Ο αδυναμος κρικος

Μεσα στη μεση του ξεμαλλιασματος που μαστιζει την καθ’ημας Αριστερα τους τελευταιους μηνες, εμφανιστηκε (επιτελους!) μια ξεκαθαρα πολιτικη πρωτοβουλια. Μια πρωτοβουλια που δεν εχει να κανει καθαυτη με οργανωτικα μερεμετια, που δεν εχει σαν κυριο χαρακτηριστικο το χωσιμο στον εσωκομματικο “αντιπαλο” (με ή χωρις τα εισαγωγικα…), αλλα που μιλαει ξεκαθαρα για ενα μειζον πολιτικο θεμα, που μιλαει για το τι στο διαολο πρεπει τελοσπαντων να κανουμε για κατι που βρισκεται εξω απο εμας. Αναφερομαι φυσικα στην πρωτοβουλια Αλαβανου.

Εχω διαβασει διαφορα για το “χασιμο της φυσιογνωμιας” του χωρου, για “νεοσταλινικες πρακτικες”, για “δεξιες παρεκκλισεις”, για “περιφρονηση των οργανων”, για “προνομιακες σχεσεις με ΜΜΕ”, για “κωλοτουμπες” και δε συμμαζευεται. Ολα αυτα τα λεω ξεμαλλιασμα γιατι δεν εχουν να κανουν με το “τι”, αλλα με το “πώς”. Το “τι” χανεται μεσα σε μια passive-aggressive εσωστρεφη μιζερια που -πραγματικα- δεν μπορει να βγαλει πουθενα, ενω στην καλυτερη, το “τι” αναβαλλεται για το μελλον, οταν θα εχουμε λυσει το “πώς”.

Λοιπον, αν θελουμε να λεμε οτι κραταμε εστω μια υποψια σοβαροτητας, την πρωτοβουλια Αλαβανου δεν πρεπει να την κρινουμε με βαση το τι εκανε ο Αλαβανος το καλοκαιρι ή με το αν υπογειως θελει να καταστρεψει τον ΣΥΝ για χαρη του ΣΥΡΙΖΑ. Ηρθε επιτελους η ωρα να αφησουμε τις τατιανιες και να μιλησουμε πολιτικα, δηλαδη να μιλησουμε για το περιεχομενο και οχι για τα παρελκομενα. Το “τι” θα πρεπει επιτελους να ξανακαθορισει το “πώς”. Με αλλα λογια, να κατσουμε να αναλυσουμε τον κοσμο γυρω μας, να δουμε ποια ειναι η τακτικη μας και με βαση αυτα τα δυο να αποφασισουμε το “πώς”, οσο τραυματικο και αυτο να ειναι. Τα υπολοιπα ειναι για κουβεντες κυλικειου.

Στην ουσια λοιπον. Καταρχην, για την αναλυση.

Η αναλυση του Αλαβανου για τον “αδυναμο κρικο” ειναι κατα τη γνωμη μου σωστη. Η Ελλαδα ειναι ο αδυναμος κρικος του Ευρωπαικου καπιταλισμου αυτη τη στιγμη: ενα απλο ξεφυλλισμα οποιασδηποτε σοβαρης εφημεριδας σε οποιαδηποτε απο τις χωρες της Δυσης αρκει. Η κατασταση της Ελληνικης οικονομιας απειλει την ανασυνταξη της Ευρωπαικης, και μεσω αυτης της παγκοσμιας οικονομιας. Δεν τα λεω εγω ο τρελος αριστεριστης αυτα, η Globe&Mail τα λεει.

Η απειλη αυτη ειναι απο την ξεκαθαρα οικονομικη αποψη. Δηλαδη, ακομα και αν στην Ελλαδα δεν υπηρχε μια ισχυρη κοινωνικη Αριστερα που να μη μασαει ευκολα τα μετρα λιτοτητας, παλι η κατασταση της Ελληνικης οικονομιας θα την καθιστουσε αδυναμο κρικο. Ακομα περισσοτερο ομως που στην Ελλαδα υπαρχουν ισχυροτατες κοινωνικες αντιστασεις που δεν προκειται να δεχτουν καθολου ευκολα τις διαρθρωτικες αλλαγες. Ο Δεκεμβρης εγινε μολις περσι. Ο,τι και να πιστευει ο οποιοσδηποτε για τον Δεκεμβρη, αν ηταν ή οχι εξεγερση, αν ηταν ή οχι “θετικος” κτλ, απο αντικειμενικη σκοπια, απο το πώς τα πραγματα φαινονται απεξω, ο Δεκεμβρης παιζει παρα παρα πολυ σημαντικο ρολο.

Καποιοι λενε οτι οι προβλεψη του Αλαβανου για εναν εργατικο Δεκεμβρη ειναι μια ανοησια. Ομως απο τη ματια του Ξενου Επενδυτη, του Ευρωγραφειοκρατη, της διεθνους καπιταλιστικης ελιτ, ενας τετοιος κινδυνος δεν ειναι καθολου κατι που μπορει να αγνοηθει. Δεν εχει λοιπον καμια σημασια αν την προβλεψη για εναν εργατικο Δεκεμβρη επιβεβαιωθει ή οχι. Αυτη η προβλεψη εχει τεραστια σημασια και μονο σαν απειλη, σαν εκβιασμος προς τις ελιτ, οι οποιες ηδη συζητουν την πιθανοτητα οι αντιμεταρρυθμισεις Παπανδρεου να συναντησουν σημαντικα πολιτικα εμποδια.

Συμπερασματικα: ναι, η Ελλαδα ειναι αυτη τη στιγμη στο κεντρο μιας σειρας συμπτωματων του ευρωπαικου και κατ’επεκταση του παγκοσμιου καπιταλισμου. Αυτο, οσο και αν ακουγεται σαν μεγαλομανια και μικρομεγαλισμος, ειναι κατι που επιβεβαιωνεται απο τον ιδιο τον αντιπαλο. Αυτο σημαινει οτι (1) δεν εχουμε την πολυτελεια να κανουμε politics as usual και (2) οτι εχουμε την δυνατοτητα να επηρρεασουμε εξελιξεις σε πολυ μεγαλυτερη εμβελεια απο οτι πριν. Οι παλιοτεροι θα το ελεγαν και “ιστορικο καθηκον”.

Για την προταση τωρα.

Παρολο που συμφωνω με την αναλυση του Αλαβανου, διαφωνω με το τι προτεινει να κανουμε. Θεωρω οτι το αιτημα για “δημοψηφισμα για το Συμφωνο Σταθεροτητας” δεν ειναι αυτο στο οποιο πρεπει να επικεντρωθουμε. Για δυο λογους. Καταρχην, ηδη συζητιεται σοβαρα η πιθανοτητα ενος ευρωπαικου/γερμανικου bailout στην Ελλαδα. Αυτο σημαινει οτι υπαρχει σημαντικη πιθανοτητα το Συμφωνο Σταθεροτητας να αμφισβητηθει ντε φακτο, απο τις ιδιες τις  Ευρωπαικες ελιτ, αφου ενα bailout ειναι εκ των πραγματων περα και εξω απο τη λογικη του Συμφωνου Σταθεροτητας. Αρα μια καμπανια εναντια στο Συμφωνο Σταθεροτητας φαινεται να ειναι εκ των προτερων καταδικασμενη να ξεπεραστει απο τις εξελιξεις.

Ο δευτερος λογος εχει να κανει με το αιτημα περι δημοψηφισματος. Η συζητηση για το αιτημα της ακροδεξιας για δημοψηφισμα για το μεταναστευτικο, αλλα και παλιοτερα οι φανφαρες του Χριστοδουλου για τις ταυτοτητες εχει δειξει οτι το δημοψηφισμα σαν εργαλειο δεν εχει πρακτικη εφαρμογη: δημοψηφισματα στην Ελλαδα γινονται μονο για πολιτειακα ζητηματα. Ταυτοχρονα, οι παλινωδιες της ακροδεξιας για το “δη-ψη-μο-φι-σμα” (που λεει και ο Βελοπουλος) εχουν γελοιοποιησει την ιδεα του δημοψηφισματος στη συνειδηση της κοινωνιας. Και τελοσπαντων, αν η ιδια η Εκκλησια με τις απειρως μεγαλυτερες απο την Αριστερα κοινωνικες και πολιτικες προσβασεις και οικονομικες δυνατοτητες δεν καταφερε να προκαλεσει δημοψηφισμα, πώς μπορουμε να ελπιζουμε οτι θα καταφερουμε εμεις κατι τετοιο?

Απο την αλλη, η προταση του Αλαβανου (αλλα και αλλων, απο αλλες σκοπιες, οπως ο Λαφαζανης) για την αναγκη συγκροτησης πολυ ευρυτερων συμμαχιων στην Αριστερα απο οτι πριν ειναι παρα πολυ σημαντικη. Η συγκυρια ειναι ιστορικα κρισιμη και ο αντιπαλος ειναι πανισχυρος. Μονο ενα ευρυ αριστερο μετωπο, απο την εξωκοινοβουλευτικη μεχρι το ΚΚΕ μπορει να κινητοποιησει το συνολο της κοινωνικης Αριστερας και αρα να ελπιζει σε καποιου ειδους αποτελεσματικοτητα!

Και για τελος, μερικες δικες μου σκεψεις.

Κατα πρωτον, πρεπει να εχουμε κατα νου οτι πιθανη αποτυχια της αντιμεταρρυθμισης του ΠΑΣΟΚ δεν προκειται αναγκαστικα να μας φερει σε καλυτερη θεση. Προσωπικα θεωρω πιθανη μια μελλοντικη δεξια/ακροδεξια αναδιπλωση για να αντιμετωπιστουν εκρηκτικες καταστασεις αν η προβλεψη για εργατικο Δεκεμβρη επιβεβαιωθει. Ποια μπορει να ειναι η απαντηση μας σε αυτην την προοπτικη? Προσωπικα, δεν ξερω.

Κατα δευτερον, μια πιθανη “δεξια” τακτικη, που μπορω να φανταστω οτι θα μπορουσε να αναδυθει απο την πλευρα της Ανανεωτικης Πτερυγας, θα μπορουσε να ειναι καποιου ειδους συστρατευση στο στοχο του περιβοητου Νεου Πατριωτισμου που (θα ηθελε να) προωθει ο Παπανδρεου. Μια τετοια προταση θα αναγνωριζε οτι οι αιτιες της κρισης ειναι δομικες (ανυπαρξια παραγωγικοτητας, δημοκρατικο ελλειμα, απουσια κοινωνικου οραματος) και αρα θα ελεγε οτι πρεπει σαν Αριστερα να δουλεψουμε σε αυτην την κατευθυνση, παρα τις προφανεις επιπονες συνεπειες που θα ειχε αυτο. Λεω επιπονες, μιας και θα λεγαμε οτι απαιτουνται δομικες, διαρθωτικες και βαθειες αλλαγες που περνουν αναγκαστικα μεσα απο μια νεοφιλελευθερου χαρακτηρα σοκ θεραπι, ελπιζοντας οτι στην αλλη ακρη μας περιμενει μια δικαιοτερη, πιο ευημερουσα κοινωνια.

Δεν υποτιμω καθολου την σοβαροτητα μιας τετοιας προτασης. Δε ντρεπομαι να πω οτι θα ηταν πολυ ωραια αν ηταν εφικτο να γινει κατι τετοιο. Ομως πιστευω οτι δεν ειναι εφικτο, πρωτον γιατι το ΠΑΣΟΚ ειναι δομικα μερος του προβληματος και δευτερον γιατι οι αντικειμενικες συνθηκες του προς τα πού παει ο παγκοσμιος καπιταλισμος ειναι σε εντελως αλλη κατευθυνση, και εδω σκεφτομαι τα οσα εχει πει κατα καιρους ο Ζιζεκ για τον “Asian values Capitalism”, και την στροφη που σηματοδοτει ο Μπερλουσκονι προς εναν καπιταλισμο που δεν καν εχει αναγκη πλεον την επιφαση δημοκρατικοτητας που παρεχουν οι συγχρονες φιλελευθερες αστικες δημοκρατιες.

Τριτον λοιπον, “τι να κανουμε”. Ε, δεν ξερω. Και μιας και δεν ξερω, θα ελεγα οτι το πρωτο βημα ειναι να το συζητησουμε. Γιαυτο νομιζω οτι θα ηταν ιδανικη η αμεση συγκλιση στην Αθηνα μιας διεθνους συναντησης/διαδηλωσης, ισως στα οργανωτικα προτυπα του 4ου Ευρωπαικου Κοινωνικου Φορουμ που εγινε πριν μερικα χρονια. Ο σκοπος θα ηταν να συζητησουμε σοβαρα και με συντροφους απο την υπολοιπη Ευρωπη ποια μπορει να ειναι μια ενιαια τακτικη της Αριστερας στην κριση. Ιδανικα, θα ηθελα να δω να παριστανται και σημαντικοι οικονομολογοι και διανοητες εν γενει της διεθνους αριστερας, για να συζητησουμε πλεον σε πραγματιστικη, πρακτικη βαση αν και ποια μπορουμε να προβαλλουμε εναλλακτικα μοντελα οικονομικης και κοινωνικης οργανωσης για την Ευρωπη.

Τελοσπαντων, οι καιροι ειναι πολυ κρισιμοι για να καθομαστε να ξεμαλλιαζομαστε για αηδιες στην Αριστερα. Ειτε θα κανουμε “αλμα προς τα μπρος”, ειτε θα καταδικαστουμε σε μια ακομα ηττα, σε μια ακομα περιοδο οπου θα ειμαστε στη γωνια να παιζουμε με τις κουκλες μας.

Ο αδυναμος κρικος

35 thoughts on “Ο αδυναμος κρικος

    1. Κανενα απολυτως προβλημα (κοπιλεφτ ειναι το ιστολοι, αλλωστε). Ισα ισα, κοκκινησα λιγο🙂

      Like

  1. μπονζουρ Plagal.
    Θες να δεις και ένα άλλο κείμενο που διάβασα εδώ και με το οποίο προσωπικά συμφωνώ;
    Το θέμα σε όλα τα πράγματα και ειδικά στην πολιτική δεν βρίσκεται μόνο στο τι λες και πώς το λες. Βρίσκεται κυρίως στο τι εργαλεία χρησιμοποιείς για να τα κάνεις πράξη. Δεν θα κάνω δίκη προθέσεων για τον Αλαβάνο, κρίνω όμως στο σήμερα τα εργαλεία που χρησιμοποιεί για να προωθήσει μια άποψη με την οποία μπορεί να συμφωνώ ή να διαφωνώ…δεν έχει σημασία!
    μη γράψω σεντόνι, θα τα ξαναπούμε

    Like

    1. Χελλοου!
      Θα διαφωνησω με αυτο που λες για τα εργαλεια. Επιμενω οτι το βασικο ειναι στο τι λεει κανεις. Της Ψαρουκλας το ποστ το χα διαβασει, αλλα γαμωτο, οσο και να την εκτιμω την Ψαρουκλα μου φαινεται παλι κολλημενο στο “πώς”. Ειλικρινα, πιστευω οτι ο μονος τροπος να ξεκολλησουμε ειναι να δουμε το τι λεει ο καθενας. (Δικην προθεσεων, να πω οτι ισως το λεω αυτο γιατι ειμαι -λεμε τωρα- εκ νεοτροτσκιστων ξερωγω δογματικος κιετσι.🙂 )

      Σημειωση οτι λεει και μερικα σοβαρα πραγματα, οπως για παραδειγμα, αυτο που πολυ σωστα επισημαινει για την προγραμματικη αντιπολιτευση.

      Like

  2. Τέλος, αφού σου αρέσουν τα τούρκικα ροκ έπη, ψάξε να ακούσεις το “Gilgamis” του Apaslar. Δυστυχώς το έχουν αφαιρέσει από το youtube, αλλά αν δεν το ξέρεις ήδη, αξίζει τον κόπο του ψαξίματος online. Στη συλλογή Have a Nargileh: Turkish Rock Music, 1966 to 1975.

    Like

  3. Πολυβώτης says:

    Φίλε plagal,

    Αν καταλαβαίνω καλά, «αριστερή» πρόταση δεν υπάρχει. Η κριτική που κάνεις στις προτάσεις Αλαβάνου είναι σωστή. (Κατά τη γνώμη μου, αρμόζει και μία «δίκη προθέσεων», όπως αυτή που κάνει η Ψαρούκλα -το κείμενο στο οποίο παραπέμπει το Κόκκινο Μπαλόνι παραπάνω- διότι για πολιτική συζητάμε μόνο αν εμπιστευόμαστε το συνομιλητή μας, αλλά συμφωνώ, δεν είναι το πρωτεύον.) Επομένως, η «ανάγκη συγκρότησης ευρύτερων συμμαχιών» πού αποσκοπεί και, κυρίως (δέχομαι αυτά που γράφεις για τις θετικές επιπτώσεις της «απειλής του Δεκέμβρη»), σε ποιο πρόταγμα θα βασιστεί ώστε να συγκροτηθεί;

    Από την άλλη, νομίζω ότι αδικείς τη λεγόμενη «δεξιά πρόταση» που θα μπορούσε να διατυπωθεί από τους «ανανεωτικούς» (φτου, ταμπέλες!). Πρώτον, διότι μια τέτοια πρόταση δε θα πρότεινε την υπέρβαση των δομικών αιτίων της κρίσης (π.χ. έλλειψη παραγωγικότητας) μέσω νεοφιλελεύθερου σοκ, το αντίθετο! Θα ζητούσε εξορθολογισμό της λειτουργίας του κράτους (ξέρω, ο εξορθολογισμός ακούγεται βαρετός και κονφορμιστικός, στην πραγματικότητα όμως είναι βαθιά συγκρουσιακός γιατί συνεπάγεται την άρση όλων των ανισοτήτων που συντηρούνται από την παρούσα κατάσταση – δες το άρθρο που προτείνω παρακάτω), φορολογική μεταρρύθμιση για μετάθεση βάρους στα υψηλά εισοδήματα και, ανάλογα με το βαθμό του εξορθολογισμού (για να μην τα φάνε πάλι οι επιτήδειοι) και τις δυνατότητες της δημοσιονομικής μας κατάστασης, αναπτυξιακή πολιτική με κατάλληλες, μακροπρόθεσμου χαρακτήρα δημόσιες επενδύσεις. Με ταυτόχρονο αγώνα για την αλλαγή του Συμφώνου Σταθερότητας και την αλλαγή πολιτικής στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ίσως με κατεύθυνση την πολιτική ένωση;). Είναι, τελικά, η μόνη «αριστερή» πρόταση που διαθέτουμε, τα υπόλοιπα είναι βούτυρο στο ψωμί του νεοφιλελευθερισμού, διότι όταν μιλάμε με τις προφητείες Αλαβάνου (http://mhmadas.blogspot.com/2010/02/blog-post_04.html) ή για την «αναπτυξιακή, παραγωγική και κοινωνική απογείωση της χώρας» (από άρθρο του Λαφαζάνη στην Αυγή της προηγούμενης Κυριακής!) δε μας παίρνει κανείς στα σοβαρά.

    Διάβασε και αυτό το άρθρο για τις συντάξεις για να δεις τι κορόιδα που είμαστε οι της γενιάς μας, και γενικώς όσοι πιστεύουν ότι συντηρώντας την παρούσα κατάσταση αγωνιζόμαστε κατά της κοινωνικής αδικίας:
    http://www.booksreview.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=69:2010-02-05-18-42-30&catid=40:-4-2010&Itemid=55

    Like

  4. Πολυβώτη, το σχόλιό σου είναι πραγματικά άνοιγμα της κουβέντας. Αν και διαφωνώ με τα εργαλεία που χρησιμοποιεί η ανανεωτική πτέρυγα, συμφωνώ πως είναι άδικο να προδιαγράφουμε ως δεξιά την πορεία μια πρότασης που καταθέτουν.
    Έτσι κι αλλιώς, η έννοια της “προγραμματικής αντιπολίτευσης” είναι κομβική για την άλλη αριστερά που προσωπικά οραματίζομαι και που ο μεν Αλαβάνος και οι “αριστεροί” του ΣΥΡΙΖΑ ξορκίζουν με κάθε τρόπο (ο Αλαβάνος βέβαια δεν την ξόρκιζε πάντα, αντιθέτως όταν την εξασκούσε πήρε δημοσκοπικά τα πάνω του) και οι μεν “δεξιοί” την φτάνουν στα όρια της προγραμματικής συμφωνίας-συνεργασίας με το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ.
    Υποστηρίζω πως υπάρχει μέσος δρόμος, όχι μεσοβέζικος, απλά μέσος!
    Πάλι δεν είμαι σίγουρη πως είπα αυτά που θέλω πραγματικά να πω αλλά θέλω να δηλώσω πως βαρέθηκα να με μειώνει πότε ο Αλαβάνος και πότε ο Κουβέλης (βάζω τα δύο άκρα) και να μου θέτουν εναλλακτικούς μονοδρόμους που πρέπει να διαλέξω. Καλή και η πολιτική του εφικτού, καλός και ο οραματισμός! Γιατί πρέπει να διαλέξω;

    Like

    1. Ουφ, να σου πω, και γω ετσι οπως το εννοεις το καταλαβα απο την αρχη. Αλλωστε αν ειναι να λεμε “δεξιους” τους “δεξιους”, πώς αλλιως θα πουμε τους “αλλους”. Αλλα γαμωτο δεν ειναι καταντια να εχουμε φτασει σε τετοιο σημειο?

      Like

  5. Συντροφε (με την κυριολεκτικη εννοια🙂 ) Πολυβωτη,

    Εξαρταται τι λεμε “προταση”. Γιατι και του Αλαβανου προταση ειναι. Παρελειψα στο ποστ να αναφερθω στον μακαριτη τον Daniel Bensaid και τις “Notes on recent developments in the European radical Left“ του. Γιατι υπο μια εννοια, και το χτισιμο των κινηματικων αντιστασεων ειναι εξισου πολιτιμο και χρησιμο στην κοινωνια, κι ας κινδυνευει να κατανταει παραδοση (surrender) που λεει και ο Σλαβοι. (Άλλωστε το στοιχημα του να μετατρεψεις την κινηματικη αντισταση σε μια νεα κοινωνικη αλληλεγγυη, σε σπορο για την αλλαγη της κοινωνιας, δεν ειναι και πολυ πιο τρελο απο το στοιχημα της κεντροαριστερας.) Σε μια τετοια λογικη αντιστασης θα εβλεπα την αναγκη της “παναριστερης” συστρατευσης.

    Την “δεξια” (μπορουμε να της βρουμε καποιο αλλο alias πληζ?) προταση δεν ξερω αν την αδικω, αλλα ομως θα συμφωνησεις πιστευω οτι τουλαχιστον σε συγκριση με τον Αλαβανο, δεν υπαρχει τιποτα αντιστοιχης σαφηνειας. Για παραδειγμα, εξορθολογισμος, ναι, πώς ακριβως? Και με ποιο τροπο θα καταφερεις να κανεις το ΠΑΣΟΚ να τιμησει την οποια συμφωνια? (Γιατι βεβαια δεν ειναι οτι εχουμε την εξουσια και δεν μπορουμε να αποφασισουμε τι να την κανουμε, αλλα συζηταμε για την πιθανοτητα πώς θα “μπολιαζαμε” ή πώς θα εκβιαζαμε -που μ’αρεσει εμενα να λεω- εναν πολυ μεγαλυτερο και ισχυροτερο πολιτικο χωρο.)

    Επιπλεον, βλεποντας την κατασταση οπως διαμορφωνεται, με το Ευρωπαικο bailout στα σκαρια και με ΔΝΤ στη γωνια, νομιζω οτι οποιεσδηποτε ελπιδες θα μπορουσαμε να εχουμε για ενα ΠΑΣΟΚ που θα ηταν σε θεση να συζητησει τετοιες προοπτικες εχουν εξανεμιστει. Ο κυβος ερριφθη πλεον, η κατασταση εκτακτου αναγκης εχει κηρυχθει. “Τωρα δεν ειναι καιρος για ευαισθησιες και ιδεαλισμους” θα σου πουν. (Ενδιαφερον εχει και η ιδεα του Greek Rider οτι “ο Γιωργος ειναι πονηρος”, δες το τελευταιο μερος αυτου του ποστ.)

    Ενα ακομα σημειο ειναι οτι αν οντως η Ελλαδα ειναι αυτη τη στιγμη ο “αδυναμος κρικος”, οι ευθυνες της ελλαδικης Αριστερας δεν ειναι μονο προς την Ελληνικη κοινωνια, αλλα προς την Ευρωπη ολοκληρη. Σημειωνω εδω οτι το “αδυναμος κρικος” σε σχεση με την Αριστερα το καταλαβαινω με την “ασθενη εννοια”, δηλαδη περισσοτερο οπως το λεει ο σ.Νταβανελλος απο τη ΔΕΑ, οτι δηλαδη μπορει απο την Ελλαδα να ξεκινησει μια αναγεννηση της κινηματικης Αριστερας, οπως ξεκινησε απο την Γαλλια το 1995. Με αυτην την εννοια, η Ευρωπαικη διασταση της οποιας αριστερης πολιτικης στην Ελλαδα δεν ειναι μονο “αλλαγη πολιτικης στα πλαισια της Ευρωπαικης Ενωσης”, αλλα πολυ περισσοτερο η δημιουργια ενος κλιματος “φυσαει κοντρα”.

    Τελος, για το κειμενο για το ασφαλιστικο. Ειλικρινα, δεν βρισκω κατι να διαφωνησω. Ομως δε βλεπω για ποιο λογο χρειαζεται η Αριστερα για την υλοποιηση ενος τετοιου προγραμματος: και η Νεα Δημοκρατια να ηταν θα μπορουσε καλλιστα να το προωθησει και να το υλοποιησει!

    Like

  6. Πολυβώτης says:

    Σύντροφε plagal,

    Να ξεκινήσω από το τελευταίο: Αλήθεια πιστεύεις ότι η ΝΔ θα μπορούσε να προωθήσει ένα τέτοιο σχέδιο για το συνταξιοδοτικό (ενάντια στα συμφέροντα των ευνοούμενων επαγγελμάτων, ενάντια στην αδικία που υφίσταται η νέα γενιά); Να το δεχτώ, ως υπόθεση εργασίας. Πρέπει στην Αριστερά να μάθουμε ότι αλλαγές γίνονται μέσα από κοινωνικές συμμαχίες, και όχι με το να καθόμαστε «απ’ έξω» και να σχολιάζουμε αφ’ υψηλού. Αν για μία αλλαγή που πρέπει να γίνει μπορούμε να βρούμε συμμάχους στον κεντρώο χώρο (ή και στη δεξιά, αν το πιστεύεις!), τόσο το καλύτερο, εμπρός! Δεν είναι λοιπόν επιχείρημα το «συμφωνώ, αλλά ας το κάνει η ΝΔ».

    Στα προηγούμενα, ρωτάς: «με ποιο τροπο θα καταφερεις να κανεις το ΠΑΣΟΚ να τιμησει την οποια συμφωνια?» Απάντηση: Με τη συμμετοχή και τον έλεγχό σου. Δεν υπάρχουν «σίγουρα» στην πολιτική, αλλά το σίγουρο είναι ότι αν δε δηλώσεις τη δυνάμει διαθεσιμότητά σου να στηρίξεις κάποια πολιτική, τότε είσαι εξ αρχής απ’ έξω και δεν έχεις καμία δυνατότητα να επηρεάζεις τα πράγματα.

    Δεν ξέρω αν «ο κύβος ερρίφθη» και ποιες είναι οι υπόγειες συμφωνίες της κυβέρνησης με το ΔΝΤ και την ΕΕ. Νομίζω όμως ότι αν μπορέσουμε να αποφύγουμε την παρέμβαση του ΔΝΤ και την επιβολή ακόμα πιο σκληρών μέτρων (γιατί ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα σε σχέση με άλλες χώρες που «σώθηκαν» από το ΔΝΤ), θα είναι επιτυχία. Αλλά από την αριστερή οπτική, ακόμα πιο σημαντικό είναι το αίτημα αυτή η διαδικασία προσαρμογής να συνδυαστεί με έναν πόλεμο ενάντια στις παθογένειες του ελληνικού κράτους οι οποίες, στην τελική, ευνοούν τις ανισότητες. Και εδώ μπορεί η λογική των κοινωνικών συμμαχιών να αποδειχθεί κρίσιμη.

    Τέλος, σέβομαι τη λογική «να διατηρούνται κάποιοι πυρήνες αντίστασης, και ας μην έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο και στόχους», αλλά τη βρίσκω ηττοπαθή και δε με εκφράζει. Επίσης θεωρώ ότι μακροπρόθεσμα δυσφημίζει τους αγώνες και την αριστερά και συντηρητικοποιεί την κοινωνία. Πολύ περισσότερο, θεωρώ ότι «δεν έχουμε το προνόμιο της καρδιάς» και επομένως, η συστράτευση σε λάθος στόχους, ακόμα και με τις καλύτερες προθέσεις, μπορεί να εξυπηρετήσει τη συντήρηση του συστήματος, αντί για την ανατροπή του. Άρα, εξακολουθώ να μη βλέπω τίποτα συγκεκριμένο και απτό στην πρόταση Αλαβάνου. (Ένα πανευρωπαϊκό κίνημα θα ήταν ευχής έργο, βεβαίως, αλλά εδώ δε βλέπω την «αριστερή» και τη «δεξιά» εκδοχή να διαφέρουν.)

    Like

  7. @ Plagal:

    Απλά σας παρακολουθώ … εκεί κοντά στν ΣΥΝ ΣΥΡΙΖΑ, εκεί στο ψάξιμό σας και στις περι τους μηχανισμούς των περισοτέρων γύρω απο μηχανισμούς…

    Τα πράγματα όμως τρέχουν με ρυθμούς που δύσκολα τους προλαβαίνουμε…

    Μάλλον χρειάζεται παλαΙκός ξεσηκωμός κάτι σαν εθνική αντίσταση, κάτι σαν 1-1-4, κάτι σαν Ψωμί-παιδεία -Ελευθερία; Τέλος πάντων κάπως έτσι στα πολιτικά πράγματα της χώρας που πωλείται μαζί με τους εργαζόμενους, τους ανήμπορους και τη νέα γενιά….

    Like

  8. Συμφωνω εν πολλοίς με το άρθρο.

    Αλλά νισάφι πια με την δίκη προθέσεων και τα “πως”. Από το καλοκαίρι αυτή η δουλειά γίνεται.
    Εδώ μας τον πιάνουν χοντρα και ξεδιαντροπα και μεις αναρωτιώμαστε εάν η “αντιπολίτευση ” που πρέπει να κάνουμε θα είναι προγραμματική,δομική, αντισυστημική και δεν ξέρω τι άλλο.
    Γίνεται πρώτα να κάνουμε αντιπολίτευση και μετά να την ονομάσουμε ?
    Μπορούμε να συγκινήσουμε, να μιλήσουμε στην ψυχή του κόσμου που το έχει ανάγκη και τον ξεσκίζουν καθημερινά και μετά να δούμε τι εννοούσε ο ένας και ο άλλος ?

    Απλά είναι τα πράγματα για το γίνεται σήμερα στην Ελλάδα. Δεν θέλει φιλοσοφία. Ο εργάτης, ο άνεργος, ο υπάλληλος το νοιώθει, το ξέρει. Το νοιώθει το αγγούρι. Δεν χρειάζεται να του το πούμε εμείς. Ουτε να του πούμε ποια είναι η χημική σύνθεση του αγγουριού. Αγγούρι είναι το γαμημένο…

    Άλλο χρειάζεται …χρειάζεται ελπίδα…ελπίδα για το αύριο..την περιμένει..
    Και αυτήν την ελπίδα στην κοινωνία μόνο η αριστερά μπορεί να την δώσει..
    Αλλιώς… ο καρατζαφύρερ περιμένει..και ξέρει να χαϊδεύει αυτια. Αν τον δείτε διψήφιο μην ξαφνιαστείτε.
    Και η ευθύνη θα είναι ολόκληρη όλων αυτών που σήμερα ψάχνουν στον κάθενα παρελθόντα ,πρόσφατα και απώτερα, για να κρύψουν γύμνιες.
    Ωσάν μόνον αυτοί να θυμούνται…..

    Like

  9. Πολυβωτη, νομιζω οτι οι εξελιξεις μας εχουν ηδη προσπερασει. Ολα αυτα που καθομαστε και κουβεντιαζουμε ειναι στη θεωρια, για μια κατασταση ομαλοτητας, για μια κατασταση εντελως διαφορετικη απο αυτην που διαμορφωθηκε αυτες τις τελευταιες μερες.

    Οπως λεει ο Μανιταρης παραπανω, τα πραγματα τρεχουν. Το ΠΑΣΟΚ ηδη εφερε το Προγραμμα Σταθεροτητας με επιτηρηση απο την ΕΕ και το ΔΝΤ. Και ο Παπανδρεου ηδη δηλωσε οτι “αν τα μετρα δεν πετυχουν θα παρουμε κιαλλα”. Ε, στοιχημα οτι τα μετρα …δεν θα “πετυχουν”. Το σοκ θεραπι δεν ειναι κατι που θα συζητησουμε αν και τι και πως, αντιθετα ειναι ηδη εδω, ειναι αποφασισμενο (τι αλλο ειναι τα περι “εθνικης κυριαρχιας” που λεει ο ΓΑΠ?) και μπαινει σε εφαρμογη, η χωρα μπαινει για τα καλα στο γυψο…

    Ε λοιπον, τι σε κανει να πιστευεις οτι αν μπουμε τσοντα σε ολο αυτο το ακραια νεοφιλελευθερο σαφαρι μπορουμε να “καταπολεμησουμε τις παθογενειες”? Τη στιγμη μαλιστα που με βαση την νεοορθοδοξια του ΔΝΤ “παθογενειες” θα αρχισουν να ονομαζονται τα παντα, απο εργατικα δικαιωματα μεχρι οτι θελεις.

    Θελω να πω, αν μιλουσαμε για μια κατασταση οπου το ΠΑΣΟΚ θα προωθουσε σοσιαλδημοκρατικου τυπου αλλαγες, ε τοτε να βαζαμε νερο στον ριζοσπαστισμο να βλεπαμε τι μπορουμε να χτισουμε. Εδω το ΠΑΣΟΚ το παει για ακραιο θατσερισμο, τι “κοινωνικες συμμαχιες” μπορεις να κανεις μαζι του πια?

    Εδω πια νομιζω το επιδικο για την Αριστερα θα καταντησει να ειναι να καταφερει να εκφρασει την λαικη οργη ωστε να μην παει στην ακροδεξια οπως σωστα παρατηρει ο Σαρανταμηλα…

    Like

  10. Πολυβώτης says:

    Δεν είπα να μπούμε τσόντα στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ, είπα να ξέρουμε τι ζητάμε. Να μην αρνούμαστε τα προβλήματα και την πραγματικότητα, και να μην παρασυρόμαστε (και παρασύρουμε και τον κόσμο) από πυροτεχνήματα τύπου Αλαβάνου. Ας επιμείνουμε στις μεταρρυθμίσεις που θα θέλαμε να δούμε, ακόμα και αν το ΠΑΣΟΚ δε θέλει να τις κάνει. Και ναι, χρειάζεται κίνημα για όλα αυτά, και πολύ περισσότερο για να αλλάξουν τα πράγματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό που δε θέλω να δω είναι ένα κίνημα χέρι-χέρι με τη συντήρηση και με τις δυνάμεις που ευνοούνται από τις ανισότητες του συστήματος.

    Like

  11. Πολυβώτης says:

    Σαράντα Μήλα και plagal,

    Έχετε υπόψη σας ότι η τυφλή λαϊκή οργή δεν απέχει πολύ από την ακροδεξιά. Και ο Χίτλερ «σοσιαλιστής» ήταν, με ένα πρόθεμα «εθνικό-». Η λαϊκή οργή είναι εκεί, και καλώς είναι, και καλώς να εκφραστεί, ο σκεπτόμενος πολίτης όμως δεν μπορεί να τη θεοποιεί, να λέει «νισάφι με τα ‘πώς’» και «δε θέλει φιλοσοφία». Γιατί και ο Καρατζαφέρης έτσι λέει όταν την πέφτει στους μετανάστες «που μας κλέβουν τις δουλειές». Και διότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, πρέπει να έχεις απάντηση στο πώς δε θα χρεωκοπήσουμε – αλλιώς, όταν το κράτος δε θα έχει να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις, τότε να δεις λαϊκή οργή!

    Like

  12. Αγαπητε Πολυβώτη
    Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση από εσένα της λαϊκής οργής στην κλιμακα “ακροδεξιά-ακροαριστερά”

    Δεν θεοποίησε κανείς την λαϊκή οργή.
    Το νισάφι εξακολουθεί να ισχύει για τις δίκες προθέσεων και τα “πως”. Τόσο καιρό δεν εξετάζουμε ΤΙ λέει κάποιος αλλά ποιός το λέει, τι σκοπούς έχει και εάν έχει καλή άρθρωση χωρίς να μπούμε στην ουσία. Αν το πει ο Αλαβάνος είναι καλό, εάν ο Κουβέλης κακό ή αντίστροφα (βάλτε και άλλα ονόματα της αρεσκείας σας)

    Ναι, δεν θέλει φιλοσοφία για το τι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα. Ο εργάτης, ο άνεργος, ο νέος κλπ το νοιώθουν. Δεν ξέρω αν έχεις άλλη περί αυτού άποψη. Ευχαρίστως να την ακούσω.

    Το παράδειγμα με τον Καρατζαφέρει το αντιπαρέρχομαι. Σε αντιπροσωπεύει αλήθεια ?

    Κι ας πάμε στην “απάντηση στο πώς δε θα χρεωκοπήσουμε”
    Κατ αρχήν είναι μια φράση που 180 χρόνια τώρα την έχουν ακούσει πολλές φορές οι Ελληνες. Και ξέρουν τι σημαίνει για την τσέπη τους. Όχι όλοι…ο λαουτζίκος στον οποίο απευθύνεται κατά καιρούς αυτό το εκβιαστικό δίλημμα.

    Να ρωτήσω. Έχει σήμερα αξία να δούμε πως φτάσαμε σε αυτήν την κατάσταση ? ποιός ευθύνεται? Έτσι ώστε εάν βρούμε την φοβερή και τρομερή απάντηση και να σώσουμε το κράτος από την χρεοκοπία να μην ξαναφτάσουμε στο μέλλον στην ίδια κατάσταση?

    Είναι δίκιο αυτός που ΔΕΝ φταίει να ΜΗΝ πληρώσει κι αν όχι γιατί?
    Είναι δίκιο στην περίπτωση “ο τρώσας ιάσεται” κι αν όχι γιατί ?

    Να την σώσουμε την παρτίδα. Να μην χρεωκοπήσουμε, να μου κόψουν 500 από τον μισθό. Να πάνε που ? Να πληρώσω το γαλλογερμανικό νταβατζιλίκι του 6,2% .Γιατί?
    Αυτούς που πριν από λίγο πλήρωσα για να μην καταρεύσουν έρχονται τώρα με τα λεφτά που τους έδωσα να μου δανείσουν (στην ουσία να με κλέψουν) με 6,2%. Είναι δίκιο ?

    Α, να μην ξεχάσω : Οι γερμανοί ως γνωστόν οφείλουν στην Ελλάδα και μερικά δις ευρώ πολεμικές αποζημιώσεις. Πρέπει να μας τα δώσουν να βουλώσουμε ως κράτος καμιά τρύπα ?
    Δεν είναι δίκιο?

    Από ότι αντιλαμβάνεσαι φίλε Πολυβώτη, εγώ είμαι μέσα να… κάνουμε προτάσεις . Να δώσουμε απαντήσεις…
    Οι όποιες απαντήσεις πάντως φιλοσοφικές ή άλλες για την σωτηρία της οικονομίας από την χρεωκοπία δεν μπορούν παρά να απαντούν ΠΡΩΤΑ στα παραπάνω ερωτήματα.

    Like

    1. Σαρανταμηλα, μια παρακληση, μην τσαντιζομαστε (πολυ) μεταξυ μας, γιατι ετσι θα διαλυσουμε τη δυνατοτητα για διαλογο, που κουτσα στραβα κανουμε εδω.

      Like

  13. Πολυβωτη, καταρχην σορι για το “τσοντα” (δεν πρεπει να γραφω κουρασμενος). Κατα δευτερον σορι αλλα μολις εχασες!🙂

    Σοβαρα τωρα, στο να επιμεινουμε στις μεταρρυθμισεις (αλλα και να βαζουμε δυνατα και το ριζοσπαστικο προταγμα λεω’γω, γιατι οι μεταρρυθμισεις μονες δεν αρκουν) προφανως και συμφωνω. Απλα, νομιζω οτι με την κατασταση οπως διαμορφωθηκε τις δυο τελευταιες μερες με το συμφωνημενο μπειλαουτ, εξανεμιζεται καθε πιθανοτητα να μπορουμε να περασουμε προοδευτικες μεταρρυθμισεις σε συνεργασια με ο,τι σοσιαλδημοκρατια εχει ξεμεινει στο ΠΑΣΟΚ. Δεν ξερω, τι γνωμη εχεις για αυτο? Πρακτικα, θεωρεις οτι υπαρχουν τετοια περιθωρια?

    Τωρα, για την λαικη οργη, μα ακριβως εκει ειναι το στοιχημα, να συμβαλλει η Αριστερα ωστε να μην ειναι τυφλη. Για το ερωτημα “πώς δεν θα χρεωκοπησουμε”, η μονη απαντηση που μπορει να δωθει χωρις αλλαγη του περιβαλλοντος ειναι το σοκ θεραπι που μπηκε σε εφαρμογη. Ειλικρινα, στην κατασταση που βρισκομαστε και με τους υπαρχοντες ιδεολογικους και πολιτικους συσχετισμους, το σοκ θεραπι ειναι η μονη λυση την οποια το συστημα μπορει να δεχτει. Αν δεν μας κανει αυτη η απαντηση, τοτε ο δρομος που μενει ειναι ο …επαναστατικος, δηλαδη της προσπαθειας να αλλαξει ριζικα το ιδιο το περιβαλλον. Αλλα αυτο θελει κοχονες. Αστειο ξεαστειο, αλλα στην πραξη δεν βλεπω αλλες επιλογες.

    “Every fascism is an index of a failed revolution.”

    Like

  14. Πολυβώτης says:

    @Σαράντα μήλα κόκκινα:

    1) Συμφωνώ ότι πρέπει να συζητάμε το τι και όχι το ποιος το λέει, αλλά με συγχωρείς, δε θα δεθώ στο άρμα κάποιου που έχει κάνει σαράντα κωλοτούμπες μέσα σε μία χρονιά.

    2) Δε συζητάμε τι είναι δίκαιο ούτε ποιος φταίει. Όχι ότι δεν έχει σημασία, βεβαίως και έχει, αλλά αυτό δε θα μας υποδείξει τι πρέπει να γίνει. Συζητάμε τι μπορεί να γίνει για να μην γίνει η κατάσταση χειρότερη για τους εργαζόμενους – που θα είναι οι πρώτοι που θα την πληρώσουν σε περίπτωση πτώχευσης (οι άλλοι έχουν τα λεφτά στην Ελβετία…). Πάντως, αν θέλεις να συζητήσουμε ποιος φταίει, φταίμε (σε διαφορετικό βαθμό) όλοι. Τη δεκαετία Σημίτη-Καραμανλή είχαμε αλματώδη ανάπτυξη χωρίς να μειώσουμε καθόλου το δημόσιο χρέος και καταναλώναμε σαν τρελοί με πιστωτικές κάρτες. Και τους ψηφίζαμε. Τι σημασία έχει αν εσύ κι εγώ δεν τους ψηφίσαμε; Η πλειοψηφία των εργαζομένων τους ψήφισε, άρα φταίει.

    3) Δε συμφωνώ να θεωρείς την πιθανότητα χρεωκοπίας απλώς και μόνο ως ένα κόλπο ώστε να συμπιεστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων, μην κλείνεις τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα. Και επαναλαμβάνω ότι οι πρώτοι που θα πληρώσουν θα είναι οι φτωχοί.

    4) Δεν ξέρω γιατί αντιπαρέρχεσαι την αναφορά μου στον Καρατζαφέρη, εσύ ο ίδιος / η ίδια μίλησες για τον κίνδυνο να ανέβει η ακροδεξιά. Και η ακροδεξιά στη λαϊκή οργή βασίζεται.

    5) Προβάλλεις ένα σχήμα που λέει ότι «τρωγόμαστε μεταξύ μας αντί να κάνουμε αυτό που πρέπει». Νομίζω ότι δεν είναι και τόσο σωστό. Αν ξέραμε και είχαμε συμφωνήσει τι πρέπει δε θα τρωγόμαστε μεταξύ μας. Δεν είναι ζήτημα ορισμένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που ξεκατινιάζονται. Είναι το πολιτικό έλλειμμα της αριστεράς που δεν έχει τι να πει για την κρίση εκτός από τις (όχι τόσο χρήσιμες) διαπιστώσεις για το «τις πταίει».

    Like

    1. Μερικες παρατηρησεις για το (2) και το (3).

      Καταρχην, αν συζηταμε για το τι πρεπει να κανουμε, ενα απο αυτα θα πρεπει να ειναι και να μπει χερι και στους λογιαριασμους στην Ελβετια και στις οφσορ και τα λοιπα. Οποιοδηποτε “σχεδιο για την κριση” δεν ξεκιναει απο εκει, ειναι εξ’ορισμου για μενα κατι στο οποιο θα πρεπει να ειμαστε ξεκαθαρα απεναντι. Δε μιλαω για σοσιαλισμους και κομμουνισμους, για απλα πραγματα μιλαω: χερι στους πλουσιους πρωτα.

      Για το “όλοι φταιμε” προτεινω και αυτο.

      Η πιθανοτητα χρεωκοπιας δεν ειναι “κολπο”, δεν κανει κανεις εδω θεωριες συνομωσιας. Η απαντηση ομως που εχει αποφασιστει ηδη απο την κυβερνηση και τους εταιρους της στην ΕΕ εχει σαφη σαφεστατα χαρακτηριστικα, και αυτη ειναι η πραγματικοτητα, ετσι δεν ειναι?

      Ξαναλεω, αν σε ενα σχεδιο οι πρωτοι που θα πληρωσουν ειναι οι φτωχοι, τι δουλεια εχουμε εμεις να στηριζουμε ενα τετοιο σχεδιο?

      Like

  15. Πολυβώτης says:

    @plagal

    Ευχαριστώ για την αναφορά στο σύγγραμμα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, δεν το είχα υπόψη μου🙂

    Αν δε διαφωνούμε για τις μεταρρυθμίσεις, τότε τι θέση έχουν οι αφορισμοί της προγραμματικής αντιπολίτευσης από τον Αλαβάνο;

    Δε δέχομαι την άποψη ότι το παιχνίδι είναι χαμένο αν δεν αλλάξουν οι προτεραιότητες της ΕΕ, ούτε ότι ο μόνος τρόπος να μη χρεωκοπήσουμε υπό τις παρούσες συνθήκες είναι το «σοκ θέραπυ». Πάντα υπάρχουν περιθώρια για την πολιτική, και πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε για να ανοίξουμε ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις παθογένειες του ελληνικού συστήματος, και να μη βλέπουμε το πρόβλημα και τη λύση σαν να έρχονται μόνο από το εξωτερικό. Δεν πρόκειται, π.χ., να σου πει κανείς να μην πατάξεις τη φοροδιαφυγή, ούτε (ελπίζω) να μην φορολογήσεις τα υψηλά εισοδήματα και τα μερίσματα.

    Like

    1. Μα το Προγραμμα Σταθεροτητας εχει ηδη αποφασιστει και τεθει σε εφαρμογη! Ποια ειναι τα περιθωρια?? Δεν συζηταμε για κατι που θα ερθει στο μελλον, μιλαμε με το ΠΣ στο χερι! Τι αριστερη πολιτικη συνεργασιας μπορεις να κανεις σε συνεργασια με αυτον που εχει ηδη βαλει σε εφαρμογη αυτο το ΠΣ?? Οι επιλογες ποια θα ειναι η πολιτικη δεν συζητιουνται, δεν ειναι κατι το οποιο μπορουμε να επηρρεασουμε: εχουν ηδη γινει! Σοβαρα τωρα, με βαση αυτην την πολυ πολυ συγκεκριμενη πραγματικοτητα, σε τι μεταφραζεται η κατευθυνση που προτεινεις?

      Like

      1. Πολυβώτης says:

        Με τον όρο «σοκ θέραπυ» εννοείς το ΠΣΑ που έχει αποφασιστεί; Νομίζω ότι δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα!

        Like

      2. Πολυβώτης says:

        Και επειδή δεν έχουμε δει τίποτα, πιστεύω ότι θα υπάρξει, και πρέπει να υπάρξει, μεγάλη σύγκρουση για την κατεύθυνση των μελλοντικών μέτρων, και σε ελληνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

        Μπορεί στο «δια ταύτα» να μη διαφωνούμε. Να υπάρξουν απεργίες, να αντιδράσει ο κόσμος όσο γίνεται στη συμπίεση των μισθών και στη σκληρή λιτότητα. Αλλά ταυτόχρονα, να μη γινόμαστε υποστηρικτές της κάθε συντεχνίας που βγαίνει και ζητάει χρήματα. (Σου θυμίζω τον ΟΛΠ και τους αγρότες – το δεύτερο δεν εντάσσεται στα πλαίσια «συντεχνίας», αλλά τα αιτήματά τους έχουν τον ίδιο χαρακτήρα, λεφτά χωρίς ανάπτυξη και προοπτική.)

        Like

  16. Επανέρχομαι αφού έχασα την ώρα μου σε μια μάπα ταινία
    Πολυβώτη
    στο 4. για τον Καρατζαφέρη. Είπα το αντιπαρέρχομαι γιατί μου ανέφερες ως επιχείρημα για το “δεν χρειάζεται φιλοσοφία” ότι έτσι λέει και ο Καρατζαφέρης….
    Ε και εγώ θα μπορούσα να για το δικό σου :”πρέπει να έχεις απάντηση στο πώς δε θα χρεωκοπήσουμε ” τα ίδια λέει ο Σαμαράς κι ο Καρατζαφέρης…βγάζουμε άκρη με τέτοια εύκολα ?

    Για το 1 τώρα :”..δε θα δεθώ στο άρμα κάποιου που έχει κάνει σαράντα κωλοτούμπες μέσα σε μία χρονιά..” που τον αναφέρεις και ονομαστικά παρακάτω και τελικά φαίνεται να δίνεις σημασία στο ποιός το λέει κι όχι στο τι λέει:
    Αποτάσσω το σατανάν, αποτάσσω το σατανάν,
    αποτάσσω το σατανάν,
    Φτου, φτου, φτου
    Αποταξάμενος, αποταξάμενος, αποταξάμενος…
    καθάρισα..

    Στο 2 λες : “..Δε συζητάμε τι είναι δίκαιο ούτε ποιος φταίει..”
    Ε με συγχωρείς, προφανώς και συζητάμε. Ακριβώς αυτό συζητάμε. Αλλοίμονο σε μια αριστερά που δεν συζητάει πιο είναι το δίκιο. Πάντα, σε όλες της φάσεις της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.
    Γιατί αυτό το ψευτοδίλημμα μια με την ονε, μια με το ευρώ, μια με την χρεωκοπία, μια με το ένα μια με το άλλο έχει μπεί άπειρες φορές και είναι γνωστό ποιός έχει πληρώσει. Να ξαναπληρώσει ?

    Τώρα λες ότι για το δημόσιο χρέος “φταίει η πλειψηφία των εργαζομένων” και “”εμείς που καταναλώνουμε σαν τρελλοί με πιστωτικές κάρτες” …ειλικρινά δεν το αντιλαμβάνομαι !!!

    Για το 5 λέω, ότι αυτό που πρέπει είναι να συζητάμε πολιτικά για τα προβλήματα κι όχι να ξεκατινιαζόμαστε. Εξακολουθούμε ακόμη και σήμερα να μην συζητάμε για την ουσία προβλημάτων και εκεί επάνω να γίνει η πολιτική αντιπαράθεση και η σύνθεση αλλά ποιός το είπε και τι έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του. Ξεκατίνιασμα. Τελευταίο παράδειγμα η προχθεσινή γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.

    Κάτι τελευταίο. Δεν με απασχολεί πως θα ονομαστεί η αντιπολίτευση. Ας πούμε να καταργηθεί το σύμφωνο αστάθειας (γιατί περί αυτού πρόκειται- γιατί μεγαλώνει τις ανισότητες, πρεσσάρει το λαϊκό εισόδημα, συμπιέζει την ζήτηση με αποτέλεσμα να μειώνει τα έσοδα να αυξάνει τις δαπάνες κλπ άρα πάλι αύξηση των ελειμάτων-φαυλος κύκλος δηλ.-και μέσα σε αυτόν τον χαμό ορμάνε τα χρηματοπιστωτικά κοράκια), ας πούμε κάτω τα ξερά σας από τα μεροκάματα και τους μισθούς, ας πούμε δεν πληρώνουμε νταβατζιλίκια στυλ 6,2%, ας πούμε δεν βαριέσαι να πληρώσουμε τώρα στις ζημίες , αναλογικά όμως όπως αναλογικά θα είναι και η συμμετοχή μας στα κέρδη ανποτε υπάρξουν όταν θα πάρει μπρος η οικονομία, ας πούμε φέρε μας αγαπητή Μέρκελ και κείνα τα δις που μας χρωστάς
    ε, και ονόμασέ την αντιπολίτευση αυτή όπως θέλεις….

    Like

  17. plagal ευχαριστώ για την αναφορά, άλλαξα τον τίτλο του άρθρου από χτες σε :
    “Τι λέει ένας μαρξιστής οικονομολόγος για την κρίση” ώστε να γίνεται πιο κατανοητό.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s