1357

Etienne_Marcel

Το 1357, στη μεση του Εκατονταετους Πολεμου, οι αστοι του Παρισιου με επικεφαλης τον Ετιεν Μαρσελ ξεσηκωνονται εναντιον του Σαρλ του Πεμπτου, του επονομαζομενου Σοφου. Τον πειθαναγκαζουν να περασει μια σειρα προοδευτικων μετρων που στην πραξη θελουν να μεταμορφωσουν τη Γαλλικη φεουδαρχικη μοναρχια σε κοινοβουλευτικη, συνταγματικη μοναρχια. Γραφει ο Ζυλ Μισελε:

“Η μεγαλη διακηρυξη του 1357 που ο διαδοχος αναγκαστηκε να υπογραψει ηταν κατι πολυ περισσοτερο απο μεταρρυθμιση. Επεφερε αλλαγη καθεστωτος. Εθεσε την κρατικη ισχυ στα χερια του κοινοβουλιου και αντικατεστησε την μοναρχια με τη δημοκρατια. Εδωσε την υπερτατη κυριαρχια στο Λαο, ενω ο Λαος δεν υπηρχε ακομα. […] Η διακηρυξη ανετρεψε αδικιες. Αλλα με αδικιες καταφερνε να επιζει το καθεστως. Η ανατροπη τους σημαινε την ανατροπη της εξουσιας, την διαλυση του κρατους, τον αφοπλισμο της Γαλλιας.”

Μεσα σε χρονο η διακηρυξη ειχε καταστρατηγηθει, ο Μαρσελ ηταν νεκρος και η Γαλλικη μοναρχια ισχυροτερη απο πριν.

Το 1357 ειναι στην χαραυγη της Ιταλικης Αναγεννησης. Στη Γαλλια ειναι ακομα Μεσαιωνας. Ειναι 432 χρονια πριν τη Γαλλικη Επανασταση, 285 χρονια πριν την Αγγλικη. Η αστικη ταξη ισα που ειχε μαθει να κραταει το κεφαλι της ορθιο και ακομα μαθαινε να μπουσουλαει.

Η υποθεση της εργατικης ταξης βεβαια ειναι για παντα πεθαμενη υποθεση, γιατι το 1989 επεσε η ΕΣΣΔ. Αφου χασαμε μια φορα, χασαμε για παντα. Κομουνισμος? Χαμενη υποθεση, η Ιστορια μιλησε. Το μονο που μενει ειναι οι μπαμπουλες: ο Σταλιν, ο Μαο, ο Πολποτ, η Καγκεμπε, η Σταζι, το Τσερνομπιλ. Ενω η Αστικη Δημοκρατια εχει τα ρουχα της αστραφτερα και πεντακαθαρα: η αστικη ταξη δεν ειχε ποτε Κρομγουελ, Ροβεσπιερους, Κισιγκερ, λοιμους σε Ιρλανδιες και Ινδιες, Σεσιλ Ροουντς, Τεντι Ρουζεβελτ, Κονγκο, φασισμο, αυτοκρατοριες, Μποπαλ, κτλ. Η Αστικη Δημοκρατια ειναι το καλυτερο καθεστως. Με λαθη, ναι, αλλα το καλυτερο. Πισω στη δουλεια τωρα.

1357

Επιστολή Ιακώβου

Καθολική Επιστολή Ιακώβου

Κεφάλαια
1 | 2 | 3 | 4 | 5 

1

1 Ἰάκωβος, Θεοῦ καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος ταῖς δώδεκα φυλαῖς ταῖς ἐν τῇ διασπορᾷ χαίρειν. 2 Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις, 3 γινώσκοντες ὅτι τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν· 4 ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι. 5 Εἰ δέ τις ὑμῶν λείπεται σοφίας, αἰτείτω παρὰ τοῦ διδόντος Θεοῦ πᾶσιν ἁπλῶς καὶ μὴ ὀνειδίζοντος, καὶ δοθήσεται αὐτῷ· 6 αἰτείτω δὲ ἐν πίστει, μηδὲν διακρινόμενος· ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικε κλύδωνι θαλάσσης ἀνεμιζομένῳ καὶ ριπιζομένῳ. 7 μὴ γὰρ οἰέσθω ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὅτι λήψεταί τι παρὰ τοῦ Κυρίου. 8 ἀνὴρ δίψυχος, ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ. 9 καυχάσθω δὲ ὁ ἀδελφὸς ὁ ταπεινὸς ἐν τῷ ὕψει αὐτοῦ, 10 ὁ δὲ πλούσιος ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ, ὅτι ὡς ἄνθος χόρτου παρελεύσεται. 11 ἀνέτειλε γὰρ ὁ ἥλιος σὺν τῷ καύσωνι καὶ ἐξήρανε τὸν χόρτον, καὶ τὸ ἄνθος αὐτοῦ ἐξέπεσε, καὶ ἡ εὐπρέπεια τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἀπώλετο. οὕτω καὶ ὁ πλούσιος ἐν ταῖς πορείαις αὐτοῦ μαρανθήσεται. 12 Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν· ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν. 13 Μηδεὶς πειραζόμενος λεγέτω ὅτι ἀπὸ Θεοῦ πειράζομαι· ὁ γὰρ Θεὸς ἀπείραστός ἐστι κακῶν, πειράζει δὲ αὐτὸς οὐδένα. 14 ἕκαστος δὲ πειράζεται ὑπὸ τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος· 15 εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτει ἁμαρτίαν, ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον. 16 Μὴ πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί· 17 πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων, παρ’ ᾧ οὐκ ἔνι παραλλαγὴ ἢ τροπῆς ἀποσκίασμα. 18 βουληθεὶς ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀληθείας εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς ἀπαρχήν τινα τῶν αὐτοῦ κτισμάτων. 19 Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν· 20 ὀργὴ γὰρ ἀνδρὸς δικαιοσύνην Θεοῦ οὐ κατεργάζεται. 21 διὸ ἀποθέμενοι πᾶσαν ῥυπαρίαν καὶ περισσείαν κακίας ἐν πραΰτητι δέξασθε τὸν ἔμφυτον λόγον τὸν δυνάμενον σῶσαι τὰς ψυχὰς ὑμῶν. 22 Γίνεσθε δὲ ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταὶ, παραλογιζόμενοι ἑαυτούς. 23 ὅτι εἴ τις ἀκροατὴς λόγου ἐστὶ καὶ οὐ ποιητής, οὗτος ἔοικεν ἀνδρὶ κατανοοῦντι τὸ πρόσωπον τῆς γενέσεως αὐτοῦ ἐν ἐσόπτρῳ· 24 κατενόησε γὰρ ἑαυτὸν καὶ ἀπελήλυθε, καὶ εὐθέως ἐπελάθετο ὁποῖος ἦν. 25 Ὁ δὲ παρακύψας εἰς νόμον τέλειον τὸν τῆς ἐλευθερίας καὶ παραμείνας, οὗτος οὐκ ἀκροατὴς ἐπιλησμονῆς γενόμενος, ἀλλὰ ποιητὴς ἔργου, οὗτος μακάριος ἐν τῇ ποιήσει αὐτοῦ ἔσται. 26 Εἴ τις δοκεῖ θρῆσκος εἶναι ἐν ὑμῖν μὴ χαλιναγωγῶν γλῶσσαν αὐτοῦ, ἀλλ’ ἀπατῶν καρδίαν αὐτοῦ, τούτου μάταιος ἡ θρησκεία. 27 θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου.

2

1 Ἀδελφοί μου, μὴ ἐν προσωποληψίαις ἔχετε τὴν πίστιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῆς δόξης. 2 ἐὰν γὰρ εἰσέλθῃ εἰς τὴν συναγωγὴν ὑμῶν ἀνὴρ χρυσοδακτύλιος ἐν ἐσθῆτι λαμπρᾷ, εἰσέλθῃ δὲ καὶ πτωχὸς ἐν ῥυπαρᾷ ἐσθῆτι, 3καὶ ἐπιβλέψητε ἐπὶ τὸν φοροῦντα τὴν ἐσθῆτα τὴν λαμπρὰν καὶ εἴπητε αὐτῷ, σὺ κάθου ὧδε καλῶς, καὶ τῷ πτωχῷ εἴπητε, σὺ στῆθι ἐκεῖ ἢ κάθου ὧδε ὑπὸ τὸ ὑποπόδιόν μου, 4 καὶ οὐ διεκρίθητε ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐγένεσθε κριταὶ διαλογισμῶν πονηρῶν; 5 Ἀκούσατε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί. οὐχ ὁ Θεὸς ἐξελέξατο τοὺς πτωχοὺς τοῦ κόσμου πλουσίους ἐν πίστει καὶ κληρονόμους τῆς βασιλείας ἧς ἐπηγγείλατο τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν; 6 ὑμεῖς δὲ ἠτιμάσατε τὸν πτωχόν. οὐχ οἱ πλούσιοι καταδυναστεύουσιν ὑμῶν, καὶ αὐτοὶ ἕλκουσιν ὑμᾶς εἰς κριτήρια; 7 οὐκ αὐτοὶ βλασφημοῦσι τὸ καλὸν ὄνομα τὸ ἐπικληθὲν ἐφ’ ὑμᾶς; 8 εἰ μέντοι νόμον τελεῖτε βασιλικὸν κατὰ τὴν γραφήν, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν, καλῶς ποιεῖτε· 9 εἰ δὲ προσωποληπτεῖτε, ἁμαρτίαν ἐργάζεσθε, ἐλεγχόμενοι ὑπὸ τοῦ νόμου ὡς παραβάται. 10 ὅστις γὰρ ὅλον τὸν νόμον τηρήσῃ, πταίσῃ δὲ ἐν ἑνί, γέγονε πάντων ἔνοχος. 11 ὁ γὰρ εἰπών μὴ μοιχεύσῃς, εἶπε καί μὴ φονεύσῃς· εἰ δὲ οὐ μοιχεύσεις, φονεύσεις δέ, γέγονας παραβάτης νόμου. 12 οὕτω λαλεῖτε καὶ οὕτω ποιεῖτε, ὡς διὰ νόμου ἐλευθερίας μέλλοντες κρίνεσθαι· 13 ἡ γὰρ κρίσις ἀνέλεος τῷ μὴ ποιήσαντι ἔλεος· κατακαυχᾶται ἔλεος κρίσεως. 14 Τί τὸ ὄφελος, ἀδελφοί μου, ἐὰν πίστιν λέγῃ τις ἔχειν, ἔργα δὲ μὴ ἔχῃ; μὴ δύναται ἡ πίστις σῶσαι αὐτόν; 15 ἐὰν δὲ ἀδελφὸς ἢ ἀδελφὴ γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ λειπόμενοι ὦσι τῆς ἐφημέρου τροφῆς, 16εἴπῃ δέ τις αὐτοῖς ἐξ ὑμῶν, ὑπάγετε ἐν εἰρήνῃ, θερμαίνεσθε καὶ χορτάζεσθε, μὴ δῶτε δὲ αὐτοῖς τὰ ἐπιτήδεια τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος; 17 οὕτω καὶ ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ’ ἑαυτήν. 18 ἀλλ’ ἐρεῖ τις· σὺ πίστιν ἔχεις, κἀγὼ ἔργα ἔχω· δεῖξόν μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου, κἀγὼ δείξω σοι ἐκ τῶν ἔργων μου τὴν πίστιν μου. 19 σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι. 20 θέλεις δὲ γνῶναι, ὦ ἄνθρωπε κενέ, ὅτι ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστιν; 21 Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ἡμῶν οὐκ ἐξ ἔργων ἐδικαιώθη, ἀνενέγκας Ἰσαὰκ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον; 22 βλέπεις ὅτι ἡ πίστις συνήργει τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, καὶ ἐκ τῶν ἔργων ἡ πίστις ἐτελειώθη, 23 καὶ ἐπληρώθη ἡ γραφὴ ἡ λέγουσα· ἐπίστευσε δὲ Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην, καὶ φίλος Θεοῦ ἐκλήθη. 24 ὁρᾶτε τοίνυν ὅτι ἐξ ἔργων δικαιοῦται ἄνθρωπος καὶ οὐκ ἐκ πίστεως μόνον. 25 ὁμοίως δὲ καὶ Ραὰβ ἡ πόρνη οὐκ ἐξ ἔργων ἐδικαιώθη, ὑποδεξαμένη τοὺς ἀγγέλους καὶ ἑτέρᾳ ὁδῷ ἐκβαλοῦσα; 26 ὥσπερ γὰρ τὸ σῶμα χωρὶς πνεύματος νεκρόν ἐστιν, οὕτω καὶ ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι.

3

1 Μὴ πολλοὶ διδάσκαλοι γίνεσθε, ἀδελφοί μου, εἰδότες ὅτι μεῖζον κρίμα ληψόμεθα· 2 πολλὰ γὰρ πταίομεν ἅπαντες. εἴ τις ἐν λόγῳ οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ, δυνατὸς χαλιναγωγῆσαι καὶ ὅλον τὸ σῶμα. 3 ἴδε τῶν ἵππων τοὺς χαλινοὺς εἰς τὰ στόματα βάλλομεν πρὸς τὸ πείθεσθαι αὐτοὺς ἡμῖν, καὶ ὅλον τὸ σῶμα αὐτῶν μετάγομεν. 4 ἰδοὺ καὶ τὰ πλοῖα, τηλικαῦτα ὄντα καὶ ὑπὸ σκληρῶν ἀνέμων ἐλαυνόμενα, μετάγεται ὑπὸ ἐλαχίστου πηδαλίου ὅπου ἂν ἡ ὁρμὴ τοῦ εὐθύνοντος βούληται. 5 οὕτω καὶ ἡ γλῶσσα μικρὸν μέλος ἐστὶ καὶ μεγαλαυχεῖ. ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει! 6 καὶ ἡ γλῶσσα πῦρ, ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας. οὕτως ἡ γλῶσσα καθίσταται ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν ἡ σπιλοῦσα ὅλον τὸ σῶμα καὶ φλογίζουσα τὸν τροχὸν τῆς γενέσεως καὶ φλογιζομένη ὑπὸ τῆς γεέννης. 7 πᾶσα γὰρ φύσις θηρίων τε καὶ πετεινῶν ἑρπετῶν τε καὶ ἐναλίων δαμάζεται καὶ δεδάμασται τῇ φύσει τῇ ἀνθρωπίνῃ, 8 τὴν δὲ γλῶσσαν οὐδεὶς δύναται ἀνθρώπων δαμάσαι· ἀκατάσχετον κακόν, μεστὴ ἰοῦ θανατηφόρου. 9 ἐν αὐτῇ εὐλογοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ πατέρα, καὶ ἐν αὐτῇ καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους τοὺς καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ γεγονότας· 10 ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος ἐξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα. οὐ χρή, ἀδελφοί μου, ταῦτα οὕτω γίνεσθαι. 11 μήτι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν; 12 μὴ δύναται, ἀδελφοί μου, συκῆ ἐλαίας ποιῆσαι ἢ ἄμπελος σῦκα; οὕτως οὐδεμία πηγὴ ἁλυκὸν καὶ γλυκὺ ποιῆσαι ὕδωρ. 13 Τίς σοφὸς καὶ ἐπιστήμων ἐν ὑμῖν; δειξάτω ἐκ τῆς καλῆς ἀναστροφῆς τὰ ἔργα αὐτοῦ ἐν πραΰτητι σοφίας. 14 εἰ δὲ ζῆλον πικρὸν ἔχετε καὶ ἐριθείαν ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν, μὴ κατακαυχᾶσθε καὶ ψεύδεσθε κατὰ τῆς ἀληθείας. 15 οὐκ ἔστιν αὕτη ἡ σοφία ἄνωθεν κατερχομένη, ἀλλ’ ἐπίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης. 16 ὅπου γὰρ ζῆλος καὶ ἐριθεία, ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα. 17 ἡ δὲ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἁγνή ἐστιν, ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν, ἀδιάκριτος καὶ ἀνυπόκριτος. 18 καρπὸς δὲ τῆς δικαιοσύνης ἐν εἰρήνῃ σπείρεται τοῖς ποιοῦσιν εἰρήνην.

4

1 Πόθεν πόλεμοι καὶ πόθεν μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν, ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν; 2 ἐπιθυμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε· φονεύετε καὶ ζηλοῦτε, καὶ οὐ δύνασθε ἐπιτυχεῖν· μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε, διὰ τὸ μὴ αἰτεῖσθαι ὑμᾶς· 3 αἰτεῖτε καὶ οὐ λαμβάνετε, διότι κακῶς αἰτεῖσθε, ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσητε. 4 μοιχοὶ καὶ μοιχαλίδες! οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν; ὃς ἂν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται. 5 ἢ δοκεῖτε ὅτι κενῶς ἡ γραφὴ λέγει, πρὸς φθόνον ἐπιποθεῖ τὸ Πνεῦμα ὃ κατῴκησεν ἐν ἡμῖν; 6 μείζονα δὲ δίδωσι χάριν· διὸ λέγει· ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν. 7 Ὑποτάγητε οὖν τῷ Θεῷ. ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ’ ὑμῶν· 8 ἐγγίσατε τῷ Θεῷ, καὶ ἐγγιεῖ ὑμῖν. καθαρίσατε χεῖρας ἁμαρτωλοί καὶ ἁγνίσατε καρδίας δίψυχοι. 9 ταλαιπωρήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· ὁ γέλως ὑμῶν εἰς πένθος μεταστραφήτω καὶ ἡ χαρὰ εἰς κατήφειαν. 10 ταπεινώθητε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ ὑψώσει ὑμᾶς. 11 Μὴ καταλαλεῖτε ἀλλήλων, ἀδελφοί, ὁ καταλαλῶν ἀδελφοῦ καὶ κρίνων τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καταλαλεῖ νόμου καὶ κρίνει νόμον· εἰ δὲ νόμον κρίνεις, οὐκ εἶ ποιητὴς νόμου, ἀλλὰ κριτής. 12 εἷς ἐστιν ὁ νομοθέτης καὶ κριτής, ὁ δυνάμενος σῶσαι καὶ ἀπολέσαι· σὺ δὲ τίς εἶ ὃς κρίνεις τὸν ἕτερον; 13 Ἄγε νῦν οἱ λέγοντες· σήμερον καὶ αὔριον πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν καὶ ποιήσομεν ἐκεῖ ἐνιαυτὸν ἕνα καὶ ἐμπορευσόμεθα καὶ κερδήσομεν· 14 οἵτινες οὐκ ἐπίστασθε τὸ τῆς αὔριον· ποία γὰρ ἡ ζωὴ ὑμῶν; ἀτμὶς γὰρ ἔσται ἡ πρὸς ὀλίγον φαινομένη, ἔπειτα δὲ καὶ ἀφανιζομένη· 15 ἀντὶ τοῦ λέγειν ὑμᾶς, ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, καὶ ζήσομεν καὶ ποιήσομεν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο. 16 νῦν δὲ καυχᾶσθε ἐν ταῖς ἀλαζονείαις ὑμῶν· πᾶσα καύχησις τοιαύτη πονηρά ἐστιν. 17 εἰδότι οὖν καλὸν ποιεῖν καὶ μὴ ποιοῦντι, ἁμαρτία αὐτῷ ἐστιν.

5

1 Ἄγε νῦν οἱ πλούσιοι, κλαύσατε ὀλολύζοντες ἐπὶ ταῖς ταλαιπωρίαις ὑμῶν ταῖς ἐπερχομέναις. 2 ὁ πλοῦτος ὑμῶν σέσηπε καὶ τὰ ἱμάτια ὑμῶν σητόβρωτα γέγονεν, 3 ὁ χρυσὸς ὑμῶν καὶ ὁ ἄργυρος κατίωται, καὶ ὁ ἰὸς αὐτῶν εἰς μαρτύριον ὑμῖν ἔσται καὶ φάγεται τὰς σάρκας ὑμῶν. ὡς πῦρ ἐθησαυρίσατε ἐν ἐσχάταις ἡμέραις. 4 Ἰδοὺ ὁ μισθὸς τῶν ἐργατῶν τῶν ἀμησάντων τὰς χώρας ὑμῶν ὁ ἀπεστερημένος ἀφ’ ὑμῶν κράζει, καὶ αἱ βοαὶ τῶν θερισάντων εἰς τὰ ὦτα Κυρίου Σαβαὼθ εἰσεληλύθασιν. 5 ἐτρυφήσατε ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐσπαταλήσατε, ἐθρέψατε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν ἡμέρᾳ σφαγῆς. 6 κατεδικάσατε, ἐφονεύσατε τὸν δίκαιον· οὐκ ἀντιτάσσεται ὑμῖν. 7 Μακροθυμήσατε οὖν, ἀδελφοί, ἕως τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου. ἰδοὺ ὁ γεωργὸς ἐκδέχεται τὸν τίμιον καρπὸν τῆς γῆς, μακροθυμῶν ἐπ’ αὐτῷ ἕως λάβῃ ὑετὸν πρώϊμον καὶ ὄψιμον. 8 μακροθυμήσατε καὶ ὑμεῖς, στηρίξατε τὰς καρδίας ὑμῶν, ὅτι ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ἤγγικε. 9 Μὴ στενάζετε κατ’ ἀλλήλων, ἀδελφοί, ἵνα μὴ κριθῆτε· ἰδοὺ ὁ κριτὴς πρὸ τῶν θυρῶν ἕστηκεν. 10 ὑπόδειγμα λάβετε, ἀδελφοί, τῆς κακοπαθείας καὶ τῆς μακροθυμίας τοὺς προφήτας, οἳ ἐλάλησαν τῷ ὀνόματι Κυρίου. 11 ἰδοὺ μακαρίζομεν τοὺς ὑπομένοντας· τὴν ὑπομονὴν Ἰὼβ ἠκούσατε, καὶ τὸ τέλος Κυρίου εἴδετε, ὅτι πολύσπλαγχνός ἐστιν ὁ Κύριος καὶ οἰκτίρμων. 12 Πρὸ πάντων δέ, ἀδελφοί μου, μὴ ὀμνύετε, μήτε τὸν οὐρανὸν μήτε τὴν γῆν μήτε ἄλλον τινὰ ὅρκον· ἤτω δὲ ὑμῶν τὸ ναὶ ναὶ, καὶ τὸ οὒ οὔ, ἵνα μὴ εἰς ὑποκρίσιν πέσητε. 13 Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσευχέσθω· εὐθυμεῖ τις; ψαλλέτω. 14 ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου· 15 καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα, καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος· κἂν ἁμαρτίας ᾖ πεποιηκώς, ἀφεθήσεται αὐτῷ. 16 ἐξομολογεῖσθε ἀλλήλοις τὰ παραπτώματα, καὶ εὔχεσθε ὑπὲρ ἀλλήλων, ὅπως ἰαθῆτε· πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη. 17 Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν, καὶ προσευχῇ προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι, καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ· 18 καὶ πάλιν προσηύξατο, καὶ ὁ οὐρανὸς ὑετὸν ἔδωκε καὶ ἡ γῆ ἐβλάστησε τὸν καρπὸν αὐτῆς. 19 Ἀδελφοί μου, ἐάν τις ἐν ὑμῖν πλανηθῇ ἀπὸ τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπιστρέψῃ τις αὐτόν, 20 γινωσκέτω ὅτι ὁ ἐπιστρέψας ἁμαρτωλὸν ἐκ πλάνης ὁδοῦ αὐτοῦ σώσει ψυχὴν ἐκ θανάτου καὶ καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν.

Ανακτήθηκε από «https://el.wikisource.org/w/index.php?title=Ιακώβου&oldid=25499»

Επιστολή Ιακώβου

Καλημερα δυστοπια

Αυτη ειναι η αρχη του επιλογου για τη χειρωνακτικη εργασια. Τα εχει πει ο CGP Grey:

Και σε αυτο το σημειο πρεπει να αναγνωρισουμε οτι μια μη-σοσιαλιστικη οικονομια οπου η ανθρωπινη εργασια ειναι αχρηστη ειναι μια κοινωνια των sweatshops και των παραγκουπολεων, σαν αυτη που περιγραφεται στην ταινια Elysium:

Χωρις εκδημοκρατισμο της οικονομιας, αν τα ρομποτ δεν ανηκουν σε ολους αλλα σε λιγους ιδιωτες ιδιοκτητες, τοτε παμε νομοτελειακα σε κοινωνιες χειροτερες απο το χειροτερο φασιστικο εφιαλτη.

“Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου-για πάντα”

Σοσιαλισμος ή Βαρβαροτητα.

Καλημερα δυστοπια

Για το συμφωνο συμβιωσης

Το Κομουνιστικο Κομμα καταψηφισε επι της αρχης το συμφωνο συμβιωσης (ΣΣ) με –αν καταλαβαινω καλα– δυο επιχειρηματα:

  1. Τα βασανα στη ζωη των ομοφυλων ζευγαριων μπορουν να ανακουφιστουν με αλλους τροπους, πχ συμβολαιογραφικες πραξεις, απλοποιηση νομοθεσιας.
  2. Το συμφωνο συμβιωσης οδηγει στην υιοθεσια παιδιων απο ομοφυλα ζευγαρια που θα ειναι προβλημα γιατι (α) οι επιστημονες δεν εχουν καταληξει αν ειναι καλο ή κακο και (β) γιατι τα παιδια χρειαζονται πατρικα και μητρικα προτυπα.

Και τα δυο επιχειρηματα κατα τη γνωμη μου δεν αντεχουν σε σοβαρη κριτικη — και για αυτο το λογο υποψιαζομαι οτι θα τα δουμε να αναθεωρουνται στο μελλον, ελπιζω στην κατευθυνση αλλαγης στασης. Μαλιστα ειμαι αισιοδοξος, γιατι βλεπω κειμενα σαν αυτο, αυτο και αυτο που σημαινει οτι αν γινει εφικτο να υπαρξει διαλογος χωρις κραυγες η λογικη θα επικρατησει. Παμε στα επιχειρηματα:

1.

“Τα βασανα στη ζωη των ομοφυλων ζευγαριων μπορουν να ανακουφιστουν με αλλους τροπους, πχ συμβολαιογραφικες πραξεις, απλοποιηση νομοθεσιας.” Ενα ομοφυλο ζευγαρι ποσες τετοιες ειδικες διευθετησεις θα πρεπει να σκεφτει προκαταβολικα να κανει? Οκει το κληρονομικο, τωρα το ξερουμε ολοι. Σε ποσες αλλες υποπεριπτωσεις της ελληνικης γραφειοκρατιας μπορει να πιαστει ενα ομοφυλο ζευγαρι ωστε να πρεπει να φυλαχτει προκαταβολικα με συμβολαιογραφικες πραξεις? Και μαλιστα, αν γινει κατι τετοιο, θα συμβει ακριβως στο σημειο που το ζευγαρι θα χρειαζεται τις οποιες προστατευτικες ρυθμισεις. Και ακομα περισσοτερο, σαν κομουνιστες μιλαμε για τη λαικη ομοφυλη οικογενεια που δεν εχει να τρεχει στους συμβολαιογραφους καθε λιγο. Μηπως αν υπηρχε ενας τροπος να τις μαζεψουμε σε ενα πακετο και να μπορει ενα ζευγαρι να κανει μονο μια συμβολαιογραφικη πραξη, να ξεμπερδευει μια και καλη με ολες τις υποπεριπτωσεις και τις ανθυπολεπτομερειες… Χμ… Ναι.

Απο κει και περα, διαβαζω και ερωτηματα σχετικα πχ με τις πολυγαμικες σχεσεις. Οταν μιλαμε για την πολυγαμια πρεπει να καταρχην να αναγνωρισουμε οτι σε μια κοινωνια που ακομα ντρεπεται να ονομασει τη συμβιωση δυο ερωτευμενων γυναικων “γαμο”, η εννοια της πολυγαμιας ειναι πολυ συγκεκριμενη και πολυ σαφως χρωματισμενη απο το πατριαρχικο παρελθον. Ή μηπως εχει ξεπερασει η Ελληνικη κοινωνια τις λεξεις “τσουλα” και “γαμιας”? Χτυπαμε δηλαδη αμεσως στην πορτα του φεμινιστικου κινηματος. Συγκεκριμενη αναλυση της συγκεκριμενης καταστασης, οχι αερολογιες περι συμβιωσης με 50 ατομα.

Και μιας και ανεφερα το φεμινιστικο κινημα: ενιοτε διαβαζει κανεις αντιρρησεις στο να ασχολειται το ΚΚΕ με το θεμα των ΛΟΑΤ δικαιωματων που λενε οτι δεν προκειται για ταξικο θεμα. Οποιοσδηποτε το λεει αυτο θα πρεπει να εξηγησει γιατι η απελευθερωση της γυναικας ειναι ταξικο θεμα. Γιατι το ΚΚΕ εχει υιοθετησει την σωστοτατη πρακτικη να μιλαει συγκεκριμενα για την εργατρια και οχι γενικα για ολους τους εργατες χωρις διαχωρισμους φυλου? Και μαλιστα να εχουμε υποψη οτι οταν το ΚΚΕ σηκωνε το φεμινιστικο ζητημα οι αποψεις της ελληνικης κοινωνιας για τις γυναικες ηταν ταξεις μεγεθους χειροτερες απο οτι ειναι σημερα για τους ΛΟΑΤ.

Τελος, οπως εχει συζητηθει και αλλου, το θεμα δεν ειναι μονο το νομικο και των δικαιωματων. Ειναι επισης και να βγει μια ολοκληρη κατηγορια ανθρωπων απο το περιθωριο. Να σταματησει η καταδιωξη και ο κοινωνικος αποκλεισμος. Ειναι αυτο που εγραψε η Ελενα Ακριτα: “Είναι όλοι αυτοί που λένε το μνημειώδες ‘δεν με νοιάζει τι κάνει ο γκέι στο κρεβάτι του’. Μα έρωτας δεν είναι το κρεβάτι, ρε μαλάκα. Έρωτας, δεν είναι η κλειστή πόρτα. Έρωτας είναι η κοινή ζωή, είναι οι κοινοί φίλοι, είναι τα κοινά δικαιώματα.” Οι οργανωσεις ΛΟΑΤ εχουν βαλει το συμφωνο συμβιωσης σαν τακτικο στοχο στη στρατηγικη τους να καταπολεμησουν την περιθωριοποιηση. Αν σαν κομουνιστικο κομμα λεμε οτι δε χρειαζεται αυτος ο στοχος σαν ενδιαμεσος σταθμος, οκει να το δουμε: ποια ειναι η εναλλακτικη μας τακτικη, ποιο ειναι συγκεκριμενα το προγραμμα μας για την καταπολεμηση της περιθωριοποιησης, ποιες ειναι οι πολιτικες δρασεις που κανουμε, ποιες ειναι εστω οι συμμαχιες που χτιζουμε? (Χρησιμοποιω καταχρηστικα το πρωτο πληθυντικο για να δειξω οτι δεν κουναω δαχτυλο αλλα καταθετω προβληματισμο.)

2.

“Το συμφωνο συμβιωσης οδηγει στην υιοθεσια παιδιων απο ομοφυλα ζευγαρια που θα ειναι προβλημα γιατι (α) οι επιστημονες δεν εχουν καταληξει αν ειναι καλο ή κακο και (β) γιατι τα παιδια χρειαζονται πατρικα και μητρικα προτυπα.” Καταρχην εδω εχουμε ενα παραξενο λογικο αλμα. Η θεση οτι η επιστημη δεν εχει κατασταλαξει μετατρεπεται ξαφνικα σε “τα παιδια χρειαζονται προτυπα”, δηλαδη μια κατασταλαγμενη θεση.  Εχουμε δηλαδη ενα διλλημα μεταξυ δυο θεσεων να μετατρεπεται αυθαιρετα σε καταφαση της μιας απο τις δυο θεσεις. Error.

Περα ομως απο την λογικη ασυνεπεια της θεσης αυτης, πρεπει να δουμε και οτι και τα δυο σκελη της ειναι προβληματικα.

Σχετικα με το πρωτο σκελος: ΔΕΝ υπαρχει σοβαρη διαμαχη μεταξυ των ερευνητων. Οι επιστημονες μελετουν τις οικογενειες των ΛΟΑΤ απο τη δεκαετια του ’70 και τα αποτελεσματα ειναι σαφη. Η APA (Αμερικανικη Ψυχιατρικη Ενωση) λεει σταρατα:

“On the basis of a remarkably consistent body of research on lesbian and gay parents and their children, the American Psychological Association (APA) and other health professional and scientific organizations have concluded that there is no scientific evidence that parenting effectiveness is related to parental sexual orientation. That is, lesbian and gay parents are as likely as heterosexual parents to provide supportive and healthy environments for their children. This body of research has shown that the adjustment, development and psychological well-being of children are unrelated to parental sexual orientation and that the children of lesbian and gay parents are as likely as those of heterosexual parents to flourish.”

Παρομοιες δηλωσεις εχουν βγαλει διαφορες αλλες επαγγελματικες ενωσεις, και απο αλλες χωρες οπως πχ του Καναδα, της Αυστραλιας. Μερικα λινκς υπαρχουν στο αρθρο της Wikipedia παραπανω, και οποιος ενδιεφερεται να μαθει, ψαχνει. Γενικο συμπερασμα: ΔΕΝ υπαρχει καποια μεγαλη επιστημονικη διαμαχη για το θεμα, τουλαχιστον οχι περισσοτερο απο την επιστημονικη διαμαχη για την κλιματικη αλλαγη. Η μεγαλη πλειοψηφια της επιστημονικης ερευνας εχει καταληξει σε συγκεκριμενα συμπερασματα. Οι οποιες μειοψηφουσες φωνες εχουν τη θεση και το ρολο τους στην εξελιξη των επισημονικων ιδεων αλλα δεν πρεπει να τις φουσκωνουμε και να προσποιουμαστε οτι οι επιστημονες διαφωνουν.

Σχετικα με το δευτερο σκελος: πρωτον, τα επιστημονικα συμπερασματα που μολις ανεφερα την διαψευδουν. Κατα δευτερον, ακομα και αν δεν υπηρχαν αυτα τα επιστημονικα συμπερασματα, η θεση παλι δε στεκει. Ειναι προτιμοτερο ενα παιδι να ζει σε ιδρυμα ή σε με δυο μαναδες/πατεραδες? Μηπως θα πρεπει να αφαιρειται η κηδεμονια των παιδιων απο μονογονεικες οικογενειες? Τι γινεται με τα παιδια διαζευγμενων κηδεμονων που βρισκονται σε σταθερη σχεση με ατομο του ιδιου φυλου? Οι γιαγιαδες/παπουδες/θειοι δεν ειναι επαρκη εμφυλα προτυπα? Και κατα τριτο: ποιο ακριβως ειναι το περιεχομενο των λεξεων “αντρικο και γυναικειο προτυπο”? Ειναι αδυνατον να το περιγραψει κανεις συγκεκριμενα χωρις να αναπαραξει ενα σωρο φαλλοκρατικα στερεοτυπα. Τι δουλεια εχουμε εμεις μ’αυτα?

Με λιγα λογια, η επιχειρηματολογια εναντια στο ΣΣ ειναι σαθρη. Και αν εγω με την απλη λογικη μπορω να φερω τοσες αντιρρησεις, ποσο μαλλον που εχουν γραφτει πολυ πιο σοβαρα κειμενα με καλυτερη θεωρητικη θεμελιωση.

Το θεμα ομως δεν τελειωνει εδω. Γιατι, ενταξει, τελικα το ζητημα δεν ειναι η θεση του ενος ή του αλλου κομματος, αλλα το τι συμβαινει στην κοινωνια, μιας και την ιδια στιγμη, εχει ξεκινησει το Pinkwashing της κυβερνησης, η εργαλειοποιηση δηλαδη προοδευτικων μεταρρυθμισεων ως καροτο για να μην φωναζουμε πολυ οταν μας χτυπουν με το μαστιγιο της καπιταλιστικης βαρβαροτητας.   Και αυτο που βλεπουμε ειναι οτι την ιδια στιγμη που η κυβερνηση Τσιπρα σπρωχνει το ΣΣ, ταυτοχρονα υλοποιει ενα προγραμμα που χτυπαει αλυπητα μεταξυ αλλων και την μεγαλη πλειοψηφια των ΛΟΑΤ. Η κυβερνηση και τα αστικα κομματα τους βλεπουν μονοσημαντα ως οριζομενους απο ενα μονο χαρακατηριστικο της ταυτοτητας τους και επιλεγουν να τους αγνοουν ως καταπιεζομενους στους χωρους δουλειας τους. Εμεις ξερουμε καλυτερα.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

Για το συμφωνο συμβιωσης

Η τεχνικη αποτυχια δεν ειναι ντροπη: η λαθος αντιμετωπιση της ειναι.

Περιληψη: Λεμε οτι οποιος δε μαθαινει απο τα λαθη του παρελθοντος ειναι καταδικασμενος να τα ξανακανει. Το πρωτο βημα για να μαθουμε απο τετοια λαθη ειναι να αναγνωρισουμε ποια ακριβως ηταν.

Απ’ οσο βλεπω, η πρωτη αντιδραση πολλων στην αποτυχια του ηλεκτρονικου συστηματος ψηφοφοριας της Νεας Δημοκρατιας ειναι το χαχανο. Συμφωνοι, και μενα μ’αρεσει να σπανε τα μουτρα τους οι δεξιοι (ειδικα οι δεξιοι του επιπεδου “τα γκομπιουτερ μιλανε αρχαια ελληνικα”) αλλα μπορουμε παρακαλω να δουμε το πραγμα λιγο πιο ωριμα?

Πριν καναδυο χρονια εγινε ολοκληρη φασαρια στις ΗΠΑ με το φιασκο του healthcare.gov, τη σελιδα που εστησε η αμερικανικη κυβερνηση για να υλοποιησει το Obamacare. Μιλαμε για αποτυχια που κοστισε γυρω στα 1.7 δις(!) αμερικανικα δολαρια. Θελω να πω, η τεχνικη αποτυχια δεν ειναι ντροπη, συμβαινει και εις Παρισιους. Ντροπη ειναι αν το παθημα δεν γινει μαθημα. Και εκτος απο ντροπη, ειναι και κριμα αν χασουμε αυτη την ευκαιρια να μαθουμε ως κοινωνια πεντε πραματα.

Με ενα (πολυ επιφανειακο) ψαξιμο, βλεπω οτι αυτη τη στιγμη στις εφημεριδες και τα σοσιαλ μιντια κυριαρχουν οι  συγκεχυμενες και αοριστες πληροφοριες και οι φημες για τα αιτια της τεχνικης αποτυχιας. Καταλαβαινω οτι ειναι νωρις ακομα αλλα το πρωτο πραγμα που πρεπει να κανουν οι γραφειοκρατες της ΝΔ ειναι να συλλεξουν οσο το δυνατον περισσοτερες, σαφεις και ακριβεις πληροφοριες για το τι δουλεψε και τι πηγε στραβα. Ενα ελαχιστο παραδειγμα για τι ειδους πληροφοριες μιλαω. Στη συνεχεια, πρεπει να συνταξουν μια αναλυτικη τεχνικη αναφορα και να τη δημοσιευσουν.

Το χειροτερο που μπορουν να κανουν αυτη τη στιγμη ειναι να διωξουν τους συγκεκριμενους γραφειοκρατες και να ασχοληθουν με την …επικοινωνιακη διαχειριση της αποτυχιας (που νομιζω οτι αυτο ακριβως θα κανουν). Το χειροτερο θα ειναι δηλαδη αντι να επικεντρωθουν στο τι πηγε στραβα ωστε να εξαγουν συμπερασματα, να επικεντρωθουν στο πώς να διαχειριστουν την εικονα τους, πώς να ριξουν το φταιξιμο αλλου, κτλ. Ισχυριζομαι μαλιστα οτι ενα κομμα που θα ηταν διατεθειμενο να κανει αυτου του ειδους την αυτοκριτικη θα εστελνε το πολιτικο μηνυμα: “εμεις ξερουμε να ανακαμπτουμε απο αποτυχιες”. Ακομα περισσοτερο, θα εστελνε ενα ακομα πιο ισχυρο πολιτικο μηνυμα: “εμεις ξερουμε να κανουμε συγκεκριμενη αυτοκριτικη και αναστοχασμο”.

Ενα απο τα πιο πολυτιμα ντοκουμεντα της περιοδου της κρισης ειναι η απολογιστικη εκθεση του Δ. Σπινελλη που δημοσιευτηκε στο συνεδριο CAiSE το 2014. Σε αυτην ο ΔΣ περιγραφει τις εμπειριες του στη Γενικη Γραμματεια Πληροφοριακων Συστηματων, τι βρηκε, τι προσπαθησε να κανει, τι πετυχε και τι δε δουλεψε καλα. Χωρις αναγκαστικα να ειμαι σε θεση να κρινω το περιεχομενο, κατα τη γνωμη μου, τετοιες απολογιστικες εκθεσεις πρεπει να γινουν ο κανονας για καθε πολιτικο αξιωμα. Ακομα περισσοτερο, τετοιες εκθεσεις πρεπει να γινουν ψωμοτυρι στους φοιτητες σχολων που το αντικειμενο τους εχει σχεση (α) με τη δημοσια διοικηση, (β) με τα πληροφοριακα συστηματα, και (γ) με τη διαχειριση εργων.

Η Νεα Δημοκρατια μπορει να προσφερει πραγματικες υπηρεσιες στον τοπο απο τη θεση της αντιπολιτευσης: (α) δημοσιευοντας τις λεπτομερειες της αποτυχιας, και (β) βαζοντας στην ατζεντα τον επιστημονικο τροπο αντιμετωπισης των πολυπλοκων συστηματων (και των αναποφευκτων αποτυχιων τους) που βρισκονται στην καρδια των συγχρονων κοινωνιων. Δε θα με κανει να την ψηφισω (γιατι ειμαι κουμουνι και μαλιστα της διασπορας) αλλα θα με κανει να την εκτιμησω. Να πω την αληθεια, θα εκτιμησω και οποιαδηποτε πολιτικη δυναμη ή πολιτικο προσωπο τολμησει να πει οτι πρεπει να σταματησουν τα χαχανα για τις τεχνικες αποτυχιες των πολιτικων του αντιπαλων.

Απεντιξ: Τα συμπερασματα για την εργατικη ταξη και το λαικο κινημα

Η πολιτικη αριστερα εχει την ηθικη υποχρεωση να χρησιμοποιησει καθε μεσο για να πετυχει την οργανωση της αντεπιθεσης της εργατικης ταξης. Αρα αναγκαστικα πρεπει να παρει υποψη ολες τις τεχνολογικες δυνατοτητες της εποχης, να τις κρινει με βαση την αντικειμενικη τους αποτελεσματικοτητα και να τις χρησιμοποιησει εκει οπου εχει αποδεικτικα στοιχεια πως μπορουν να εχουν αποτελεσμα. Αυτο το θεωρω αυτονοητο καθηκον για πολιτικους χωρους που αναφερονται στον υλισμο και την επιστημονικοτητα της μαρξιστικης σκεψης. Μαλιστα, ειδικα αν ο σκοπος μας ειναι η αυτο-απελευθερωση του λαου, ολα αυτα πρεπει να γινονται ανοιχτα, ωστε να μπορει να αναδειχτει και εντελει να παρει το τιμονι η λαικη δημιουργικοτητα. Γιαυτο πιστευω οτι ειναι εξαιρετικα χρησιμο τα παραπανω να γινουν κοινη πρακτικη αναμεσα σε ολους οσους αναλαμβανουν θεσεις ευθυνης μεσα στο λαικο κινημα.

Αυτα.

Η τεχνικη αποτυχια δεν ειναι ντροπη: η λαθος αντιμετωπιση της ειναι.