραδυ, απο το Niagara-on-the-Lake ειδαμε στο βαθος το Τοροντο. Σαν καραβι στη μεση της θαλασσας: ο CN Tower για καταρτι και οι ουρανοξυστες του downtown core για φουγαρα. Αι λιβ δεαρ.

Την αλλη μερα, αρχισαμε το Peller Estates. Μπροστα εχει αλεπουδες απο χορταρι. (Απο μακρια μοιαζανε αληθινες).

Αμα πας ομως πισω απο το κυριως μεγαρο και πας λιγο παραπισω απο τα κληματα που ειναι στολισμενα για να τα βλεπουμε οι τουριστες, μοιαζει με πραγματικη φαρμα. Απο εδω και περα ειχα πλεον εντελως προσηλυτιστει στα icewines. Ειχε και δω κατι πραματα να παθαινεις την πλακα σου: Oak Aged Vidal Blanc (ωραιοτατο), Riesling και φυσικα η αγαπη μου, το Cabernet Franc (που εδω ηταν κατακοκκινο).  Τα icewines εδω να ξεκινανε απο 60$ και να φτανουν 90$ στο Cabernet Franc.

Το επομενο winery ηταν το Lailey.

Μικρουτσικο, αλλα πολυ πολυ γλυκουλι. Και το κρασι ωραιο. Μετα απο τα icewines, ηθελα να αγορασω ενα γλυκο κρασι. Το 2006 Vidal Late Harvest τους ηταν πολυ ωραιο και μονο 15$. Δεν ειναι icewine, αλλα η γλυκα και η μυρωδια του ηταν αξιοπρεπεστατη. Το (λευκο) 2007 Chardonnay Niagara Peninsula τους επισης ωραιο και ελαφρυ χωρις πολλη ξεραιλα. Γενικα, το Lailey μ’αρεσε πολυ: οχι πολυ τουριστικο, μικρο, με ωραια κρασια, ανθρωπινο.

Τελευταιο, το Frogpond, το οποιο ειναι λεει το μονο 100% organic κρασι στο Ονταριο. Το organic κοκκινα τους που δοκιμασα μου φανηκανε υπερβολικα σκληρα. Αλλα νταξει, χαμενος χρονος δεν ητανε. Ειχαν και αυτοι αρνακια.

Και ειχανε και κοτες και ενα παγκακι κατω απο ενα δεντρο και αραζες να καπνισεις και φωναζε ο κοκορας και ειχε και ωραια μερα με λιακαδα χωρις υγρασια και ελεγες πωρεπουστη στην Αιγινα ειμαι? Ομορφιες.

Φευγοντας απο το Wine Country περασαμε και μια απο τους Καταρρακτες του Νιαγαρα.

Στο γυρισμο περασαμε με το αυτοκινητο απο την αλλη wine country, στο Escarpment. Πολυ ωραια διαδρομη, απο κρασια δεν ξερω.

Ομορφιες.

Niagara Wine Country