Recent Updates Page 2 Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • plagal 07:32 on January 19, 2016 Permalink | Reply  

    Baroness – Chlorine & Wine 

     
  • plagal 09:53 on December 20, 2015 Permalink | Reply  

    Η Στ. Μπελλιά για τις οικογένειες των ομόφυλων ζευγαριών 

     
  • plagal 21:47 on December 17, 2015 Permalink | Reply  

    Για το συμφωνο συμβιωσης 

    Το Κομουνιστικο Κομμα καταψηφισε επι της αρχης το συμφωνο συμβιωσης (ΣΣ) με –αν καταλαβαινω καλα– δυο επιχειρηματα:

    1. Τα βασανα στη ζωη των ομοφυλων ζευγαριων μπορουν να ανακουφιστουν με αλλους τροπους, πχ συμβολαιογραφικες πραξεις, απλοποιηση νομοθεσιας.
    2. Το συμφωνο συμβιωσης οδηγει στην υιοθεσια παιδιων απο ομοφυλα ζευγαρια που θα ειναι προβλημα γιατι (α) οι επιστημονες δεν εχουν καταληξει αν ειναι καλο ή κακο και (β) γιατι τα παιδια χρειαζονται πατρικα και μητρικα προτυπα.

    Και τα δυο επιχειρηματα κατα τη γνωμη μου δεν αντεχουν σε σοβαρη κριτικη — και για αυτο το λογο υποψιαζομαι οτι θα τα δουμε να αναθεωρουνται στο μελλον, ελπιζω στην κατευθυνση αλλαγης στασης. Μαλιστα ειμαι αισιοδοξος, γιατι βλεπω κειμενα σαν αυτο, αυτο και αυτο που σημαινει οτι αν γινει εφικτο να υπαρξει διαλογος χωρις κραυγες η λογικη θα επικρατησει. Παμε στα επιχειρηματα:

    1.

    “Τα βασανα στη ζωη των ομοφυλων ζευγαριων μπορουν να ανακουφιστουν με αλλους τροπους, πχ συμβολαιογραφικες πραξεις, απλοποιηση νομοθεσιας.” Ενα ομοφυλο ζευγαρι ποσες τετοιες ειδικες διευθετησεις θα πρεπει να σκεφτει προκαταβολικα να κανει? Οκει το κληρονομικο, τωρα το ξερουμε ολοι. Σε ποσες αλλες υποπεριπτωσεις της ελληνικης γραφειοκρατιας μπορει να πιαστει ενα ομοφυλο ζευγαρι ωστε να πρεπει να φυλαχτει προκαταβολικα με συμβολαιογραφικες πραξεις? Και μαλιστα, αν γινει κατι τετοιο, θα συμβει ακριβως στο σημειο που το ζευγαρι θα χρειαζεται τις οποιες προστατευτικες ρυθμισεις. Και ακομα περισσοτερο, σαν κομουνιστες μιλαμε για τη λαικη ομοφυλη οικογενεια που δεν εχει να τρεχει στους συμβολαιογραφους καθε λιγο. Μηπως αν υπηρχε ενας τροπος να τις μαζεψουμε σε ενα πακετο και να μπορει ενα ζευγαρι να κανει μονο μια συμβολαιογραφικη πραξη, να ξεμπερδευει μια και καλη με ολες τις υποπεριπτωσεις και τις ανθυπολεπτομερειες… Χμ… Ναι.

    Απο κει και περα, διαβαζω και ερωτηματα σχετικα πχ με τις πολυγαμικες σχεσεις. Οταν μιλαμε για την πολυγαμια πρεπει να καταρχην να αναγνωρισουμε οτι σε μια κοινωνια που ακομα ντρεπεται να ονομασει τη συμβιωση δυο ερωτευμενων γυναικων “γαμο”, η εννοια της πολυγαμιας ειναι πολυ συγκεκριμενη και πολυ σαφως χρωματισμενη απο το πατριαρχικο παρελθον. Ή μηπως εχει ξεπερασει η Ελληνικη κοινωνια τις λεξεις “τσουλα” και “γαμιας”? Χτυπαμε δηλαδη αμεσως στην πορτα του φεμινιστικου κινηματος. Συγκεκριμενη αναλυση της συγκεκριμενης καταστασης, οχι αερολογιες περι συμβιωσης με 50 ατομα.

    Και μιας και ανεφερα το φεμινιστικο κινημα: ενιοτε διαβαζει κανεις αντιρρησεις στο να ασχολειται το ΚΚΕ με το θεμα των ΛΟΑΤ δικαιωματων που λενε οτι δεν προκειται για ταξικο θεμα. Οποιοσδηποτε το λεει αυτο θα πρεπει να εξηγησει γιατι η απελευθερωση της γυναικας ειναι ταξικο θεμα. Γιατι το ΚΚΕ εχει υιοθετησει την σωστοτατη πρακτικη να μιλαει συγκεκριμενα για την εργατρια και οχι γενικα για ολους τους εργατες χωρις διαχωρισμους φυλου? Και μαλιστα να εχουμε υποψη οτι οταν το ΚΚΕ σηκωνε το φεμινιστικο ζητημα οι αποψεις της ελληνικης κοινωνιας για τις γυναικες ηταν ταξεις μεγεθους χειροτερες απο οτι ειναι σημερα για τους ΛΟΑΤ.

    Τελος, οπως εχει συζητηθει και αλλου, το θεμα δεν ειναι μονο το νομικο και των δικαιωματων. Ειναι επισης και να βγει μια ολοκληρη κατηγορια ανθρωπων απο το περιθωριο. Να σταματησει η καταδιωξη και ο κοινωνικος αποκλεισμος. Ειναι αυτο που εγραψε η Ελενα Ακριτα: “Είναι όλοι αυτοί που λένε το μνημειώδες ‘δεν με νοιάζει τι κάνει ο γκέι στο κρεβάτι του’. Μα έρωτας δεν είναι το κρεβάτι, ρε μαλάκα. Έρωτας, δεν είναι η κλειστή πόρτα. Έρωτας είναι η κοινή ζωή, είναι οι κοινοί φίλοι, είναι τα κοινά δικαιώματα.” Οι οργανωσεις ΛΟΑΤ εχουν βαλει το συμφωνο συμβιωσης σαν τακτικο στοχο στη στρατηγικη τους να καταπολεμησουν την περιθωριοποιηση. Αν σαν κομουνιστικο κομμα λεμε οτι δε χρειαζεται αυτος ο στοχος σαν ενδιαμεσος σταθμος, οκει να το δουμε: ποια ειναι η εναλλακτικη μας τακτικη, ποιο ειναι συγκεκριμενα το προγραμμα μας για την καταπολεμηση της περιθωριοποιησης, ποιες ειναι οι πολιτικες δρασεις που κανουμε, ποιες ειναι εστω οι συμμαχιες που χτιζουμε? (Χρησιμοποιω καταχρηστικα το πρωτο πληθυντικο για να δειξω οτι δεν κουναω δαχτυλο αλλα καταθετω προβληματισμο.)

    2.

    “Το συμφωνο συμβιωσης οδηγει στην υιοθεσια παιδιων απο ομοφυλα ζευγαρια που θα ειναι προβλημα γιατι (α) οι επιστημονες δεν εχουν καταληξει αν ειναι καλο ή κακο και (β) γιατι τα παιδια χρειαζονται πατρικα και μητρικα προτυπα.” Καταρχην εδω εχουμε ενα παραξενο λογικο αλμα. Η θεση οτι η επιστημη δεν εχει κατασταλαξει μετατρεπεται ξαφνικα σε “τα παιδια χρειαζονται προτυπα”, δηλαδη μια κατασταλαγμενη θεση.  Εχουμε δηλαδη ενα διλλημα μεταξυ δυο θεσεων να μετατρεπεται αυθαιρετα σε καταφαση της μιας απο τις δυο θεσεις. Error.

    Περα ομως απο την λογικη ασυνεπεια της θεσης αυτης, πρεπει να δουμε και οτι και τα δυο σκελη της ειναι προβληματικα.

    Σχετικα με το πρωτο σκελος: ΔΕΝ υπαρχει σοβαρη διαμαχη μεταξυ των ερευνητων. Οι επιστημονες μελετουν τις οικογενειες των ΛΟΑΤ απο τη δεκαετια του ’70 και τα αποτελεσματα ειναι σαφη. Η APA (Αμερικανικη Ψυχιατρικη Ενωση) λεει σταρατα:

    “On the basis of a remarkably consistent body of research on lesbian and gay parents and their children, the American Psychological Association (APA) and other health professional and scientific organizations have concluded that there is no scientific evidence that parenting effectiveness is related to parental sexual orientation. That is, lesbian and gay parents are as likely as heterosexual parents to provide supportive and healthy environments for their children. This body of research has shown that the adjustment, development and psychological well-being of children are unrelated to parental sexual orientation and that the children of lesbian and gay parents are as likely as those of heterosexual parents to flourish.”

    Παρομοιες δηλωσεις εχουν βγαλει διαφορες αλλες επαγγελματικες ενωσεις, και απο αλλες χωρες οπως πχ του Καναδα, της Αυστραλιας. Μερικα λινκς υπαρχουν στο αρθρο της Wikipedia παραπανω, και οποιος ενδιεφερεται να μαθει, ψαχνει. Γενικο συμπερασμα: ΔΕΝ υπαρχει καποια μεγαλη επιστημονικη διαμαχη για το θεμα, τουλαχιστον οχι περισσοτερο απο την επιστημονικη διαμαχη για την κλιματικη αλλαγη. Η μεγαλη πλειοψηφια της επιστημονικης ερευνας εχει καταληξει σε συγκεκριμενα συμπερασματα. Οι οποιες μειοψηφουσες φωνες εχουν τη θεση και το ρολο τους στην εξελιξη των επισημονικων ιδεων αλλα δεν πρεπει να τις φουσκωνουμε και να προσποιουμαστε οτι οι επιστημονες διαφωνουν.

    Σχετικα με το δευτερο σκελος: πρωτον, τα επιστημονικα συμπερασματα που μολις ανεφερα την διαψευδουν. Κατα δευτερον, ακομα και αν δεν υπηρχαν αυτα τα επιστημονικα συμπερασματα, η θεση παλι δε στεκει. Ειναι προτιμοτερο ενα παιδι να ζει σε ιδρυμα ή σε με δυο μαναδες/πατεραδες? Μηπως θα πρεπει να αφαιρειται η κηδεμονια των παιδιων απο μονογονεικες οικογενειες? Τι γινεται με τα παιδια διαζευγμενων κηδεμονων που βρισκονται σε σταθερη σχεση με ατομο του ιδιου φυλου? Οι γιαγιαδες/παπουδες/θειοι δεν ειναι επαρκη εμφυλα προτυπα? Και κατα τριτο: ποιο ακριβως ειναι το περιεχομενο των λεξεων “αντρικο και γυναικειο προτυπο”? Ειναι αδυνατον να το περιγραψει κανεις συγκεκριμενα χωρις να αναπαραξει ενα σωρο φαλλοκρατικα στερεοτυπα. Τι δουλεια εχουμε εμεις μ’αυτα?

    Με λιγα λογια, η επιχειρηματολογια εναντια στο ΣΣ ειναι σαθρη. Και αν εγω με την απλη λογικη μπορω να φερω τοσες αντιρρησεις, ποσο μαλλον που εχουν γραφτει πολυ πιο σοβαρα κειμενα με καλυτερη θεωρητικη θεμελιωση.

    Το θεμα ομως δεν τελειωνει εδω. Γιατι, ενταξει, τελικα το ζητημα δεν ειναι η θεση του ενος ή του αλλου κομματος, αλλα το τι συμβαινει στην κοινωνια, μιας και την ιδια στιγμη, εχει ξεκινησει το Pinkwashing της κυβερνησης, η εργαλειοποιηση δηλαδη προοδευτικων μεταρρυθμισεων ως καροτο για να μην φωναζουμε πολυ οταν μας χτυπουν με το μαστιγιο της καπιταλιστικης βαρβαροτητας.   Και αυτο που βλεπουμε ειναι οτι την ιδια στιγμη που η κυβερνηση Τσιπρα σπρωχνει το ΣΣ, ταυτοχρονα υλοποιει ενα προγραμμα που χτυπαει αλυπητα μεταξυ αλλων και την μεγαλη πλειοψηφια των ΛΟΑΤ. Η κυβερνηση και τα αστικα κομματα τους βλεπουν μονοσημαντα ως οριζομενους απο ενα μονο χαρακατηριστικο της ταυτοτητας τους και επιλεγουν να τους αγνοουν ως καταπιεζομενους στους χωρους δουλειας τους. Εμεις ξερουμε καλυτερα.

    Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
    για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
    απ’ τον κόσμο.
    Εμείς τραγουδάμε
    για να σμίξουμε τον κόσμο.

     
  • plagal 20:22 on November 22, 2015 Permalink | Reply  

    Η τεχνικη αποτυχια δεν ειναι ντροπη: η λαθος αντιμετωπιση της ειναι. 

    Περιληψη: Λεμε οτι οποιος δε μαθαινει απο τα λαθη του παρελθοντος ειναι καταδικασμενος να τα ξανακανει. Το πρωτο βημα για να μαθουμε απο τετοια λαθη ειναι να αναγνωρισουμε ποια ακριβως ηταν.

    Απ’ οσο βλεπω, η πρωτη αντιδραση πολλων στην αποτυχια του ηλεκτρονικου συστηματος ψηφοφοριας της Νεας Δημοκρατιας ειναι το χαχανο. Συμφωνοι, και μενα μ’αρεσει να σπανε τα μουτρα τους οι δεξιοι (ειδικα οι δεξιοι του επιπεδου “τα γκομπιουτερ μιλανε αρχαια ελληνικα”) αλλα μπορουμε παρακαλω να δουμε το πραγμα λιγο πιο ωριμα?

    Πριν καναδυο χρονια εγινε ολοκληρη φασαρια στις ΗΠΑ με το φιασκο του healthcare.gov, τη σελιδα που εστησε η αμερικανικη κυβερνηση για να υλοποιησει το Obamacare. Μιλαμε για αποτυχια που κοστισε γυρω στα 1.7 δις(!) αμερικανικα δολαρια. Θελω να πω, η τεχνικη αποτυχια δεν ειναι ντροπη, συμβαινει και εις Παρισιους. Ντροπη ειναι αν το παθημα δεν γινει μαθημα. Και εκτος απο ντροπη, ειναι και κριμα αν χασουμε αυτη την ευκαιρια να μαθουμε ως κοινωνια πεντε πραματα.

    Με ενα (πολυ επιφανειακο) ψαξιμο, βλεπω οτι αυτη τη στιγμη στις εφημεριδες και τα σοσιαλ μιντια κυριαρχουν οι  συγκεχυμενες και αοριστες πληροφοριες και οι φημες για τα αιτια της τεχνικης αποτυχιας. Καταλαβαινω οτι ειναι νωρις ακομα αλλα το πρωτο πραγμα που πρεπει να κανουν οι γραφειοκρατες της ΝΔ ειναι να συλλεξουν οσο το δυνατον περισσοτερες, σαφεις και ακριβεις πληροφοριες για το τι δουλεψε και τι πηγε στραβα. Ενα ελαχιστο παραδειγμα για τι ειδους πληροφοριες μιλαω. Στη συνεχεια, πρεπει να συνταξουν μια αναλυτικη τεχνικη αναφορα και να τη δημοσιευσουν.

    Το χειροτερο που μπορουν να κανουν αυτη τη στιγμη ειναι να διωξουν τους συγκεκριμενους γραφειοκρατες και να ασχοληθουν με την …επικοινωνιακη διαχειριση της αποτυχιας (που νομιζω οτι αυτο ακριβως θα κανουν). Το χειροτερο θα ειναι δηλαδη αντι να επικεντρωθουν στο τι πηγε στραβα ωστε να εξαγουν συμπερασματα, να επικεντρωθουν στο πώς να διαχειριστουν την εικονα τους, πώς να ριξουν το φταιξιμο αλλου, κτλ. Ισχυριζομαι μαλιστα οτι ενα κομμα που θα ηταν διατεθειμενο να κανει αυτου του ειδους την αυτοκριτικη θα εστελνε το πολιτικο μηνυμα: “εμεις ξερουμε να ανακαμπτουμε απο αποτυχιες”. Ακομα περισσοτερο, θα εστελνε ενα ακομα πιο ισχυρο πολιτικο μηνυμα: “εμεις ξερουμε να κανουμε συγκεκριμενη αυτοκριτικη και αναστοχασμο”.

    Ενα απο τα πιο πολυτιμα ντοκουμεντα της περιοδου της κρισης ειναι η απολογιστικη εκθεση του Δ. Σπινελλη που δημοσιευτηκε στο συνεδριο CAiSE το 2014. Σε αυτην ο ΔΣ περιγραφει τις εμπειριες του στη Γενικη Γραμματεια Πληροφοριακων Συστηματων, τι βρηκε, τι προσπαθησε να κανει, τι πετυχε και τι δε δουλεψε καλα. Χωρις αναγκαστικα να ειμαι σε θεση να κρινω το περιεχομενο, κατα τη γνωμη μου, τετοιες απολογιστικες εκθεσεις πρεπει να γινουν ο κανονας για καθε πολιτικο αξιωμα. Ακομα περισσοτερο, τετοιες εκθεσεις πρεπει να γινουν ψωμοτυρι στους φοιτητες σχολων που το αντικειμενο τους εχει σχεση (α) με τη δημοσια διοικηση, (β) με τα πληροφοριακα συστηματα, και (γ) με τη διαχειριση εργων.

    Η Νεα Δημοκρατια μπορει να προσφερει πραγματικες υπηρεσιες στον τοπο απο τη θεση της αντιπολιτευσης: (α) δημοσιευοντας τις λεπτομερειες της αποτυχιας, και (β) βαζοντας στην ατζεντα τον επιστημονικο τροπο αντιμετωπισης των πολυπλοκων συστηματων (και των αναποφευκτων αποτυχιων τους) που βρισκονται στην καρδια των συγχρονων κοινωνιων. Δε θα με κανει να την ψηφισω (γιατι ειμαι κουμουνι και μαλιστα της διασπορας) αλλα θα με κανει να την εκτιμησω. Να πω την αληθεια, θα εκτιμησω και οποιαδηποτε πολιτικη δυναμη ή πολιτικο προσωπο τολμησει να πει οτι πρεπει να σταματησουν τα χαχανα για τις τεχνικες αποτυχιες των πολιτικων του αντιπαλων.

    Απεντιξ: Τα συμπερασματα για την εργατικη ταξη και το λαικο κινημα

    Η πολιτικη αριστερα εχει την ηθικη υποχρεωση να χρησιμοποιησει καθε μεσο για να πετυχει την οργανωση της αντεπιθεσης της εργατικης ταξης. Αρα αναγκαστικα πρεπει να παρει υποψη ολες τις τεχνολογικες δυνατοτητες της εποχης, να τις κρινει με βαση την αντικειμενικη τους αποτελεσματικοτητα και να τις χρησιμοποιησει εκει οπου εχει αποδεικτικα στοιχεια πως μπορουν να εχουν αποτελεσμα. Αυτο το θεωρω αυτονοητο καθηκον για πολιτικους χωρους που αναφερονται στον υλισμο και την επιστημονικοτητα της μαρξιστικης σκεψης. Μαλιστα, ειδικα αν ο σκοπος μας ειναι η αυτο-απελευθερωση του λαου, ολα αυτα πρεπει να γινονται ανοιχτα, ωστε να μπορει να αναδειχτει και εντελει να παρει το τιμονι η λαικη δημιουργικοτητα. Γιαυτο πιστευω οτι ειναι εξαιρετικα χρησιμο τα παραπανω να γινουν κοινη πρακτικη αναμεσα σε ολους οσους αναλαμβανουν θεσεις ευθυνης μεσα στο λαικο κινημα.

    Αυτα.

     
  • plagal 06:30 on November 15, 2015 Permalink | Reply  

    The KKK took my baby away 

    “ενοχές [εννοει των Ευρωπαιων] για ένα φαντασματικό παρελθόν”

    “το χονδροειδές σφάλμα της πολυπολιτισμικότητας”

    “πασχίζουν να μην εξερεθίσουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό που τρώει και πίνει με κρατικές παροχές”

    “οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι (που, σας διαβεβαιώ, είναι λιγοστοί και αμήχανοι μέσα στο αγριεμένο ισλαμικό πλήθος)”

    “οι καλοί άνθρωποι της Ανατολής [..] να στηρίξουν τη δυτική δημοκρατία που τους προστατεύει και τους ταΐζει”

    “αν δεν το κάνουν ή αν το κάνουν με μισή καρδιά θα επιβεβαιωθεί η υποψία της ρητής, υπόρρητης ή διφορούμενης στήριξης στον ισλαμοφασισμό”

    “Ο δυτικός πολιτισμός θα επιζήσει, είναι απείρως ισχυρότερος, εξάλλου η εναλλακτική πρόταση ήταν και παραμένει η βαρβαρότητα”

    Ατακες απο το αρθρο της Σωτης Τριανταφυλλου “Rock and roll will never die“.

     

     
  • plagal 07:55 on November 8, 2015 Permalink | Reply  

    Sadahzinia – Καταλάθος προσευχή 

    Χρωστούσα χρόνια αυτό το τραγούδι σε σένα
    και είναι καιρός, πολύς καιρός που στο γράφω
    σα φύλλα από βιολέτες τα λόγια μαδημένα
    αλυσίδες που τις σέρνω στο χαρτί και τις ράβω
    ανάβω κεριά να σου ζεστάνω της σιωπής τη δροσιά
    που από παλιά σου έχει κλείσει το στόμα
    κι ακόμα αφήνεις στο μέτωπό μου φιλιά
    κι ας έχει κάνει στο μαντήλι σου φωλιά το μαύρο χρώμα.
    Ζωή, φέρνεις ζωή, είσαι η φύση κι η γη
    σ’ έχουν για μούσα οι ποιητές κι οι θεοί
    είσαι στο τέλος πάντα μαζί, είσαι η αρχή
    κι από μέσα σου φωνάζουνε κόρες και γιοι.
    Σ’ έχω δει να ζητάς μια στιγμή σιγουριάς
    έστω δυο πράγματα να έχεις να διαλέξεις
    δεν έχεις τίποτα από αυτά για όσα πονάς κι αγαπάς
    ούτε λυγίζεις, ούτε χάνεσαι, ούτε πέφτεις.
    Τι έχεις και σε ποιο κόσμο γυρνάς
    σε μια στιγμή γεννιέσαι, μεγαλώνεις, γερνάς.
    Μόνο στην άκρη των ματιών σου το δάκρυ θα δω,
    μοιάζουμε λίγο, μα σίγουρα δεν είσαι από δω.

    Κάπου γεννιούνται κορίτσια και μεγαλώνουν νωρίς
    κι αν δε το πω, κι αν δε το πεις δε θα το μάθει κανείς
    Κάπου φιλιώνουν γιαγιάδες με τη δροσιά της σιωπής
    τα είδαν όλα πια και τι να τους πεις.
    Κάπου ζούνε μανάδες με ραμμένο το στόμα
    Θαμμένες-ζωντανές από χρόνια
    και κάπου αλλού πεθαίνουν νεράιδες ακόμα…

    Κάπου είδα γυναίκες με λυμένα μαλλιά
    να ψάχνουν τα παιδιά τους σε πλατείες
    και να ρωτάν με τα μάτια χωρίς να βγάζουν μιλιά
    ξόδεψε πάνω τους ο κόσμος αμαρτίες
    Κάπου τις όμορφες τις κρύβουν με μαντήλες
    να μη τους κλέψει μια ματιά ούτε ο ήλιος, το φως
    και συ δεν άκουσες – δεν είδες
    όλα μας τα παν και τα μάθαμε αλλιώς.
    Κάπου τις είδα να περνάνε στη πρώτη γραμμή
    μ’ άσπρη ποδιά σαν αγγέλοι να γιάνουνε τη πληγή
    είδα με πείσμα να ζητούν όσα η ζωή δεν έχει φέρει
    με τα όνειρά τους να οδηγούν της ιστορίας το χέρι.
    Μα ήτανε λίγες εκείνες και δε θα φτάσουν
    να μαζέψουν τις μνήμες, να τις δικάσουν
    είναι πιο λίγες κι οι λέξεις που έχω μαζέψει στο στόμα
    κι από αγάπη τολμάω και γράφω ακόμα
    Μάνα και κόρη και νεράιδα ξωτικιά
    μαύρα μάτια, χέρια λευκά, ζεστή αγκαλιά
    λες και σας έβρεξε ο ουρανός ολόδροση βροχή
    πήγα τραγούδι να σας πω και βγήκε προσευχή.

    feminist_pride_symbol_decal

     
  • plagal 05:44 on November 8, 2015 Permalink | Reply  

    Sadahzinia – Δεν είμαι κανενός 

    Είμαι τα πλούτη όλα που αρνιέται ένας φτωχός,
    τα αταίριαστα όνειρα που μοιράζεται ο τρελός
    είμαι σαν έρωτας κρυφός και ζηλευτός
    είμαι βροχή και δεν είμαι κανενός

    Άρχισα μ’ ένα απόκοσμο και σιγανό μουρμούρισμα
    για να ταιριάξω τη φωτιά δίπλα στου χρόνου το φτερούγισμα,
    πικρό νανούρισμα διπλωμένο σαν βεντάλια
    με λέξεις αφόρετες και στιγμές ρετάλια.

    Χωρίς παρακάλια και ούτε τον φόβο για άγκυρα
    ψάχνω ένα κύμα αφού στα ψέματα παράγυρα
    κι από τα αδιάβατα ένα καλωσόρισες,
    εκεί που αφήνουν τη συγγνώμη τους κι οι φόνισσες.

    Κι αν απόρησες, φέρε στο νου μια γύρα
    το παρελθόν μου έχω βάψει με πορφύρα.
    Αν μοιάζει με αίμα, μισή ντροπή δική σου,
    στα σκιερά δεν αντέχει ακόμα η μπόρεσή σου.

    Κι εγώ η στιχομάνα ψάχνω στα ψιλά τα γράμματα
    μέρες σπαρμένες μάγια, νύχτες χωρίς κλάματα,
    κουβέντες ακριβές και χρυσωμένες,
    γκυκοταίριαστες με τις φαρμακωμένες.

    Και στο λευτέρωμα μου πάνω το απρόσμενο
    ψάχνω το πέρασμα με τ’ όνειρο το επόμενο
    να μ’ απλώσει σαν φως να μ’ αλαφρώσει
    τώρα που σ’ εχω δίπλα μου στερνή μου γνώση.

    Σύρε μαζί μου και στα όμορφα αφήσου
    χρόνε αφέντη, εγώ δεν είμαι δουλευτής σου.
    Είμαι σαν έρωτας κρυφός και ζηλευτός,
    είμαι βροχή και δεν είμαι κανενός.

    Είμαι τα πλούτη όλα που αρνιέται ένας φτωχός,
    τα αταίριαστα όνειρα που μοιράζεται ο τρελός
    είμαι σαν έρωτας κρυφός και ζηλευτός
    είμαι βροχή και δεν είμαι κανενός.

    Είμαι σαν φόβος στα γόνατα γυρτός,
    φθηνοπλήρωτη κατάρα που αφήνει ο εχθρός,
    μάγια σπαρμένα στη νύχτα σαν το φως
    κι ευτυχώς δεν είμαι κανενός.

    Έκανα πρόβα τα ξόρκια μες στα σκοτάδια,
    γέμισα φως στα νυσταγμένα μου βράδια.
    Ύπνος και θάνατος, φόβος και ρώτημα
    βουίζουν στα μελίγγια μου μουρμουριστά και μόνιμα.

    Τόλμημα η ανάσα μου στα όνειρα τα επόμενα
    μια ψίχα λογικής στυλώνει τ’ απρόσμενα
    κι όλο το υπόλοιπο αέρας και ψιχάλα
    με τα ηλιοφέγγαρα ξοπίσω μου φευγάλα.

    Δε θα με πιάσουν κι η πείρα μου το ξέρει,
    είμαι βροχή, σύννεφο, βουή και αγριοκαίρι.
    Έτσι πετώ και τραγουδώ, στο χώμα πέφτω και χτυπώ
    παρά τον πόνο μου ανασαίνω και γελώ.

    Σε είχα πάρει απόμερα και στο `χα πει και πάλι
    δεν είμαι κανενός, μόνο μια ρίζα μου τρυπά το κεφάλι
    δένει τα χέρια μου γερά πισθάγκωνα,
    μην αρπαχτώ απ’ τα ψέματα και της συγγνώμης τ’ άρωμα.

    Βλέπω τριγύρω σκιές, είναι δικές μου και ξένες,
    μπλέκουν στα πόδια μου διπλά μετανιωμένες.
    Τις ξορκίζω, τις πατώ, στα περασμένα τις πετώ
    με πορφύρα τις ξεπλένω, με νερό τις ξεδιψώ.

    Όμως μ’ αρπάνε απ’ τον λαιμό και με κλειδώνουν στο χαμό
    γίνομαι φόβος στο λεπτό, σαν κατάρα από εχθρό.
    Τραβολογιέμαι εδώ κι εκεί μοιάζω μεγάλος, μικρός,
    αλλά ευτυχώς δεν είμαι κανενός.

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Reply
e
Edit
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Cancel
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 72 other followers